Tom, Rozdzial

  502   3, III|                go język od dobrego słowa bolał...~- A jednakowoż może być,
  503   1, II |            zrudziałym warkoczem. Zapewne bolały ją zęby, ale niezbyt silnie,
  504   2, I  |                   co może, i gdyby tylko Bolek większej ochoty do nauki
  505   2, V  |      przechodzącymi i znów powracającymi boleściami na łoże padłem, dziewięć
  506   3, II |                  Witolda wybiegł uśmiech bolesnej ironii.~- Nie lękaj się,
  507   3, II |                mówił, kilka jego wyrażeń boleśnie panią Emilię dotknęło. Wzięła
  508   3, IV |                   coraz pilniej, z coraz boleśniejszym prawic wytężeniem wsłuchiwał
  509   2, I  |                   przywiązanym do kanapy Bolku i chorym na gardło Stasiu;
  510   2, I  |          narkotyku tego dla zmniejszenia bólów, a potem przywykłem... Jedyne
  511   2, III|                 śmiała się dziewczyna.~- Bołtu-bołtu-bołtu! - śmiechowi jej wtórowało
  512   1, II |         Korczyński - nie wiem jak gdzie, bom od kilku miesięcy nie ruszył
  513   3, IV |               Julek umieścił dwa kufry z bombiastymi wierzchami na zielono pomalowane
  514   1, V  |          hodowania i gatunki. ~- To jest bonkreta... a to panny jesienne...
  515   3, II |              biegu, w swojej odświętnej, bordowej sukni, stanęła Elżusia.
  516   1, I  |         przedłużały echa ze stron obu: w borkach i gajach rosnących na wzgórzach
  517   1, I  |                  z ciemniejącymi na nich borkami i gajami; z drugiej wysoki
  518   1, I  |                 z rosnących na wzgórzach borków. Było to przyczyną ich spóźnienia
  519   1, I  |            przerywanym głosem ciągnęła w borku jeszcze rozpoczęte opowiadanie. ~-
  520   2, II |                 chłopak wymówił z tak wy bornym naśladowaniem układu ust
  521   2, II |          Benedykta.~- A, na miłosierdzie boskie! - zawołał - czy to ziemia
  522   3, I  |         nieestetycznymi, niegodnymi idei bóstwa. W zamian idea ta była jej
  523   3, I  |           wszystkich, którzy temu samemu bóstwu, na którego ołtarzu zgorzał
  524   2, I  |          dziecinnych i szybko migocących bosych stóp. Sposób, w jaki ta
  525   1, V  |              nieraz nawet na świętą Wolę Bożą szemrał za to, że go bezczynnym
  526   3, V  |         upamiętaj się! sama pomyśl!...~- Bożeż mój, Boże! - zawołała i
  527   1, I  |                  słoneczny i wolny dzień boży powrót z kościoła.~W porze,
  528   3, I  |                jednym z jej ulubieńców i bożyszcz. Przyszłość ta błysnęła
  529   3, IV |              ofiary! Ten lud... to wasze bożyszcze... Boże wielki! tożeśmy
  530   1, III|                  od owego osierocenia po braciach, majątkowego zubożenia i
  531   3, I  |             Dumasa i awantury bezmyślnej Braddon; jeszcze coś z dzisiejszych
  532   3, II |               przynajmniej wynagrodzenia braków, na które się skarżysz,
  533   3, III|            udających szpilek, kolczyków, bransolet. Szła wyprostowana, bardzo
  534   2, V  |                obejmowali się, ściskali, bratali, pan chłopa w karecie swojej
  535   3, I  |         przyrodzony opiekun małoletniego bratanka, Benedykt Korczyński, często
  536   1, III|                Może i zrobię tak, jak mi bratczysko radzi... Jak ja go dawno
  537   3, III|                Korczyński po ludzku i po bratersku z nami żył i postępował,
  538   1, I  |              skórą tak ciemną, że prawie brązową, z czołem sfałdowanym w
  539   1, III|                 potu, od opalenia prawie brązowym. Ubiór jego składał się
  540   1, II |                  ciężkie, z błyszczącymi brązowymi klamkami, dywany duże i
  541   1, IV |          świetnym i wybornie wykonywanym brio, Różyc nieznacznie i na
  542   2, V  |           kożuchach przez ogród w śniegu brnąc, aż na końcu ogrodu ukazuje
  543   2, V  |                matka nadchodzi. W śniegu brnęła, Ale, szła; cościś ją do
  544   2, I  |               szorach, na koźle siedział brodaty stangret i młody lokaj w
  545   3, IV |              sięgały, na kształt siwych, brodatych starców całe mlecznymi,
  546   2, III|                  nimi... A to przekwitły brodawnik; zdaje się tylko taka kulka
  547   2, III|                  biały puch przekwitłego brodawnika; przed nimi, o kilka czasem
  548   1, I  |              żółtymi gwiazdkami świeciły brodawniki i kurze ślepoty, liliowe
  549   1, II |              która zakrywając połowę jej brody, uszy i część włosów małymi
  550   1, II |          wygoloną, że aż na policzkach i brodzie błyszczącą. Brzydką tę twarz
  551   2, V  |             książę Saint-Simon, książęta Broglie'owie, hrabia de la Rochefoucauld,
  552   1, I  |                  esencji albo po proszki bromowe, albo po antymigrenowy ołówek,
  553   1, II |                 mi trochę wody i proszek bromowy, bo czuję nadchodzący globus.~
  554   1, IV |              nocami biorąc zdwojone dozy bromu, laurowych kropel i magnezji,
  555   1, V  |              stajnię, przed którą leżała brona, stały kozły do piłowania
  556   2, II |                 nerwów i troszkę kataru, bronchitów, jak zawsze, powietrze jej
  557   1, II |                piersi skrzypce. Przy tym broniąc się przeważnej sile, która
  558   3, V  |            ruszyli się zaraz, Rózia małą Bronię za rękę wzięła chcąc i ją
  559   1, III|                  soki - przeciw zarazkom broniły się, jak mogły. Mnóstwo
  560   2, I  |         przyczyną upadku. ~-Żebyś bo ty, Broniu, choć na moment gdziekolwiek
  561   3, II |              ledwie do pasienia koni lub bronowania zdatne...~Tak wyskarżywszy
  562   2, V  |                 Błyszcząca, bardzo licha brosza ozdabiała jej stanik, liche
  563   2, V  |             zebranie z tańcami nazywa) w broszce i kolczykach przyszła, a
  564   1, II |          chichocząc powtórzyła kobieta z brudną batystową chustką dokoła
  565   1, II |               owalnej ramie cieniutkiej, brudnej chustki mała i zwiędła jej
  566   1, VI |                 krzaczastego żywokostu i brudno żółtych blekotów, zmieszanych
  567   3, II |                   Co świat podejrzliwy i brudny mniemać będzie o tym, że
  568   3, I  |                   niegodnym uwagi, nawet brudnym i wstrętnym. Nad sobą widział
  569   1, II |                  nic nie ubyło, a to, co brudził, łamał i rozdzierał czas,
  570   3, II |               się z turkotem pod kryty i brukowany ganek osowieckiego domu.
