Tom, Rozdzial

  1   1, I  |       Korczynie, jeszcze mała byłaś, bo było to właśnie wtedy, kiedy
  2   1, I  |          teraz, a śpieszyłam bardzo, bo Emilka była chorą i goście
  3   1, I  |             też dobrze spłaszczyłam, bo zdjąwszy w kościele z powodu
  4   1, I  |              złości. Już ja to wiem, bo był czas, że i sama tak
  5   1, I  |             No, to dobrze, że wiesz; bo może zrobisz co takiego,
  6   1, I  |              się jak żółwie. Prędze, bo już tam Emilka wyrzeka pewno,
  7   1, I  |         rzekła - biedna kobieta! Ale bo, widzisz, żeby tak pchły
  8   1, I  |            mu Bóg czy diabeł nasyła. Bo aby wszystkie losy ludzkie
  9   1, I  |         towarzyszkę popatrzała.~- Ty bo, Justynko, straszną melancholiczką
 10   1, I  |           Żyję tak, jak oni wszyscy, bo skądże sobie wezmę innego
 11   1, I  |          familii swojej wprowadzą... bo i tak przecie krewną im
 12   1, II |              zieloność starego znać, bo w aleje z grubych drzew
 13   1, II |              i dawno znać zasadzone, bo potężnie rozrosłe, krzewy
 14   1, II |             i widocznie przyprawnym, bo mocno zrudziałym warkoczem.
 15   1, II |            zęby, ale niezbyt silnie, bo z owalnej ramy białobrudnej
 16   1, II |         więcej niż z wytężoną uwagą, bo z uszanowaniem i rozkoszą,
 17   1, II |              już bym każdemu darował bo stara i zła; ale druga....
 18   1, II |             bardzo ładne, opalone... bo były bez rękawiczek.. .~-
 19   1, II |      odezwania się swej towarzyszki, bo szybko wtrąciła:~- Tereniu,
 20   1, II |              wody i proszek bromowy, bo czuję nadchodzący globus.~
 21   1, II |            tym dobrze i jej także... Bo i cóż, panie dobrodzieju,
 22   1, II |            pewno poziomki lub zioła, bo w głębi boru odzywały się
 23   1, II |            porwał, ale trwał krótko, bo wstrzymywała się z całej
 24   1, II |        więcej gości dziś przyjedzie? bo nas domowych sześć, a dwóch
 25   1, II |            tylko nie jaki wypadek... bo z tymi kolejami żelaznymi
 26   1, II |         ubiorze bardzo niestarannym, bo składającym się tylko z
 27   1, II |          Dłużej rozmawiać nie mogli, bo towarzystwo całe z ganku
 28   1, II |         stary. - Dobrze... dobrze... bo już i głodny jestem... A
 29   1, II |             dziś co smacznego dadzą, bo goście są... Pytałem się
 30   1, II |         Teraz nie można - odrzekła - bo jak na obiad zawołają, trzeba,
 31   1, III|           dotykał czasem jego głowy, bo na przedstawienia i żarty
 32   1, III|          cztery części rozdzielona - bo oprócz synów Korczyński
 33   1, III|              razy więcej niż zwykle, bo gości bywało mnóstwo; pełną
 34   1, III|         około tego zaniechać musiał, bo na kilka miesięcy wyjechał
 35   1, III|           pochylał. Coś go dręczyło, bo koniec długiego wąsa do
 36   1, III|           smaku, prawie nie myślała, bo w domu rodziców swych wśród
 37   1, III|          Przestała bywać u sąsiadów, bo byli dawno znani i niezabawni;
 38   1, III|           wychodziła na przechadzki, bo nic ciekawego ani miłego
 39   1, III|            na koniec i o swój honor? bo przecież od interesów majątkowych
 40   1, III|         Ubodło go to znać do żywego, bo odpowiadając głos tak podnosił,
 41   1, III|        powtarzały się bardzo często, bo kilka wsi chłopskich i jedna
 42   1, III|              środku mu coś płakało". Bo prawdą jest, że ideały młodości
 43   1, III|              wiem, czy ty potrafisz, bo mnie dotąd tylko na służbie
 44   1, III|              w te strony przyjechać, bo jeżeli na zawsze... to z
 45   1, III|              dziś jadł mleko kwaśne, bo dobre, a wczoraj było niedobre...~
 46   1, III|    powstrzymania go tylko na chwilę, bo mały paluszek wnet wyciągnął
 47   1, III|           były one jego przysłowiem, bo nie używał ich zawsze, ale
 48   1, IV |         Zygmunt malować tu nie może, bo mu brakuje natchnień i tematów
 49   1, IV |              czynienia mieć musiała, bo gdy wszyscy wyszli już z
