Tom, Rozdzial

  1   1, I  |    płócienny kołnierz miała ona na sobie czarną spódnicę, tak krótką,
  2   1, I  |          nie miała ona przy tym na sobie ani kapelusza, ani rękawiczek.
  3   1, I  |      ziemią leciała... A miałam na sobie zieloną suknię... jeszcze
  4   1, I  |           dla ochłody machałam nim sobie przed twarzą... Uf ! nie
  5   1, I  |            zieloną suknię miała na sobie i złotą łopatą machała morowe
  6   1, I  |            Prawda, że zawsze łamię sobie głowę, aby mnie i ojcu tych
  7   1, I  |         jak oni wszyscy, bo skądże sobie wezmę innego życia, ale
  8   1, I  |   zbliżenie się jego dałoby znać o sobie przez unoszący się zeń wielki
  9   1, I  |      twarzami, bokami i plecami ku sobie zwrócone, ściśnięte jak
 10   1, I  |         okolicą przyszło, że siądę sobie, bywało, do fortepianu i
 11   1, I  |         śpiewa "jesteś"? Przerabia sobie stare pieśni, błazen!~Justyna
 12   1, I  |             a jak pomrzemy,~Każemy sobie~Złotne litery, złotne litery~
 13   1, I  |         albo przyjedzie,~Przeczyta sobie:~Złączona para, złączona
 14   1, II |           bladych rąk swych tarczę sobie czyniąc, cała w tył odgięta,
 15   1, II |          człowiek... kiedy indziej sobie na niego i bardzo zęby zaostrzył.
 16   1, II |       niech pan już mówi...~Rączkę sobie podaną, istotnie śliczną,
 17   1, II | odpowiedział zapytany - i winszuję sobie, żem w tej pustej okolicy
 18   1, II |          wszystkie strony u nas są sobie równe. Niechże mi więc pan
 19   1, II |       dalej prawić zaczynał:~- Idę sobie na górę, aby naszego kochanego
 20   1, II |            szynki zjadłem i grałem sobie... Szynki w tym roku doskonale
 21   1, II |       przyozdobioną, drugi miał na sobie długą kapotę, a na głowie
 22   1, III|          którym żyć i panować będą sobie mogli, jak panowali i żyli
 23   1, III|            zdołał nareszcie zdobyć sobie byt skromny przez otrzymanie
 24   1, III|         znaczne korzyści obiecywał sobie z tego na przyszłość, ale
 25   1, III|          znawstwo roślin, wynalazł sobie bardzo biegłego i również
 26   1, III|          odpocząć muszę. Niech tam sobie ekonom i robotnicy poczekają,
 27   1, III|        sama nie byłaś! Miałaś przy sobie pannę Teresę, Martę Justynkę,
 28   1, III|           wzrosła i nie wyobrażała sobie, aby ktokolwiek mógł żyć
 29   1, III|           ruchu. Po cóż by zadawać sobie miała jakąkolwiek fatygę,
 30   1, III|          jakąkolwiek fatygę, skoro sobie przez nią żadnej przyjemności
 31   1, III|            Tylko pozwól powiedzieć sobie, że te twoje "kwiaty na
 32   1, III|            są wcale poezją, jak to sobie wyobrażasz, ale przestarzałą
 33   1, III|          wszyscy nie umiecie dawać sobie rady. Czy człowiek grzybem
 34   1, III|           nie idzie, gdzie indziej sobie szczęścia szukać nie chciał?
 35   1, III|     szeroki i można na nim znaleźć sobie wygodne miejsce, trzeba
 36   1, III|            jak ja męczył się, póki sobie tych różnych głupstw z głowy
 37   1, III|           rdzewieje tylko, duszę w sobie gasi. Gdyby to choć we dwoje...
