Tom, Rozdzial

 1004   2, IV |              wolnymi nie byli od trosk i ciężarów? A potem, dziecię wsi, rozłączenia
 1005   2, I  |                 Podniesienie tego małego ciężaru sprawiło mu znać zmęczenie,
 1006   2, II |          wyliczał dochody swe i wydatki, ciężary obarczające Korczyn, starania
 1007   2, I  |             przypatrywać się im długo; z ciężkością wielkim kluczem spichrz
 1008   1, III|               wysoka i silna postać jego cięższą jeszcze stała się niż wprzódy. ~-
 1009   2, II |             śliczne pantofle wyszyję! ja ciocię co dzień tak wycałuję...
 1010   3, I  |             kogoś, w kogo by już uderzył cios bolesny i wszystkie jego
 1011   1, V  |                 zajście było dla Justyny ciosem zrazu, który wtrącił ją
 1012   3, I  |             kogoś, kto możliwość takiego ciosu jeszcze z daleka spostrzega
 1013   3, II |                   abyś wizytę pożegnalną ciotce oddał. Otóż, wiesz dobrze,
 1014   2, III|             ciotka?~- E! jaki tam smak w ciotczynej wieczerzy! Ja tu przyszedłem
 1015   2, II |                 płakała, obu dłońmi przy ciskała serce, które biło tak, że
 1016   3, I  |              uczuć, z ustami drżącymi od cisnących się na nie słów i zawsze
 1017   2, IV |                  na stole stał, o ziemię cisnąłem i roztłukłem, siostrę, małą
 1018   2, II |                  owszem, mnóstwo wyrazów cisnęło mu się na usta, które kilka
 1019   1, II |                 czarnymi i w twarz Kirły cisnęły płomienie gniewu. Na nikogo
 1020   2, II |                  porozmawiać. Wytłumaczę cl zagadkę mego złamanego życia,
 1021   3, I  |                francuskiej arystokracji: Claretiego, Craven etc., etc.~Przed
 1022   3, I  |                Zygmunta:~- Tiens, tiens! Clotilde! pokaż mi tę książkę, którą
 1023   2, IV |                  ziemia i drzewa powieją cmentarnymi woniami jadłowcu i pleśni,
 1024   2, IV |                 zwycięskie sztandary; po cmentarzach płonęły pochodnie żałobnych
 1025   2, IV |              zmieszane z tym wilgotnym i cmentarze przywodzącym na pamięć zapachem,
 1026   1, VI |                  drogocenności siodeł aż ćmiło się w oczach. Za nimi jechali
 1027   1, IV |            uśmiechem i rozkosznie ustami cmokając odparł ojciec Justyny.~-
 1028   3, II |                Niech pan Franciszek tego cmokania zaprzestanie, a po ludzku
 1029   3, II |              czerwoną jej rękę z głośnym cmokaniem ust całował.~- Niech pan
 1030   2, II |               wymówił, nie dosłyszawszy, cmoknęła bledziutkimi wargami tak,
 1031   3, III|               znak potwierdzenia z cicha cmoknęli, głowami kiwając. Jeden
 1032   3, I  |                namawiano, rozpowiadano o cnotach i zaletach konkurenta, o
 1033   2, I  |                 już wina Rózi, do której codzienne sprzątanie mieszkania należało.
 1034   1, V  |               dziś widziała wysuwającą i cofającą drobne nóżki z niewymowną
 1035   1, VI |                wypadkiem jakby rozsypane cofały się w głąb lub wysuwały
 1036   1, IV |               Kuzynko - zaczął - czy nie cofniesz tych słów, które tylko co
 1037   2, IV |      rozgorzałymi oczami i o krok za nią cofnięty, rękę ku nim wyciągnął,
 1038   3, II |              oburzoną... oh, comme je te connais, ma petite, chére maman!...
 1039   2, V  |                  domu córeczki szukał, a córeczka jak w wodę wpadła. Gdzie
 1040   3, III|               Chowaj, matko pieska:~Masz córeczkę ładną,~To ci ją ukradną!~
 1041   2, V  |                  chciał... Po całym domu córeczki szukał, a córeczka jak w
 1042   3, III|                   gdzie i ja twoje, moja córko, dnia dzisiejszego wyprawuję.
 1043   2, I  |               ulepszyć, synom i młodszym córkom staranne wychowanie zapewnić
 1044   3, III|                chwalebne gody małżeńskie córze swej wyprawiał, on rękami
 1045   3, II |              inni uczyniliście wszystko, coście uczynić mogli, aby mi dać
 1046   3, IV |                jestem, to prawda... lecz cóżem winien temu, że natura zamiast
 1047   3, I  |                arystokracji: Claretiego, Craven etc., etc.~Przed tą szafką,
 1048   1, III|                były istotnie w Korczynie cudne trawniki i osobliwe kwiaty,
 1049   1, II |             czeczotka. Świat cały stał w cudnej pogodzie jak czara nalana
 1050   3, III|                  jeszcze niż przedtem:~- Cudnie te jarzębiny czarne włoski
 1051   3, IV |           wspaniałej talii i takich oczu cudnych, jak żyję, nie widziałem!~
 1052   3, II |                   Ileż nadziei, ileż jej cudownych marzeń i namiętnych modlitw
 1053   3, I  |                  mówiła o nadzwyczajnym, cudownym szczęściu, jakim takie zamążpójście
 1054   3, IV |                  o przywłaszczeniu sobie cudzej własności przejść ci, mój
 1055   1, IV |                 towarzystwie osamotnioną cudzoziemką, nauczycielką młodszych
 1056   2, IV |                 chleba, dachu, surduta z cudzych rąk wyglądać, utopiłby się
 1057   1, I  |                 domu odprawić, a sam i w cudzym faetonie poparadować, i
 1058   1, IV |            szczebiotała mu po francusku: cumme quoi przed dwoma laty męża
 1059   2, II |                zaczęli ku Niemnowi. Mars cwałował przed nimi.~- A gdzież Sargas? -
 1060   3, III|         zagrodzie zjeżdżały się bryczki, cwałowali jeźdźcy, pieszo dążyli mieszkańcy
 1061   3, IV |                 konno brzegami ściernisk cwałowało; ostatni jechał wóz wyładowany
 1062   2, IV |                  w której od dzieciństwa ćwiczył ją ojciec, ani lekcje udzielane
 1063   2, III|               szare wizerunki opadała na ćwieczku zawieszona mała korona cierniowa.
