Tom, Rozdzial

 1   1, I  |        młodym i szczerym śmiechu. Śmiała się ze słów towarzyszki
 2   1, II |         rozrywkę w nim znajdująca śmiała się z cicha, trochę filuternie
 3   1, VI |          w jej młodej głowie. Nie śmiała prosić o nic tego nieznajomego
 4   2, II |         ataku nerwów. Dusiła się, śmiała się i razem płakała, obu
 5   2, III|           się tak głośno, jak nie śmiała się nigdy, i zaledwie oddychać
 6   2, III|         szesnastoletnim chichotem śmiała się Antolka.~- Puha! puha!
 7   2, III|       nieskończoną, zda się, gamą śmiała się dziewczyna.~- Bołtu-bołtu-bołtu! -
 8   2, IV |          i siłą; uczuła się także śmiałą, silną; dumną nim i tym,
 9   2, V  |          obie od śmiechu. Justyna śmiała się także.~Kiedy Jan zdjąwszy
10   3, I  | uszczęśliwieniem do syna, ale nie śmiała się nigdy. Rażącym to w
11   3, II |         była lub rozśmieszoną, bo śmiała się, łajała, rękami machała...
12   3, II |     Fabianowa chichotała, Elżusia śmiała się na całe gardło, a narzeczony
13   3, II |       była drobną, a jednak Marta śmiała się i razem płakała, dziewczynkę
14   3, III|        bardzo na twarzy czerwona, śmiała, lecz ponura. Dziadunio
15   3, V  |          jeszcze...~Uf, nie mogę!~Śmiała się i kaszlała.~- A może