 38   1, III|       Justynką w niedzielę do lasu sobie popłynęli, grzyby zbierali
 39   1, III|         wypowiedziała mu, że życzy sobie, aby od połowy jej posagu
 40   1, III|         się robótkami. Będzie więc sobie za te pieniądze przyozdabiać
 41   1, III|      kłopot, a ja znowu odmawiałam sobie wielu rzeczy, byleby ci
 42   1, III|            z łoskotem upadł i oczy sobie obu rękami zakrył...~Od
 43   1, IV |     odwykli. Mężczyźni nie czynili sobie nawet wielkiego przymusu,
 44   1, IV |    widocznie towarzyszkę tę wybrał sobie dla żartu i śmiechu. Na
 45   1, IV |        siwe wąsy, wstał, właściwym sobie ruchem, wysuwającym nieco
 46   1, IV |            się skurczoną i jakby w sobie zwiniętą. Spod schylonego
 47   1, IV |        ubieraniu s: ę przypomniała sobie dawne, lepsze czasy i zapragnęła
 48   1, IV |         ale bardzo uprzejmie. Mało sobie znani, zeszli się oni z
 49   1, IV |            po ustach.~- Pomyślałem sobie właśnie w tej chwili - więcej
 50   1, IV |            pana, i tak obiecywałem sobie obszernie o tym z panem
 51   1, IV |     pomówić... że... że nie mogłem sobie odmówić... ~Przed kilku
 52   1, IV |         pana odpowiedziała zwykłym sobie powolnym pochyleniem głowy,
 53   1, IV |     fotelach nieznacznie ukazywały sobie młodą parę, oględnie i z
 54   1, IV |          jedwabne suknie nosiły na sobie widoczne ślady dawności
 55   1, IV |       różnych barw i wabił nimi ku sobie wszystkich, którzy się znajdowali
 56   1, IV |           ożywionej rozmowy, jakby sobie coś nagle przypomniał, głowę
 57   1, IV |            Zniszczą Korczyn, myślę sobie, do góry nogami przewrócą,
 58   1, IV |       Chwała Bogu, kontenci, myślę sobie, i sam kontent jestem...
 59   1, IV |           Ot, myślę, zaraz i pójdą sobie z Panem Bogiem, objadłszy
 60   1, IV |          Już zdaje się i odjeżdżać sobie mają... żołnierze na konie
 61   1, IV |           wyjechali... Masz! myślę sobie... Przyjmowałem jednych,
 62   1, IV |  cygarowego dymu dotąd triumfująco sobie w górę ulatujące ciężko
 63   1, IV |           zawołała - a jakżebym ja sobie z gospodarstwem i interesami
 64   1, IV |          Marynia Kirlanka patrzali sobie w oczy. Wtem, jakby wtór
 65   1, IV |         spokrewnionymi. Z właściwą sobie gracją ruchów nachylił się
 66   1, IV | energicznie odpowiedziała:~- Niech sobie będzie parafiaństwo! Lepiej
 67   1, IV |           tym, kuzynku, gdybyś był sobie parafianinem.~Nagle zamyślając
 68   1, IV |         kobieta i takiego coś ma w sobie... te szare oczy przy czarnych
 69   1, IV |         Jakim prawem, za co robisz sobie ze mnie zabawkę całego swego
 70   1, IV |            moich interesów... Sama sobie zawsze radę daję i teraz
 71   1, IV |        będzie...~Mówiła to zwykłym sobie tonem, szorstko i ironicznie,
 72   1, V  |             dziś jeszcze wyobrazić sobie mogła tę kobietę, chudą
 73   1, V  |          matce, przyciągnęła ją ku sobie i serdecznie ucałowała.
 74   1, V  |            Wiesz co, gagatku? jedź sobie znowu za granicę i ucz się
 75   1, V  |          się wstydem. Przypomniała sobie spojrzenia i zaczepki tego
 76   1, V  |            Widać było, że powoli o sobie i troskach swoich myśleć
 77   1, V  |         swoją spełniał. Wyobrażała sobie, że orać jest bardzo ciężko.~-
 78   1, V  |       owies przerzynającej ocierał sobie pot, który bujną rosą wystąpił
 79   1, V  |           małej siestrze, i samemu sobie rady dawać musiałem, sam
 80   1, V  |         widać czasu ma dużo, kiedy sobie tak pomału idzie!~Uchylił
 81   1, V  |            szanuje i do tego głowę sobie nabił...~Zamilkł widocznie
 82   1, V  |        Żonka go porzuciła, a on to sobie tak wziął do serca, że od
 83   1, V  |           wojska trzeba iść... Jak sobie na to wspomni, gadziną staje...