 1064   3, IV |                  srebrnej czasem jeszcze ćwierkało coś, szeleściło i wnet milkło.~
 1065   2, III|           tkniętego jeszcze zboża; owady ćwierkały, czasem przelękniony ptak
 1066   1, V  |           napełniało mnóstwem szelestów, ćwierkań, fruwań, brzęczeń, świegotów
 1067   2, V  |                 się musiały na całą izbę ćwierkania świerszczy. W kącie samotna,
 1068   3, II |                 ogromnemu, ogłuszającemu ćwierkaniu świerszczy w przydrożnych
 1069   3, I  |                  doznał, było parokrotne ćwiknięcie giętką laseczką rosnących
 1070   2, V  |              przyczyny tak ją nazwał, że Cyganie zawsze swojego konia we
 1071   2, I  |               nią chodziła, wzięła swoją cygańską cerę razem ze swymi czarnymi
 1072   3, III|          śmiercią mam umierać!~- Jak koń cygański okryła się blachami i myśli,
 1073   2, V  |           bransoletami tańcząc dzwoniła, cygańskim koniem ją nazwał. Dla tej
 1074   1, IV |                  Korczyński, którzy znać cygar palić nie chcieli, bo na
 1075   1, IV |          Kończyli picie likierów, palili cygara i gwarnie rozmawiali. Wprzódy
 1076   1, IV |               krewnych częstując ich tam cygarami. W jednym z rogów salonu,
 1077   1, VI |               wysoko tam kwitły błękitne cykorie, śniegiem bielały puszyste
 1078   3, III|     gdzieniegdzie sterczały nagie łodygi cykorii, ciemną czerwienią iskrzyły
 1079   2, I  |                przebiegła n1u błyskawica cynizmu, gdy odpowiedział:~- Z kim?
 1080   2, II |               fałszem jest i potwarzą na cywilizację rzucaną. Córki jego nie
 1081   2, II |           wyższości majątkowej, rodowej, cywilizacyjnej. Mową płynną i monotonną
 1082   2, II |              chociaż-by z ujmą. Człowiek cywilizowany nie może doświadczyć większej
 1083   3, II |                może. Jest on człowiekiem cywilizowanym i posiada potrzeby zaszczepione
 1084   2, II |               wzglę-dne. Jesteśmy ludźmi cywilizowanymi, a cywilizacja stwarza w
 1085   2, IV |              mocne wonie smoły, jałowcu, cząbrów, zmieszane z tym wilgotnym
 1086   2, IV |                  wonie jadłowca, smoły i cząbru, kiedy Jan i Justyna stanęli
 1087   2, IV |                  rzadka usiewały liliowe cząbry i brunelki, białe krwawniki,
 1088   1, VI |             dzików i wilków, w gałęziach czaiły się drapieżne jastrzębie
 1089   3, III|                 proszę na Niemen, bo już czajki i czółna przygotowałem...
 1090   3, II |               wysokich butach i zgrabnej czapeczce, szedł śmiało i szerokimi
 1091   1, II |               stał w cudnej pogodzie jak czara nalana błękitem i złotem. ~-
 1092   3, II |           zaczynał.~- Języka - mówił - w czarce nie moczyłem i much po drogach
 1093   3, III|               były kroplą przepełniającą czarę wzruszenia obecnych, których
 1094   3, III|           powolnego wychylania niedużych czarek miodu i piwa, znacznym był
 1095   1, V  |            bliska widziany powiał na nią czarem ciszy i świeżości.~- Śliczna
 1096   3, III|                  a do maczania języków w czarkach niewstrętliwi. Zza Niemna
 1097   1, III|                   wpółgorzko.~- Jaki tam czarnoksiężnik! - odparł. - Życie to, moja
 1098   1, III|          dotknęła różdżka jakiegoś złego czarnoksiężnika... Machnął ręką i zaśmiał
 1099   3, III|               baraniej pieczeni gościł w Czarnolesiu. Gdziekolwiek zaśmieli się,
 1100   2, IV |                 przed sobą spływającą po czarności jodeł szeroką, ruchomą,
 1101   3, V  |              szkolnych bluzach i śniade, czarnowłose, czteroletnie dziecko. Benedykt
 1102   1, IV |             prawie czarodziejstwem, a tą czarodziejką, która go różdżką swoją
 1103   2, IV |      przelewającej się wody. Co to było? Czarodziejska kaskada jakaś przez rozrzewnioną
 1104   3, IV |         powracającą falą wiary, nadziei, czarodziejskich i bohaterskich snów o nowych
 1105   2, II |                  lada dzień złoty owoc z czarodziejskiej jabłoni szczęścia spłynie
 1106   1, IV |                znajomych. Było to prawie czarodziejstwem, a tą czarodziejką, która
 1107   3, II |            poezji kołyszący się, Zygmunt czarował ją zawsze i nie tylko ją
 1108   1, VI |             chwili twarz młodej kobiety. Czarowne marzenia grobowiec ten budzić
 1109   3, I  |                  że znajdzie, jeżeli nie czary, ornamenty i posągi, to
 1110   3, II |                 upojony kąpała się w tym czarze, i tę drugą, prawie dziecinną
 1111   2, V  |                rozwodzić się nad starymi czasami!~Słów tych jeszcze nie domówił,
 1112   1, III|                 przyszła pora wypłacenia czasowo ustanowionych podatków,
 1113   3, I  |               nie odebrałaś mu dotąd ani cząsteczki... ani kropelki... ani iskierki... ~
 1114   3, I  |              każdej piersi ludzkiej tkwi cząstka duszy świata niewidzialnymi
 1115   3, IV |                 szukać przypadającej nań cząstki szczęścia, nie używał ich
 1116   1, VI |                rozsianych po żółtej jego czaszce, a twarz jego bezzębna,
 1117   1, II |                Burknęła... chrząknęła... czchnęła i na dół poleciała... a
 1118   3, II |            pasożyt, pieczeniarz, błazen, czciciel złotego cielca, hipopotaurus,
 1119   1, II |                   zanosiła się od krzyku czeczotka. Świat cały stał w cudnej
 1120   2, V  |               już obie rozgadały się jak czeczotki. Suknie im krawiec szyje,
 1121   2, V  |           pomalowaną zdobiła szkatułka z czeczotkowego drzewa z ukośnie stojącym
 1122   2, II |                razem wymagać było można! Czegoż ten gagatek więcej od losu
 1123   3, IV |                 A co? skąd przychodzisz? czegożeś taki rozgrzany i zmęczony?~
 1124   2, III|                   co pod laskiem na mnie czekają, i tu zaszedłem dla obaczenia,
 1125   3, IV |                  prawda?~- Tak, ojcze!~- Czekajże więc!~Z tymi słowami ku
 1126   2, V  |           siedziałaś i na królewicza nie czekałaś? Papcio cały dzień sam grał,
 1127   3, III|               natura na nim posiała i co czekało tylko promienia, powiewu,
 1128   3, III|              zbawienia duszy słówka tego czekam: czy pani wierzy?~Uczuła,
 1129   2, I  |                 w drugiej kuchnia i izba czeladna. W głębi sieni wielki zamek
 1130   3, III|                   i nogą może zaczepiony czepek Giecołdowej na ucho jej
 1131   1, III|             dzikich, które na ścierniach czepiają się ludzkiej odzieży. Wprawdzie
 1132   2, IV |                  zwój muślinu uwolnił od czepiających się go kolców i błyskawicznie
 1133   1, V  |         przemówił.~Ale w tejże chwili za czepiającym się już płotu pługiem przyskoczył
 1134   1, I  |             drabiny ciemnymi rękami albo czepiały się wzajem swych ramion
 1135   3, III|           kornetach lub nowożytniejszych czepkach, często nawet w prostych
 1136   3, II |          wyniosła kobieca głowa żałobnym czepkiem okryta chyliła się na pierś,
 1137   3, III|          ogniściej znad rzędu kornetów i czepków ścigał ją wzrokiem Janek,
 1138   2, IV |                 lub granatową czarnością czernic. Kilka minut milczeli. Justyna
 1139   3, IV |                    że kiedy wszyscy mnie czernili i wyśmiewali, pan Jan, który
 1140   3, II |                 tego samego co on źródła czerpać siłę, męstwo, moralną wielkość?