 50   1, IV |             cygar palić nie chcieli, bo na ganek nie wyszli, rozmawiali
 51   1, IV |          dwóch lat nie byłem w domu, bo w przeszłym roku ojciec
 52   1, IV |          wypadało.~- Dobrze jej tak, bo jest dumna jak udzielna
 53   1, IV |     wychowywać bez ojca, to ja wiem, bo i mnie w tym samym czasie,
 54   1, IV |             marzy... pewno o panu... Bo panowie może nie wiecie,
 55   1, IV |              kobiety jeszcze młodej, bo trzydziestoparoletniej,
 56   1, IV |         odważyłam się wziąść z sobą, bo myślałam, że mi państwo
 57   1, IV |             dalej, ale urwała nagle, bo w drugim końcu salonu ujrzała
 58   1, IV |             zarazem trwoga i żałość, bo Justyna widziała, jak szafirowe,
 59   1, IV |             i ogień w głowie uczuła, bo spąsowiała aż po brzegi
 60   1, IV |           ubogą krewną gospodarstwa, bo kilka osób spojrzało na
 61   1, IV |       ośmieliło ją znać i ucieszyło, bo pośród kilku kobiet i mężczyzn,
 62   1, V  |       skrzypce. Nie tylko skrzypce - bo przed wyjazdem zaciągnął
 63   1, V  |         wiedziała dokladnie i jasno, bo w przeraźliwym rozstroju
 64   1, V  |             bez gniewu i uniesienia, bo z krewną Andrzeja źle obejść
 65   1, V  |              serce pewno nie pęknie, bo... bo prawdę mówiąc, sam
 66   1, V  |              pewno nie pęknie, bo... bo prawdę mówiąc, sam nie wiesz,
 67   1, V  |             Pewno o stryju Anzelmie, bo on kiedyś dobrze znał pannę
 68   1, V  |              tego zabronić nie może, bo choć on w niskim krzaku
 69   1, V  |         zaczął i nie mógł dokończyć, bo z niejaką trudnością zawracał
 70   1, V  |            przyrodziłem się do ojca, bo nieboszczyk ociec za końmi
 71   1, V  |        powiedział, żebym jej pomagał bo starego Jakuba bardzo szanuje
 72   1, V  |              czyli my wszyscy troje, bo pomiędzy nami we wszystkim
 73   1, V  |           być musiał czy osłabionym, bo ruchy miał powolne i przygarbione
 74   1, V  |             się te niedołęstwo moje, bo wiele on podtenczas biedy
 75   1, V  |        nieraz zapytywał siebie o to, bo w zwykły sobie sposób zamyślając
 76   1, V  |            Anzelm, ale nie skończył, bo w tej chwili rozległ się
 77   1, V  |          Antolka.~- Bardzo słusznie! bo kto na kogo kwiatami rzuca,
 78   1, V  |         nadzieję, że tak nie będzie, bo Bóg kotwica moja, a kogo
 79   1, V  |              sobie ociec stąd idzie, bo jak jeszcze troszkę tu postoi,
 80   1, V  |         każdym obchodzić się trzeba, bo przez lat parę codziennie
 81   1, VI |              i nigdy nie przyjedzie, bo już na tym świecie wcale
 82   1, VI |          dziadek, może przeddziadek, bo w ich familii wszyscy długo
 83   1, VI |          kondycja ich była nierówna, bo on był ciemnej twarzy i
 84   1, VI |            wielkiej obfitości sieli, bo owiec nie mając i wełny
 85   1, VI |               bez pieców i komi1lów, bo tym leśnym ludziom nieznajoma
 86   1, VI |             i tysiąc lat miał wieku, bo w jego wydrążeniu bawoła
 87   1, VI |           wysokiego domu pewno była, bo po anielsku grała i śpiewała
 88   1, VI |         lilie. Ale krótko tego było, bo pracując ciężko, w niewygodach
 89   1, VI |             wesół do roboty wstawał, bo siły miał wzmocnione i serce
 90   1, VI |       stanęli, wszyscy zdumieli się, bo król kołpak swój zdjąwszy
 91   2, I  |        niezadowoloną z siebie samej, bo takie zbieganie się ná dzień
 92   2, I  |             i czarny rozczochraniec, bo włosy jej nie tylko były
 93   2, I  |           samym, jak matka, tołubku, bo najmłodszą będąc najłatwiej
 94   2, I  |            przyczyną upadku. ~-Żebyś bo ty, Broniu, choć na moment
 95   2, I  |               Ale jemu więcej wolno, bo z promocją do czwartej klasy
 96   2, I  |            Na pędzać dziecko trzeba, bo bez szkół - zginie. Ile
 97   2, I  |              miała ani chwili czasu, bo oto i teraz we drzwiach
 98   2, I  |          sprawiło mu znać zmęczenie, bo ręką powiódł po drgającym