  571   2, III|              zębów, ale wszystkie ciemną brunatnością ogorzelizny obleczone i
  572   1, VI |              mogących, miejscami siwym i brunatnym mchem obrosły, a miejscami
  573   2, IV |                usiewały liliowe cząbry i brunelki, białe krwawniki, drobne
  574   1, IV |                 i na wiek swój chmurnego bruneta. Obaj spoglądali często
  575   1, IV |            młodziutkiej, żywej, zalotnej brunetce. Potem szedł jeszcze Kirło
  576   2, IV |                nakrapianych czerwonością brusznic lub granatową czarnością
  577   3, III|                  ze swoich niezliczonych bruzd i zmarszczek; ręce na kolana
  578   3, IV |                  pod jarzmem głową jedną bruzdę depcąc inne dostrzegać przestawał;
  579   2, I  |                  więc te przyzwyczajenia brużdżą w stosunkach z innymi, ale
  580   3, IV |             głosów. Wszyscy na koniec na bryczkach i wozach siedzieli, bez
  581   3, III|             pocisnęła się ku zaprzężonym bryczkom i osiodłanym koniom, ale
  582   2, III|              srebrzących bór odwieczny i brylantami szronów okryte ściany parowu
  583   3, III|                że Jaśmont je porównał do brylantów ognie sypiących, i naprawdę
  584   1, VI |           królewskim świeciło na kołpaku brylantowe pióro, a drogie purpury
  585   1, VI |              starcami tak nisko, że aż z brylantowego pióra sypnęły się gwiazdy. ~"
  586   1, IV |               zanadto bogato w aksamit i brylanty strojnej kobiecie, która
  587   3, III|                  dumą.~- Gdybym złotny i bryliantowy dar otrzymał, tak ukontentowanym
  588   2, II |               odgłosów:. śmiech, całusy, brząkanie szklanych naczyń. Widocznie
  589   2, III|            umiesz? Przecież choć raz nie brząkasz na fortepianie i nie tułasz
  590   3, I  |         szczebiotu ptactwa, metalicznego brzęczenia owadów, aromatycznych woni
  591   2, IV |                wiele razem rojów pszczół brzęczy. Do tego dwa konie osiodłane
  592   3, III|                 obciążało niewidzialnymi brzemiony. Grubobrzucha postać folwarcznika
  593   3, V  |          machnęła, naprzeciw krewnego na brzeżku krzesła usiadła.~- Tak już
  594   1, III|                 dal po falach tej rzeki! Brzmiałyż tam i huczały, w głębiach
  595   3, II |                znowu i znowu umilkła, aż brzmieć zaczęła burzliwie, bezładnie,
  596   2, III|      towarzyszące, z jednostajnym zawsze brzmieniem. Jeden tylko był nieco dłuższy.
  597   1, III|                  zadziwiającej grubości, brzoskwinie i nawet ananasy, ale po
  598   1, VI |                   wśród jasnych olszyn i brzóz, ale w tej głębi nie było
  599   1, V  |            Dobrze mnie i to. Dobra kozie brzoza. On arystokrat i w złotnych
  600   1, VI |                 biała kora srebrniała na brzozach, Ale niżej słoneczny ten
  601   1, V  |                 kibić była tak do młodej brzózki podobna, drobna schylona
  602   1, VI |             pszczelnych, a w olszynach i brzoźniakach na wszystkich gałęziach
  603   1, VI |           stokach, rosły tam olszynowe i brzozowe gaje, jasne i przezroczyste
  604   2, V  |                 że już się pali...~Kawał brzozowej kory płonął istotnie w piecu
  605   2, III|                tam, wyżej, nic złego ani brzydkiego nie ma, ale z bliska...
  606   2, III|               jednych pięknie, u drugich brzydko... ale to jest forma, czyli
  607   3, I  |                wszelką pospolitością lub brzydotą; łatwiej pogrążyć się bez
  608   3, I  |               wybredną, aby wszelki cień brzydoty i pospolitości wstrętem
  609   3, II |              łzami usianej, złotawą parą buchającej. Patrzała, patrzała, aż
  610   2, III|             ludzkich strasznymi krzykami buchający a ramionami i widłami na
  611   3, III|                koniec nogę w błyszczącym bucie daleko naprzód wysunąwszy
  612   3, III|                 wielką stopą w prunelowy bucik ubraną. To nagłe przerwanie
  613   1, IV |              stopy w skórzanych, grubych bucikach dziwnie odbijały przy szeregu
  614   2, II |             chora - ale kokarda zmięta i buciki brzydkie.~Oczami dała znać
  615   3, IV |                basowe, że prawie grobowe buczenie Domuntów, na nutę butną,
  616   3, III|              przy okazji wystąpić musiał bucznym sobiepanem.~Naturalną było
  617   3, I  |              gęstwina dzikiego bluszczu. Budowa ta, dość zimno i nago wyglądająca,
  618   1, VI |                  nigdzie, tylko tu sobie budowali chaty, a tnąc las coraz
  619   1, VI |                wydry i bobry domki sobie budowały. A trzeba było tylko wędę,
  620   3, I  |               wytworzą jedną z cegieł do budowania arki, która płomień życia
  621   3, II |            Benedykt - wynajdź sposoby na budowanie dla nich pałaców i żywienie
  622   1, VI |                 Orz dla tego, abyś jadł, buduj na to, abyś miał gdzie zasnąć!
  623   2, IV |             prawdziwe pokoje i korytarze budują... Ot, i druga leci, i trzecia,
  624   3, III|                Apostoł wypowiadał bardzo budujące i nabożne modlitwy i upomnienia;
  625   3, II |            folwarczną idącą ku oddalonym budynkom. Drzwi pani Emilii były
  626   3, III|                 wszystkie płoty i ściany budynków do połowy niemal tonęły
  627   2, I  |                  szybko dążącą ku małemu budynkowi, który u końca ogrodów warzywnych
  628   2, II |               nieuniknioną koniecznością budzącą w nim samym żal, rzetelny
  629   2, I  |                 ustach, który towarzyszy budzeniu się młodej myśli i woli.