 1141   2, II |         jakiejkolwiek moralnej podniety. Czerpała je niekiedy w usposobieniach
 1142   2, V  |                  one drewnianymi łyżkami czerpały gęsty, biały chłodnik, z
 1143   3, III|           spokojności, jedno od drugiego czerpiąc pocieszenie w przyjaźni
 1144   1, IV |             przypadające w ostatnim dniu czerwca, zjeżdżała się do Korczyna
 1145   3, III|                  ale w zmroku dostrzegła czerwień jarzębin strojących głowę
 1146   2, V  |          zaczerwieniwszy się, jak to ona czerwieni się zawsze, za język siebie
 1147   1, VI |                 Pod sosnami i gruszą coś czerwieniało, błękitniało i bielało;
 1148   2, III|                  gałązki na ręku Justyny czerwieniła się szrama od draśnięcia
 1149   2, IV |            krzakami i śród niskiej trawy czerwieniły się i żółciły grzyby najszczególniejszych
 1150   2, IV |               śnieżnymi piersiami na jej czerwonawym i żółtym tle migocąc i szybko
 1151   1, I  |            wstęgą tkwiącą w niej warstwą czerwonego marglu. Na świetnym tym
 1152   1, III|            szerokimi krokami; gruby i do czerwoności ogorzały kark nisko pochylał.
 1153   2, I  |            wiedzieć ile razy na dzień je czesać, zawsze wszystkie do góry
 1154   1, II |                przybory do golenia się i czesania służące.~- Wszystko gotowe,
 1155   1, II |                   co działo się w innych częściach domu, dość jeszcze nowe.
 1156   3, V  |               swoją sumkę, którą Justysi częściami tylko będę mógł spłacać...~ ~
 1157   2, I  |               spory sad owocowy, prostym częstokołem ogrodzony, bez dróg i upiększeń
 1158   3, III|         stryjecznych Jadwigi papierosami częstował.~W tej samej prawie chwili,
 1159   1, IV |                sąsiadów swych i krewnych częstując ich tam cygarami. W jednym
 1160   1, IV |               Bóg trójcę lubi! - zawołał częstujący i przed starym, którego
 1161   1, IV |               zdaje się, zwijam się, tak częstuję, karmię, poję, zapraszam,
 1162   2, I  |        przedmiotu rozmowy, ale zarazem z częstym wahaniem się głosu mówiła:~-
 1163   3, IV |             znikają nie używane do ruchu członki ciała; jak stopniowo zmierzch
 1164   1, IV |                   Jak wysoce poważali ją członkowie jej rodziny, świadczył o
 1165   3, I  |           obniżającymi godność i wartość człowieká. Do ascetyzmu skłonna, zbytków
 1166   3, V  |                   Benedykt dziwnie jakoś czmychnął, coś zamruczał, na siostrzenicę
 1167   3, III|                pani... moja złota! swoim czółenkiem... własnym, tym samym, które
 1168   1, II |                  jednym miejscu rybackie czółenko kręto prześlizgiwało się
 1169   1, VI |         wypisanym, tysiącznym pięćsetnym czterdziestym dziewiątym...~Na zachodzie,
 1170   1, II |               przybyła do nas, miała lat czternaście, a w tym wieku już są przyzwyczajenia,
 1171   1, V  |                  owdowiałego ojca wraz z czternastoletnią córką do Korczyna zabrał.
 1172   1, IV |                dwudziestoletniego syna i czternastoletniej córki gospodarstwa.~Justyna
 1173   2, I  |              najmłodszy jej dzieciak, ta czteroletnia Bronia, która jak cień za
 1174   3, V  |           bluzach i śniade, czarnowłose, czteroletnie dziecko. Benedykt i Witold
 1175   1, V  |                 nie zrobił! Znać dudka z czubka! - sarknął znowu kosarz.~-
 1176   2, IV |        najmniejszą szkodę albo ubligę do czubów się biorą lub do sądów ciągną.
 1177   2, II |            zapomniała o sobie i ze współ czuciem gorącym, z gorliwością nieopisaną
 1178   3, I  |              swej większy do nich pociąg czująca. Ale w długie zimowe wieczory
 1179   3, I  |              bogatej kobiety, ile istoty czującej, że sercem, myślą, smakiem
 1180   3, III|                 własnych losach i żyłach czujący. Był to lud ogorzały, w
 1181   2, V  |              zdaje się, że u ludzi wiele czujących i raz już nadmiar zasmęconych
 1182   2, I  |               tej lub tej kobiety pociąg czujemy... Rozumiesz? pociąg, czyli
 1183   1, II |               bogactwa chronionego przez czujne i niestrudzone starania
 1184   2, V  |                   a zarazem słabiej. Jak czujni wartownicy na rozległej
 1185   1, IV |                starannością świadczącą o czujnych i czynnych głowach i rękach
 1186   3, II |              twoim zbliżeniu się do mnie czułam, że wszystko wraca... wszystko,
 1187   3, III|                 świata przybył, nie taką czulibyśmy gorzkość. Cudzy, to cudzy!
 1188   2, III|                do mnie przyrodził się... czuły i taki romansowy...~Ciemną.
