Tom, Rozdzial

 1504   2, II |            trzaskiem na klucz zamykając. Dopadł do nich teraz i Witold.~-
 1505   2, II |             kieszeni wielki klucz, który dopadłszy drzwi spiżarni drżącą z
 1506   2, III|              troszkę podrośnie, to i nas dopatrywać będzie". Antolka! Może nieprawda,
 1507   2, IV |                  też za nim biegłem, ale dopędzić go nie mogłem, bo już i
 1508   2, II |                po cichu mruczała. Ale tu dopędziła ją Leonia i, zdyszana także,
 1509   3, I  |            żarliwie. Zewnętrzne praktyki dopełniała rzadko; drobiażdżki noszące
 1510   2, III|                 jest, niby to nie ma, aż dopiecze i do ołtarza doprowadzi!
 1511   2, II |          brzegami, bo słońce dziś bardzo dopieka...~Nie podnosząc schylonej
 1512   2, III|                 pierwej wzejść musi, nim dopiekać pocznie... Tak i kochanie
 1513   2, V  |              pierwszy raz stryjka widzę! Dopilnował tej minuty, kiedy po wodę
 1514   2, V  |            chciała, aż ją raz w ogrodzie dopilnowałem i za rękę chwyciwszy o przyczyny
 1515   1, IV |                 Maksymowa dobrze ich tam dopilnuje...~Za plecami świekry swej
 1516   1, V  |                 dla niej geniuszowi jego dopomagała do wzrostu i lotu. Wszystko
 1517   1, IV |                  młodą, a złudzeniu temu dopomagały włosy niezmiernie jasnej
 1518   3, V  |                   zadanie życia, możność dopomagania komuś, pracowania na siebie
 1519   3, II |             pochwytywał każdą sposobność dopomożenia mu w pracy lub oddania jakiejkolwiek
 1520   1, V  |             Zamilkł widocznie czegoś nie dopowiadając; zmieszał się znowu, chrząknął
 1521   3, IV |           błaznów do takich nawet rzeczy doprowadzają... Boże miłosierny! ~Strzelbę,
 1522   2, III|                 aż dopiecze i do ołtarza doprowadzi! cha, cha, cha!~W tej chwili
 1523   3, V  |                 ten wielki świat do tego doprowadził i wielka fortuna na takie
 1524   1, II |        gospodynią, że do niczego mię nie dopuszcza... do niczego... Pod pantoflem
 1525   1, IV |                 wolę niż do takich szkód dopuszczać! Od garnituru karafka!...
 1526   2, V  |                 do tej festyny nie tylko dopuszczono, ale i zapraszano żądając,
 1527   2, V  |                   Mnie ciekawość wzięła. Dopytywać się zaczęłam: jakie to nieszczęście?
 1528   3, II |                 obowiązki szli i podczas dorabiali się czego, teraz o to trudno.
 1529   2, II |            Holandii. Skończył na tym, że doradzał szwagrowi albo sprzedanie
 1530   1, III|              Zastanów się nad tym, co ci doradzam, pomyśl...~ ~Benedykt myślał,
 1531   2, III|                zbudowanie spólnego młyna doradzasz, aby już na żarnach mleć
 1532   3, V  |                 a może i głowa cokolwiek doradzi...~A tu ja niepotrzebna...