 99   2, I  |          wypadku, lepszym od ciebie, bo zupełnie otwartym, i poproszę,
100   2, I  |               mam się trochę lepiej, bo znalazłem coś, co mię w
101   2, I  |              i zmieszała się trochę, bo uczuła nagle, że w mowę
102   2, I  |          Przyniosę ci więc konfitur, bo o konfiturach moich nie
103   2, I  |            się czy niezupełnie udać, bo do bawialnego pokoju doszedł
104   2, I  |                  Naprzód nie ciągłe, bo byłem dotąd zaledwie kilka
105   2, I  |              jeździsz do Korczyna?~- Bo mnie ta niespodziewana dla
106   2, I  |              Powoli, z przestankami, bo znużenie ogarniać go już
107   2, I  |            chcę, stanowczo nie chcę; bo on by nie podołał i wyniknęłaby
108   2, I  |       apatycznym i chorym człowieku, bo wyraz, z jakim patrzył na
109   2, I  |         trochu byli jej wspólnikami, bo obrabiali w Olszynce część
110   2, I  |        przyjmować go... nie podobna! bo i za cóż? poczciwy chłopak
111   2, II |             smutnym być nie musiało, bo znowu zwracając się ku domowi
112   2, II |       nucenie i przyśpieszyła kroku, bo w sali jadalnej słychać
113   2, II |              Emilkę i Terenię leczy, bo one chore, a ja zdrowa,
114   2, II |     rozumiesz... Wieczne...~Umilkła, bo wzrok jej upadł na snop
115   2, II |         myślisz, ha? U ciebie serce, bo ty panienka, a u niego kamień,
116   2, II |          panienka, a u niego kamień, bo to chłop! ha? Pobaw się
117   2, II |              trzech językach pisane; bo ta mizerna, podstarzała
118   2, II |          milczeniem i to ją zgryzło, bo raz jeszcze dowiodło, że
119   2, II |         sprowadzić lustra i konsole, bo doprawdy, mnie aż wstyd,
120   2, II |              poddaje my się chętnie, bo daje nam w zamian znaczną,
121   2, II |          spowiedź widocznie męcząca, bo plecy garbiły mu się coraz
122   2, II |            interesowały?...~- Kiedyż bo - zarzucił znowu Benedykt -
123   2, II |              go to musiało istotnie, bo i teraz ręką powiódł po
124   2, II |            mi siostrę i to mię boli, bo nie jest ona ani złą, ani
125   2, II |       kapelusz z szerokimi brzegami, bo słońce dziś bardzo dopieka...~
126   2, II |             jechać, to proszę teraz, bo pod wieczór może deszcz
127   2, II |           przestanie do nas chodzić, bo może Witoldu ociec zabronił...~-
128   2, II |              kminkiem i szyneczki.., bo bifsztyk u nas robią nie
129   2, II |             f a m, jak moja Marynia; bo pani i wyobrazić sobie nie
130   2, II |          biedaczce dać tej mikstury, bo jeszcze znowu duszenie schwyci...
131   2, II |               ale Panu Bogu dziękuj, bo jeżeli cię ten Różyc weźmie,
132   2, III|           wydawały się one drobnymi, bo rozsypane śród wielkiej
133   2, III|         kobiet. Była ona tak liczną, bo składało ją rodzin kilka.
134   2, III|         siedzącym głośno prawiła: ~- Bo to, widzi panienka, po czym
135   2, III|            swego zapomniała! Owszem. Bo to wy jedno wiecie, a ja
136   2, III|             kocham, ja prawdę mówię. Bo to u mnie dwie rzeczy największy
137   2, III|         córki mnie nie chciał brać. "Bo to gdzie ja tam będę - powiada
138   2, III|              tak mówił? Ot, jaki on! Bo to drugi odepchnąłby, a
139   2, III|               Więcej niż wesołością, bo serdeczną radością jaśniała
140   2, III|          pani dziś do nas przyjdzie, bo mówiła, że chce na naszą
141   2, III|     opuszczając ręce rzekł ciszej.~- Bo to on prawdę mówi - wmieszała
142   2, III|         takiego, Janku?" - to mówi: "Bo to mnie, mamo, ciemno robi
143   2, III|            mu robi się przed oczami. Bo to trzydzieści lat ma i
144   2, III|              głową zagadała stara. - Bo to, widzi panienka, z Jadwiśką
145   2, III|              śliczna... i aktorka... Bo to całe gospodarstwo na
146   2, III|             syn ramię jej ścisnął.~- Bo to - próbowała mówić jeszcze -
147   2, III|       wybuchnęła głośnym śmiechem.~- Bo to wstydliwy zrobił się!
