Tom, Rozdzial

 1   1, III| czarnoksiężnika... Machnął ręką i zaśmiał się wpółwesoło, wpółgorzko.~-
 2   1, III|       pleczysty i silny mężczyzna zaśmiał się zrazu krótkim, nerwowym
 3   1, IV |      odpowiedziała.~- Che, che! - zaśmiał się i filuternie na córkę
 4   1, IV |     czasem ojca pielęgnować musi.~Zaśmiał się.~- Po cóż mówisz nieprawdę? -
 5   1, IV |        płotki - dokończył Kirło i zaśmiał się szczerze, z całego serca.~
 6   2, I  |   przywiezione przyzwyczajenie...~Zaśmiał się głośno.~Kirłowa brwi
 7   2, I  |        znużony aż do bezsilności, zaśmiał się połową drgających ust.~-
 8   2, II |        che, che! łódki pilnuje! - zaśmiał się jego towarzysz.~- W
 9   2, V  |       sama do ula po miód poszła!~Zaśmiał się tak, jak śmieją się
10   3, II |           litość mają...~Benedykt zaśmiał się z lekceważeniem.~- Kiedy
11   3, II |     podoba... zuch chłopak, co?~I zaśmiał się dobrodusznie, serdecznie,
12   3, II |          swoim wzrokiem powiódł i zaśmiał się najgłębszym basem, a
13   3, III|         wilcza stypa! - z goryczą zaśmiał się ktoś u ściany stojący.~-
14   3, IV |     Śmiech na wspomnienie bierze!~Zaśmiał się istotnie z oczami pełnymi
15   3, IV |           wąsa w górę podkręcając zaśmiał się:~- A jakże! gdyby ją