Tom, Rozdzial

  1   1, I  |                słupiaste topole. Dnia tego w słońcu ta piaszczysta
  2   1, I  |            razem korzyści dla hultaja tego...~Justyna była widocznie
  3   1, I  |         wierzę. Spowiadałam się już z tego i raz nawet absolucji od
  4   1, I  |            powrozów. Gdyby nawet koła tego wiejskiego ekwipażu nie
  5   1, I  |         siadali... mianowicie, ojciec tego Janka, Jerzy, i stryj jego,
  6   1, II |         usilność o zachowanie miejsca tego w porządku i całości. Jakaś
  7   1, II |             olejków i trucizn. W rogu tego pokoju na pąsowym szezlongu
  8   1, II |            wkrótce potem owdowiał. Od tego czasu oboje u nas mieszkają.
  9   1, II |     wszystkich, niestety, mieszkańców tego domu...~- Ależ nie! u wszystkich!
 10   1, II |         dobrodzieju, tysiączki będą z tego ślicznego Korczynka - zachęcony
 11   1, II |               Czuć było, że w zadusze tego pokoju wszystkim zrobiło
 12   1, II |             zdołają... to... tamto... tego...~Źrenice jego błyskały
 13   1, II |            swoje marzenia i od zbytku tego szczęścia stają się... nieszczęśliwymi... -
 14   1, II |               Zygmunta Korczyńskiego, tego malarza, którego spotkaliśmy
 15   1, III|        niedługiego odpoczynku. Oprócz tego znalazł w domu krewną swoją,
 16   1, III|           cztery i w pełnym znaczeniu tego wyrazu można było stosować
 17   1, III|             tam i huczały, w głębiach tego boru i na rozłogach tej
 18   1, III|          Kiedy Benedykt obudził się z tego snu swojej pierwszej młodości,
 19   1, III|        wkrótce wszelkiej roboty około tego zaniechać musiał, bo na
 20   1, III|            korzyści obiecywał sobie z tego na przyszłość, ale tymczasem
 21   1, III|           niemożność utrzymania nadal tego świetnego porządku rzeczy
 22   1, III|             ludożercę... Kiedyś mi do tego naszego ludu serce młotem
 23   1, III|       porównania. Myślała zapewne, że tego człowieka, który teraz obok
 24   1, III|             domu rodziców swych wśród tego wszystkiego wzrosła i nie
 25   1, III|         przynosił ż sobą ostry zapach tego znoju, który oblewa ciała
 26   1, III|               zależy Czyżbyś naprawdę tego ode mnie chciała?~- Ależ
 27   1, III|       zaprzeczyła kobieta - teraz już tego nie chcę... o nie! Każde
 28   1, III|         mgnieniu oka tę większą rybę. Tego dnia jednak czuł się więcej
 29   1, III|        zgryzionym. Przyczyniła się do tego w znacznej części owa rozmowa
 30   1, III|            postarał się wydobyć cię z tego nieznośnego położenia, w
 31   1, III|           jedyny sposób powstrzymania tego ptaszęcego szczebiotu, lecz
 32   1, III|          zrobić mu miał jaką różnicę; tego Korczyński najlżejszym ruchem
 33   1, III|               obejścia się, jaką dnia tego z nią przybrał, tak ją ujęła,
 34   1, III|            szybciej daleko, niżby się tego po jej osłabieniu spodziewać
 35   1, III|             gospodarstwa i interesów, tego używał Korczyński na polowanie
 36   1, III|             wyrazami: "To... tamto... tego..." Nie były one jego przysłowiem,
 37   1, IV |        pozostałości dawnych dostatków tego domu. Nic nowego, ale wszystko,
 38   1, IV |             twarzą, grzecznie słuchał tego ptaszęcego szczebiotu podtrzymując
 39   1, IV |            Teresę Plińską, która dnia tego już nie twarz, ale gardło
 40   1, IV |            chciała kiedy wyrwać się z tego zakątka i czas jakiś przepędzić
 41   1, IV |       Korczyński najmniej; przy tym u tego ostatniego w układzie włosów,
 42   1, IV |       pieszczotach, z dala od kraju i tego kawałka ziemi, na którym
 43   1, IV |              ho! Kiedyś był sławnym z tego... a i teraz jeszcze...