148   2, III|             do nich skłonną i teraz, bo pochylona, z blaskiem w
149   2, III|            dobrze, robaczku! Owszem. Bo to i nie bardzo trudna robota!
150   2, III|           tylko gorset zdjąć trzeba; bo w nim i godziny wytrzymać
151   2, III|           dobrze! - zagadała stara - bo to nie słuchaj tego, co
152   2, III|       Strwożone może było jej serce, bo głos jej zemdlał i na zatrzymanym
153   2, III|           błyskając oczami gadała:~- Bo to, widzi panienka, on pierwszy
154   2, III|              pewnie i pobiorą się... bo to słońce pierwej wzejść
155   2, III|         napełniać białą świetlicę.~- Bo to panienka skaleczyła się! -
156   2, III|              się! cha, cha, cha! Ej! bo to panienka i sama na paluszek
157   2, III|            był... tylko... niestały! Bo to ludziom gęby nie zatknąć.
158   2, III|            jeszcze głupi, bez oczów, bo panna śliczna i taka po
159   2, III|              ręką oczy sobie otarła, bo zawsze płakała albo przynajmniej
160   2, III|             spaceruje sobie. Owszem. Bo to wygoda w chacie wielką
161   2, III|             z pomocą mu pośpieszyli, bo młodszy o lat kilkanaście,
162   2, III|       wrażenie. Zdarzały się jednak; bo i teraz niektóre szeptały
163   2, III|         jakąś ubligę drogę zaorał.~- Bo to - zagadała matka Jana -
164   2, III|          jęknęła - uciekł.~- Owszem, bo to na Niemen drapnął! cha,
165   2, III|        poniedziałek zaczynać trzeba, bo tak już dojrzała, że wnet
166   2, III|             wysypywać się zacznie.~- Bo to panienka - gadała dalej -
167   2, III|          ręce klasnęła i zawołała:~- Bo to panienka prawdę mówi.
168   2, III|          imieniu nazywać się będą.~- Bo to i robotnica tobie, Janku,
169   2, III|          owszem, do roboty, dziatki! Bo to jeszcze jaki kwadransik
170   2, III|            domu jak Marek po piekle. Bo przecież na świecie każdemu
171   2, III|              mu dolegliwą przykrość, bo ilekroć wśród nich się znalazł,
172   2, III|           usieść przy sobie pozwoli, bo jeżeli nie, to tak zaraz,
173   2, III|            inaczej mnie przyjmowała, bo bardzo kotków lubi. No,
174   2, III|         sobie o niej sprawę zdawali, bo tajemnicy żadnej w rozmowie
175   2, III|             będzie, tylko nie zaraz, bo stryj i ja nie pozwolimy
176   2, III|         głowie. Ja temu dziwuję się, bo choć z przyrodzenia smętliwy
177   2, III|              w twarz jej spojrzał.~- Bo to troszkę i wstydno, że
178   2, III|           nie mógł, z cicha mówił:~- Bo to, widzi pani, już ja dziś
179   2, III|              tam! i tyle już nie ma, bo jedni pomarli, drudzy zgłupieli
180   2, IV |           Powiózł ją tą drugą drogą, bo chciał jej pokazać piaski.~-
181   2, IV |            miejsce...~Nie dokończył, bo z uwagą, mrużącymi się nieco
182   2, IV |          patrzało żadne ludzkie oko, bo żadna praca, żaden plon
183   2, IV |          Mogiłę tamtą drogą chodzić, bo raz, jak przez te piaski
184   2, IV |          zdawała, spytała Justyna.~- Bo długo chorym będąc z chaty
185   2, IV |           miejsce jest bardzo ważne, bo ja tu, z tego pagórka, ostatni
186   2, IV |          nigdy mnie tak nie całował, bo człowiekiem był więcej pochmurnym
187   2, IV |              zobaczyć go nie mogłem, bo wtenczas dopiero zobaczyłem,
188   2, IV |           może i około świętej Anny, bo zboże już na polu prawie
189   2, IV |           nas było, może osób kilka, bo inni ludzie na swoich podwórkach
190   2, IV |             że niebo chmury zaległy, bo zrobiło się bardzo ciemno.
191   2, IV |              dopędzić go nie mogłem, bo już i zmęczony byłem...
