Tom, Rozdzial

 1   1, I |          obie i mimo woli zwolniły kroku, co najpierw spostrzegła
 2   1, V |      nadąsany.~Fabian przyśpieszył kroku i znowu najgroźniejszym
 3   1, VI|            Ale Anzelm przyśpieszył kroku i przed starcem stanąwszy
 4   1, VI|       zagadał głos Fabiana.~Anzelm kroku przyśpieszał. Z ruchów jego
 5   2, I |     włosami, które przy każdym jej kroku w górę nieco podlatywały,
 6   2, II|            nucenie i przyśpieszyła kroku, bo w sali jadalnej słychać
 7   2, II|       Różyca do tak nadzwyczajnego kroku skłaniać mogło.~- O, Boże!
 8   2, IV| odpowiedział, głowę znowu odkrył i kroku przyśpieszył.~Suche, czarne
 9   3, I |             On nie oglądając się i kroku nie zmieniając poszedł dalej,
10   3, II|            zatrzymując się i nawet kroku nie zwalniając do młodego
11   3, II|     spotykali się jednak na każdym kroku, na wspólne przechadzki
12   3, IV|        chce uczynić; oni na każdym kroku wyrządzają mi psoty i szkody...~-
13   3, V |         było na to, aby go do tego kroku nakłonić; domyślam się też,
14   3, V |     których wpływem szalonego tego kroku dokonać postanowiłaś. Rozumiem...
15   3, V |            aż do tak rozpaczliwego kroku przywiodła!~Teraz dopiero