 1533   1, III|                 agronomiczna wiedza jego doradziła mu zmianę istniejącej w
 1534   2, V  |                  którą mu sprawiał widok dorastającego sieroty po bracie. Dziewczynka
 1535   3, II |              którym, gdy był dzieckiem i dorastającym młodzieńcem, bywał dość
 1536   3, II |                 musiała la belle au bois dormant, słodko drzemiąca w swym
 1537   3, III|                nas kapnął, toby i spólny dorobek, i spólna uciecha z tego
 1538   2, V  |                  prowadził i powiększył; dorodny i szanujący go chłopak;
 1539   1, IV |            dojrzeć usiłowała, z kim dwie dorosłe i dwie niedorosłe córki
 1540   3, I  |                  najbliższych pełno było dorosłych już teraz ludzi, którzy
 1541   3, III|                 paski. Był tam jeszcze z dorosłymi dziećmi stary Koroza, dawno
 1542   3, I  |                  rzeczy, a z czasem, gdy dorośnie, wyjedzie w świat po wyższą
 1543   1, III|                    I tak nadzwyczajnie - dorzuciła - jakby cię dotknęła różdżka
 1544   1, IV |                 se sent un siécle sur le dos, n'est-ce pas? - z trochą
 1545   3, I  |           samotnych rozmyślań i cierpień dościgła niezwykłej mocy. Wierzyła
 1546   1, VI |         zobaczyli, że tu najmniej ludzie doścignąć ich mogą, a najlepiej im
 1547   3, III|                 tak w przyszłości swojej doścignę, co ścigam, jak serdecznie
 1548   1, VI |                  ogrodów i tyłami stodół dosięgające przypolnej drogi. O wielkiej
 1549   1, IV |          drgającym czołem, że drgania te dosięgały skóry czaszki pod rzadkimi,
 1550   3, III|                oddechu Marty. Łodzie zaś dosięgły już stojącej pod księżycem
 1551   3, I  |           wniknięcia w krainę nieznaną i dosięgnięcia tego, ku któremu od tak
 1552   2, V  |                 a potem do swoich w porę doskoczyć. Dwie mile ujdzie dziś w
 1553   2, I  |                twój, kuzynko, świadczy o doskonałej dobroci twego serca i zupełnej
 1554   3, I  |                owszem, namiętnie pragnie doskonalenia się jego i szczęścia, ale
 1555   3, IV |               Włoska opera była szczytem doskonałości, a kilka balów przewyższyło
 1556   3, I  |               nad tłum wyższy, czystszy, doskonalszy. Tam rosną i na los szczęścia
 1557   1, IV |                  humor wydawały się dziś doskonałymi i patrząc na jej z lekka
 1558   1, III|                niepokoić może?- z ledwie dosłyszalną ironią zapytała żona.~-
 1559   2, V  |            dalszych, na koniec, zaledwie dosłyszalne, z bardzo daleka, może aż
 1560   2, II |                znowu na pościel i ledwie dosłyszalnym głosem poprosiła:~- Moja
 1561   2, II |                   z jaką to wymówił, nie dosłyszawszy, cmoknęła bledziutkimi wargami
 1562   2, II |             konkurent jaki przyjeżdża? - dostając z szuflady żądany przedmiot
 1563   1, I  |                 absolucji od księdza nie dostałam; jednak nie wierzę... Powiadam
 1564   1, II |            oknach, salonu. Oba te pokoje dostatecznie zapełniały sprzęty, które,
 1565   1, II |               umeblowaniu skromnym, lecz dostatecznym, stanowił od lat kilku wspólne
 1566   1, VI |                  gałęźmi otulały zarówno dostatek i nędzę, a przyroda, miłosierna
 1567   1, III|             krzątaniem się swym, ładem i dostatkiem, że opustoszenia jego prawie
 1568   2, V  |                   białych desek zbite, i dostatnią pościelą wysoko usłane,
 1569   2, I  |               kilkanaście, dość czysto i dostatnio wyglądających. Z bliskości,
 1570   3, II |              siedział, papier z szuflady dostawał i ręce zacierał. Widocznie,
 1571   1, I  |                  świecie? Głową do nieba dostawała, nad ziemią leciała, zieloną
 1572   2, V  |                 w prezentach od krewnych dostawałam. Ale z obywatelskiej familii
 1573   2, V  |           zagrody sieć płotów i ścieżek, dostawały się z jednej strony aż na
 1574   1, V  |          pieściły i wychwalały wszystkie dostępne mu towarzystwa i za którego
 1575   3, III|          jaśniało słońce ludzkich praw i dostojeństw, aż dotąd w dusze i na drogi
 1576   3, IV |                 który dumny, zadowolony, dostojeństwami okryty po świecie żywy chodził,
 1577   3, IV |                 jedną bruzdę depcąc inne dostrzegać przestawał; w jednym namiętnym
 1578   3, I  |                ludzi pani Andrzejowa nie dostrzegała; ile razy przecież wychyliwszy
 1579   1, II |            nieszczęśliwymi... - z ledwie dostrzegalną ironią odparł gość.~Znowu
 1580   2, II |                 drugie z rzędu, zaledwie dostrzegalne poruszenie, tym razem twierdzące.~-
 1581   1, IV |              okrytych i zmąconych ledwie dostrzegalnymi zmarszczkami, które zbiegały
 1582   1, III|       zaostrzania wzroku przez szerokość dostrzeganych widnokręgów, których on
 1583   3, II |                jednak nie wiem dlaczego, dostrzegłam już w życiu wiele rzeczy
 1584   3, IV |            oblewa każdą na własnej duszy dostrzeżoną jej plamę. Gdy nie mógł
 1585   3, II |                 tak często sąsiedzi moje doświadczają. Bo choć oni troszkę i bogatsi
 1586   3, I  |                 człowiekiem zmuszonym do doświadczania ludzkich pociągów i pokus.