192   2, IV |             Justyna podniosła głowę, bo usłyszała szmer monotonny,
193   2, IV |          głowie jej powstać musiała, bo nieśmiało zrazu i urywanymi
194   2, IV |       powstało? Rozumiała to dobrze, bo nieraz zastanawiała się
195   2, IV |         szerzej duszę swą otwierała, bo widziała, czuła, że ten,
196   2, IV |            taką mękę wytrzymać może, bo gdyby jemu kazano po dniach
197   2, IV |           mogła, dziw mnie bierze.., bo, chwała Bogu, zdrowie i
198   2, IV |      Dziewczyna też zasłużyła na to, bo pracowita i choć taka młoda,
199   2, IV |             obawy czy przygnębienia, bo zbladła trochę i pod muślinową
200   2, IV |              żaden sposób nie można, bo zaraz wicher gałęzie z drzew
201   2, IV |           będzie albo bardzo krótka, bo chmury ptakami lecą, a choćby
202   2, V  |         znalazł; niezupełnie dobrze, bo w chacie gromada spora,
203   2, V  |        piętnaście, inwentarz piękny, bo aż dwadzieścia sztuk bydła,
204   2, V  |             i w sołdaty nie pójdzie, bo dwóch starszych braci już
205   2, V  |            ale od razu dać nie może, bo pieniędzy nie ma. Więc połowę
206   2, V  |              kolczyki i pierścionki, bo i bogata jest sukcesorką
207   2, V  |         witam! przez próg nie witam! bo niezgoda jaka mogłaby z
208   2, V  |         niską, lecz bardzo obszerną, bo więcej niż połowę całego
209   2, V  |              niedawno sporządzonych, bo nie pomalowanych, z drewnianymi
210   2, V  |          Antolka sypiać tam musiała, bo wśród mnóstwa świętych obrazków,
211   2, V  |          żartobliwie odparł Anzelm - bo gdyby mądra była, toby wiedziała,
212   2, V  |        żartobliwie znowu zauważył. - Bo mnie się zdaje, że gdyby
213   2, V  |     szczegóły, których nie wiedział, bo przez wiele lat nigdzie
214   2, V  |         Elżusi zobaczy - rzekł Jan - bo Fabian pełno ma wszędzie
215   2, V  |            ja w tym złego nie widzę, bo jeżeli pani jest tak łaskawa,
216   2, V  |           cierpliwy i pokorny byłem, bo kiedy już te rzeczy obróciły
217   2, V  |             pogrążona była w cieniu, bo mała lampa na olchowej komodzie
218   2, V  |            Korczyna na mnie ściekły, bo tam mnie objawiły się te
219   2, V  |         zwątpiałość ta mnie gniotła, bo żadnej już chęci i żadnego
220   2, V  |             już i palcem nie kiwnął, bo ciągle mnie na myśli stało: "
221   2, V  |       nieprzyrodzoną śmiercią zginę; bo mi też już gałęzie drzew
222   2, V  |          niezupełnie... niezupełnie, bo mnie zdaje się, że u ludzi
223   2, V  |            tłumliwych gadań ubiegam, bo śród nich prawie bezprzytomnym
224   2, V  |             pana Szymona?" zapytuję, bo już wiem, że gdyby powiedzieć:
225   2, V  |              nawet siłę dobrą mając, bo tylko troszkę opierał się
226   2, V  |              tu, ani nigdzie nie ma, bo on już dawno z tym światem
227   2, V  |         zupełnie już uspokoić można, bo posuwając ku niemu krzesło
228   2, V  |            skrzepiło się całe ciało, bo nie zważając na podawane
229   2, V  |            dobry... ja o tym wiem... bo prawie we trzydzieści lat
230   2, V  |              widzieć nie można było, bo śniegu nasypało się jemu
231   2, V  |            tym handlu dobrze wyszli, bo wiadoma rzecz, że kto wiele
232   2, V  |                 Ja panią odprowadzę, bo na dworze zupełnie ciemno...~-
233   2, V  |          Anzelm.~Wieczór był ciemny, bo strzępiaste, wieloramienne,
234   2, V  |           białym jak lilia policzku, bo słyszeć się dały perswazje
235   2, V  |           denerwuje się, nie płacze, bo znowu atak być może... Moja
236   2, V  |              mnie, abym ją przyjęła, bo sama spodziewała się migreny
237   2, V  |          mnie aż z kanapy podnosiło, bo bułki dziś piekłam. Od pierwszego
238   2, V  |         Wołowszczyźnie stale osiadł, bo to jedno jeszcze mogłoby
239   2, V  |             byłaby z nim szczęśliwa, bo dobry jest, rozumny, szlachetny
240   2, V  |            Zabraniać nie zabraniali, bo nikt też i prawa do tego
241   2, V  |            prześladować nie będziem, bo za rozumni jesteśmy na to
242   2, V  |              Benedykt nie wyśmiewał, bo mu i nie do śmiechu wtedy
243   2, V  |     pochodziło? Diabli chyba wiedzą, bo goła byłam jak bizun, w