 84   1, V  |          zza domu i kilku tuż przy sobie rosnących lip, a jeszcze
 85   1, V  |        jakaś? czego ona...~Z dłoni sobie daszek nad oczami robił
 86   1, V  |          zbliżył się do nie znanej sobie kobiety, z ukłonu, jaki
 87   1, V  |           siebie o to, bo w zwykły sobie sposób zamyślając się i
 88   1, V  |     Wyprężenie jego rysów mające w sobie coś obojętnego i razem bolesnego
 89   1, V  |    zwracając się do Justyny zwykłą sobie powolną i czasem przerywaną
 90   1, V  |             jak te, które miały na sobie Domuntówna i Jaśmontówna,
 91   1, V  |        korczyńskim, z wyłącznością sobie właściwą, zajmowała się
 92   1, V  |          pochwyciła, na ławie przy sobie posadziła i objąwszy, w
 93   1, V  |           dziewczynkę przypomniała sobie to koromysło i te dwa ciężkie
 94   1, V  |        rzeczach gadać? - ze zwykłą sobie powolnością zapytał Anzelm,
 95   1, V  |         Bardzo słusznie! Niech już sobie ociec stąd idzie, bo jak
 96   1, V  |          ubieżać nie wstyd; ale to sobie pamiętaj, że jaja kur nie
 97   1, V  |          Jan Justynę.~Przypominała sobie. Zdawało jej się, że coś
 98   1, VI |            o ląd i przedarło w nim sobie łożysko, którego wody zniknęły
 99   1, VI |       trudnością, ale Jan, torując sobie drogę wśród gęstych krzewów,
100   1, VI |           albo przyjedzie,~Pomyśli sobie:~Złączona para, złączona
101   1, VI |          ciemnej twarzy i bardzo w sobie silny, tak jak to rzadko
102   1, VI |             w których trudnili się sobie różną przemyślnością. W
103   1, VI |     wiedzieli, a jak kto chciał co sobie potrzebnego kupić, dawał
104   1, VI |            Jan i Cecylia upatrzyli sobie właśnie te miejsce, gdzie
105   1, VI |            pod tym dębem zbudowali sobie najpierwej chatę, czyli
106   1, VI |          bawolicę, którą on rychło sobie obłaskawił, naprawiała odzież,
107   1, VI |       rękach, wyrosła, zmężniała w sobie, że podobną stała się do
108   1, VI |          ziemię biły koryta w niej sobie prując, czego do dzisiejszego
109   1, VI |            różnym sposobem zrobili sobie, dobre i mocne. Las dawał
110   1, VI |      mieszkały wydry i bobry domki sobie budowały. A trzeba było
111   1, VI |           roślin nasadzili; że dom sobie zbudowali widny i czysty,
112   1, VI |           Jeden z tych synów pojął sobie żonę u rybaków, drugi ją
113   1, VI |      wielką miał ochotę, przywiózł sobie dozgonną towarzyszkę aż
114   1, VI |       odjeżdżali nigdzie, tylko tu sobie budowali chaty, a tnąc las
115   2, I  |  panujących w domu ciągów miała na sobie rodzaj sukiennego tołubka,
116   2, I  |           i różowe policzki miodem sobie osmarowując nie mniej wytrwale
117   2, I  |             przybyli znowu i życzą sobie zobaczyć wełnę. Ucieszyła
118   2, I  |     pytając, czy zdrowa i dlaczego sobie czarnych oczu lepiej nie
119   2, I  |            nic i do końca hulałbyś sobie wesoło, a ponieważ, choć
120   2, I  |            nieco. Przypomniała też sobie swoje dzisiejsze roboty
121   2, I  |       konfitury. Nagle przerywając sobie jedzenie zaczął:~- Dziś,
122   2, I  |           opuścił, binokle zwykłym sobie prędkim ruchem w dół pociągnął,
123   2, I  |           urządził światu i samemu sobie! A papa Orzelski? Czy ja
124   2, I  |            szkół ich oddała marząc sobie, że jeden z nich gospodarzem
125   2, I  |      szkoły drogo kosztują. Czasem sobie włosy z głowy wydziera przemyśliwając,
126   2, I  |         teraz leni się przypominać sobie i wyliczać...~- Jeżeli nic
127   2, I  |            ty, kuzynie, wyobrażasz sobie, że my, tak jak wy tam,
128   2, I  |           powracać będę! - zwykłym sobie ruchem ściśniętą ręką o
129   2, I  |        kiedy tak; to dobrze! Niech sobie gwarzą o takich pięknych
130   2, I  |           ich i profile, blisko ku sobie przysunięte, plastycznie
131   2, II |           prosili. Chłopak miał na sobie krótkie i dość zaniedbane
132   2, II |           zbawieniu.~- Spacerujesz sobie, kochanko, spacerujesz,
133   2, II |           prawie groźnie.~- Cóż ty sobie myślisz, panienko?... -
134   2, II |           że zupełnie zapomniała o sobie i ze współ czuciem gorącym,
135   2, II |          ruchliwie zwracały się ku sobie w bardzo ożywionej pogadance.
136   2, II |         prawdziwe szczęście uważam sobie, że ci to przyznać mogę...~-
137   2, II | okoliczności; bezwarunkowo miałbym sobie za punkt obywatelskiego
138   2, II |         mego serca, której odmówić sobie nie mogłem. Słowem, ud lat
139   2, II |       tamto... spojrzę i przypomnę sobie, zdaje mi się, że to kościół...~
140   2, II |        milczał chwilę, przypomniał sobie także, i oczy, których blade
141   2, II |      Witolda błysnęły; zwyczajnym .sobie ruchem ręce w tył założył
142   2, II |      pytanie, którego Benedykt sam sobie nie zadał był nigdy i które
143   2, II |          fantazją osadzona miała w sobie istotnie jakąś szlachetną,
144   2, II |            i głowy przyzywał go ku sobie. Witold paru skokami znalazł
145   2, II |       cukierek!~A teraz te... może sobie rapsodie zagramy... dobrze?~
146   2, II |         tygodniami znalazła była w sobie, aby przez cały dzień i
147   2, II |            rzeczy do powiedzenia o sobie, wiedziała, że zawsze zabawi
148   2, II |          lusterkiem i poczęła nimi sobie włosy i stanik przyozdabiać.