 44   1, IV |              się zupełnie na zewnątrz tego wszystkiego, co dokoła niej
 45   1, IV |            już o polityce. Przedmiotu tego dotknął pierwszy Darzecki,
 46   1, IV |              nie przyjmę ich tak, jak tego żądają... Co robić? Wola,
 47   1, IV |         czasem i osobistym dojrzeniem tego i owego...~Teraz, gdy w
 48   1, IV |               myślałam, że mi państwo tego za złe nie weźmiecie; ale
 49   1, IV |          ładną etażerkę. Właścicielka tego biednego stroju nie przedstawiałaby
 50   1, IV |             byłem w domu... Jak ty od tego czasu urosłaś...~- I ty,
 51   1, IV |             aniby poznać było podobna tego smakosza i zmysłowca, który
 52   1, IV |               obwiązanym gardłem; ani tego dobrodusznego, głupowatego
 53   1, IV |         wielka, całe długie już życie tego człowieka przenikająca namiętność.~
 54   1, IV |            bywać tak często... jakbym tego potrzebował...~Oczy szeroko
 55   1, IV |              dość wyraźne zajęcie się tego ostatniego ubogą krewną
 56   1, IV |       dokończyła - nie przyjmie nigdy tego, co ty jej teraz ofiarować
 57   1, V  |           widzieć jej nie mógł oprócz tego, kto nią szedł, a ten, kto
 58   1, V  |            niż rozmyślnie uciekała od tego wszystkiego, co ją raniło,
 59   1, V  |            pozostało Justynie z czasu tego, kiedy jej matka często
 60   1, V  |         usłyszały tony skrzypiec. Pan tego domu powrócił, nie na długo.
 61   1, V  |           sercu miłość i wierność dla tego bohatera mego. Niewidzialny
 62   1, V  |            karmiły myśli t serce. Gdy tego pokarmu zabrakło, spostrzegła
 63   1, V  |           sobie spojrzenia i zaczepki tego drugie go, wykwintnego pana,
 64   1, V  |            gałęzie i wszystkie liście tego drzewa były złote. Oglądała
 65   1, V  |            uzwyczajenia i od siły. Do tego i pługi teraz insze jak
 66   1, V  |             ono wzejdzie, i nikt jemu tego zabronić nie może, bo choć
 67   1, V  |            Jakuba bardzo szanuje i do tego głowę sobie nabił...~Zamilkł
 68   1, V  |             tak wziął do serca, że od tego czasu troszkę zwariował.
 69   1, V  |           kłótni żadnej nie ma. Tylko tego Adasia najwięcej teraz to
 70   1, V  |                świata nie widzi, a do tego troszkę głupi. A siostrę
 71   1, V  |        podtenczas biedy przecierpiał, tego i opowiedzieć trudno...
 72   1, V  |             minione swe cierpienia. Z tego, co opowiadał, i nawet z
 73   1, V  |               sposobem pochwyciła ona tego człowieka prostego i tak
 74   1, V  |           gryzł go i przestraszał los tego chłopca, sieroty po bracie,
 75   1, V  |               promień. Jednak w głębi tego człowieka było coś, co falą
 76   1, V  |             tym świecie użyje. Może z tego wszystkiego Janek, dzieci
 77   1, V  |             mile korzystać będą... Do tego - dodał - każdemu gniazdo
 78   1, V  |               w dalekich krajach. Ona tego człowieka kiedyś bardzo
 79   1, V  |               głuchy stuk, podobny do tego, jaki by sprawiła spadająca
 80   1, V  |              kogo kwiatami rzuca, ten tego nie tylko zna, ale pewno
 81   1, V  |              Korczyńskim wspominając, tego Fabian ze wszystkimi swymi
 82   1, V  |               do śmierci nie daruję i tego, że mnie złodziejem przezwał,
 83   1, V  |           schodzi, a dziewczyna i bez tego wieczerzę gotować będzie!~-
 84   1, V  |           znowu przy każdym zbliżeniu tego człowieka, którego kiedyś
 85   1, VI |               które wszystkie u końca tego dnia pogody i pracy wysypywały
 86   1, VI |              my, panoczku, biedne bez tego wygonu! Oj, k a b to prawda
 87   1, VI |             czyli Władysławowa chata, tego samego Ładysia, co tam stał
 88   1, VI |               żadnego. Z bezimiennego tego grobowca, osłoniętego przed
 89   1, VI |               Nie śmiała prosić o nic tego nieznajomego człowieka,
 90   1, VI |           okiem. Całej pewności co do tego nie má, ale takie o nich
 91   1, VI |           niego hodowali sokoły, i od tego poszło, że nazywali się
 92   1, VI |             żołędziach hodowali, i od tego dane im było brzydkie przezwisko
 93   1, VI |               jak tutaj, nad brzegiem tego Niemna, i na tym właśnie
 94   1, VI |           białe, by lilie. Ale krótko tego było, bo pracując ciężko,
 95   1, VI |            teraz wcale ona nie ma. Do tego i lubości bywało tu nadmiar.