244   2, V  |               zawsze, i nie na żart, bo całym domem, folwarkiem,
245   2, V  |          zdarzył się, nie wyswatała, bo prędko zaczęła własne córki
246   2, V  |          płełam i krów nie doiłam... bo co się tyczy gotowania i
247   2, V  |              kogoś innego, innego... bo twarz jej spłonęła rumieńcem
248   3, I  |          Rażącym to w niej nie było, bo w zupełnej harmonii zostawało
249   3, I  |           zresztą bardzo nie dziwił, bo powszechnie wiedziano o
250   3, I  |            jej w nim nie przestanie, bo z czasem stać się mu ona
251   3, I  |         także w istnienie zagrobowe, bo niepodobnym jej się wydawało;
252   3, I  |            gasnąć mogły i na zawsze; bo myślała, że Twórca nie mógł
253   3, I  |         okopów zaniechanymi zostały. Bo i cóż z nich wyniknęło?
254   3, I  |           obłoków. I więcej jeszcze: bo obłoki bywają piękne i on
255   3, I  |               malować chciał zawsze, bo w sztuce, o której rojenia
256   3, I  |            niech pani tak nie myśli, bo byłoby to zbyt bolesne...
257   3, I  |              się, że nic nie robisz, bo przecież przerzucanie tej
258   3, I  |           takiej panny Orzelskiej... Bo czymże ona była? Córką opasłego,
259   3, I  |               i więcej niż na swoim, bo na syna swojego sumieniu
260   3, II |              wyjaśni się to zapewne, bo i doprawdy, dlaczegóż byś
261   3, II |         śmiejąc się odpowiedziałaś: "Bo to wy wiecie jedno, a ja
262   3, II |          dziś trochę dopomóc mogłem, bo kiedyśmy się w okolicy spotkali,
263   3, II |           Nie wytrącajcie, panoczku, bo z czegóż ja z dziećmi żyć
264   3, II |              jak z kamieniami chyba, bo przecież są na świecie takie
265   3, II |           żywienie ich pasztetami... bo ja i sam ani pałacu sobie
266   3, II |          najpewniej byłoby lepiej... bo gdybyś miał do mnie przywiązanie...~-
267   3, II |              Doskonałe porównanie... bo czy tam ta krew błękitna,
268   3, II |           już tylko trzysta tysięcy, bo Wołowszczyzna, lekko licząc
269   3, II |      spojrzeń, uśmiechów, półsłówek, bo nie były jawnie ku niej
270   3, II |            oszczędzonym mu zostanie, bo dziedzic Wołowszczyzny natychmiastowego
271   3, II |            jest i poprawić się może, bo ja słyszałem i sam spostrzegłem,
272   3, II |        srożył się jeszcze student. - Bo to, widzisz, zakała świata!
273   3, II |              wolę już być na pensji, bo tam choć rozmaitości więcej...
274   3, II |   rozgniewaną była lub rozśmieszoną, bo śmiała się, łajała, rękami
275   3, II |       towarzyszkę swoją podniosła.~- Bo też ciocia pójdzie z nami
276   3, II |            nie zlękła się jej wcale, bo i czegóż lękać by się miała?
277   3, II |          sąsiedzi moje doświadczają. Bo choć oni troszkę i bogatsi
278   3, II |            jegomość mnie podziękuje, bo zielony kolor najmilszy:
279   3, II |             z początku nie miałam... bo pan dobrodziej przypomina
280   3, II |              codziennym stroju była, bo i dzień był powszedni, a
281   3, II |             zlękła się teraz bardzo, bo wyglądało to tak, jakby
282   3, II |              na łące nocować będzie, bo wszystkiego siana jeszcze
283   3, II |             co wziąść, także trudno, bo na wielkie nie wystarczy,
284   3, II |              jej ubóstwo bynajmniej! bo sam sobie jest panem i znacznym
285   3, II |            łaskę będę to sobie miał. Bo to każdy ptak podług swego
286   3, II |    zawieszoną, Teresa piła kakawelo, bo kakao jej niesłużyło i z
287   3, II |            podbiciu ucha słuchaczki, bo głosowi swemu nadawał miękkie,
288   3, II |          dalej mówiła:~-Taka trwoga! Bo nie, tyle żałowałam tego,
289   3, II |         zawsze i nie tylko ją jedną, bo i tę także duszę kobiecą,
290   3, II |            dla mnie stosowniejszą... bo delikatniejsza, staranniej
291   3, II |         dłońmi opierając się o stół, bo może nogi posłuszeństwa
292   3, II |           mimowolny... o, mimowolny! bo myślałam, że czynię jak
293   3, II |            dalekie światy wysyłałam, bo w myśli mojej miałeś być
294   3, II |    wzgardliwych ust jej syna spadły, bo on tej burzy, która jej
295   3, II |           spod stóp się jej usuwała, bo obie jej dłonie mocno ściskały
296   3, II |      najprędzej, o! co najprędzej... bo lękam się własnych ust...
