Tom, Rozdzial

 1   1, I  |         wszystkie losy ludzkie były robotą Pana Boga, w to ani trochę
 2   1, III|            kół swego własnego wozu. Robota Penelopy! Co wyjął kij jeden,
 3   1, III|             miał i wszelka umysłowa robota była mu coraz trudniejszą.
 4   1, IV |          kamerdynerem Różyca niżeli robotą swoją zajęta, jeden z niesionych
 5   1, V  |          dokoła:~- Wszystko to jest robota własnych rąk naszych: i
 6   2, III|           Bo to i nie bardzo trudna robota! Kiedy ja stara mogę, to
 7   2, IV | odpoczywania - w zimie na przykład. Robota i wtedy jest, ale nie ciągła;
 8   3, I  |            głębokim fotelu i ręce z robotą na kolana opuściwszy wzrokiem
 9   3, I  |            jak powolną i nudną jest robota wygrzebywania z ziemi przedmiotów
10   3, I  |        którą znasz dobrze, nie jest robotą...~- Wiele razy już ci mówiłem,
11   3, I  |             że choć żadną pozytywną robotą zajęty nie jestem, nie idzie
12   3, I  |       godzinami fotelu, ale nie nad robotą pochylona. Na kolanach jej
13   3, II |    podniosła się u otwartego okna i robota, którą w ręku trzymała -
14   3, II |            patrzał na pochyloną nad robotą głowę Justyny. Wzrok jego
15   3, II |       trochę świszczący. Ona ręce z robotą na kolana opuściła i głowę