149   2, II |       Marynia; bo pani i wyobrazić sobie nie możesz, jaka to energiczna
150   2, II |          Osowiec. Przysunęła ją ku sobie, wyjęła z niej pachnącą,
151   2, II |          sił wymagał, z głowami ku sobie pochylonymi, z oczami utkwionymi
152   2, II |        kochać nie jest to wątpić o sobie i o drugich ani czuć się
153   2, II |          ze sobą rozmawiali, nie o sobie jednak, tylko o tej naturze,
154   2, III|    człowiek bez rąk prawie! Ale ja sobie trzy najemnice wziął, żną,
155   2, III|    podnosił głowę i wtedy patrzali sobie w oczy. Pan śmiał się do
156   2, III|           co? Bardzo słusznie! Leż sobie, a żyto niech gnije na ziemi! ~
157   2, III|          Po śmiechu jego. Kpinkują sobie ze mnie, że trzeciego męża
158   2, III|         niebieskie dać raczy, a my sobie z tym wieczne kochanie przed
159   2, III|            Antolka zdrowa i dobrze sobie rośnie!" Ot, jaki on! Antolka,
160   2, III|           Taki wstyd!... Poszłabym sobie, ale i w domu także nic...
161   2, III|        Przez kilka sekund patrzali sobie w oczy, jakby wzajem myśli
162   2, III|        tylko w poniedziałek kaftan sobie taki luźnieńki, szerokieńki
163   2, III|  największa jest świetlica, tańczą sobie, a jak nie tańczą, to Jadwiśka
164   2, III|           albo tam czym innym ręce sobie pokroiłam, toby już tego
165   2, III|         skaleczeń okrytą ręką oczy sobie otarła, bo zawsze płakała
166   2, III|        taki roboczy czas spaceruje sobie. Owszem. Bo to wygoda w
167   2, III|    kieszeni wyjął i czyniąc z niej sobie nad oczami daszek w stronę
168   2, III|           Te pólko Jankowe był już sobie przywłaszczył, kiedy Janek
169   2, III|      mgnienie oka, po którym coś w sobie widocznie zwyciężała i nad
170   2, III|           dodała - można wyobrażać sobie, że tam, wyżej, nic złego
171   2, III|           ja kontenty, że pani tak sobie pomyślała - zabrzmiał obok
172   2, III|            się także przypominając sobie, jak o lat blisko dziesięć
173   2, III|       Witoldem Korczyńskim zwykłym sobie powolnym krokiem, młodego
174   2, III|            wrotami i z ręki daszek sobie nad oczami robiąc w głąb
175   2, III|       zmęczone, niech już odpoczną sobie, te miłe, śliczne rączki...
176   2, III|         panna Antonina usieść przy sobie pozwoli, bo jeżeli nie,
177   2, III|           którzy nadzieję za matkę sobie mają?~- Nie potwierdzam
178   2, III|          nie chce? No, to ja siędę sobie na drzewie i przemienię
179   2, III|        uchylił się nieco i zwykłym sobie trwożnym ruchom otulił się
180   2, III|            tego znać mogli, jeżeli sobie o niej sprawę zdawali, bo
181   2, III|           dziewczyna wzmocni się w sobie i pomądrzeje. Drugiemu smętny
182   2, IV |          że na tapczanie leży oczy sobie ręką zasłoniwszy, senliwy
183   2, IV |           i gołej skale mieszkania sobie wykuwa. Kiedyś nadmiar ciekawy
184   2, IV |        przekonałem się, że one tam sobie, te ptaki, prawdziwe pokoje
185   2, IV |          nad wodą siedzący, miał w sobie coś prawie fantastycznego.
186   2, IV |       panuje.~- Ale ot! - przerwał sobie opowiadanie Jan - już i
187   2, IV |           którego przyczyn jeszcze sobie jasno sprawy nie zdawała,
188   2, IV |         niż okazywał to, co miał w sobie. Całkiem inaczej jak stryj
189   2, IV |          Andrzej tu..." i na czoło sobie pokazał... "a twój ociec
190   2, IV |           ociec tu..." i na piersi sobie pokazał. A potem jeszcze
191   2, IV |          Andrzej tu..." i na czoło sobie pokazałem "a mój ociec tu..."
