Tom, Rozdzial

 1   1, II |        wnet zatarł ręce i w śmiech uderzył:~- Jak Boga kocham - ze
 2   1, II |      filuternie, dłonią po kolanie uderzył; wybiegł przez drzwi do
 3   1, IV |            się, kieliszkiem o stół uderzył i zawołał:~- Te gazety,
 4   2, II |            kilkanaście, od razu...~Uderzył się w czoło tak silnie,
 5   2, IV |       czółna stojąc wiosłem o wodę uderzył. Wicher szalał, ciemne chmury
 6   2, V  |           zarumieniony ręką w stół uderzył. - Nieświadomy wszystko
 7   3, I  |            na kogoś, w kogo by już uderzył cios bolesny i wszystkie
 8   3, I  |          rysach dostrzegła chłód i uderzył ją wyraz kaprysu te wargi
 9   3, III|           niż wtedy. Obu ramionami uderzył się po bokach, palcami zapstrykał.~-
10   3, III|           niby pięścią w pierś jej uderzył; wydęła usta, a pod sobolowymi
11   3, III| niecierpliwą stopą parę razy o tok uderzył, aż do kieszeni siermiężki
12   3, III|       zabiegł, rozgłośnie w dłonie uderzył i na całe gumno zawołał:~-
13   3, III|         Więc i w nich teraz strach uderzył; rozpoznali, że zagrzęźli
14   3, V  |           Teraz dopiero w obecnych uderzył grom zdumienia.~Pokój napełnił