Tom, Rozdzial

 1   1, II |    rzekła.~Kiedy wyprostowana, z podniesioną głową i bladym, lecz nie
 2   1, II | wstrzymawszy nieco ruch wiosła z podniesioną twarzą patrzał chwilę na
 3   1, IV |    równym krokiem, z głową nieco podniesioną i patrzyła w ziemię; można
 4   1, IV |        przyniosłem!~Jak sprężyną podniesiona z krzesła wstała i dwoma
 5   1, V  |        postawą, z głową wyniośle podniesioną i skromnie spuszczonymi
 6   2, III|     giętkim ramieniem znad ziemi podniesiona Justyna zobaczyła młodego
 7   3, I  |          swą wspaniałą postawą i podniesioną głową, jak bogini, która
 8   3, I  |    powierzchowności: głowę miała podniesioną i spuszczone powieki.~Jednak
 9   3, II |     ramiona u piersi krzyżując z podniesioną, trochę pobladłą twarzą
10   3, II |     rozumu!...~Milczała. Z głową podniesioną i spuszczonymi powiekami
11   3, II |       dokończyła, tylko z wysoko podniesioną głową i twarzą, której kredowa
12   3, III|       przy dziaduniu siedzieć. Z podniesioną głową i wytężonym słuchem
13   3, IV |     Drżącym głosem, lecz z głową podniesioną zaczął znowu:~- Słuchaj!
14   3, IV |        spokojnie i trochę dumnie podniesioną Jadwiga powtórzyła:~- Spodziewam
15   3, V  |        Brwi jej ściągnęły się, z podniesioną głową, błyskającym wzrokiem