  630   3, IV |                   że duszę ludzką w nich budził... jak go wspominają! Ale
  631   3, II |                  wszystko, o czym mówił, budziło w nim kiedyś szczere zachwycenie,
  632   1, V  |                 zjawiska, obrazy i plony budziły w niej często ciekawość
  633   3, V  |                staraniem w biały, długi, bufami i koronkami okryty negliż
  634   1, IV |              końca sali rozległ się przy bufecie brzęk padającego na ziemię
  635   2, II |                  W głębi sali, plecami o bufetową szafę oparta, wielka i trochę
  636   1, IV |             porywając się z miejsca i do bufetu przyskakując krzyknęła Marta -
  637   3, III|           odbijał na korczyńskich polach bujający wysoki gaj końskiego zębu.
  638   1, VI |             wzrok głębokim cieniem swych bujnie rozrosłych wierzchołków
  639   1, II |       powłóczystym, łagodnym spojrzeniu, bujnością czarnych, starannie ułożonych
  640   2, II |               tajemniczo szeptać, a to w bujny, śnieżny kwiat ustrojona
  641   1, IV |                  niezmierną starannością bujnym, czerwonym głogiem warstwę
  642   1, I  |                   ściśnięte jak kwiaty w bukiecie. Jednym z nich w tym ścisku
  643   1, I  |             wzgórzami, w okrywających je bukietach iglastych i liściastych
  644   3, II |                  podanych ci przez niego bukietów mirtowych... Tak? Umiesz
  645   2, II |               Justyna wyjęła z wielkiego bukietu gałązkę szczęścia i wplotła
  646   1, II |                 koralowych bzów, akacji, buldeneżów i jeszcze niższą jaśminów,
  647   2, V  |                aż z kanapy podnosiło, bo bułki dziś piekłam. Od pierwszego
  648   3, II |               apartamenty przy paryskich bulwarach, gry w ruletę i sztosa,
  649   3, III|              temu zamiarowi burzył się i buntował. On nikogo prosić o nic
  650   3, II |                  do Osowiec zajmowały go buntownicze myśli i że pod ich wpływem
  651   2, IV |                 wahała, wpadała w głuche bunty lub martwą apatię, a dnie
  652   2, V  |               uderzała grubością rysów i burakową czerwonością cery.~- Dobry
  653   1, VI |                gęstymi warzywami śmigały bure i czarne koty; butne koguty
  654   2, IV |                jak kroplami roztopionego bursztynu na słońcu błyszcząc. Jan
  655   2, I  |           szumiał, za nim przebłyskiwały burzące się fale Niemna; ciemna
  656   2, IV |                 księżyca, a w dżdżyste i burzliwe rozciąga mokre całuny chmur
  657   3, IV |                 to istotnie dziecię dnia burzliwego i ciemnej nocy. Nigdy w
  658   2, I  |             towarzyszy swych zagadała. W burzliwej fali wichru i deszczu, z
  659   3, II |              umilkła, aż brzmieć zaczęła burzliwie, bezładnie, czasem żałośnie,
  660   3, III|            Fabian przeciw temu zamiarowi burzył się i buntował. On nikogo
  661   3, IV |                  nie włożyła mi w piersi busoli z igłą zwróconą ku drodze
  662   3, V  |                  trochę, bo myślałem, że Buszmanka górę w tobie weźmie i pięknych
  663   3, II |                  głowie, czy ja wiem? Na Buszmanki was wychowują, to i wszystko
  664   3, II |            chorować, moja ty... przyszła Buszmanko!...~Dziewczynka skarżyła
  665   1, V  |         przybywającemu, ale on go końcem buta odtrącił i z fantazją w
  666   3, II |              mnóstwem zmarszczek. Powoli butę swoją tracił i ze zgryźliwością,
  667   1, II |             sałaty i kompoty, przynosiła butelki z winem, co chwilę wybiegała,
  668   1, VI |              śmigały bure i czarne koty; butne koguty z płotów i gałęzi
  669   1, V  |           niechęć, głowę podniósł trochę butnie, brwi zmarszczył, ręce na
  670   1, V  |                dzika nieśmiałość i harda butność, kobieca prawie wstydliwość
  671   1, II |                wyrzekł z powagą - racja! Buziak kobiety, którą zęby bolą,
  672   1, II |                 Jan-ku! Jan-ku! Bywaj! a by-waj!~Jakaś kobieta cienkim i
  673   3, II |                usposobienia, które i dla bydląt wyrozumiałość i litość mają...~
  674   3, III|                 stamtąd wraca. Parobkowi bydlęcia powierzyć nie chciała, boby
  675   1, VI |            człowiekowi daje tylko to, co bydlęciu! Orz dla tego, abyś jadł,
  676   3, II |                 ludźmi jak z bezmyślnymi bydlętami... gorzej, jak z kamieniami
  677   3, IV |              usta. Byłoż to opowiadanie? byłaż to spowiedź? byłoż to usprawiedliwianie
  678   2, I  |               zaczęła - zdaje mi się, że byłbyś daleko szczęśliwszym, gdybyś
  679   1, III|                  Na koniec w te starania byłego ucznia akademii wileńskiej
  680   1, III|            zagrodowiec - złodziejami nie byliśmy i nie będziemy nigdy...
  681   1, III|          panowali i żyli przodkowie? Nie byliż szlachcicami, obywatelskimi
  682   3, I  |         błyskawice umysł jej przerznęły, byłyby dla niej gromem...~W pełni
  683   2, IV |             wnikało niewidzialne płomię. Byłyżby zaraźliwym żarem spoczywające
  684   1, III|                 Czemuż więc teraz... Ba! byłże to ten sam człowiek, co
  685   3, I  |                  zaświtał. Dlaczego? Nie byłżeby on naprawdę artystą?~Spokojną
  686   3, I  |                Hugo, wiele rozpaczliwego Byrona, sercowy Shelley, uperfumowany
  687   2, II |                  z cicha wymówił:~- Może byście więc w tym roku na połowie
  688   3, I  |           wyginały się mostki nad wąską, bystrą, wiecznie szumiącą rzeczką
  689   3, V  |         podniosła na niego swoje czarne, bystre, ogniste oczy, które z kolei
  690   3, I  |           zgromadzane i które by każdemu bystremu oku istotę i historię jej
  691   1, VI |               licach, hardonosa służba i bystrookie strzelce. A łowczowie złotne
  692   2, II |             zagasły, teraz nabrał trochę bystrościi blasku.~- Suknia dobra -
  693   2, III|             wąsem zjeżona i parą małych, bystrych oczu połyskująca.~- Ot,
  694   3, I  |           malował go człowiek majętny, z bytem niezależnym i dość wysokim
  695   3, II |                 jeżeli nie przyjmują, to bywajcie zdrowi! Bardzo słusznie!
