Tom, Rozdzial

 1   1, II|          już widocznie udręczonego starca wysunęła się młoda kobieta
 2   1, II|      jednak i łagodnie ujęła ramię starca.~- Chodź, ojcze! - rzekła.~
 3   1, II|          do piersi przyciskającego starca, przypomnieć mogła Antygonę...~-
 4   1, IV|         dobrodusznego, głupowatego starca, który bez cienia urazy
 5   1, VI|         pan Jakub idzie?~Małe oczy starca spod czerwonych i nabrzmiałych
 6   1, VI|          Bezbarwne i bezzębne usta starca otworzyły się szeroko, ale
 7   1, VI|       czoło i wygładził zmarszczki starca. Uśmiech jego stał się szeroki,
 8   2, IV|         ojca, tego rozpieszczonego starca, który w Korczynie czuł
 9   2, V |          wiedział, czym najłatwiej starca zupełnie już uspokoić można,
10   2, V | pomarszczoną, ceglastoróżową twarz starca spłynęła taka sama łuna
11   2, V |    czystszym głosem opowiadającego starca złączył się gruby szept
12   2, V |    chodziły!~Justyna w opowiadanie starca wsłuchana może złośliwych
13   2, V |     dziewczyna, która w tej chwili starca ramieniem objęła i usiłując
14   3, I |      miałaby wyjść za tego młodego starca!...~Niedbale śmiejąc się