Tom, Rozdzial

 1   1, I  |         ożywienie, którym istotę ludzką, niezupełnie jeszcze przez
 2   1, I  |       pędząc..." Wieczna głupota ludzka! Powiadam ci, Justynko,
 3   1, I  |        Powiadam ci, Justynko, że ludzka głupota to wielki i wieczny
 4   1, I  |  wszystko, wiem! Wieczna głupota ludzka!~Justyna ze wzrokiem w ziemię
 5   1, III| najmniejszą na owe czasy krzywdą ludzką, do dziedzicznego swego
 6   1, V  |          jest dumną i że godność ludzką okrutniej jeszcze zranioną
 7   2, II |          to drżączka, która ręką ludzką poruszona wydaje się żywą,
 8   2, IV |          połowie przybrał postać ludzką, drugą połową ciała tkwiąc
 9   3, I  |        tak i tu zetknięcie się z ludzką ciemnotą i nieokrzesanością
10   3, II |          to idzie... o idee... o ludzką wolność, godność... W ogień
11   3, II |   kuzynie, duma moja kobieca czy ludzka, nie wiem, odtrącała mnie
12   3, II |      każda roślina i każda twarz ludzka, każde światło i każdy cień...
13   3, IV |         wbiegła przez nie istota ludzka młodziutka, swawolna, skacząca
14   3, IV |         światła, za to, że duszę ludzką w nich budził... jak go
15   3, IV |  zawiodła ona tam, gdzie honor i ludzką cześć stracił... trzeci...