Tom, Rozdzial

 1   1, II |          przewidzieć? - zaczął. - Czasy są ciężkie. Ja zresztą te
 2   1, III|       możliwie najmniejszą na owe czasy krzywdą ludzką, do dziedzicznego
 3   1, III|         ujęła, tak jej może dawne czasy i dawnego Benedykta przypomniała,
 4   1, IV |  przypomniała sobie dawne, lepsze czasy i zapragnęła znowu być choć
 5   1, V  |          świeciły. - Dawne to już czasy, kiedy przez nasze ubogie
 6   2, II |      niezawodnie to przyznasz, że czasy teraz są ciężkie, bardzo
 7   2, II |          Niech diabli wezmą takie czasy! - coraz i-trudniej w tonie
 8   2, II |           przynajmniej na ciężkie czasy wyrzekać nie możesz...~-
 9   2, III|      insze zamiary, ale wszystkie czasy mają swój czas i każda rzecz
10   2, IV |       nadwerężyć nie może. Bywają czasy horowania i czasy odpoczywania -
11   2, IV |          Bywają czasy horowania i czasy odpoczywania - w zimie na
12   2, V  |          może od tego, który w te czasy niektórzy panowie jadać
13   3, II |         ludźmi. Teraz widać takie czasy przyszły, że jaja kury uczą.
14   3, III|      trzęsła powtarzając:~- Stare czasy! stare czasy!~A potem przez
15   3, III| powtarzając:~- Stare czasy! stare czasy!~A potem przez Fabianową
16   3, III|      odpowiedział, jako wszystkie czasy mają swój czas, a w dekretach