 1587   2, IV |                   Powstało ono naprzód z doświadczeń życia, które serce jej opustoszyły
 1588   2, III|                 z chmurnym czołem twardo doświadczonego męża i ponurym wzrokiem
 1589   2, IV |                  męża, i od jego familii doświadczy, jeżeli się choć małą rzeczą
 1590   2, II |           Człowiek cywilizowany nie może doświadczyć większej przykrości, jak
 1591   1, IV |            przedpokój i do połowy salonu doszedłszy rozstawały się ze wzajemnymi
 1592   2, I  |                  że taniej nie odda. Tak doszła aż do ganku, na którym jednak,
 1593   2, I  |              Parę razy tylko do uszu jej doszły całe okresy żywcem jakby
 1594   3, I  |                   że cierpienie jej było dotkliwe i nie zasłużone. Drżała
 1595   3, II |               oblekała jej twarz wyrazem dotkliwego zmartwienia.~- Nigdy jej
 1596   2, IV |                jej pochwycić chciał. Ale dotknąwszy tylko rękawa jej sukni ramię
 1597   3, II |            wyrażeń boleśnie panią Emilię dotknęło. Wzięła je za aluzję do
 1598   2, IV |             dążeń czasu, które ją z dala dotknęły; może na koniec z tego,
 1599   2, IV |               donośnie zawołał.~Woda pod dotknięciem wiosła zaszumiała, czółno
 1600   2, III|              południowym pyłem życia nie dotkniętych, stworzoną była dla siebie.
 1601   1, VI |               większych czy mniejszych i dotrwaliśmy do tej pory. Teraz szlachectwo
 1602   3, IV |                do samego nieba, zda się, dotrzeć chciało, wymówił:~- Boże!
 1603   2, III|                  pannie przyrzekał i nie dotrzymał. A kiedy tak, to on jest
 1604   1, V  |               składających główny moment dotychczasowego jej życia. Młody chłopak,
 1605   3, IV |       towarzyszyć. Naprzód tedy na drogę dotykającą pola wyprawił wóz muzykantów
 1606   3, II |           powiekami dotąd siedzący i nie dotykający wcale jedzenia, wzrok na
 1607   3, I  |                 dla niej wszystkie cechy dotykalnej rzeczywistości. Ujrzała
 1608   3, IV |                mnie nad życie droższych, dotykamy!... Młody jestem, to prawda...
 1609   2, I  |                  Przed chwilą właśnie od dotykania worów z wełną przylgnęło
 1610   2, II |               czytała znowu:~Aimer c'est douter d'un autre et de soi-meme,~
 1611   3, II |                  Kirło z werwą okraszoną dowcipami i dwuznacznikami, ze szczególnym
 1612   1, IV |             prowadzący ze swą narzeczoną dowcipną szermierkę ignorował ją
 1613   3, I  |         dziewczyną, bez układu, wdzięku, dowcipu i jakiegokolwiek talentu.