 1189   3, IV |               zerwawszy niskim ukłonem i czułym wejrzeniem ją witał.~- Czy
 1190   3, III|             szerokością bar i obfitością czupryn tak przenoszący wszystkich,
 1191   3, III|               Domuntowie zaś z odkrytymi czuprynami biegiem ku Jaśmontowi wracali,
 1192   3, III|                  rękawiczce po złocistej czuprynie przeciągnął i głosem tak
 1193   3, I  |                   przy jej boku, pod jej czuwającym okiem, wzrość musi czysty
 1194   2, II |             sypiała. Ale zaledwie długim czuwaniem zmęczona połknęła parę codziennych
 1195   2, IV |                  mknęło drugie, trzecie, czwarte; rybacy to uciekali do domów
 1196   2, V  |                  poniosła się jeszcze za czwartego!~Justyna zapytywała go o
 1197   2, I  |                  wolno, bo z promocją do czwartej klasy na wakacje przyjechał.
 1198   1, VI |              przeznaczenie dało bojarkę, czwartemu bobrowniczkę, piątemu pszczelarkę,
 1199   3, II |                 łby pochylające; u drzwi czworaka i wrót stajni stały gromadki
 1200   3, V  |                  z siebie nie wydając na czworakach naprzód stanęła, potem całkiem
 1201   3, II |             folwarcznemu dziedzińcowi na czworaki wskazał.~- Wszak nie myślisz
 1202   3, II |                Niemen, pomiędzy jednym z czworaków a stajnią, na tle czerwonych
 1203   3, IV |             pełnymi... skarg!~- Na kogo? czyich? - zapytał Benedykt.~- Ludzkich...
 1204   3, III|         spleśniałą mapę, którą Fabian na czyimś strychu w jakiejś spróchniałej
 1205   3, III|                  swojej siermiężki uczuł czyjąś rękę i zaraz mu przed oczami
 1206   3, IV |                   więc o co chodzi? więc czyjaż w tej sprawie wina?~Witold
 1207   3, III|                  uczuł się pochwyconym w czyjeś ramiona. Był to Witold,
 1208   3, V  |                głowę się schwycił.~- Nie czyń tego! Zaklinam cię! Nie
 1209   3, I  |                  zewnątrz ruchliwością i czynami, lecz ku wewnętrznemu życiu
 1210   3, II |               mimowolny! bo myślałam, że czynię jak najlepiej... Zamykałam
 1211   2, IV |              rzucił i tonem przedmiotowo czynionej uwagi rzekł:~- Piękne drzewa!
 1212   3, II |            głębokim wyrzutem samej sobie czynionym dodała: - Nie wiem, słowo
 1213   1, III|            ognistooka; wesoła i wiecznie czynna, tak mu dam napełniała krzątaniem
 1214   3, II |             dobrego zamążpójścia życząc, czynnie doń dopomagać czasu ani
 1215   3, I  |            czynny przyjmował udział, tym czynniejszy, że ona po szczerze i gorliwie
 1216   3, II |            Pierwszą po przyjściu do domu czynnością Elżusi było zdjąć trzewiki.
 1217   2, III|                  wierzę... Nauka ludzkim czynnościom przyświeca...~Mówił z widocznym
 1218   3, I  |                 rządach majątku bratowej czynny przyjmował udział, tym czynniejszy,
 1219   1, IV |                  świadczącą o czujnych i czynnych głowach i rękach zaoszczędzone
 1220   3, I  |                 i natchnionych przez nie czynów. On, przy jej boku, pod
 1221   3, IV |               czy dla takiego rezultatu? Czyś mógł przewidzieć... spodziewać
 1222   2, III|              ołtarza, przed którym staną czyści i szczerzy, aby potem przez
 1223   2, V  |                 kraciaste, nakrapiane, z czystej i z lnem pomieszanej wełny.
 1224   1, IV |                  wykonywała z precyzją i czystością świadczącą o znacznej muzycznej
 1225   3, II |                  krainie ideałów wyżsi i czystsi od świata?...~Tchu mu zabrakło;
 1226   3, I  |                 jej był nad tłum wyższy, czystszy, doskonalszy. Tam rosną
 1227   2, V  |                  coraz wzmagającym się i czystszym głosem opowiadającego starca
 1228   2, II |                pani Emilii umieszczona i czytającej Teresie przyświecająca.
 1229   2, V  |           brzmiący i biegle po francusku czytający głos kobiecy:~- "Znalazłszy
 1230   3, II |                 i ja kiedyś tyle książek czytałem i mądrości zjadałem, oddziwić
 1231   1, III|              miasteczkom, razem niekiedy czytali, razem...~Benedykt, wysmukły
 1232   2, IV |                  tańczą, czasem czytają. Czytaliby więcej i częściej, ale te
 1233   2, II |                  Tej nocy książkę, którą czytały, była podróż po Egipcie.
 1234   3, III|              pani jak w otwartej książce czytam...~Zaczął jej znowu coś
 1235   2, IV |                  dziwy..,~- Razem o nich czytywać będziemy. Czy dobrze?~Wszystkie
 1236   3, I  |                innej słyszał wprawdzie i czytywał nieraz, ale nie żywił dla
 1237   2, II |               Codziennie do późna Teresa czytywała głośno powieści, pamiętniki,
 1238   3, II |                 których kiedyś tak wiele czytywaliśmy razem!...~Nagle z wybuchającym
 1239   2, IV |           udzielała jej pani Emilia, ani czytywane wspólnie z kochanym człowiekiem
 1240   2, IV |          ćwierkaniem wzniosła się chmura czyżów i trzynadli, krasnoskrzydła
 1241   2, II |             niemal wyraz tej książki był d1a niej niby zmartwychwstającym
 1242   1, I  |                 gorące jej żary letnie i d2ikie polne powiewy nadały temu
 1243   2, II |           przyzwyczajenia, dążenia, tak, dą-że-nia, które są naszym życiem,
 1244   1, VI |                  a gdzie podtenczas stał dąb taki stary, co może i tysiąc
 1245   3, IV |               najlepiej echa słyszeć się dają - odpowiedział Jan i jakby
 1246   3, III|              kształtnych rozpoznawać się dający, i Łozowiccy z Soroczyc,
 1247   3, I  |                 pięknym pokojem z oknami dającymi tyle i takiego światła,
 1248   2, II |       rozrzewnienia. Gniew przemógł.~- A dajcież mi święty pokój! - rozległ
 1249   2, III|               ludźmi i radach, które pan dajesz. Ot, wczoraj Walenty przyszedł
 1250   1, II |                   Tereniu, droga moja... dajże mi płaszcz, rękawiczki,
 1251   2, II |                  to ja jej lekarstwa nie dałam! Która godzina, Justynko?
 1252   3, II |                wzrok podniósł na syna.~- Dałeś mi lekcję obchodzenia się
 1253   1, I  |                   ani pomyśleć o tym nie dali mazgajowi temu... Cha! cha!