  696   1, V  |                ja też kiedyś w Korczynie bywałem... ociec mnie tam brał z
  697   3, IV |         podziękowaniach za to pozwolenie bywania u niej, gdy w orszaku wzniosło
  698   1, III|               Emilciu, od jakiegoś czasu bywasz dla mnie tak obojętną? Co
  699   2, II |                 dziewczyną, a tylko masz bzika...~Trzydziestokilkoletnia
  700   2, I  |                 małego spichrza za kilku bzowymi krzakami stanęła. Zobaczyła
  701   2, I  |              nieba; przez gęste, wysokie bzy przedarł się promień zachodzącego
  702   3, II |                  się, zaraz mię nudzi... Ca dépasse toute idée, jaki
  703   3, I  |                  jak cacko, książkami do cacek podobnymi napełnioną, Zygmunt
  704   1, V  |                  zwariował. Nie to, żeby całkowicie wariatem był, ale troszkę...
  705   2, III|          delikatnej twarzy nawet ciężki, całodzienny mozół zaczerwienić nie mógł
  706   2, III|           rozognioną i spotniałą, ale po całodziennym żęciu nie wyglądała wcale
  707   2, II |               fortepianu. Pani Emilia po całogodzinnym przebywaniu wyobraźnią w
  708   3, II |          wrażenia wiązać się zaczynały w całokształt myśli i uczuć, nad którymi
  709   3, I  |                  Andrzeja nie tylko tego całopalenia od niej nie wymagała, lecz
  710   3, II |                  ochoty składać siebie w całopaleniu na ołtarzu - widma. Proszę
  711   1, I  |                 i gesty sprzeczały się z całością jej osoby trochą popędliwości
  712   3, III|                 Płacząc obejmowali się i całowali rodzice panny młodej i rodzice
  713   3, II |                   Jak maszyna posłuszny, całowania zaprzestał, a w zamian szeptać
  714   3, IV |               Może tam Witolda ściskano, całowano, może mu różne na przyszłość
  715   3, II |                  Przymila się, obejmuje, całuje, prosi... "Idź, ciotko,
  716   2, IV |                  burzliwe rozciąga mokre całuny chmur i huczy potężnym,
  717   1, III|          krzyknął, taki mocny i szorstki całus przygniótł mu mały policzek.
  718   2, IV |              wilczymi błyszczącą, odzież calutką w dziurach, rękę jedną opuszczoną
  719   2, III|                jeszcze jaki kwadransik i calutkie te pólko Jankowi ogólim!
  720   1, III|         zachorowała, niańczył ją i bawił całymi dniami, tak że aż sam pobladł
  721   1, III|                  o to, abyś dla urojonej ce1i reszty życia nie zmarnował.
  722   1, VI |               naszym rodzie przez Jana i Cecylię ufundowanym bywało. Włości
  723   3, III|                kim? Panno Kaźmiro! Panno Cecylio! Panno Antonino! Panno Mario!~
  724   3, IV |                 Osipowicz na błękitnooką Cecylkę Staniewską rozkochanym wzrokiem
  725   1, IV |                wyróżniającego się lekkim cedzeniem sylab i przymieszką francuskich
  726   1, IV |               wyrabiany. Tylko że hrabia cedził sylaby i francuszczyzny
  727   3, I  |                  zguby, wytworzą jedną z cegieł do budowania arki, która
  728   2, V  |                  w ręku, z twarzą, która ceglaną różowością odbijała od śnieżnej
  729   2, V  |              zapomniał!~Na pomarszczoną, ceglastoróżową twarz starca spłynęła taka
  730   2, IV |              czyli izdebki, którą Anzelm celą swoją nazywał.~
  731   3, II |               swojej krewnej o myślach i celach, którym własną przyszłość
  732   3, I  |             wielką pieśń swoją snujący w celi więziennej, ani Milton śpiewający
  733   2, III|         odpowiedział:~- A tak. Ja też ją celką swoją nazywam. W jednej
  734   3, I  |                 z człowiekiem, który dla celów wysokich poświęcił życie,
  735   3, III|              inni w tańcach i śpiewaniu, celować mógł, przewodzić, dyrygować.
  736   2, I  |            bardzo grzecznie o urodzaju i cenach zboża porozmawiawszy na
  737   3, I  |                   lecz ją w sobie wysoko ceniąc. Kiedy Benedykt upierając
  738   1, V  |             kobieta bardzo żywa i wysoko ceniąca bogactwo.~- Powinnaś była
  739   3, IV |                 nosił i nad własne życie cenił, jemu był winien.~- Ojcze
  740   3, I  |                 składało się ze sprzętów cennych i wytwornych, ale nienowych
  741   2, III|                 bydła i owiec, a w zimie cepem bił o klepisko; heblem,
  742   1, IV |                  ich zdradzały, że takie ceremonialne odchodzenie od jadalnych
  743   3, II |              krygach, jak gdyby zaraz do ceremonialnego i dygającego menueta stanąć
  744   3, I  |                  nie słyszano też nigdy. Ceremonialnie uśmiechała się czasem do
  745   3, III|                 nie posiadali mężczyźni: ceremonialność obejścia się i poruszeń.
  746   3, II |                  się para ludzi i bardzo ceremonialnym krokiem naprzód dążyła.
  747   1, IV |             rozstawały się ze wzajemnymi ceremonialnymi ukłonami. Pani Andrzejowa,
  748   3, III|                 żadnych pod tym względem ceremonii nie czyniąc. Już i wprzódy
  749   2, V  |                  w sile swej dobroczynną Cererę, która na drabiniastym wozie
  750   1, V  |                 i w sile swojej ponętnej Cerery.~- Kto to? - zapytała Justyna.~-
  751   2, I  |            jakkolwiek w zmęczonej trochę cerze jego twarzy znać było długą
  752   1, V  |                wypływające i szafirowymi cętkami bławatków usiane. Było coś
  753   1, IV |           chciała.~- Tu fais des folies, Cfotilde - z cicha upomniał ją mąż.~-
  754   2, I  |                 uszanowaniem spogląda na ch1eb razowy...~- O! - śmiejąc
  755   2, III|                  Bodaj go marnie zabito, chama tego! bodaj on na psa zszedł! ~
  756   2, III|         chciwości.~- Bardzo, słusznie! z chamką ożenił się i sam schamiał,
  757   3, I  |                 się podoba. Elle a de la chance, cette... cette... cette...