 1614   2, III|                 nie było u kogo. Toteż i dowiaduję się ze słów pana, że niejedną
 1615   3, III|               jeszcze złe słowo wypowie, dowie się, po czemu u nas czupryny
 1616   1, II |              niespokojna o obiad... idź, dowiedz się, czy nakrywają do stołu.
 1617   3, III|              mgnieniu oka o jej postępku dowiedzieli się wszyscy, a w zielonej
 1618   3, V  |                   zawołała. - To, o czym dowiedzieliśmy się, czyni pana Różyca więcej
 1619   3, V  |                  własnym uszom jakby nie dowierzając.~On miotał się i, szczerze
 1620   1, IV |                 i wszystkimi dokumentami dowieść mogę...~Zapalać się zaczął
 1621   2, II |                  zgryzło, bo raz jeszcze dowiodło, że nikt, nawet własne dziecko,
 1622   2, I  |                 i duszy czego najlepszym dowodem jest ta admiracja i te rzetelne .
 1623   3, V  |              który czyni, najlepiej tego dowodzi. Jestem pewna, że byłaby
 1624   1, VI |                  ochotę, przywiózł sobie dozgonną towarzyszkę aż z miasta
 1625   3, III|                  ale przyjacielowi swemu dozgonnemu we wszystkim pomocna, zgodna
 1626   2, III|        największy walor mają: kochanie i dozgonny przyjaciel. Takie już przyrodzenie
 1627   3, III|             podzielić się z przyjacielem dozgonnym. Potem kołysząc się w strony
 1628   1, V  |               jaja kur nie uczą. Pierwej doznaj, potem gań... Dobranoc!~
 1629   3, III|                  teraz takiej zdrady nie doznaje?~Jak oparzony tym zapytaniem
 1630   3, I  |               oznaką wzruszenia, którego doznał, było parokrotne ćwiknięcie
 1631   2, IV |           człowiekiem i nigdzie tyle nie doznawał ludzkich, wyższych, od codziennego
 1632   3, III|                 których doznała tam i tu doznawała - to jedno. Wszystko, co
 1633   3, II |                 śmiercią uczuć i ideałów doznawana, nie wiedzą. Lecz ta wspaniała
 1634   3, III|              postradał zdrady w kochaniu doznawszy...~- A panna Domuntówna
 1635   2, I  |               przebiegłością więziennego dozorcy w mnóstwo węzłów była splątała.
 1636   2, I  |                  szło bez żadnego ładu i dozoru i że wcale bliska groziła
 1637   1, IV |                ona od lat już wielu, nie dozwalałyby na utrzymywanie szerokich
 1638   1, I  |             pomiędzy okrągłymi poręczami drabin siedziało kilka kobiet,
 1639   3, I  |               poziomych prac, splata się drabina wiodąca ku ideałom; ideały
 1640   1, I  |                   przechylając się przez drabinę wozu i białymi zęban1i błyskając,
 1641   2, I  |                Za starą szafą widać było drabiniaste schodki na strych wiodące;
 1642   2, V  |                  wrota jej otworzył, wóz drabiniasty wyciągać z niej zaczął.
 1643   3, I  |          ponętnie ustawionej śród palm i dracen.~Zbliżając się do szafki
 1644   3, II |                     Dziewczynka weszła w draperiach i falbankach sukni, wyprostowana,
 1645   3, III|               miała amarantową, obfitymi draperiami obwieszoną, a z tyłu w ogromną
 1646   3, III|               się gdzieniegdzie szczupłe draperie, niejaką pretensję do elegancji
 1647   3, I  |            nagich modeli, fantastycznych draperii, gwaru, gorączki, gonitwy,
 1648   1, V  |          chłopców grablami rześko ziemię drapiąc cienkim głosem zawołał:~-
 1649   3, III|                 tę ziemię rękoma naszymi drapiem i potem swoim zlewamy!...