 1254   1, I  |             szelestu, zbliżenie się jego dałoby znać o sobie przez unoszący
 1255   3, I  |                 przychylnie zachęcano do dalszej pracy. Powodzenie obrazka
 1256   1, IV |              brzegu ganku gospodyni domu dalszy pochód gości~swych zatrzymywała.
 1257   1, II |                   zaczął i zawahał się z dalszym mówieniem. Ogarnęła go widoczna,
 1258   1, II |                  jego przebaczą mu nawet damy, ponieważ jest artystą.
 1259   1, VI |           żołędziach hodowali, i od tego dane im było brzydkie przezwisko
 1260   3, II |         przekonywał matkę o konieczności dania Leoni więcej fizycznego
 1261   1, V  |                 w imię Andrzeja, prosi o danie jej w nim udział. Gdy wymawiała
 1262   1, VI |               napój przybiegały jelenie, daniele i sarny, które ze stad wielkich
 1263   2, V  |              Każdemu jednakże stworzeniu dany jest zmysł ratowania się
 1264   2, II |             którą... Dlaczego każdej nie danym jest spotkać na drodze swego
 1265   3, III|             zniechęceniem ręką rzucił:~- Daremne gadanie! Pan Korczyński
 1266   3, II |            popielata, czy czerwona, jest darmozjadem i niczym więcej... Jeżeli
 1267   1, I  |               praca około zdobywania jej darów, gorące jej żary letnie
 1268   1, II |             Jedną, no ta już bym każdemu darował bo stara i zła; ale druga....
 1269   3, III|                  najeżył.~- Niechaj mnie darowanym będzie – zawołał - że przed
 1270   2, III|                arystokrat, to może swoje darowywać, ale my biedne mrówki, które
 1271   2, V  |                Marteczka sobie zdobyła!" Darzeccy wyśmiewali, ten błazen Kirło
 1272   1, IV |                 Benedykta, pani Jadwidze Darzeckiej, całkiem do brata niepodobnej,
 1273   3, V  |               pewno pozwolenia swego nie dasz! Pan dobrodziej opiekunem
 1274   1, VI |                  zsuniętymi na tył głowy daszkami starych czapek. Na każdym
 1275   2, III|              zasnął stojąc czy co? snopy dawaj! hrabia!~- Julek! - po kilku
 1276   2, I  |               niej przy obiedzie. Dopóki dawałem jej to i owo do zrozumienia,
 1277   2, I  |                się z kupcami, którzy jej dawali po osiemnaście rubli za
 1278   1, VI |               bajeczny nieledwie rozrost dawało roślinnym tłumom wyściełającym
 1279   1, V  |                 zwierząt coraz wyraźniej dawały się słyszeć. U brzegu kończącego
 1280   3, V  |                rozdrażnienia. Benedykt o dawaniu podobnych rad bratowej słuchać
 1281   3, IV |            którego przecież długo mu nie dawano. Panna młoda z pomocą matki
 1282   3, IV |                nie wybije! Zmiękło serce Dawida, gdy o Jonatanie w żałość
 1283   3, III|             krytykując, a kiedy niekiedy dawnemu przyjacielowi z doświadczenia
 1284   3, II |               Starzyński ze Starzyn, mąż dawniejszej pani Jerzowej... A to Alżusi
 1285   2, III|                jej mową ziemi. Nie darmo dawny jej kochanek wspominał o
 1286   2, V  |                 lip przebiegała ku rzece dążąc; stary człowiek w grubej
 1287   2, I  |               się kilku chłopów do dworu dążących. Kirłowa na ganku stojąc
 1288   3, I  |                łączyła się w uczuciach i dążeniach, które młodość jego napełniły,
 1289   3, I  |                się jego i szczęścia, ale dążeniem jej i celem życia jest to,
 1290   3, II |             materialistyczne zasady albo dążności mógł podejrzywać. Ale w
 1291   2, I  |                które znowu ona wcale nie dba. Wtem potknęła się i jak
 1292   1, VI |                 Insze o takie rzeczy nie dbają i w biedzie, w zasępie pamięci
 1293   1, III|                 na służbie dobrze stoją. Dbajże i ty o to, abyś dla urojonej
 1294   1, V  |                 związku. O majątek mniej dbała chociaż i pod tym względem,
 1295   3, V  |                  zimę układając, ale nie dbałam o to. "Po co mam leczyć
 1296   2, I  |                  Gdybyś był głupcem, nie dbałbyś o nic i do końca hulałbyś
 1297   2, V  |             życiu spotka, bynajmniej nie dbałem pewnym będąc, że wszystko
 1298   3, III|                że wszyscy tu zgromadzeni dbali wielce o to, aby odzienie
 1299   2, III|           zlepieni jesteśmy i o to tylko dbamy, co tyczy się mułu tego,
 1300   3, I  |                 w których udział wzięła, dbanie o wygody, zbytki poczytywała
 1301   2, III|                  wykwintność niezmiernie dbano. Kobiety dłużej niż zwykle
 1302   1, VI |              szły ogromne, by stada koni dęba stających albo szklane góry
 1303   3, III|                  że z ziemi wyrastał las dębów. Gdziekolwiek żywo i tłumnie
 1304   1, VI |                Ale za to byli tacy, co w dębowych lasach żyjąc trzody świń
 1305   3, V  |                 tego życia, na które się decydujesz...~- Poznałam je z bliska
 1306   2, II |           soi-meme,~C'est se voir a tour dédaigné et trahi...~Tym razem wiersze
 1307   1, V  |                 trudno... A co to był za defekt, o tym jeden Pan Bóg wiedzieć
 1308   3, II |             upada. Czuję w sobie okropną degrengoladę ducha... Prawdziwie i głęboko
 1309   3, II |               dla uniknięcia ostatecznej degrengolady ducha koniecznie potrzebuje?~
 1310   3, I  |              lekkomyślnej wietrznicy ani deklamacją rozromansowanej gęsi, ale
 1311   1, VI |                 sprawiedliwie zatwierdzi dekret, który zaraz chcę tu ogłosić".~
 1312   3, III|                czasy mają swój czas, a w dekretach boskich tak zapisano, aby
 1313   3, III|              naigrawać się albo na gańbę dekretować jej nie powinien i jeżeli
 1314   3, IV |                 miał prawo gniewać się i dekrety na mnie wydawać, ujął się
 1315   2, V  |              rozumni jesteśmy na to i za delikatni, ale wyśmiejem cię, tak
 1316   3, II |                 mnie stosowniejszą... bo delikatniejsza, staranniej wychowana i
 1317   1, I  |               zda się, ale drobniejszym, delikatniejszym, z zielonością tak łagodną,
 1318   3, I  |                 dążenia swego męża. Żona demokraty i patrioty, była mu ona
 1319   3, IV |               szerokich zarysach kreślił demokratyczne idee i teorie, od których
 1320   1, III|                  jutrzenki i tęcze. Duch demokratyzmu równającym pługiem orał
 1321   2, V  |                tylko najdroższa pani nie denerwuje się, nie płacze, bo znowu
 1322   3, II |               się, zaraz mię nudzi... Ca dépasse toute idée, jaki ja mam
 1323   3, IV |               jarzmem głową jedną bruzdę depcąc inne dostrzegać przestawał;
 1324   2, II |             wszystkie przeszkody łamie i depcze, której się nic oprzeć nie
 1325   2, IV |                powstała i nie chcąc znać deptać Mogiły obchodziła ją dokoła
 1326   3, I  |             srodze, że gdyby była mogła, deptałaby siebie własnymi stopy, że
 1327   3, I  |               wymówił:~- Do widzenia! Ne déraisonnez pas, ma mignonne! Za kilka
 1328   2, II |             szarego płótna ze skórzanymi deseniami...~- Nie cierpię płóciennych...
