Tom, Rozdzial

 1   1, II |     chustką dokoła twarzy.~Kirło śmiał się; małe, świdrujące jego
 2   1, II |          patrzał i nie tylko nie śmiał się, lecz delikatne wargi
 3   1, III|        zgrozą i rozpaczą, alboby śmiał się na całe gardło krzycząc: "
 4   1, III|          z domowego sukna, który śmiał się tak głośno, że aż się
 5   1, IV |      pewno nie spotkasz...~Różyc śmiał się cicho.~- Parafiaństwo,
 6   1, V  | potrzebne, ale dla oczów miłe...~Śmiał się teraz cichym, piersiowym
 7   2, I  |          zmarnotrawił i stracił!~Śmiał się.~- Nie masz pojęcia,
 8   2, II |        myśli ożenienia się z nią śmiał się zrazu i żartował, ale
 9   2, III|       patrzali sobie w oczy. Pan śmiał się do psa wszystkie zęby
10   2, III|       jakich...~Promieniał cały, śmiał się 1 nie wiedzieć czemu,
11   2, III|       który przyjaźnie i poufale śmiał się także przypominając
12   2, III|         nijak do Anzelma iść nie śmiał. "Chcę, a nie śmiem" - powiada.
13   2, III|       prawie w półzmroku sionki, śmiał się cichym, w głębi piersi
14   3, II |         widocznie prościejesz...~Śmiał się głośno, wesoło i patrzał
15   3, II |      więcej skrzypią!~Starzyński śmiał się znowu tak, aż mu łzy