297   3, II | rozpaczniejsza jeszcze od pierwszej, bo nic już po sobie nie pozostawiająca.
298   3, II |           zaledwie rozróżniać mogła, bo owijały je złotawe pary,
299   3, III|             Miała wcale inną postać, bo było to święto wesołe i
300   3, III|           Niemna.~Ranek był jeszcze, bo może trzech godzin do południa
301   3, III|        Obuchowicze złą sławę mający, bo choć dostatnie i pracowite
302   3, III|             z rodzinnej zgody znani, bo po czterech i pięciu w jednych
303   3, III|               że ożenić się zamyśla, bo mu już kawalerstwo nagrzewać
304   3, III|         Jaśmont. Pracować - pracuje, bo nikomu ptaki same do garści
305   3, III|          dostanie dudka na kościele, bo ona już dawno sobie Jana
306   3, III|           Janka od Jadwiśki odsadzi, bo daleko, gdzie! może cztery
307   3, III|      pierwszy drużbant orację powie, bo jeżeli taki bogaty, to może
308   3, III|             pierwsza drużka upodoba, bo jeżeli nie upodoba się,
309   3, III|             powie, to bardzo piękną, bo jego mówienie zupełnie jak
310   3, III|               Prawie galopem jadąc - bo sam zapewne czuł, że się
311   3, III|      reprezentowany, nosić będziesz, bo od dzisiejszego dnia on
312   3, III|             go oblać rzewnymi łzami, bo jakież by to było serce
313   3, III|     przyczyny smęcić się i biedować. Bo ty, panno młoda, choć pozbywasz
314   3, III|             wszystkie rozkosz czują, bo się wzajem obejmują. Troski
315   3, III|               Trapić się nie należy, bo żeby i największe trapienie
316   3, III|             upokorzyć się nie wstyd, bo on biedzie w oczy nie pluje,
317   3, III|       naprawdę już nawet i nadeszła, bo rzeźwy chłodek wieczoru
318   3, III|            za obiadem przesiedzieli, bo u początku jego swat Starzyński
319   3, III|         popisywał się też widocznie, bo i swego czarnego źrebca,
320   3, III|            konia popatrzeć nie mógł, bo z drogi na węższą ścieżkę
321   3, III|          głowie, ale jej bynajmniej, bo chorego konia dopatrzyć
322   3, III|          chwili, z innej już strony, bo od korczyńskiego dworu,
323   3, III|             rozpaczy drogą biegła.~- Bo to - wołała - nie wiadomo
324   3, III|         widać zadowolonym się uczuł, bo zewsząd wykrzykiwane nazwisko
325   3, III|             tańczy i dobrze trzęsie, bo ja inaczej nie lubię!~Marynia
326   3, III|          rzucił odpowiedź:~- Dobrze. Bo to pani Giecołdowa papirosa
327   3, III|              zdarzeniu wypowiadał:~- Bo niechaj baba w gumnie nie
328   3, III|    ktokolwiek Pacenki nie wspomniał, bo zaraz sfiksuje... z cicha
329   3, III|        Proszę mnie pozwolić przejść, bo z moimi braćmi przywitać
330   3, III|             się, a zaczyna się zima, bo choć letnią porą roboty
331   3, III|               Jadwiga o tym wątpiła, bo gdyby z panem Jaśmontem
332   3, III|           znajomości, to bynajmniej! bo ja panny Jadwigi wszystkie
333   3, III|          parze do krakowiaka stanie, bo ja z pierwszą panną drużką
334   3, III|        tańczyć go nie zaraz zaczęto, bo nie wszyscy taniec ten umieli,
335   3, III|           Jankiem w zapasy wchodził, bo pokazało się, że wcale z
336   3, III|         zakończył, nie w porę nawet, bo przed samym końcem tańca,
337   3, III|            naśladować, ale nie mógł, bo Jadwiga gwałtownie ręce
338   3, III|     odpowiedź, ale zapewne pomyślną, bo szept męski śmielszym stał
339   3, III|           byłoby mu o to bynajmniej, bo dla posagu głównie chce
340   3, III|            nijakich czynić nie będę, bo gdzie wiary nie ma, tam
341   3, III|      kochaniem, wybaczyć jej trzeba, bo od dzieciństwa mnie znając
342   3, III|            zamieszaniu rzucić wolno, bo nie od kogo, tylko ode mnie
343   3, III|              na mnie kamień rzuciła, bo to jest nieprawda. Co do
344   3, III|         także uspokajać się zaczęli, bo postępek Jana podobał się
345   3, III|            państwa proszę na Niemen, bo już czajki i czółna przygotowałem...
