Tom, Rozdzial

 1   1, III|    wąsów klap surduta dotykały. Milczał. Ładna brunetka w białym
 2   1, V  | pozostał i daleko kędyś patrząc milczał. Pomimo usiłowań, które
 3   2, II |         pognębionego człowieka. Milczał, myślał, ze spuszczoną głową
 4   2, II |       kościół...~Teraz Darzecki milczał chwilę, przypomniał sobie
 5   2, II |        dobrze! o, pewno że będę milczał i na takie ubliżenia nie
 6   3, I  | kształtów i dokładnością linii. Milczał; ale ona do niego mówiła.
 7   3, II |  pomysłami matkę męczyć?~Witold milczał. Ręce w tył założył, powieki
 8   3, II |        nie zgadzasz? co?~Witold milczał. W twarzy jego po raz pierwszy
 9   3, II |        twarz młodego człowieka. Milczał. Benedykt trochę podejrzliwie,
10   3, III| jeździliśmy na Mogiłę...~Chwilę milczał, a potem poprosił:~- Żebym
11   3, IV |     Benedykt nie przerywał już, milczał, a biegły chyba znawca dusz
12   3, IV |         źrenic ciskał. Jak grób milczał i jak w grobie odbywały
13   3, IV |     dniami, lata za latami - on milczał. Z czasem i z samym sobą
14   3, V  |    umizgnął się Kirło.~Benedykt milczał, wąs na palec zakręcał,