192   2, IV |           ociec tu..." i na piersi sobie pokazałem. I dołożyłem jeszcze: "
193   2, IV |            ręką bezwładną, a drugą sobie po uczernionej twarzy jakby
194   2, IV |          obecność jej w tej chwili sobie przypominając nagle zwrócił
195   2, IV |             strzępiaste, wzajem na sobie spoczywające, lekkie, choć
196   2, IV |            że całkiem zapomniała o sobie. Pierwszy może raz w życiu,
197   2, IV |             zupełnie, absolutnie o sobie zapomniała, i tylko tego
198   2, IV |         osin cienkich, blisko przy sobie rosnących, w liście bogatych
199   2, IV |         odkąd się znali, utonęły w sobie długim, pełnym nieśmiałych
200   2, IV |          się do spoczynku. Czuła w sobie często bunt młodości, zdrowia
201   2, IV |            tych, którzy wyobrażają sobie, że wszystko potrafią; ani
202   2, IV |         sercu kryje. Nieraz myślał sobie, że Pan Bóg dał jej tyle
203   2, IV |           tym gadać! Każdy teraz o sobie tylko myśli i siebie kocha.
204   2, IV |            już nie tylko że dobrze sobie żyją, ale i Antolka dostanie
205   2, V  |        warkoczami pochylały one ku sobie szepcząc o czymś z ożywieniem
206   2, V  |           się Antolka. - Ładnieńki sobie, tylko że bardzo maleńki...~-
207   2, V  |            Elżusia. - Niech będzie sobie maleńki, ale milusieńki...~
208   2, V  |            o cenę sukien, które na sobie miały, kto je szył, czy
209   2, V  |     pomiędzy nami wyniknąć... a ja sobie niezgody z panią nie życzę...
210   2, V  |           do kuchni przyszedł, aby sobie kawałek chleba ukroić. Przychodzę
211   2, V  |        nikogo nie postrzegany może sobie często pomodlić się i podumać
212   2, V  |          stołu zasiedli nabierając sobie na gliniane talerze jajecznicy
213   2, V  |        Spojrzał na Justynę i jakby sobie coś nagle przypominając
214   2, V  |          oni powariowali?" - myślę sobie, słupem niemym i nieruchliwym
215   2, V  |          mary. Dziś jest, myślałem sobie, a jutro rozwieje się i
216   2, V  |            pod nogi, a pocieszenia sobie jakiego szukaj, ażeby woli
217   2, V  |         się, że już i wyperswaduję sobie, desperację odpędzę i dzień,
218   2, V  |           koni. Teraz miała ona na sobie suknię z wełnianej materii
219   2, V  |          mówi: "Jadwiśka, pójdziem sobie którego sąsiada nawiedzić". "
220   2, V  |           pięknie, grzecznie szedł sobie nawet siłę dobrą mając,
221   2, V  |        niechaj pan Jakub spokojnie sobie usiędzie i grzecznie z nami
222   2, V  |           nie zważając na podawane sobie krzesło wyprostował się,
223   2, V  |          tatku, oficer!" Mundur na sobie ten zmarznięty człowiek
224   2, V  |       łagodny, tęskny - czy możesz sobie przedstawić podobnie piękną,
225   2, V  |      takiego życia nawet wyobrazić sobie nie podobna! - westchnęła
226   2, V  |        takiego szczęścia wyobrazić sobie nawet nie podobna!~- W takich
227   2, V  |    sukienkę i z pół godziny włoski sobie przed lusterkiem układałaś,
228   2, V  |           zrobić! "No, no! - myślę sobie - nic dziwnego, że sama
229   2, V  |     ustroić!" Aż tu wzięła, poszła sobie i na pół dnia zginęła. Gdzie
230   2, V  |          że bogatym będąc za wiele sobie za młodu pozwolił. On sam
231   2, V  |          reszty złapiesz, pasterza sobie jakiegoś wynalazłaś. No,
232   2, V  |       odegranego nie było. Była to sobie rzecz ordynarna, prozaiczna,
233   2, V  |     ślicznego konkurenta Marteczka sobie zdobyła!" Darzeccy wyśmiewali,
234   2, V  |  wynagradza... za wszystko nagrodę sobie znajduję w tym, że nie żęłam,
235   2, V  |           Długo obie z twarzami ku sobie przybliżonymi szeptem z
236   2, V  |  przestrzeni rozstawieni i kolejno sobie hasło podający, tak ptaki
237   3, I  |           można, a wobec nieznanej sobie siły niedołężna, oświecona,
238   3, I  |        siebie nieraz, wyrzucała ją sobie i ze względu na jedyny rozdział,
239   3, I  |             Jednak zniszczyć jej w sobie nie mogła - nie dlatego,
240   3, I  |            sobą zgody. Powiedziała sobie, że jak ogień i woda, tak
241   3, I  |         nie należy. Powiedziała to sobie i ze spokojnym już sumieniem,
242   3, I  |       usposobienie jej, skupione w sobie, trochę zimne i dumne, onieśmielało
243   3, I  |            nie czyniła nic, aby ku sobie ich pociągnąć. Owszem, osamotnienie,
244   3, I  |            się pokazało, na zawsze sobie wybrała.~Jakie były te zajęcia
245   3, I  |       napełniało stoły i nosiło na sobie ślady pilnego ich czytania.
