Tom, Rozdzial

 1   1, II |        zaledwie zniknęli, z boru wybuchnęła i pod same zda się obłoki
 2   1, IV |       osób na nią się obejrzało, wybuchnęła:~- A toż co?...~I dźwiękiem
 3   1, V  |   kraciastej spódnicy wisiały, i wybuchnęła śmiechem.~- Bardzo słusznie! -
 4   2, II |      niepotrzebnego powiedziała, wybuchnęła: - Cóż ty rozumiesz? tu
 5   2, II |           wewnętrznego warczenia wybuchnęła:~- Cha, cha, cha! No, to
 6   2, III|       pogardliwym nieco śmiechem wybuchnęła:~- O Jezu! Wszak to pan
 7   2, III|    wozowi odchodząc.~Wesoła baba wybuchnęła głośnym śmiechem.~- Bo to
 8   2, III|       zdołała powaga dziewczyny. Wybuchnęła takim śmiechem, że aż na
 9   3, I  |        Wreszcie z płaczem prawie wybuchnęła:~- Więc przynajmniej weź
10   3, I  |      pokoju matki męża wbiegając wybuchnęła płaczem.~Pani Andrzejowa
11   3, II |     ludzie... obce bogi...~Nagle wybuchnęła:~- Wielki Boże! Ale po mojej
12   3, III|    których ogromna już większość wybuchnęła płaczem, a przy tym i całować
13   3, III|      gumna, z ciemnej głębi jego wybuchnęła na ogród i drogę mocna woń
14   3, IV | półgłosem przemówił, na twarz mu wybuchnęła radość szczera i prawie
15   3, V  |       bardzo rzadko, pani Emilia wybuchnęła:~- Ależ naturalnie, że Justynka