 96   1, VI |             się różnym niewiadomym do tego czasu dziełom i przemysłom.
 97   1, VI |               z sobą i nie wynikała z tego nikomu żadna obraza ani
 98   1, VI |   osiemdziesiąt albo może i więcej od tego dnia, kiedy Jan i Cecylia
 99   1, VI |           może i więcej przeminęło od tego dnia, kiedy Jan i Cecylia
100   1, VI |              zaraz, że od Knyszyna do tego miejsca, o którym jemu rozpowiadali
101   1, VI |         podziwiając i oczekując: co z tego będzie? A król ich zapytuje: ~"
102   1, VI |            być, miłościwy panie! Sami tego żądamy i o to waszą królewską
103   1, VI |              to, co bydlęciu! Orz dla tego, abyś jadł, buduj na to,
104   1, VI |               noc już spłynęła, ale z tego wysokiego punktu oko mogło
105   2, I  |          ganku przynosiła. Miała dnia tego wiele zajęcia około trzech
106   2, I  |               dostał, Zlękła się była tego ogromnie. Na rok trzeci
107   2, I  |              Ale Kirłowa nie słyszała tego, co mówili. Zmieszała się
108   2, I  |         węzłów była splątała. Różyc i tego jej kłopotu zdawał się wcale
109   2, I  |          ziemi postawił. Podniesienie tego małego ciężaru sprawiło
110   2, I  |               na małego rozczochrańca tego, kuzynie - ze swym ponętnym
111   2, I  |         dziwne, okropne, z paskudnego tego świata, w którym żyłeś,
112   2, I  |             mi znaczne dozy narkotyku tego dla zmniejszenia bólów,
113   2, I  |              mogła wtedy nawet, kiedy tego chciała najbardziej.~- Jak
114   2, I  |             razu. Po co kłamać? I bez tego już pewno nakłamałeś w życiu
115   2, I  |            skromnym aż do ubóstwa tle tego domu, przypominając zarazem,
116   2, I  |              wychylić możemy w pełnym tego słowa znaczeniu kielich
117   2, I  |             słowem... ale passons, ty tego nie zrozumiesz... ta dziewczyna
118   2, I  |         stanowczością rzekła:~- Nic z tego nie będzie, mój drogi. Justyna
119   2, I  |               ją dobrze? jesteś pewną tego, co mówisz?~- Najpewniejszą.~
120   2, I  |              wsłuchiwał się w odgłosy tego małego domu i odgadywał
121   2, I  |             pilno jej było pozbyć się tego przedmiotu rozmowy, ale
122   2, I  |            dla ciebie nie wynikłoby z tego układu nic dobrego... Jest
123   2, I  |             wiem, że nic by dobrego z tego nie wynikło... Nie chcę!
124   2, I  |           droga - zaczął - ty kochasz tego człowieka?~Spojrzała na
125   2, I  |               podołał i wyniknęłaby z tego szkoda dla twoich majątków...
126   2, I  |              rozporządzeń wydała i do tego pokoju pobiegła, w którym
127   2, II |           ciociu, czyż ciocia dla nas tego nie zrobi? Kiedy my tak
128   2, II | przyprowadzimy... Czyż ciocia dla nas tego nie zrobi?...~Cieniutkimi
129   2, II |     szczególnym połączeniem śmiechu i tego samego, co wprzódy, wewnętrznego
130   2, II |                  Czy ciocia nie zrobi tego, o co proszę?~Za drzwiami
131   2, II |            podobał się pani Emilii do tego stopnia, że obudził w niej
132   2, II |            słyszeć było można. Oprócz tego wszystkiego. kaszlała jeszcze
133   2, II |                 dodała - żeby wstążka tego samego koloru była co kokarda.~
134   2, II |               Egipcie, chora czytania tego słuchała w bezwładnej nieruchomości,
135   2, II |      nieładnie wygląda... I ja jestem tego samego zdania...~- Wujaszek
136   2, II |          Zresztą, mam córki i nikt mi tego za złe brać nie powinien,
137   2, II |          mówić zaczął o tym, że długu tego ani na chwilę uważać nie
138   2, II |      zastanowić się zechce, nie tylko tego nalegania i tych strat,
139   2, II |             tysięcy i oddać je, skoro tego stanowczo żądano, było jego
140   2, II |          Andrzeja... i to... tamto... tego... tych, którzy z nim razem...