  758   2, III|                stryja widzę, że go jutro chandra schwyci. A kiedy go już
  759   3, III|               mrukowaty, stryj na ciężką chandrę w kwiecie lat swoich zapadł,
  760   2, IV |                  na swym siedzeniu w tym chaosie linii i barw pragnąc odkryć
  761   1, IV |               salonie zrobiło się trochę chaosu; ktoś zaproponował przechadzkę
  762   3, II |               zapalnością zajęty losami, charakterami, obyczajami ludzi, których
  763   2, III|             formie... czyli że wszelakie charaktery wszelako bywają objawiane:
  764   1, VI |             pomiędzy nimi bywało. Takich chatek nędznych i nagich, jak Ładysiowa,
  765   3, III|             Apostoł przemawiał:~- Anieli chcący nad inszych głowy podnieść
  766   3, III|             zawołał - czegóż wy ode mnie chcecie? co ja na to poradzić mogę?
  767   1, VI |                     Subiekcji czynić nie chcemy - odpowiedział Anzelm.~Ona
  768   1, III|                  po prostu żyć nie może. Chciałaby przyozdobić trochę swoje
  769   3, I  |                mam do niego interes. Czy chciałabyś, abym zerwał stosunki z
  770   2, I  |             zarządzania majątkami tymi i chciałby, aby tym kimś był mąż jej,
  771   3, II |                  takie życie ofiarowywać chciałeś... Jakim prawem? Co ja ci
  772   2, V  |                kochanym i kochającym nie chcieć? Wzajemność zaś wiedziałem,
  773   3, II |           odrzucił Witold - samemu sobie chciej winę przypisać.~Kiedy dzieckiem
  774   2, III|        zwyciężała i nad czymś myślała. Z chciwą ciekawością patrzałă na
  775   3, IV |               dotąd przez pychę, zawiść, chciwość, niewiedzę z sobą rozdzielanych.
  776   3, III|                  dla tej, że nadmiar już chciwym stał się, a najwięcej dla
  777   3, IV |                Witold, osłupiały, niemy, chciwymi oczami wpatrywał się w ojca
  778   1, VI |                zaczynał z ogarniającą go chęcią mówienia o czymś, co go
  779   1, V  |              wcale nie zgadza się z jego chęciami i gustami, aby tak bliski
  780   2, V  |                  że aby je dostać, każdy chętliwie głowę pod niebezpieczeństwa
  781   2, V  |               robocie, do której wprzódy chętliwy i zdatny byłem, zapominając.
  782   3, III|            dostatnie i pracowite chłopy, chętniej od innych awantur szukali,
  783   2, I  |            bardzo zdolny, drugi zdolny i chętny, ale słabego zdrowia.~Wszystko
  784   2, III|                  dlaczego przy słowach i chichocie matki Jana ostre narzędzie
  785   1, II |                bez kapelusza! - cichutko chichocząc powtórzyła kobieta z brudną
  786   3, III|              podżyłe niewiasty na ławach chichotać zaczęły i dzielić się uwagą,
  787   1, II |                to być może! - wstydliwie chichotał drugi głosik kobiecy.~-
  788   3, III|                   Aż w dłonie uderzały i chichotały z uwielbienia. Póki dął
  789   3, III|         rozgorzałe od jedzenia, rozmów i chichotów, ale zwlekało się to jakoś
  790   2, I  |                  Orzelski? Czy ja bym tę chińską figurkę na kominku u siebie
  791   3, II |           samolub nie zechcesz łamać się chlebem cierpienia... Kawał Chrystusowej
  792   3, III|                  Elżusia zaczęła z cicha chlipać i z wielką trudnością z
  793   3, III|              nawet i nadeszła, bo rzeźwy chłodek wieczoru muskać zaczynał
  794   2, V  |            łyżkami czerpały gęsty, biały chłodnik, z mleka, octu i posiekanej
  795   1, IV |                wielkich, smutnych oczu i chłodnych. dumnych ust. Najdrobniejsza
  796   3, I  |            stanie się przerwą w nudzie i chłodzie jego życia, a zapewne i
  797   1, I  |                  na pięknego i dzielnego chłopaka wyrósł... znałam go dzieckiem...
  798   1, V  |            musiał, aby w twarz wysokiemu chłopakowi spojrzeć.~- A co to? - krzyknął.~-
  799   3, V  |             przecież wstydu nie czyni! - chłopcami naszymi zaopiekować się
  800   1, V  |               się Alżusią posługiwała, a chłopcom wszystkie folgi robiła.
  801   1, III|                   Oj, ty, nadziejo moja!~Chłopczyk aż krzyknął, taki mocny
  802   1, II |             walczyku,~Myślę o moim miłym chłopczyku...~I urwała, a cisza wraz
  803   2, III|                  wielki, pleczysty, rudy chłopek, z czerwoną twarzą i rzędem
  804   3, IV |                 ziemia! Boże! dzieckiem, chłopięciem, młodzieńcem, ja każdą roślinkę,
  805   1, I  |                nawet znali, perswadowali chłopom, że to nie była cholera,
  806   2, I  |               Starszy, Staś, pewno tam z chłopskimi dziećmi po łące czy drodze
  807   3, II |                Łagodnie, powoli, wyrażeń chłopu zrozumiałych dobierając,
  808   3, IV |             rozumieją, nie czują kurczów chłostanej dumy, nie mają litości,
  809   3, III|              upadał pod piekielną obelgą chłosty. Był to lud, ale lud, za
  810   3, I  |              roznieconym w ciemnościach, chlubą poniżonych, świadectwem
  811   3, I  |            ideały i wszystkie pociechy i chluby.~
  812   1, VI |           słoneczników polnych, dzikiego chmielu plączącego się z mnóstwem
  813   1, IV |              zbyt bladego i na wiek swój chmurnego bruneta. Obaj spoglądali
  814   1, I  |                  i silnej, lecz dumnej i chmurnej. Pogody, jaką nadaje ludzkim
  815   2, II |                 bystrym, uważnym i coraz chmurniejszym wzrokiem wpatrywał się w
  816   2, III|                 nieba na nas leje się po chmurność, a my w tej pochmurności
  817   2, I  |            wygłaszającego i myśliciela z chmurnymi trochę oczami pod dziecinnym
  818   2, II |          chociażby z ujmą własną... tak, chociaż-by z ujmą. Człowiek cywilizowany
  819   3, IV |                  przerzynających z ojcem chodzącego. Przez dzień cały syn i
  820   2, II |                 że można by go wziąść za chodzący posąg, wytwornie ubrany,
  821   2, V  |             dziurawych trzewikach czasem chodziłam; edukację jakąś miałam,
  822   2, III|          podtenczas z Antolką na palcach chodzim i cicho gadamy, tak jakby
  823   1, I  |          oszczędzasz, tak że czasem boso chodzisz, kapelusza i rękawiczek
  824   2, III|                przywdziać nowego obuwia, cholewami sięgającego, i czarnych
  825   1, I  |           powiewała jak sporej wielkości chorągiew. Z dala to tylko widać było,
  826   1, I  |                   rozwiniętą chustką jak chorągwią powiewając.~Kobietę z kwiatami
  827   3, III|               kolumny złotej przypływała chóralna, poważna, polonezowa nuta:~
  828   3, IV |                dołu pierwszych dźwiękach chóralnej pieśni stanął jak wryty.