 1329   3, IV |          rozbitek chwyta i ściska jedyną deskę ze strzaskanego statku pozostałą.
 1330   3, II |                  mi to bardzo, j'en suis désolé, ale ja tych uczuć i przekonań
 1331   2, V  |              chwyciwszy o przyczyny tego despektu, który mnie od niej spotykał,
 1332   1, II |               zawołał nagle i z komiczną desperacją zwracając się do pani domu -
 1333   2, V  |                już i wyperswaduję sobie, desperację odpędzę i dzień, drugi jak
 1334   1, IV |                  jak desperatka.~Uczucia desperacji może nie doświadczała, ale
 1335   2, II |                    mówił Kirło - jest to desperat lamentujący nad ruinami
 1336   1, IV |               usposobieniem, wygląda jak desperatka.~Uczucia desperacji może
 1337   2, V  |                 ode mnie uciekła. I sama desperowała, a jednakowoż nie chciała...
 1338   2, III|              samo jak po tamtym, Jerzym, desperowałam, ale kiedy rok ubiegł, zdarzył
 1339   3, III|               żadna wcale moda ani żaden despotycznie nakazujący zwyczaj. Na sukniach
 1340   3, I  |         wybrednym, z otaczającymi często despotycznym i wzgardliwym; że na koniec,
 1341   3, III|                pył, po niedawno spadłych deszczach, nie podnosił się z ziemi;
 1342   3, I  |                  rysunków cieni, złotych deszczów pomiędzy liśćmi, świateł
 1343   2, I  |              dziedzińcu topoli włoskich; deszczowe chmury szybko biegły jedną
 1344   1, III|                tylko o wszystkie warunki detalicznie rozpytać i żeby mi pozwalali,
 1345   3, IV |             dopiero zwykłym sobie ruchem determinacji ręce w tył zakładając z
 1346   2, II |             viens de m'incliner, madame, devant vous, ~Mon orgueil tout
 1347   2, I  |               des perdrix nie było nigdy dewizą moją. Dla zmiany widać,
 1348   3, II |               żyje jeszcze i w Rzymie na dewocji siedzi... bardzo zacna matrona...
 1349   1, III|                    Jeść mi się zechciało diabelnie!~Tej nocy jeszcze bratu
 1350   3, III|                  uwity nie z pereł ani z diamentów, ale z zielonej mirty, znak
 1351   3, II |               twarzy świeciły jak czarne diamenty, poznać można było, że nie
 1352   2, I  |             dodała: - Ce que femme veut, Dieu le veut. Francuszczyzna
 1353   3, I  |             fille sans naissance et sans distinction... une rien du tout... Nie
 1354   1, VI |                  nieprzerwanie przecież, dł1lga i blada jego ręka przesuwała
 1355   2, II |            Dwadzieścia dziewięć lat mam, dlaczegóżbym więc uwierzyć nie mogła,
 1356   3, II |                qui me monte á la gorge i dławi mię jak globus histericus
 1357   3, II |               ale nie mogła. W gardle ją dławić zaczęło, nogi chwiały się
 1358   1, V  |         rozpaloną głowę, w gardle uczuła dławienie żalu, a na podniebieniu
 1359   3, II |                daremnie tłumiła oddech i dławiła się powstrzymywanym kaszlem:
 1360   3, I  |               śmiecia; do choroby prawie dławiły ją zapachy obór i stajen.
 1361   3, V  |                  koniec, Benedykt kładąc dłońí na pochylonej przed nim
 1362   3, III|              drewienkiem począł w zębach dłubać, zupełnie tak jak najpierwsze
 1363   1, VI |            przybycie szerokiej równinie, długiemu Niemnu i aż zaniemeńskim
 1364   3, III|            niesilny! Oni by je chciwie w długoletnie dzierżawy brali, synów swoich
 1365   2, III|                 okręcił.~- Dużoś nażęła? Długoś żęła? Czy naprawdę żąć umiesz?
 1366   3, III|                często widywał; jeden nad długością upłynionego czasu zastanawiał
 1367   1, VI |               zaludnić i nasz ubogi, ale długowieczny ród ufundować...~Powolny
 1368   2, IV |               złą drogą my poszli, tylko dłuższą. Teraz trzeba nam ciągle
 1369   1, III|                 nerwowym śmiechem, potem dłuższym, a potem tak długim i ustać
 1370   2, IV |                  cicho jeszcze i z lekka dmąc w jedną stronę; chmury kłębiącą
 1371   2, III|                sama na paluszek swój nie dmucha, kiedy znowu do roboty bierze
 1372   2, III|                 zrobiona.~Szkoda, że jak dmuchnąć, rozleci się zaraz na wszystkie
 1373   2, III|                  z wodą i stała przy nim dnem do góry przewrócona szklanka,
 1374   2, II |                stoję dobrze, tak, bardzo do-brze. Jednak równowaga ich trochę
 1375   2, II |       doskonałego, tak, wy-kwint-ne-go i do-sko-na-łe-go! Prawda? Szwagier sam pewno
 1376   2, II |             twoich interesach... tak jak do-tąd czyniłem...~- Za co ci,
 1377   1, VI |                 w potrzebie z siebie nie dobędzie. Prawda i to, że wiele rzeczy
 1378   3, IV |               koniec z jednym zwojem nie dobielonego płótna pod ramieniem a dwoma
 1379   3, II |              wyrażeń chłopu zrozumiałych dobierając, z łatwością zdradzającą
 1380   3, II |             przehorowałam, i ot... czego dobiłam się!..~- Mruczydło z imości -
 1381   3, III|         trzymając ciągnął dalej, a coraz dobitniej i głośniej:~- Teraz bierz
 1382   3, III|                słów drużbanta, które też dobitniejsze jeszcze i uroczystsze niż
 1383   1, IV |                  niby prawem naturalnego doboru. Pomimo bowiem wielkich
 1384   1, IV |                wzorowo zagospodarowanych dobrach... Teraz skończyłem W szkole
 1385   3, III|            niejaką trudnością. Na koniec dobrało się ich dwanaście, z pierwszym
 1386   3, II |               est pas mon fait. Jest się dobraną parą lub się nią nie jest.