141   2, II |               to, co posiada, pragnie tego, czego nie ma...~Z tymi
142   2, II |           bliźnich. Nie tylko ludziom tego rodzaju sam nadskakiwać
143   2, II |             na krewnych !~Ale chłopak tego wykrzyku ojca może nawet
144   2, II |             ciała. Z szerokich pleców tego wielkiego, niewinnie i gapiowato
145   2, II |          zjadłem! Żeby to panna Marta tego syrka dała z kminkiem i
146   2, II |          wicher wschody przebyła i do tego pokoju wpadła.~- Moja pani,
147   2, II |           stanik przyozdabiać. Oprócz tego układała na głowie zrudziały
148   2, II |            twarzy.~- No, no! dość już tego! - łagodnie dokończyła wiadomo,
149   2, II |               wie? czy nie wyniknie z tego naprawdę ta dziwna niespodzianka,
150   2, II |               przez się nie uczyniłby tego zapewne nigdy, ale żona
151   2, III|        Anzelma znajdował się tuż obok tego, na którym pracowała rodzina
152   2, III|               ja drugie. Co umarłym z tego, kiedy żyjącym w zasępie
153   2, III|           korowaj piec! Chłopca i bez tego brud zjada, że go dopatrzyć
154   2, III|       dzieciństwa lubili się... stryj tego tylko czeka, żeby pobłogosławić...
155   2, III|          podnosząc zawołał. - Jeszcze tego nie było, żeby mnie kto
156   2, III|              ludzi, Ona także od dnia tego, w którym po raz pierwszy
157   2, III|           Anzelma i Jana, od wieczoru tego, w którym wraz z nimi wróciwszy
158   2, III|             stara - bo to nie słuchaj tego, co te sroki kraczą! Taka
159   2, III|             sobie pokroiłam, toby już tego i Bóg Przenajświętszy nie
160   2, III|              jest prawie łajdak, i do tego jeszcze głupi, bez oczów,
161   2, III|               go marnie zabito, chama tego! bodaj on na psa zszedł! ~
162   2, III|           krzyczał:~- Kto hrabia, dla tego pół zagona nic nie znaczy,
163   2, III|           Adaś, Adaś! - wśród śmiechu tego wołał chyba ty na morzu
164   2, III|             do takiego rozbójnictwa z tego wynikać nie powinna. Ale
165   2, III|             aspirantem . Ale drugi... Tego drugiego poznał Anzelm wtedy
166   2, III|    wewnętrznego pożaru bijącej.~- Pan tego wszystkiego uczy się teraz -
167   2, III|          odpychać trzeba.~- Niech pan tego nie mówi, o! niech pan tego
168   2, III|           tego nie mówi, o! niech pan tego nigdy przede mną nie mówi! -
169   2, III|             Oni jedni tylko przyczynę tego znać mogli, jeżeli sobie
170   2, III|              nią żenić się. Może co z tego i będzie, tylko nie zaraz,
171   2, III|              troszkę i wstydno, że do tego czasu nigdy jej pani nie
172   2, III|            nie odwiedziła...~Śmiałość tego zarzutu w dziwnej była sprzeczności
173   2, III|              a nigdy - dodała - nigdy tego tak mocno nie uczułam jak
174   2, III|              dbamy, co tyczy się mułu tego, czyli naszego ciała. Ale
175   2, IV |             zamajaczy on przed oczami tego, kto tędy płynie. Czy pani
176   2, IV |               piaskach, od których do tego miejsca i wiorsty nie będzie.
177   2, IV |             palce u prawej ręki. Ni z tego, ni z owego skurczyły się;
178   2, IV |            który wydawał się oddechem tego miejsca.~Stopy Justyny pogrążały
179   2, IV |             bardzo ważne, bo ja tu, z tego pagórka, ostatni raz ojca
180   2, IV |               zaczął - ale my wtedy z tego pagórka dwie godziny albo
181   2, IV |            rozmawiali, i zrobił się z tego taki gwar, jak kiedy wiele
182   2, IV |             rojów pszczół brzęczy. Do tego dwa konie osiodłane i pod
183   2, IV |               rąk na ziemię wypuścił, tego momentu już nie pamiętam,
184   2, IV |            stryj z sobą rozmawiali, a tego, co mówili, nie słyszałem.