246   3, I  |      upomnienia; dlatego też życzy sobie ona i prosi, aby ją nimi
247   3, I  |       usprawiedliwiając, lecz ją w sobie wysoko ceniąc. Kiedy Benedykt
248   3, I  |           dwóch należeć, szczęście sobie zdobywać, gdy tamten życie
249   3, I  |             nigdy tego przypomnieć sobie nie mogła, wiedziała tylko,
250   3, I  |           i siłą swoją nie okupiła sobie prawa wniknięcia w krainę
251   3, I  |       myśli i uczucia człowieka na sobie skupiający, zdaje się ku
252   3, I  |      opowiadała jemu - nie tylko o sobie, ale i o tym, co on na ziemi
253   3, I  |        niezłomnie uwierzyła w miłą sobie wiadomość, przyjęła ją nawet
254   3, I  |           myśli i rojenia na samym sobie skupiał. Wszystko, co istniało
255   3, I  |         się także za nią lub ją ku sobie przywoła. Za każdym jednak
256   3, I  |           pani Andrzejowa zadawała sobie to pytanie, ale głośno nie
257   3, I  |       dniami spostrzeżony; uczuł w sobie dawno nie zaznane ciepło
258   3, I  |       przed paru godzinami uczuł w sobie, zgasła i nie czuł już nic
259   3, I  |            stąpa, jednak wyobrażał sobie, że znajdzie, jeżeli nie
260   3, I  |         przyczyny do zadawania jej sobie. Wprawdzie byli to ludzie,
261   3, I  |         Boże, jak to dobrze! Wezmę sobie książkę i cichutko tam w
262   3, I  |     książkę i cichutko tam w kątku sobie posiedzę... Kiedy już będziesz
263   3, I  |       natychmiast, rzucił w zwykły sobie sposób krótki rozkaz:~-
264   3, I  |       którą weszłam!~- Czegóż więc sobie życzysz?~Bladła i rumieniła
265   3, I  |           istoty ludzkiej. W samej sobie nosząc wierność niezłomną
266   3, II |            dziękuję - z niezwykłym sobie wylaniem mówiła. - Wszystko,
267   3, II |           i może z nudy wymyślałam sobie to wszystko, o czym ty daleko
268   3, II |       wiesz, że ja dobrze musiałem sobie głowy nałamać, nim zdobyłem
269   3, II |           odrzucił Witold - samemu sobie chciej winę przypisać.~Kiedy
270   3, II |    pogodzonymi być nie mogą, w łeb sobie strzelę, ale od teorii nie
271   3, II |           nieba nie zdejmie, w łeb sobie palnie, a potem i przy świetle
272   3, II |       smrodu łojówek nie czuć, łeb sobie roztrzaskać daje... Ty,
273   3, II |             bo ja i sam ani pałacu sobie nie wystawiłem, ani pasztetów
274   3, II |               to... tamto... gdzie sobie dawno poszedł... to... tamto...