  829   3, IV |            podniósł się wielki, poważny, chóralny śpiew. Pani Emilia od stóp
  830   3, III|                   ale jej bynajmniej, bo chorego konia dopatrzyć trzeba i
  831   1, V  |                spadło: i gospodarstwu, i choremu stryju, i małej siestrze,
  832   2, V  |              dziewięć lat potem przez tę chorobę gnieciony, której doktorowie
  833   1, V  |                  jego długiej i ciężkiej chorobie.~- A... a... a... od ko...
  834   1, III|                wcale niewesoło przeszła. Chorowałam na zapalenie oskrzeli...
  835   1, III|              przez ten czas ty kilka dni chorowałaś obłożnie... Ale przecież
  836   2, I  |                co wpierw odpowiadać. Nie chorowałem gorzej niż zwykle, ponieważ
  837   2, I  |          zapytała:~- Cóż? jakże? czy nie chorowałeś bardzo w tych czasach? może
  838   2, II |            czasem tak pasła, że aż potem chorowali, a ona doglądała ich znowu,
  839   1, I  |            naprawdę biedna z tym ciągłym chorowaniem.~Marta kiwnęła głową i machnęła
  840   2, III|                 ją rodzin kilka. Chuda i chorowito wyglądająca żona Fabiana,
  841   3, II |                 za aluzję do jej własnej chorowitości i bezużyteczności. Zamiast
  842   1, V  |          Korczyńskiego w sercu swoim nie chowa i żadnej ubligi od niego
  843   3, II |              abym miał chłopca w puchach chować i na obłokach kołysać! Ale
  844   3, III|            zaśpiewał:~Koło domu steczka,~Chowaj, matko pieska:~Masz córeczkę
  845   2, I  |            zziębłe ręce w rękawy tołubka chowając, szła jak zwykle prosta,
  846   3, IV |            królewicza i samoluba mię nie chował. Gdyby nie ty, od kolebki
  847   3, II |               szafy kompot i resztę wina chowała, i kilka razy obrócił ją
  848   1, V  |           dokończyła - jak niezachwianie chowam w mym sercu miłość i wierność
  849   2, II |                   Julek, tak szepczesz i chowasz się za śçianę?...~Rudy chłopiec
  850   3, III|                  że pochodził z własnego chowu właściciela), kark miał
  851   2, V  |             ciemności przeciągłe, głośne chrapanie oznajmiało o głębokim i
  852   1, V  |                 opowiadał, w jaki sposób chroni renklody i mirabele przed
  853   3, I  |                  całe już następne życie chronić go będą od wszelkich nawet
  854   3, I  |           ważnego. Gdyby to były urny do chronienia popiołów ludzkich, łzawnice,
  855   1, VI |                 od zupełnego zniszczenia chronił rozpięty u szczytu gontowy
  856   1, II |                   cechy dawnego bogactwa chronionego przez czujne i niestrudzone
  857   3, I  |              prozaiczność, prostaczość i chropowatość gruntu, na który wstąpiła.
  858   3, III|               nierówności skór grubych i chropowatych, niezliczone, we wszystkich
  859   2, V  |                  ścianą okrytą cienkim i chropowatym pokładem wapna, na tapczanie
  860   2, III|             niskim, belkowanym sufitem i chropowatymi, skąpo pobielanymi ścianami.
  861   3, II |             przerzynanym ostrymi głosami chruścieli i melodyjnym wołaniem przepiórek
  862   2, I  |                 Staś wrócił i ma okropną chrypkę...~Kirłowa, jak sprężyną
  863   1, IV |                  właśnie dostać migreny, chrypki, newralgii, żołądkowej niedyspozycji,
  864   1, I  |       rozczulenia jakieś pracowały w jej chrypliwie oddychającej piersi, aż
  865   1, I  |           kaszlać. Kaszel jej był gruby, chrypliwy, głośny, jakby dobywał się
  866   2, I  |                wypowiadane głosem tak od chrypnięcia cienkim, że podobnymi były
  867   3, III|           Apostoł zaś wołał:~- Przyjdzie Chrystus sądzić biednych i bogatych,
  868   3, III|              olbrzymich łopuchów, babek, chrzanów bujały tam wysoko niezliczone
  869   1, II |                pokrzywy, łopuchy, osty i chrzany, a stare drzewa i dawno
  870   1, VI |           nazwisko, odpowiadali, że przy chrzcie świętym nadano im imiona:
  871   1, VI |             jeszcze była mularka. W Boga chrześcijańskiego niby to wszyscy już uwierzyli,
  872   2, III|                 skóry, która jej drobne, chudawe rysy okrywała. Ale z ruchów
  873   3, II |                 już teraz wszechstronnie chudego milionera?~Mówił śpiesznie
  874   1, V  |                 od których ludzkie ciała chudły i zmarszczkami okrywały
  875   1, I  |           wysokość tę zwiększała jeszcze chudość jej ciała, które przecież
  876   3, III|          stanowiły tu wyjątki. W zamian, chudością ciała przy wysokim wzroście
  877   2, V  |               łza spłynąć musiała po jej chudym i białym jak lilia policzku,
  878   1, I  |              płacze niemowląt u piersi w chustach niesionych, czasem też pieśni