185   2, IV |             sobie zapomniała, i tylko tego nie czuć nie mogła, że serce
186   2, IV |            prawie srebrny, podobny do tego, jaki wydaje łagodnie z
187   2, IV |             stała się wobec człowieka tego, który szczelnie w szerokiej
188   2, IV |            dotknęły; może na koniec z tego, że była bardzo dumną. Ci,
189   2, IV |          walkę i biedę zabierać ojca, tego rozpieszczonego starca,
190   2, IV |       subtelnie zrozumianą, jak przez tego człowieka, który do jej
191   2, IV |               słyszał? nie powiedział tego wyraźnie, ale raz ręką gniewny
192   2, IV |       patrzała na niego, ani słuchała tego, co śpiewał...~Owszem, widziała
193   2, IV |          którą śpiewał, słyszała i od tego właśnie dnia zapamiętała
194   2, IV |           wtenczas myślałem, że nigdy tego szczęścia nie dostąpię!~
195   2, IV |            ust go przycisnął. Justyna tego spostrzec nie mogła, tym
196   2, IV |             Do nas też piękny kawałek tego lasu należy, to jest, nie
197   2, IV |     zaprowadzony nie jest, powstają z tego kłótnie i niezgody. Las
198   2, IV |               Korczyńskim też z racji tego lasu ciągłe wojny idą i
199   2, IV |            ale Michałowi, który i bez tego by ją wziął, wielką tym
200   2, IV |           zaufać mu potrafiła. Oprócz tego wydawał się on jej i samą
201   2, IV |          wdzięczność nieskończona dla tego serca, które tak prosto
202   2, IV |             zmokła, nie przeziębiła i tego tylko żałuje, że wycieczka
203   2, IV |            plecy. Może sama nie czuła tego, że była w tej chwili zalotną.
204   2, V  |              tylko że panienka nie do tego stworzona!~- Ot, widzicie,
205   2, V  |               niezgoda jaka mogłaby z tego pomiędzy nami wyniknąć...
206   2, V  |               jeździła? a? - uważnego tego wzroku z niej nie spuszczając
207   2, V  |            Fabiana.~- A raz na zawsze tego jej wzbroniłem! - zawołał
208   2, V  |                cienkich palcach.~Dnia tego przecież Anzelm był niepospolicie
209   2, V  |          tylko i wątpliwość mam co do tego, czy osoba tak pięknie na
210   2, V  |         maleńki udziałek wziąłem, a z tego i całe późniejsze życie
211   2, V  |              gniew obrócić. Odżałować tego, co przeminęło, nie mogłem,
212   2, V  |            mogłem, nie gorszy może od tego, który w te czasy niektórzy
213   2, V  |         spokojniejszy, pewniejszy. Do tego, choć z pańskiej familii
214   2, V  |           rękę chwyciwszy o przyczyny tego despektu, który mnie od
215   2, V  |             ja go! znajdę bałamutnika tego, zwodziciela, złoczyńcę!
216   2, V  |             Szymon zaraz powie, gdzie tego krzywdziciela i naigrawcę
217   2, V  |           roziskrzały. Nie dosłyszała tego, co Jan do niej przed chwilą
218   2, V  |            lub też że sama lękała się tego, co mówiła.~- Aaaa! - nie
219   2, V  |          przyskoczył i z bliskości na tego człowieka popatrzywszy takoż
220   2, V  |            dziurach, a czy obuty był, tego i widzieć nie można było,
221   2, V  |           kolan dopiero wyrastał on z tego śniegu, zupełnie jak drzewniany,
222   2, V  |               Ale, szła; cościś ją do tego miejsca parło... Przyszła,
223   2, V  |          Justyna czwarty już raz dnia tego widziała go w coraz innej
224   2, V  |                może już kula dusi?...~Tego więc wieczoru pani Emilia
225   2, V  |                bo nikt też i prawa do tego nie miał. Sierotą byłam
226   2, V  |             na pole wywozi i pewno od tego bardzo śmierdzi!" I każdy,
227   2, V  |              zapomniał o tym, że brat tego, którego tak wyśmiewali,
228   2, V  |               Całą litanię wypowiadał tego wszystkiego, co ja robić
229   2, V  |              a to wiele znaczy.., dla tego wyrzec się wiele warto...