 1650   1, VI |                   w gałęziach czaiły się drapieżne jastrzębie i krogulce, szerokimi
 1651   2, III|                    Oj, wy, wy, złośniki, drapieżniki, wstydu w oczach i Boga
 1652   2, III|                  Owszem, bo to na Niemen drapnął! cha, cha, cha! - roześmiała
 1653   3, III|                tylko szyję Janka z lekka drasnąwszy o kilka kroków na zagon
 1654   2, III|        niezręcznie zżęła, ostrzem sierpa drasnęła się w rękę. Może sama przed
 1655   2, III|                czerwieniła się szrama od draśnięcia sierpu pochodząca. Jan patrząc
 1656   2, III|              jeszcze nie zmęczonym ręku. Draśnięcie było niewielkie i kilka
 1657   3, II |               nawet, gruby i świszczący, drażnił nerwy chorej. Spostrzegała
 1658   3, II |           stąpania i głośny oddech Marty drażniły .ją i irytowały. Irytacji
 1659   2, IV |        spojrzenia, aby zrozumieć; że nie dręczącą wcale, lecz może rozkoszną
 1660   2, II |            podniósł, był on pełen żalu i dręczącego wahania.~- Czemuż nie odpowiadasz?
 1661   1, III|                napędzano, krzyczał: "Nie dręczcie mię!" i biegł co siła na
 1662   1, II |              dokuczać! Niech pan jej nie dręczy! ją dziś zęby bolą.~Kirło
 1663   3, III|               mógł poznać, że potajemnie dręczył go dolegliwy frasunek. Mniej
 1664   2, V  |                żal po ukochanej kobiecie dręczyły go ciągle.~- Nie zaskórną,
 1665   3, III|             oddalała się, tym więcej nad drepczącym w objęciu jej starcem kwiliła,
 1666   2, V  |               pokrzykując z kąta do kąta dreptał we wszystkie pilnie zaglądając,
 1667   2, I  |               tuż przy matczynym tołubku dreptała, a tasiemki jej trzewików
 1668   3, IV |            Erotyczne tęsknoty i marzenia dreszczami przebiegały wątłe ciała
 1669   2, V  |                  przebiegły szeleszczące dreszcze, ciszę zmąciło przeciągłe,
 1670   3, III|              wysunąwszy podjętym z ziemi drewienkiem począł w zębach dłubać,
 1671   2, III|              samą pościelą, dwa szare, w drewnianej oprawie, wizerunki siedzących
 1672   2, III|               matki Jana ostre narzędzie drgnęło w jej silnym i bynajmniej
 1673   3, I  |              praktyki dopełniała rzadko; drobiażdżki noszące imię świętości:
 1674   3, I  |              Pajęczych robótek i ładnych drobiażdżków nie wykonywała nigdy, ale
 1675   2, I  |             głowy i patrząc na dziecinny drobiazg, który zapewne do nich należał,
 1676   2, I  |              rozmawiającej, i dziecięcym drobiazgiem otoczonej parze poznała
 1677   1, III|               Oprócz pracy kłopotliwej i drobiazgowej, której się oddawali z coraz
 1678   2, IV |                  delikatnością w miriady drobniuchnych gałązek wyrzeźbione, słały
 1679   3, III|                  czy niecierpliwy.~- Moi drodzy - zawołał - czegóż wy ode
 1680   2, II |               było żyjącym, znanym, może drogim.~- Justynal~Na dnie stłumionego
 1681   1, VI |                  a od kolorów ich szat i drogocenności siodeł aż ćmiło się w oczach.
 1682   3, I  |                  druku różnym społecznym drogom i przemianom, na ściganiu
 1683   3, I  |         gęstwinach błyskała sieć wąskich dróżek, bielały w różnych kierunkach
 1684   1, VI |                  okolicy, spajającymi ją dróżkami i ścieżkami postępując.