  879   1, IV |                obwiązane miała batystową chusteczką, a prowadził ją w ten sposób,
  880   2, I  |             przestrzeni sznur jaskrawych chustek kobiecych, pąsowych czapek
  881   3, III|                 przed rozpoczęciem tańca chustkami do nosa owijali sobie rękę,
  882   1, I  |                ubrane w czerwone i żółte chusty tworzyły nad zbożami korowody
  883   3, II |     bałwochwalczej dla bogactwa i użycia chwalby zirytował go nieco. Kirło
  884   3, III|           Fabianowi winszowali, że takie chwalebne gody małżeńskie córze swej
  885   3, II |               mówił o nim nie, tylko dla chwalenia się, ale i w innym jeszcze
  886   1, V  |                stojącym.~- Apelacja już, chwalić Boga, podana i mucha poniesie
  887   1, IV |                 düsseldorfskiej . Hrabia chwalił także Monachium, Wiedeń,
  888   3, III|               cztery razy bogatszy; inne chwaliły bardzo oczekiwanego kawalera
  889   2, V  |               sobą wszystkie wielkości i chwały Francji otaczające monarchę,
  890   2, III|              istotą obcą i niepotrzebną, chwastem w kłosy wplątanym, uczyniła
  891   1, I  |                 nimi i silne ich kibicie chwiał wciąż w kierunki różne;
  892   1, VI |                  podtrzymując wciąż jego chwiejącą się postać powtarzała:~-
  893   2, IV |                 na słońcu błyszcząc. Jan chwiejnego jej, i coraz niższego lotu
  894   1, IV |                  teraz ofiarować możesz!~Chwiejnym trochę, ale śpiesznym krokiem,
  895   3, IV |         wyrastającym zeń drzewom wróciło chwilową świeżość niebo roiło się
  896   3, II |                 mu był od dzieciństwa; a chwilowe wahanie sprawiła mu tylko
  897   1, II |           wczesną śmierć przyprawia, ale chwilowo przynajmniej zaspokaja potrzebę
  898   2, III|               poprzeczna zmarszczka. ~Po chwilowych rozmowach znowu na łanie
  899   3, III|               szelestuchy, puszczą rosły chwoszczaje, ruty i pokrzywy. Ale działo
  900   3, III|         Najpierwsze kochanie~Kiedy serce chwyci,~Radością i smętkiem~Dosyć
  901   2, III|                  ty, Janek, za ten sierp chwycić się możesz, który Alżusia
  902   1, V  |                Mucyk.~Jan stryja za rękę chwycił.~- Z Korczyna... panna Justyna.
  903   2, V  |          ogrodzie dopilnowałem i za rękę chwyciwszy o przyczyny tego despektu,
  904   3, IV |     zapalczywością taką, z jaką rozbitek chwyta i ściska jedyną deskę ze
  905   1, III|                 i uciekały w głąb pasma; chwytał je, związywał i drżał o
  906   2, I  |          spotkała z moją księżną ciocią, chybaby biedna ciotka śmiertelnego
  907   1, V  |             siebie patrzał, aż na koniec chylące się przed nim czoło krewnej
  908   2, III|         Starzyńskim my jedne do drugiego chylili się jak dwa gołębie, ale
  909   3, V  |                ganku Leoni, na palcach i chyłkiem prawie do sieni wszedłszy
  910   2, IV |               wystarczyło. Głupi niby, a chytry. Teraz na niego drugi z
  911   2, V  |        deszczowej zawiei żółtymi płyty i chyżo mknącym stadem czarnych
  912   2, V  |          niepowściągnioną i nieścignioną chyżością w blask i upał płomieni
  913   3, II |               salonu.~Justyna przez cały ciąg wieczerzy milczała. Nie
  914   3, III|                 sadło każdego przed sądy ciągał, za kłosek snopem, a za
  915   3, II |                  Horowałam, wodę na górę ciągałam... ta krwawa woda najwięcej
  916   2, V  |                przez to chyba, że już ją ciągiem niespokojność jakaściś w
  917   2, I  |                 dźwięków głosu nabrała w ciągłej styczności ze służbą, z
  918   2, II |                  trzeba wrażeń, swobody, ciągłych widoków piękna... Gdzież
  919   2, IV |            czubów się biorą lub do sądów ciągną. O szkodę zaś i ubligę łatwo
  920   3, III|               matkę przemocą do tańca go ciągnącą naprzód prosił, aby mu pokój
  921   2, IV |               niej nowych.~Dziecko czasu ciągnącego się pasmem ciężkim i szarym,
  922   3, II |                na drodze długim szlakiem ciągnącej się za bramą z oczu mu nie
  923   1, II |                nich Kirło śmiejący się i ciągnący za sobą kogoś bardzo pociesznie
  924   1, I  |              dala od tu i ówdzie jeszcze ciągnących gromad, ukazały się dwie
  925   1, VI |            szabelkami na sejmiki i sejmy ciągnęli. Jeden i drugi przebywał
  926   1, V  |            błyszczą... czego ty mnie tam ciągniesz?... sam idź!~- A konie!
  927   1, V  |                  z gniewem odkrzyknął:~- Ciągnij się za swój nos, a o cudzy
  928   3, IV |                   bo co do dalszego jego ciągu, żadne przepisy nie istniały.