275   3, II |      Witold.~Ale Benedykt przerwać sobie nie dał.~- Tak - kończył -
276   3, II |             około jednego, jednego sobie milionka rubli...~- O Jezu! -
277   3, II |       sześćset tysięcy... malutkie sobie sześćset tysiączków przez
278   3, II |               Wtem przypomniał coś sobie, pomiarkował się i trochę
279   3, II |              taką ładną suknię już sobie przygotowuje!~Witold zamyślił
280   3, II |           co ten chłopiec wymyślił sobie? Stare kości po weselach
281   3, II |           Bardzo słusznie. Poszłam sobie prostą drogą, przez ganek
282   3, II |            jest arystokrat. Ale on sobie, a ona sobie. U ojca rodzonego
283   3, II |    arystokrat. Ale on sobie, a ona sobie. U ojca rodzonego mieszka,
284   3, II |           mnie, ale ja również sam sobie pan jestem i znacznym nie
285   3, II |           Pan Bóg broni... od gęby sobie i dzieciom odejmuje, a pełną
286   3, II |         się świadczyć, aby miał on sobie bardzo od gęby odejmować.~
287   3, II |        dobrodziej przypomina pewno sobie, że Giecołdówna jestem,
288   3, II |         ubóstwo bynajmniej! bo sam sobie jest panem i znacznym nie
289   3, II |           i osobliwą łaskę będę to sobie miał. Bo to każdy ptak podług
290   3, II |     wracali, młodzieniec ze zwykłą sobie zapalnością zajęty losami,
291   3, II |         siebie towarzystwach, psuć sobie układu i patrzeć na rzeczy,
292   3, II |          rękę, dodała drugą, którą sobie twarz obwiązała, i skurczywszy
293   3, II |            głębokim wyrzutem samej sobie czynionym dodała: - Nie
294   3, II |    wpatrzony, do krwi prawie wargę sobie przygryzając, ale gdy pod
295   3, II |            się do niej, zjednał ją sobie... Same córki tylko mając
296   3, II |      chwilę słabości... Przypomnij sobie wiersz, który oboje tak
297   3, II |           od niedawna ja uczułam w sobie... Idź na mogiłę ojca, kuzynie,
298   3, II |          Wincenty, że mama życzyła sobie widzieć się ze mną, gdy
299   3, II |          pieszczotliwego mającej w sobie postawie, ręki matki z dłoni
300   3, II |         atmosfer... nie wyobrażasz sobie, ile znalazłabyś tam rzeczy
301   3, II |  prosperuje, a duch upada. Czuję w sobie okropną degrengoladę ducha...
302   3, II |           za srebrnik, ażeby kupić sobie życie przyjemne... Wielki
303   3, II |            pod tym względem iluzji sobie nie robię... a nie mając
304   3, II |     groźnie.~Ale i on także miał w sobie trochę popędliwej krwi Korczyńskich,
305   3, II |         tylko nad mogiłami drogich sobie istot, czym zaś jest rozpacz
306   3, II |           pierwszej, bo nic już po sobie nie pozostawiająca. W tę
307   3, II |            ręce splecione, którymi sobie zasłoniła czoło, z głuchym
308   3, III|     znajomymi układne dygi, wzajem sobie pierwszeństwa na ścieżkach
309   3, III|       zyskiem sprzedaje. Toteż dom sobie nowy niedawno zbudował i
310   3, III|         trzydzieści dwa, posażnej, sobie upatruje. A jakże! On by
311   3, III| Podstarzałe zaś kobiety opowiadały sobie wzajem, jaki to bogacz ten
312   3, III|            go znalazł. W szlafroku sobie siedział, fajkę palił i
313   3, III|         ścisłą gromadkę zbite oczy sobie wyślepiały na drogę patrząc,
314   3, III|         kościele, bo ona już dawno sobie Jana Bohatyrowicza obrała
315   3, III|            głośniej:~- Teraz bierz sobie na uwagę, przenajdostojniejsza
316   3, III|             a mąż dobrą żoną świat sobie weseli. Gdy tedy już nadszedł
317   3, III|      mężczyznę i kobietę wzajemnie sobie będzie dana wiara. Oto już
318   3, III|          popuszczaj, a to pamiętaj sobie, że zły gospodarz najpiękniejsze
319   3, III|           a jakże! To już i ja sam sobie myślałem! - zwolna potwierdził
320   3, III|      wzgardził. Tyle tylko uprosił sobie, że pozwolili mu nowe buty
321   3, III|           Jadwiśkę czeka, to niech sobie do niej idzie, ale wprzód,
322   3, III|          chustkami do nosa owijali sobie rękę, w której spoczywać
323   3, III|       siebie patrzała. Czy zdawała sobie jasną sprawę z przyczyn
324   3, III|         czuła, stamtąd podówczas w sobie przyniosła, że te uczucia,
325   3, III|        przepływało, i przypominała sobie jasno, wyraźnie przypominała
326   3, III|            rzucając. Wtem tuż przy sobie usłyszała głos przyciszony
327   3, III|        taki był zawsze pogrążony w sobie i mrukowaty, stryj na ciężką
328   3, III|        taki sam będzie pogrążony w sobie i górnie myślący, jakimi
329   3, III|     przysięgam! Służącą wezmę, sam sobie ręce mozołami okryję, a
330   3, III|        kwiatek przelatywać i tylko sobie różne zabawki wymyślać?
331   3, III|            widać wszystko na dobre sobie tłumaczyć umyślił. A Domuntowie
332   3, III|           się... czas nam we dwoje sobie ostać...~Objęła go ramieniem,
333   3, III|       także stateczni Strzałkowscy sobie i inszym pokojowego zakończenia
334   3, III|          wspomnienia, które ich ku sobie pociągnęły. Ale tłum prędko
335   3, III|            się im, że wszystko już sobie powiedzieli, co do powiedzenia
336   3, III|        jakie to oni plany układali sobie, jakie sprzeczki zawodzili...