230   2, V  |         wyrzec się wiele warto... dla tego tylko, aby nie żąć i nie
231   2, V  |              szczęśliwą jak szczęście tego pięknego chłopca, który
232   3, I  |         utrzymywano, że do małżeństwa tego tylko miłość skłaniać ją
233   3, I  |              kształty i rysy. W duszę tego wielkiego, zbiorowego zjawiska
234   3, I  |             polegająca na zamiłowaniu tego, co czyste i piękne, jest
235   3, I  |          rację bytu ludzkości; że dla tego, co poniżej mozoli się,
236   3, I  |            Chrystusa. Zresztą, oprócz tego krucyfiksu i leżącej na
237   3, I  |               niemodnych.~Inne części tego domu starannie i wymyślnie
238   3, I  |         nowych strumieni myśli i prac tego ogółu, o który troszczyć
239   3, I  |             Na koniec dnia pewnego do tego samego pokoju wszedł więcej
240   3, I  |               mówił dalej, że panicza tego na przechadzkach guwerner
241   3, I  |            wszelkiej rzeczy do świata tego należącej; że jest on fizycznie
242   3, I  |            oświadczyła, że nie uczyni tego nigdy. Ona, ona miałaby
243   3, I  |             albo moralną szpetotą. Od tego wychowawczego planu, od
244   3, I  |       wyosobnionym, nie zdawała ona z tego przed sobą dokładnej sprawy,
245   3, I  |      perswazji. Nikt prawie zrozumieć tego nie mógł, aby kobieta podówczas
246   3, I  |           zmarłego Andrzeja nie tylko tego całopalenia od niej nie
247   3, I  |              radosną wieścią obdarzyć tego, kto na nią niecierpliwie
248   3, I  |           mogła ani wyrzucić z siebie tego, co tak głęboko zapadło
249   3, I  |                Co i jak mówiła, nigdy tego przypomnieć sobie nie mogła,
250   3, I  |               nieznaną i dosięgnięcia tego, ku któremu od tak dawna
251   3, I  |       poruszać się zdaje przez oczami tego, kto się weń długo wpatruje,
252   3, I  |        przemawiać nieraz zaczynała do tego, po kim strój ten nosiła.
253   3, I  |             Nikt, z ludzi nie słyszał tego, co ona mówiła i opowiadała
254   3, I  |             tęsknot, pragnień, obaw i tego błysku szczęścia, który
255   3, I  |          ludzi, żądna może usłyszenia tego, co o jej synie mówiono,
256   3, I  |               otwarte okna płynęły do tego pokoju potoki szmerów i
257   3, I  |               to już wszystko, oprócz tego jednego obrazka, który przed
258   3, I  |             słonecznego blasku, który tego dnia sierpniowego świetny,
259   3, I  |              początku jesieni. Pośród tego wszystkiego Zygmunt postępował
260   3, I  |               dążyć zaczął. Przyczyną tego szybkiego odwrotu była gromadka
261   3, I  |            aby miał on względem ludzi tego rodzaju nienawiść, niechęć,
262   3, I  |             był pewny, tak pewny, jak tego, iż żył i oddychał, że trzeba
263   3, I  |          zdawał się nawet nie słyszeć tego, co ona do niego mówiła,
264   3, I  |               jeszcze, a co do serca, tego nie odebrałaś mu dotąd ani
265   3, I  |            posażną jedynaczkę. Ale od tego czasu minęły dwa lata. Teraz
266   3, I  |              kuzyna, nad skojarzeniem tego małżeństwa pracuje, i od
267   3, I  |               Dianę, miałaby wyjść za tego młodego starca!...~Niedbale
268   3, I  |     Klotyldzie. Jednak o wystygnięciu tego uczucia wiedziała z większą
269   3, I  |               za żonę! Ona małżeństwa tego nie chciała, sprzeciwiała
270   3, II |              odpowiedziała z cicha:~- Tego, co czuję, i tego, co myślę...~-
271   3, II |            cicha:~- Tego, co czuję, i tego, co myślę...~- Brak przygotowania -
272   3, II |     rozgniewany krzyk Benedykta. Słów tego krzyku nie można tu było
273   3, II |                  Wątpię. Ale ponieważ tego nie ma... nie ma... no,
274   3, II |               go ktokolwiek w zajęciu tego punktu przy stole nie uprzedził.
275   3, II |  pokrewieństwem. Zresztą sam nie taił tego, że się nim szczycił. Tym
276   3, II |                  choć dziesiątą część tego!~- Aha! pewno! - podchwycił
277   3, II |         urządzi, gdy tylko właściciel tego zechce... a zechce wtedy,
278   3, II |            głosem dokończył:~- Ale ja tego nie mówię do pana Różyca...