 1685   3, IV |             ciebie, siebie, nad wszystko droższe... Nie jam jeden taki! Co
 1686   3, IV |                życia, dla mnie nad życie droższych, dotykamy!... Młody jestem,
 1687   1, VI |                 głuszące się i jedne nad drugimi bujające gaszty, wieczorniki,
 1688   1, IV |               mieć mogący z jakimkolwiek drukiem, przy tej okoliczności mówili
 1689   1, VI |               opisywał i w książkach nie drukował... Jeden człowiek opowiadał
 1690   3, II |                odwykłem, że jak tylko co drukowanego do ręki wezmę, zaraz zadrzemię!...~
 1691   3, I  |      przypatrywaniu się za pośrednictwem druku różnym społecznym drogom
 1692   3, IV |               Nie byli to konieczne sami drużbowie i drużki, ale wszyscy, którzy
 1693   3, III|                  ręką te mirty przyjąć i drużbującym na znak dnia weselnego rozdać...~
 1694   3, III|                upaść. Proszę tedy, panno drużko, niezmarszczonym czołem,
 1695   3, III|                  sami przedtem z Jadwigi drwinkowali, teraz skoczyli ku tym,
 1696   1, IV |                cienia urazy poddawał się drwinom znajomych. Było to prawie
 1697   3, II |             hucznie...Była to gra istoty drżącej, niespokojnej, czasem prawie
 1698   2, II |                  wisiadełek u szczytu to drżączka, która ręką ludzką poruszona
 1699   3, II |               był wzruszony, że ramię mu drżało, gdy rękę do czoła podnosił.~
 1700   2, V  |           wstrzymać ani wyperswadować... drze się naprzód, że i zawrócić
 1701   1, IV |       uszczęśliwieniem, od którego oboje drżeli prawie, Witold Korczyński
 1702   2, II |           budziła się w trwodze, czy nie drzemała za długo; Leonia zaś w kątku
 1703   3, II |                  au bois dormant, słodko drzemiąca w swym kryształowym pałacu,
 1704   1, V  |                  sporej grupie śliwowych drzewek i Anzelm opowiadał, w jaki
 1705   1, III|                 można, kto ma pieniądze: drzewem handlować czy winokurnię
 1706   1, VI |              kędy dawniej panowała dzicz drzewiasta, bezludna i głucha, srogim
 1707   2, V  |                tylko każdy kącik i każde drzewko, ale każdą jej trawkę i
 1708   2, IV |                  grubej warstwy białego, drzewnego miału leżała na wpół obrobiona
 1709   2, V  |                tego śniegu, zupełnie jak drzewniany, plecami do płotu przyparty,
 1710   3, IV |              ozłociło i wyrastającym zeń drzewom wróciło chwilową świeżość
 1711   2, V  |          charakterem urodzić się może...~Drzwiczki od przeciwka, w kącie kuchni
 1712   2, V  |              usłyszałem?~Justyna żywo ku drzwiczkom podbiegła.~- Przez próg
 1713   3, I  |                którego związek z własnym duchem w miarę upływającego czasu
 1714   3, I  |            obrzydzenie. Czyliż męczarnie duchowe nie przeszkadzają ciału
 1715   2, II |                 pragnie on także wrażeń, duchowego zasiłku, umysłowego wzrostu,
 1716   3, II |                  wystarcza mi ona.... do duchowych moich potrzeb nie dorosła...
 1717   3, III|                  aniołeczek! Teraz chyba dudek ją do ołtarza zaprowadzi!~-
 1718   1, IV |               potem trochę w paryskiej i düsseldorfskiej . Hrabia chwalił także Monachium,
 1719   1, I  |             Anzelmem śpiewaliśmy ten sam duet...~Na wozie stojący wysoki
 1720   1, VI |                zgromadzeni byli, rzekł:~"Dufam, że waszmościowie uprzejmie
 1721   2, V  |           wybieram, podobnie jak skąpiec dukaty ze skrzyni wybiera oglądając
 1722   3, I  |                myślicielem bajki starego Dumasa i awantury bezmyślnej Braddon;
 1723   3, I  |               mówić zaczął o tej właśnie dumie, którą tak przedwcześnie
 1724   3, I  |                  w sobie, trochę zimne i dumne, onieśmielało i odstręczało,
 1725   2, II |              Teraz gorzka uraza, którą w dumnego chłopca uderzyły krzyki