346   3, III|             w zmroku jak u kota. Ale bo też zapraszał teraz wszystkich
347   3, III|           procesach smak znajdował - bo wiedzieli dobrze, że sam
348   3, III| Korczyńskiemu wypłacić i to wprędce, bo już niejeden raz i nie przed
349   3, III|             chyba skończenie świata, bo żeby nie wiadomo jak starali
350   3, III|              żąda tego, bardzo żąda, bo każdemu miło myśleć, że
351   3, III|             spólna korzyść wynikała. Bo ja tak mówię: u pana Korczyńskiego
352   3, III|              jak prawie marnują się, bo ani ich ugnoić, ani jak
353   3, III|           się. On mrze na pieniądze, bo ma długi i wielkie ekspensy;
354   3, III|            wielki na ziemię cierpią, bo małe grunciki, a wiele dzieci
355   3, III|      ostatniego zginienia wyratował. Bo i pan Korczyński nie jak
356   3, III|             gorsze my niż zwierzęta: bo i między zwierzętami swój
357   3, III|          świata pójdą chleba szukać, bo tu już go dla nich nie wystarczy.
358   3, III|              winnymi się nie sądzim, bo i mądry zrobi się głupi,
359   3, IV |             latach, krótko, zimno... Bo po cóż? Dziś znowu list
360   3, IV |             wieczną mam wdzięczność, bo gdybym w uniwersytecie nie
361   3, IV |          świętego imienia wspominać, bo ciągnie ono za sobą bladą
362   3, IV |              nim także wołało: "Mów! bo inaczej nie pęknie i nie
363   3, IV |             Trzymał ją i dla siebie, bo w nią wrósł, i przez chmurną
364   3, IV |            tam długo - mówił dalej - bo przecież wspólnie ułożyć
365   3, IV |          nawet na rękach podnoszono, bo zdyszany od zmęczenia i
366   3, IV |       ordynku zajmować się przestał, bo co do dalszego jego ciągu,
367   3, IV |    Giecołdowa, kwaśna i zmarszczona, bo papierosów jej zabrakło,
368   3, IV |            dziadunia pilnować muszę, bo niedomaga.~I znowu roztargnionym
369   3, IV |           słonecznej widać nie było, bo kryła ją płachta złota purpurą
370   3, V  |            grzecznie, nie hałasować, bo to by pani Benedyktowej
371   3, V  |     przechodzili wszyscy na palcach, bo zamknięte drzwi od pokojów
372   3, V  |              słowa te nie zadziwiły, bo wszyscy już je przewidywali.
373   3, V  |         byłaby z nim ona szczęśliwą, bo to złote serce i głowa też
374   3, V  |            się, próbował już nieraz, bo wstyd mu samego siebie i
375   3, V  |           żywszą dla niego sympatię, bo świadczy o naturze pragnącej
376   3, V  |              i... dobroczyńcą nawet, bo wiesz? czemużbym do tego
377   3, V  |            ani gniewać, ani oburzać, bo wszystkie myśli z głowy
378   3, V  |              tego, ale tylko trochę, bo myślałem, że Buszmanka górę
379   3, V  |           miała jeszcze na to czasu, bo Orzelski późno wstawał i
380   3, V  |              ja bym i sama przyszła, bo wielką prośbę mam do ciebie...
381   3, V  |              darmo im jeść nie będę; bo i doświadczenie w gospodarstwie
382   3, V  |              Witold wiele ci winien, bo dobre, ludzkie rzeczy w
383   3, V  |             a wszystkim obrzydły! Ty bo nie wiesz, braciszku, co
384   3, V  |           Witoldowi nie bardzo ufam, bo różowe okulary na nosie
385   3, V  |           wezwanie to uszczęśliwiło, bo znowu przekonywało ją, że