Tom, Rozdzial

 1   1, III|    Korczyński pochylił się i usta dziecka pocałunkiem zamknął. Był
 2   1, III|        obejmowało szczupłe ciałko dziecka i duże, ponure oczy miękły
 3   1, IV |           a dotkliwie udręczonego dziecka. W tej chwili Zygmunt Korczyński
 4   1, VI |           i głosem skarżącego się dziecka powtarzał starzec. ~Anzelm
 5   2, I  |          piersi. Uśmiechał się do dziecka, ale wyraz oczu jego był
 6   2, II | gapiowatym, a trochę jak u małego dziecka niewinnym i wesołym, i niewinnie,
 7   2, III|           przyczyny - mówi - sama dziecka swego hodować nie możesz?
 8   2, III|         głośnym płaczem kobiety i dziecka, zjeżdżali ze ścierniska
 9   3, I  |         ją ze wszech stron, gdy z dziecka wzrastała i dojrzewała.
10   3, I  |    ukochanym mężem i jedynego jej dziecka ojcem - niepewna, czy kiedykolwiek
11   3, I  |      stosunku do dwunastoletniego dziecka nie było możebnym. Od razu
12   3, I  |         tajemnice choćby własnego dziecka. I teraz także powstała,
13   3, I  |          pięknego, utalentowanego dziecka. Urodzenie, stosunki rodzinne,
14   3, II |     położył i teraz dla rodzonego dziecka kurczyć się musi. Żeby te
15   3, IV |         woli bab, które by z mego dziecka zrobiły ładnie ufarbowany