 1387   3, III|              opuścili! Bardzo układnie i dobranymi wyrazami mówić zaczęła,
 1388   2, III|                  i nie! Daj Boże każdemu dobremu tak żyć i tak umrzeć, choćby
 1389   3, V  |                 jest, prawie bratem i... dobroczyńcą nawet, bo wiesz? czemużbym
 1390   3, III|       rozsadzaliby na tych dzierżawkach, dobroczyńcę swego błogosławiąc i wiernie
 1391   2, V  |                  poetyczną i w sile swej dobroczynną Cererę, która na drabiniastym
 1392   1, IV |             obwiązanym gardłem; ani tego dobrodusznego, głupowatego starca, który
 1393   1, II |                 teraz z pełną zmieszania dobrodusznością i błękitne jak turkusy oczy
 1394   3, II |                drzewa dłużej! My z panem dobrodziejem nie od dzisiaj znajomi...
 1395   1, V  |                panu Benedykcie druga jej dobrodziejka. Zobaczywszy dziewczynkę,
 1396   3, II |                 być zacnym. Proszę panią dobrodziejkę naprzód postąpić... z ukontentowaniem
 1397   2, I  |  przyzwyczajeniami w tej chwili walczyła dobrodziejstw od nikogo przyjmować nie
 1398   2, II |                  wszelka była prawdziwym dobrodziejstwem, więc niecierpliwie dowiadywać
 1399   3, III|                próbowali zgodnym słowem, dobrowolną umową te sporki zakańczać,
 1400   3, I  |         wymierzonym. Nieraz chęć życia w dobrowolnym, surowym ubóstwie przybierała
 1401   2, III|               zagorzały. Na widok szkody dobru jego wyrządzanej powaga
 1402   2, I  |             czego mogła, a zresztą niech dobrymi gospodyniami będą! Ale synów
 1403   3, III|                taki cienki głos z siebie dobywać? W zamian kruczowłosy Osipowicz
 1404   1, VI |                 naszej powszechnej chleb dobywając. Szmaty ziemi, by Chrystusowe
 1405   2, II |            pokoju przy szczupłym świetle dochodzącym tu zza opuszczonej sztory
 1406   3, IV |             prawie odgłos z zewnątrz nie dochodził, a przy głośnym czytaniu
 1407   1, III|                teraz, ani rozumiała, ani dochodziła. Dość, że od lat już kilku
 1408   3, III|                jaki mnie wprędce spotka, doczekał! Wesele! wesele! Pewno,
 1409   1, VI |                Cecylia wprędce rodzonych doczekali się pomocników. Sześciu
 1410   3, IV |                  Pan Bóg, pięknego plonu doczekamy... - przebijał się powolny,
 1411   2, IV |       stanowiskach wysokich sił i odwagi dodają. Namyślała się więc, wahała,
 1412   3, II |               myślą:~"Prochem jesteś!" z dodatkiem: "Zanim jeszcze w proch
 1413   3, I  |               żadnych: ani ujemnych, ani dodatnich. Po prostu: nie myślał o
 1414   3, II |             swojej ubogiej chacie i wnet dodawał, że mu o jej ubóstwo bynajmniej!
 1415   1, II |         widocznie także nic od dawna nie dodawano i nie wznoszono, ale tylko
 1416   2, III|            chwilowym gniewem, gdy jednej dogadywała, że żnie powoli, i na wyścigi
 1417   3, I  |                 nie mogło takiego, co by dogadzało jego estetycznym i towarzyskim
 1418   3, I  |     przypatrywała się chciwie i z bólem, dogadzanie zachciankom własnym i zgromadzanie
 1419   3, IV |             koniec wstał z fotelu i przy dogasającej na biurku lampie przed oknem
 1420   2, I  |                plecia ogrodów warzywnych doglądać musi, i pomocną jej być
 1421   1, III|           drugiej połowy uczyni wszelkie dogodności i ustępstwa, ale pieniądze
 1422   3, III|               mają. Obydwom tedy stronom dogodziłby taki kompromis i Bóg to
 1423   2, V  |                 że kto wiele ściga, mało dogoni. Dobranoc państwu! Zdrowia
 1424   2, II |                  próbował jeszcze ciotkę dogonić i do zamiaru swego namówić.
 1425   2, I  |                 Dziewka od dzieży zbiega dogoniła, który z pogardą eskortę
 1426   1, IV |                  i słońce jeszcze silnie dogrzewało, przejmowała ją obawą. Ruchem
 1427   3, III|             przez dwa lata jak krowy ich doił, aż na koniec terminu uchybił,
 1428   1, VI |            dzikie jabłka, gotowała rybę, doiła bawolicę, którą on rychło
 1429   2, V  |             żęłam, nie płełam i krów nie doiłam... bo co się tyczy gotowania
 1430   2, V  |                 wśród grubych okruch nie dojedzony kawał razowego chleba.~-
 1431   1, IV |                   te... a i Zygmuś znowu dojeżdżać zaczyna... dawne dzieje...
