Tom, Rozdzial

 1   1, V  |        gorzko płakała, a o jej ojcu domowi z cichym śmiechem wiele
 2   1, V  | przygarbiony człowiek cofnął się ku domowi.~- A toż co? - zawołał -
 3   1, V  |            szerokimi kroki dążył ku domowi Anzelma ustawicznie dziewczynę
 4   2, I  |              kupcami od spichrza ku domowi idąca uśmiechnęła się znowu,
 5   2, II |           bo znowu zwracając się ku domowi prawie głośno zanuciła:~
 6   2, III|            białą od dzięcieliny, ku domowi pod sapieżanką stojącemu
 7   2, III|             góry snopków uwożącą ku domowi, a na przeciwnym krańcu
 8   2, III|        panna Antonina?~I skoczył ku domowi, w którego sieni słychać
 9   3, I  |      szybkim biegiem puściła się ku domowi. On nie oglądając się i
10   3, I  |           niż wprzódy z powrotem ku domowi dążyć zaczął. Przyczyną
11   3, II |       ludnością...~Zwracając się ku domowi Benedykt sarknął:~- Na siebie
12   3, II |        prędko, szerokimi krokami ku domowi poszedł. Witold w bramie
13   3, III|         zieloną uliczką od bramy ku domowi wiodącą coś rączego, gromkiego,
14   3, III|            nimi do domu wbiegli. Ku domowi też pocisnęli się weselniki
15   3, IV |             ramionach z powrotem ku domowi biec zaczęła. Wszyscy z