279   3, II |               gardła, ale nie dokonał tego. Ręką machnął i dokończył:~-
280   3, II |         dobrze, o kim mówię... No, za tego welinowego człowieka, jeżeli
281   3, II |        przepadnij! A to przyczepski z tego Widzia! Uf! nie mogę!...~
282   3, II |            fortepianie ojcu do pokoju tego przyszła i w nadchodzący
283   3, II |               nie. Powiedzieć, za nic tego przed nikim nie powie, ale
284   3, II |              gospodarstwie... pani do tego nie przywykła i ja kiedyś
285   3, II |            zgubiła... przy tym nie do tego urodziłam się... uzwyczajenia
286   3, II |                że Giecołdówna jestem, tego Giecołda, co po dzierżawach
287   3, II |                  Niech pan Franciszek tego cmokania zaprzestanie, a
288   3, II |          drogach nie ścigałem, a co z tego! Tyle tylko, żem duszę w
289   3, II |                Kogo Pan Bóg stworzył, tego nie umorzył, i koniec, i
290   3, II |            krytykę i przyganę! Jednak tego syna kochała! W dzieciństwie
291   3, II |               przestał. Wielki żal do tego syna, który ani kochać nawzajem,
292   3, II |           ponurym i rozjątrzonym, jak tego lata, w którym na głowę
293   3, II |            oddalały się od siebie. Od tego wieczora, kiedy Benedykt
294   3, II |           Bądźże łaskaw uważać mię od tego czasu za swego znajomego,
295   3, II |             wyrzutów. Ale nie uczynił tego. Było w nim coś, co nakazywało
296   3, II |      opowiadania ci o lądach i wodach tego świata...~Nie zmieniając
297   3, II |                  masz zamiar poślubić tego już teraz wszechstronnie
298   3, II |            znowu zapytał:~- A ty sama tego prawa nie domyślasz się
299   3, II |             Kochałam cię, kuzynie, do tego stopnia, że po latach niewidzenia
300   3, II |                Bo nie, tyle żałowałam tego, co miałam kiedyś za najwyższe
301   3, II |               się dumną i lękałam się tego, co mi się wydawało ostatnim,
302   3, II |       zawstydzały ją i mieszały. On z tego jej zmieszania, z samych
303   3, II |            mówiłeś? Ależ ty chyba sam tego nie rozumiesz! Jak to! Kogoś
304   3, II |        duszyczkę, która teraz na dole tego domu tonęła w łzach i trwodze,
305   3, II |      zmierzasz?~- Zmierzam naprzód do tego, aby ci, ma chére maman,
306   3, II |             jej kolan.~- Następnie do tego, że przecież rzeczą jest
307   3, II |          został na zawsze przykuty do tego kawałka ziemi, do tych stajen,
308   3, II |               obór... que sais-je? do tego okropnego Jaśmonta, który
309   3, II |        ambicji i potrzeb może wymagać tego ode mnie?~Ręce szeroko rozpostarł,
310   3, II |            najprędzej wynurzyli się z tego morza pospolitości, nudy
311   3, II |             przemówiła:~- Nie uczynię tego nigdy.~Porwał się z krzesła.~-
312   3, II |   jednocześnie z nią mówił:~- Ależ ja tego wszystkiego nie znam...
313   3, II |              dobrze. Czy nie możesz z tego samego co on źródła czerpać
314   3, II |            rzuciła; że zbliżyć się do tego zbiorowiska, przestawać
315   3, II |            bardzo wielka wina! Ale ja tego nie chciałam... Śmierci,
316   3, III|            dwoje ufundują. Tylko że u tego tańca dwa końce. Podobno
317   3, III|           mówić zaczęły, że to już od tego zależeć będzie, czy mu się
318   3, III|           biegąca, takie płynne, a do tego i wierszami przyozdabiane.
319   3, III|          głośno nie przyznałby się do tego, ale wszyscy z niepokojem
320   3, III|              głowa na karku! Ale co z tego! Trzy dni wesela, a do śmierci
321   3, III|         ziemia pochłonęła, nim koniec tego wesela nastąpi, daj Boże!~
322   3, III|           Czasowe to straty, marności tego świata, doczesność... znikomość...~
323   3, III|               a drogo było do procesu tego sąsiadów nie namawiać albo
324   3, III|            zwierzęcia zna! Ot, gdybym tego konia z bliskości mógł obejrzeć,
325   3, III|               niej w jasne barwy dnia tego ubrana Starzyńska i wpół
326   3, III|        Jaś-mont!~Nic już innego prócz tego nazwiska przez kilka minut
327   3, III|            którym przejmował ją widok tego mrowiącego się przed nią
328   3, III|             wspomnienie zaniosło ją z tego tłumu w głębie zaniemeńskiego
329   3, III|         Niemnem,~Kukaweczka kuka,~Mam tego za dudka,~Kto posażnej szuka!~
330   3, III|       doświadczałam... Co oni zechcą, tego i ja zechcę; jak każą, tak
331   3, III|           dobrze, Maryniu? Czy chcesz tego? Dobrze?~U białej sukni
332   3, III|          Niech jutro zginę, jeżeli do tego czasu prawdziwe kochanie
333   3, III|             wiatry niżeli u nas, a do tego wiele też i od charakteru
334   3, III|            Jak zbawienia duszy słówka tego czekam: czy pani wierzy?~
335   3, III|    zachichotała:~- Czemużbym pamiętać tego nie miała? Ale dlaczego
336   3, III|            sporki zakańczać, nigdy do tego nie dopuszczał. I nie dla
337   3, III|               wyratował się... A żąda tego, bardzo żąda, bo każdemu
338   3, III|               gadanie! Pan Korczyński tego nie uczyni. A co jego nasza
339   3, III|           lepiej wychodził, może by z tego i spólna korzyść wynikała.