  929   3, IV |                zrządzone własnymi choćby ciałami pragnęliśmy zmieść ze świata
  930   1, III|              silniej obejmowało szczupłe ciałko dziecka i duże, ponure oczy
  931   3, II |            Anzelma i Jana, jednak daleko ciaśniej i biedniej. Ule były starej
  932   1, III|              której się oddawali z coraz ciaśniejszą wyłącznością, oboje mieli
  933   2, I  |                  Niesposób było w takiej ciasnocie zachować wszystkie przepisy
  934   2, V  |               atletki, w tym stroju zbyt ciasnym i zbyt długim wydawała się
  935   1, IV |                 jej ramionach; ręce zbyt ciasnymi rękawiczkami jak pączki
  936   1, III|              dała mnie ich dużo, dużo, i ciasteczka z malinami pieką się, ale
  937   2, I  |                dziewczyna miesiła żytnie ciasto, albo przechodząc do izby
  938   1, V  |                  na jednym tylko z braci ciążyć nie powinien, że ona, w
  939   1, V  |                 wszystkiego, co przedtem ciążyło niekiedy na nich. Mógł je
  940   3, IV |                się do końca swego wesele cichło, leniwiało, z wielkiego
  941   3, IV |               rozmowa im nie szła; głosy cichły czymś przytłaczane i słowa
  942   3, III|             przycichł, rozmowy stały się cichsze, gdzieniegdzie zupełnie
  943   3, III|              trwogą wzdęta opadała coraz cichszymi i nieśmielszymi skargami,
  944   2, V  |                 rozmowę na Zygmusia i po cichutku mnie zapytała: czy ty już
  945   3, III|            wątpliwościami żyć...~Justyna cichych tych słów słuchała z pochyloną
  946   3, III|               długimi westchnieniami lub cichymi śmiechy niegdyś im znanym,
  947   1, VI |                to wdzięczne i obfitością ciekące pole..."~W tym miejscu umilkł
  948   3, III|                głosów rozważnie i zwolna ciekących, tak teraz szmer ten roztapiał
  949   3, V  |                  przykucnąwszy szeroko z ciekawości oczy otwierał.~Gospodyni
  950   2, IV |             sobie wykuwa. Kiedyś nadmiar ciekawy byłem tych pałaców, i czy
  951   2, IV |                odzienia woda mu potokami ciekła. Dyszał tak, że słowa wymówić
  952   3, II |                   Ils ont péché, mais le ciel est un don; ils ont aimé,
  953   3, II |                 błazen, czciciel złotego cielca, hipopotaurus, mastodont,
  954   3, IV |                  abyś bił pokłony złotym cielcom? Czego chcesz?~- Dla siebie,
  955   1, V  |              bohatera mego. Niewidzialny cielesnym oczom, jest on zawsze duchowi
  956   1, VI |               gdy jeszcze boso latałem i cielęta pasłem, a jego uczył nie
  957   3, II |                 że końcem stopy obutej w cielisty kamasz i błyszczący trzewik
  958   3, I  |                ukazujących się zza niego cielistych kamaszach, spod mrużącej
  959   2, V  |       wyrzeźbionym otoczonego widać było ciemnawą sionkę, w której stały żarna
  960   1, VI |                otwartej sionki, w której ciemnawym wnętrzu pokwikiwało prosię
  961   3, IV |              piersi. Aż nad coraz więcej ciemniejącą rzeką w coraz ciemniejszym
  962   1, I  |                 się niewielkie wzgórza z ciemniejącymi na nich borkami i gajami;
  963   3, IV |              światło dnia; jak stopniowo ciemnieje w sobie, słabnie, gaśnie
  964   2, IV |          łączących się w coraz większe i ciemniejsze płachty. U spodu boru pogasły
  965   3, IV |                ciemniejącą rzeką w coraz ciemniejszym powietrzu zabrzmiało imię:~-
  966   2, IV |                 potokiem przerzynały jej ciemność, a listki ich, okrągłe,
  967   2, V  |                 boru, a z drugiej strony ciemnostalową. W tym pasie roztopionej
  968   1, V  |           gęstwina melisy, bladej na tle ciemnozielonych, wysokich i rozczochranych
  969   3, II |                 maman, z tymi światłami, cieniami, słodyczami, truciznami
  970   1, VI |                 nad brzegiem tej wody, w cienistościach tej puszczy, pod okiem jednego
  971   1, VI |                  a w pobliżu tych miejsc cienistych niejeden pług zatrzymywał
  972   3, IV |                 który przerzynały słabe, cieniutkie, lecz czyste głosiki małych
  973   2, II |                 wyłaniającym się spośród cienkiego i starannie sporządzonego
  974   1, III|            Korczyńskiego objęło i bardzo cienko i głośno wyszczebiotało: ~-
  975   2, IV |              strącać zacznie, a niejedne cieńsze, to i z korzeniami z ziemi
  976   3, IV |          utkanych też w domu grubszych i cieńszych płócien. Kazimierz Jaśmont
  977   2, III|                oparła się na jej kłębie. Cieńszym trochę niż wprzódy głosem
  978   3, I  |            wybujałych wymagań dziecko, w cieplarnianej atmosferze osowieckiego
  979   1, I  |                czuć było także manierę i cieplarnię. Ale w zamian ruchy jej
  980   3, V  |                   rozjaśniały się, coraz cieplejszym wejrzeniem w twarzy krewnej
  981   1, V  |                 w źrenicach w spokojny i ciepły promień. Jednak w głębi
  982   1, II |                  zaczęła sama owijać się ciepłym szalem, wsuwać na ręce trochę
  983   2, III|            jednym polu i barana, i kozła cierpi..,~- Jaki ja kontenty, jaki
  984   1, V  |               przechodząc ze zmęczonej i cierpiącej twarzy Anzelma ku pochylonej
  985   3, III|                   ze zmąconym wzrokiem i cierpiącym uśmiechem szedł tam, dokąd
  986   1, II |             Machnął ręką i umilkł. Różyc cierpiącymi swymi, ale inteligentnymi
  987   3, IV |               lub gniewem - to pewno, że cierpiał, a cierpiąc czuł jednak,
  988   2, I  |                raniony w taki sposób, że cierpiałem okropnie... Z początku zadawano
  989   3, IV |            sarknął:~- Cierpień! ty... ty cierpiałeś?~- Więc myślisz, ojcze,
  990   2, II |            skórzanymi deseniami...~- Nie cierpię płóciennych... dla mnie
  991   3, II |                 kątku pokoju płakała nad cierpieniami przyjaciółki i swoją niemożnością
  992   3, I  |                   rozumiała wybornie, że cierpienie jej było dotkliwe i nie
  993   2, II |              spuścić go miał, a Justyna, cierpliwa, bierna, ze spuszczonymi
  994   3, III|          spokojnej przecież, niezmącenie cierpliwej jego twarzy, a ręce chude,
  995   3, III|                  z nieograniczoną, cichą cierpliwością. Z cicha, spokojnie mówił,
  996   2, V  |                 przenieść. Widać za mało cierpliwy i pokorny byłem, bo kiedy
  997   1, II |                 smutnych oczu na sąsiada cieszącego się przyszłymi jego "tysiączkami"
  998   3, III|       pocieszenie w przyjaźni i miłości. Cieszcie się, że dnia dzisiejszego
  999   3, III|           urodzenia i pora umarcia, pora cieszenia się i pora smęcenia; potem
 1000   3, V  |               postawą, oczami, uśmiechem cieszył się i tryumfował. Na twarzy
 1001   1, IV |        ucieszyłem się nadzwyczajnie. Tak cieszyłem się, doprawdy, że będę miał
 1002   3, I  |                przez rydel grudki ziemi, cieszyli się i nużyli, spodziewali
 1003   2, V  |            przyczynę do uciechy mając...~Cieszyło go teraz wiele rzeczy: domek