Tom, Rozdzial

 1   1, II |     wdzięcznym na sąsiada swego spojrzeniem wyrzekła:~- Pan zawsze pocieszyć
 2   1, II |       binokli swych ścigając ją spojrzeniem szepnął Różyc.~Kirło nie
 3   1, III|  przychylał i z miłosnym prawie spojrzeniem, z prośbą, coraz ciszej
 4   1, III| przypomniała, że z powłóczystym spojrzeniem i prawie namiętnym ruchem
 5   1, IV |  mnóstwo zmarszczek, zamyślonym spojrzeniem wodziła po długim stole
 6   1, IV |      nią Zygmunta z nieopisanym spojrzeniem zatopiła swe oczy jeszcze
 7   1, IV |       się z tym wlepionym w nią spojrzeniem, które zdawało się ją osypywać
 8   1, V  |         niemu głową i obojętnym spojrzeniem powiódłszy po Justynie z
 9   2, I  |      zawołała i z wesołym znowu spojrzeniem dodała: - Ce que femme veut,
10   2, II |      uśmiechem i melancholijnym spojrzeniem w dal zaczął Darzecki -
11   2, III|         z mimowolnym na Korczyn spojrzeniem dodała - można wyobrażać
12   2, III|       wnętrza zajrzawszy jednym spojrzeniem ogarnął dość szczególnie
13   2, IV |        pełnym nieśmiałych żarów spojrzeniem, a potem z trudnością odwracając
14   2, V  |     ośmieliło mię do ogarnięcia spojrzeniem twarzy królewskiej, a jakimże
15   3, I  |    serdecznym słowem lub choćby spojrzeniem i zdawał się nawet nie słyszeć