340   3, III|                a jakże! Cudzemu, a do tego i gardzicielowi, ciał naszych
341   3, III|           dorobek, i spólna uciecha z tego wyniknęła. Alboż te kawałki
342   3, III|             góry do głębokiego rowu z tego miejsca spłynie i pamięć
343   3, IV |            wpółotwarte okno do pokoju tego naleciało mnóstwo białych
344   3, IV |           temu, był wieczór bardzo do tego podobny, równie ciężki i
345   3, IV |          nauki nie miał, nigdy bym do tego stopnia, na którym teraz
346   3, IV |         pocieszyło, podźwignęło... do tego miejsca przykuło... Syn!
347   3, IV |                zaczął - czyż ja kiedy tego pragnąłem, czyż wymagam
348   3, IV |        kogokolwiek okradać chce... Do tego jeszcze nie doszedłem...
349   3, IV |               Jakimkolwiek jestem, do tego jeszcze nie doszedłem...
350   3, IV |             przedwcześnie znużonych i tego, czego nikt dojrzeć nie
351   3, IV |         jakieś blade cienie po twarzy tego młodzieńca błądzące, mgły
352   3, IV |         gwałtownym rzutem skoczyło od tego brata, który dumny, zadowolony,
353   3, IV |                prawie obelg? Potrzebę tego ostatniego podszeptywało
354   3, IV |     dziesiątki, ale dwie setki lat od tego czasu upłynęły, tak wszystko
355   3, IV |            wesołe strony, nie uczynił tego. Mógł w lichych przysmakach
356   3, IV |            Nie zgłupiałem przecież do tego stopnia, aby myśleć, że
357   3, IV |           wszystkim będziesz, a kiedy tego lata zdawało mi się, że
358   3, IV |                  A ja tak mówię: że z tego zasiewku, da Pan Bóg, pięknego
359   3, IV |             poszedł i więcej już dnia tego w okolicy się nie ukazał.
360   3, IV |              tam przyjechać, gdzie od tego czasu wszystkie myśli moje
361   3, IV |             nie kusi. Co zrobiło się, tego już nie odrobić, a łganiem
362   3, IV |               się, spodziewam się, że tego dostąpię. Kiedy już takie
363   3, IV |      zwariowany i rozum tracisz? Co z tego będzie? czy z tego co będzie?~
364   3, IV |               Co z tego będzie? czy z tego co będzie?~Mówił to z surowością,
365   3, IV |                 szepnęła Justyna.~- Z tego miejsca, gdzie my teraz
366   3, IV |               wszystko proszę zawołać tego, kto dla pani miły!...~Pod
367   3, V  |        płaszcz, naśladujący te, które tego lata nosili Darzecki i Zygmunt,
368   3, V  |          wrażenia. Witold, który dnia tego po raz pierwszy młodziutką
369   3, V  |            przemówiła:~- Moi państwo! tego, z czym przyjechałam, w
370   3, V  |                który czyni, najlepiej tego dowodzi. Jestem pewna, że
371   3, V  |          wszystkim wiedząc zgodzi się tego biedaka wyratować i uszczęśliwić,
372   3, V  |             że go ten wielki świat do tego doprowadził i wielka fortuna
373   3, V  |                bo wiesz? czemużbym do tego przyznać się nie miała?
374   3, V  |          trzeba było na to, aby go do tego kroku nakłonić; domyślam
375   3, V  |              że może nie znasz dobrze tego życia, na które się decydujesz...~-
376   3, V  |              by to znać i wiedzieć. Z tego, co umiem, bez wahania i
377   3, V  |      osowiałym wzrokiem. Nie rozumiał tego, co zaszło, co dokoła niego
378   3, V  |               trochę spodziewałem się tego, ale tylko trochę, bo myślałem,
379   3, V  |                 Zdecydowałaś się więc tego zacnego chłopca uszczęśliwić,
380   3, V  |             których wpływem szalonego tego kroku dokonać postanowiłaś.
381   3, V  |              się schwycił.~- Nie czyń tego! Zaklinam cię! Nie gub siebie
382   3, V  |           okazywać mi się nie chciało tego, co czułem. Alem ja wdzięczen
383   3, V  |           jąkając się odpowiedział:~- Tego sa... samego, który z bratem