337   3, III|       honoru, prawda! Przypomniała sobie babka dziewiczy wieczór!
338   3, III|           za snop kopą wynagradzać sobie każąc. A wiele razy chcieli
339   3, III|          się chmurnym, skupionym w sobie, niemal ponurym. Słuchał
340   3, III|      wszystko to wydmuchać! Piersi sobie pracą nadwerężył, że dla
341   3, III|         sadzę od niego padającą na sobie niosłem. Jednakże ja tak
342   3, III|             a gdy pomrzemy,~Każemy sobie,~Złotne litery, złotne litery~
343   3, IV |            nocy. Czasem przerywały sobie czytanie zamienianymi pytaniami
344   3, IV |        ducha. Wtedy też powiedział sobie, że nie ma już żadnego brata.
345   3, IV |          sekundach dopiero zwykłym sobie ruchem determinacji ręce
346   3, IV |            nawet o przywłaszczeniu sobie cudzej własności przejść
347   3, IV |    pokątnemu doradcy, który z nich sobie trzodę dojnych krów chce
348   3, IV |      gorzkie jej wody. Przypomniał sobie teraz, że po wielekroć uderzały
349   3, IV |           taką obrazę... Coś mam w sobie, ojcze, co mię ku ciemnym
350   3, IV |  najniebezpieczniejsze, skupione w sobie szały; przy tym ruchem powolnym,
351   3, IV |      powolnym, a coś stanowczego w sobie mającym wyciągnął rękę ku
352   3, IV |        Tuziny was teraz kule w łeb sobie pakują! Ach, ty! Mądryś
353   3, IV |            szeroką dłonią zasłonił sobie czoło i oczy. O dwa kroki
354   3, IV |          jak stopniowo ciemnieje w sobie, słabnie, gaśnie człowiek
355   3, IV |          wewnętrzny, którego już w sobie nie czuł, przemienił się
356   3, IV |            bez zaprzeczenia samemu sobie wolno mu było z miłością
357   3, IV |            bez zaprzeczenia samemu sobie wolno mu było ze czcią całować
358   3, IV |  próżniactwo i zbytki. Przypomniał sobie, że to nawet, co w sobie
359   3, IV |           sobie, że to nawet, co w sobie nosił i nad własne życie
360   3, IV |           ufnie, wszystko, co ma w sobie, pokazać, pociechy, rady,
361   3, IV |  zdziczenia, żem takiej duszy przy sobie nie miał. Marzyłem nieraz,
362   3, IV |          chodził... A! przypominam sobie teraz! Towarzyszył mu jakiś
363   3, IV |           też zaproszony, pojedzie sobie, jak zechce, na czele czy
364   3, IV |         taką śliczną stążkę z szyi sobie zdjęła i przyjaciółce nijakiego
365   3, IV |            zmiana zaszła. Miała na sobie czarną suknię, bardzo prostą,
366   3, IV |  opuszczonym zostałem! Dobrze! Sam sobie ze mnie pan i hetman!~Siadł
367   3, IV |            rozmawia, i Bóg wie, co sobie myśli! Zdyszany i niespokojny
368   3, V  |           rozmówię się, popatrzcie sobie na śliczny korczyński ogród.
369   3, V  |           Gospodyni domu ze zwykłą sobie słodyczą gościa powitawszy
370   3, V  |  Spólnikami i nawzajem pomocnikami sobie będziemy. Za przyjaciela
371   3, V  |     pobladłą i przerażoną.~- Czego sobie życzysz, kuzynie? - zapytała.~-
372   3, V  |            w ich chacie zamieszkam sobie...~- Co? co? - zawołał Benedykt.~-
373   3, V  |      wielkie rzeczy! Ochmistrzynię sobie na moje miejsce weźmiesz...
374   3, V  |          Benedykcie, ochmistrzynię sobie znajdziesz... Uf! nie mogę!~
375   3, V  |         począł, gdybym ciebie przy sobie nie miał? Toż ja nie tylko
376   3, V  |         puszczę cię od siebie, jak sobie chcesz, nie puszczę... Facecja!
377   3, V  |            zawołała i w zwykły już sobie sposób jak wicher porwała
378   3, V  |         bez serca kochającego przy sobie, bez dobrego słowa ludzkiego!
379   3, V  |       grobie gnić! I perswadowałam sobie, a ciągle gryzło żądanie,
380   3, V  |          się Orzelski. Szlafrok na sobie miał, w pasie sznurem przewiązany;
381   3, V  |          odpowiedział - przypomnij sobie swoją własną młodość...
382   3, V  |              zaczął - to niech już sobie Justynka te... ale zawsze