 1432   3, II |                  szezlongu w istotnych i dojmujących męczarniach. Straszna gadzina
 1433   2, V  |                   a Antolkę widać było z dojnicą w ręku prędko przez sień
 1434   3, IV |                który z nich sobie trzodę dojnych krów chce uczynić; oni na
 1435   2, III|          wysokiej ściany nadniemeńskiej, dojrzałe zboża płynęły gorącożółtą
 1436   3, II |                  śliwowym gajem, łankiem dojrzałego owsa i zagonami warzywa,
 1437   3, I  |            zabawek, ukazywały się roboty dojrzalszego wieku z dalekich krajów
 1438   3, IV |                tylko dorosły teraz i tak dojrzały, jakby każdy rak przez niego
 1439   1, IV |             radami, a czasem i osobistym dojrzeniem tego i owego...~Teraz, gdy
 1440   2, III|            złotawą płowość zaczynającego dojrzewać żyta; jej bujna, roztargana
 1441   3, IV |                 w takich pytaniach dusze dojrzewają prędko!...~Teraz w szerzej
 1442   3, I  |               dla niego. W zamian rósł i dojrzewał w absolutnej pewności, że
 1443   2, IV |                 zboże już na polu prawie dojrzewało i gdzieniegdzie żąć je zaczynali,
 1444   1, VI |          stronach do słońca wystawionych dojrzewały żółte, ogromne dynie. Ptastwo
 1445   3, IV |                  W upale cierpień prędko dojrzewamy!~Wpół ze zdumieniem, wpół
 1446   2, IV |                praca, żaden plon i żadna dokądkolwiek prowadząca droga nie przywodziła
 1447   3, III|               panną młodą na czele swego dokazawszy pierzchnęła w strony różne;
 1448   3, II |                Pan Michał nie wiadomo co dokazuje, a lepiej powiedziałby,
 1449   2, III|               zmęczony, te aż tu jeszcze dokazywać przyszedł?~- Ja okropnie
 1450   2, V  |                  związanym krawatem. Nie dokazywał jak wczoraj, ale owszem,
 1451   3, I  |               swych zgromadzała liczne i dokładne wiadomości. Pajęczych robótek
 1452   3, II |              odpowiedziała - o filozofii dokładnego wyobrażenia nawet nie znam.
 1453   3, I  |            zdawała ona z tego przed sobą dokładnej sprawy, jakkolwiek wiedziała
 1454   1, IV |             kolej podawania wszystkiego, dokładność i szybkość usługi. Zapewne
 1455   1, II |               chodu swego i pedantycznej dokładności, z jaką spełniała rzecz
 1456   3, V  |              góry nogami wywrócą i cudów dokonają... a!~Smutek przyćmił mu
 1457   1, II |                  wiejskiego rzemieślnika dokonane sklejenia i naprawy, a drogą
 1458   3, III|               dziadunia. Zaraz bowiem po dokonaniu postępku z kamieniem, cała
 1459   3, I  |                odkładając. Przed tym nie dokończonym, lecz już dość wyraźnym
 1460   3, IV |          wszystkie dotąd widziane...~Nie dokończywszy czytania Benedykt rzucił
 1461   2, V  |               trudniej jej takich wypraw dokonywać jak na przykład jemu, który
 1462   2, I  |               jakby znakomitego odkrycia dokonywała, rzekła:~- Kuzynie! jeżeli
 1463   3, II |                 w oddaleniu, ale ramiona dokonywały gwałtownych gestów i długie
 1464   2, II |          doglądała froterowania posadzek dokonywanego przez kredensowego chłopca,
 1465   3, II |           świecie w dziedzinie agronomii dokonywanych.~- Do diabła! - zawołał
 1466   3, I  |                 tym stole, pod jej okiem dokonywanymi. Gdzieniegdzie zaledwie,
 1467   2, I  |                 to i owo własnymi rękami dokonywując, żale swe wypowiadała dwom
 1468   2, V  |             waszym leczeniem i z waszymi doktorami. Idź spać! Dobranoc!~Wymówiwszy
 1469   3, V  |                 które ani hrabinami, ani doktorkami zostać nie mogą, dobry to
 1470   1, III|            łagodna, nie tylko nikomu nie dokuczając, ale cienia przykrości nigdy
 1471   3, III|                 ofuknął. Nikt mu też nie dokuczał ani go nie niepokoił; ludzi
 1472   1, IV |                     Planami i wszystkimi dokumentami dowieść mogę...~Zapalać
 1473   3, IV |                palcem wodził, ze starych dokumentów wyjątki czytał, mówił, dowodził.
 1474   1, III|             dziedzicznego swego Korczyna dokupił drugi, równej wartości folwark.
 1475   1, VI |             życie i szczęście! Przeklęta dola, która człowiekowi daje
 1476   3, IV |         przechadzający się człowiek przy dolatujących z dołu pierwszych dźwiękach
 1477   3, II |            Najlżejszy szmer ucha jej nie dolatywał; nie czuła też twardości
 1478   1, IV |                  Wprzódy nieco do salonu dolatywały z rozmowy ich niektóre słowa,
 1479   2, III|                  które znać sprawiały mu dolegliwą przykrość, bo ilekroć wśród
 1480   2, V  |               królewno, jeżeli z góry na dolinę zstąpisz, to my cię ani
 1481   3, II |                  sali znajdującej się na dolnym piętrze domu Klotylda grała
 1482   1, VI |        wzdymającą się falą spadało aż ku dołowi. U samego szczytu światło
 1483   2, IV |                 pokazał. A potem jeszcze dołożył: "Obydwóch nie ma!" i spytał
 1484   2, IV |                piersi sobie pokazałem. I dołożyłem jeszcze: "Obydwóch nie ma!"
 1485   1, IV |                     Moja Marynia to taka domatorka, że ją od gospodarstwa i
 1486   2, V  |        jednocześnie, gdy stary słów tych domawiał, na uboczu nieco stojąca
 1487   1, III|                   i na długie miesiące o Dominiku zapominał. Teraz jednak
 1488   1, V  |                 odwróciła się ku szaremu domkowi, nie opodal od zagrody Anzelma,
 1489   3, III|                lampą świeciła z góry tym domostwom i tym ludziom, a promienie
 1490   2, V  |                 a u stołów kilka krzeseł domowej widać roboty, niedawno sporządzonych,
 1491   2, IV |                 atmosferze trosk i klęsk domowymi ścianami ogrodzonych; dojrzewała
 1492   3, III|            przybyli, jak trzy lwy, trzej Domunci, tutejszej Jadwigi stryjeczni,
 1493   3, III|                 ci ją ukradną!~I ogromny Domunt, znowu z malutką Siemaszczanką,
 1494   3, III|            mierzone bary, przy ogromnych Domuntach prawie małym wyglądał przenosząc
 1495   2, V  |                poznać w niej tę Jadwiśkę Domuntównę, która bosa i rozczochrana,
 1496   3, IV |                 przetworzyła. Zresztą, w domysłach tonąć nie potrzebował. Jak
 1497   3, IV |              oczami wpatrywał się w ojca domyślając się istoty i natury tej
 1498   2, IV |                  się pod obłokami. Dawno domyślał się, że nie była ona szczęśliwą;
 1499   1, V  |               posępności oczu Benedykta. Domyślała się także czegoś, czegoś
 1500   1, VI |              Myśl, dotąd jej obca, błysk domysłu przebiegły jej przez głowę.
 1501   1, VI |                 w tej porze, kiedy mu to doniesienie zrobionym było, bawił się
 1502   1, VI |            ludzie, którzy samemu królowi donieśli, jakie to dziwy dzieją się
 1503   2, V  |                ciszę zmąciło przeciągłe, donośne pianie koguta, które rozległo