 1726   1, I  |          kobiecej zdrowej i silnej, lecz dumnej i chmurnej. Pogody, jaką
 1727   1, V  |            śmieciach puszył się trochę i dumniał, grzeczną przy tym gościnność
 1728   2, III|          czarnych spodni zatopił i coraz dumniej po tej części państwa swego
 1729   1, V  |                życie spełniał, uczuł się dumnym i wesołym. W ogóle w postawie,
 1730   3, II |         malowniczo mówić zaczął o Renie, Dunaju, Alpach, szwajcarskich jeziorach,
 1731   2, III|             wrzasnął:~- Z dopustu bożego durnie!~Adam z wozu skoczył; niedorosłe
 1732   2, IV |                  chłopak. Od dzieciństwa durniem go nazywali, ojciec nawet
 1733   2, II |        męczarniach silnego ataku nerwów. Dusiła się, śmiała się i razem
 1734   3, I  |             której stała nad pospolitymi duszami i istnieniami górując. Łatwiej
 1735   3, II |                do łóżka z biciem serca i duszeniem w gardle. W nocy nagabywały
 1736   2, III|               radości i żałości poznał i dusznego światła zapragnął, ten dla
 1737   1, II |             pokoju wszystkim zrobiło się duszno. Pani domu coraz bezwładniej
 1738   2, II |                   a wtedy zrozumiesz, że duszom naszym wolno zawsze do siebie
 1739   3, II |                 prawie dziecinną jeszcze duszyczkę, która teraz na dole tego
 1740   2, V  |              żadnego znaleźć nic mogłem. Dużałem się tak z samym sobą, jak
 1741   2, III|                 ją po zagonie okręcił.~- Dużoś nażęła? Długoś żęła? Czy
 1742   3, I  |                  wciąż w ramach małych i dużych, rzeźbionych, złoconych,
 1743   2, I  |          wiadomością bardzo. Miała około dwiestu owiec, merynosów, z których
 1744   2, I  |                  filozof. Widzisz, to ta dwoistość jest kluczem do odgadywania
 1745   1, VI |              drugi przebywał na pańskich dworach o urzędnikowskie lub oficjalistowskie
 1746   1, I  |      rozciągnięty szereg kilkudziesięciu dworków małych. Był to wraz z brzegiem
 1747   2, I  |                 której znajdowała się od dworku, łatwo było zgadnąć, że
 1748   1, V  |                 jej oddał, znać było, że dworne obyczaje nie były mu całkiem
 1749   2, V  |                  się nie mógł, zgrabnie, dwornie, krzesło dla niej niósł
 1750   3, III|                  dla tancerek nadzwyczaj dworny, i wszyscy tam prawie poruszali
 1751   1, II |               tych starych, szlacheckich dworów, w których niegdyś mieściły
 1752   1, V  |          zaczynając się u stóp zabudowań dworskich biegła w głąb równiny, biała
 1753   1, IV |                 w tej chwili młodziutki, dwudziestoletni chłopak, w którym na pierwszy
 1754   1, V  |              kobieta. Była to dziewczyna dwudziestoletnia, wysoka, z potężnymi rozmiarami
 1755   1, IV |              płci obu pod przewodnictwem dwudziestoletniego syna i czternastoletniej
 1756   3, II |                   Drugim był młodziutki, dwudziestoparoletni chłopak, niski, szczupły,
 1757   3, I  |                 jeszcze porze życia, gdy dwudziestopięcioletnim młodzieńcem przebywał on
 1758   3, I  |                naczyniu płonące. Kiedy w dwudziestym szóstym roku swego życia
 1759   3, III|             żółtych i zielonych, jedno i dwukonnych bryczek napełniło podwórko
 1760   2, II |             przyjazdu Witolda do domu po dwuletniej w nim niebytności; syn spostrzegał
 1761   3, III|           dzierżawca Giecołd, historię z dwunastego roku o zmarłym u rodzicielskiego
 1762   2, V  |            promocjach wiedzieli... Aż tu dwunasty rok przyszedł... Francuzi
 1763   3, I  |                  nazywany, był po prostu dwupiętrową kamienicą z dwoma rzędami
 1764   3, I  |                jej przebywania w wielkim dwupiętrowym, murowanym domu osowieckim?
 1765   3, II |                zauważył.~A tej krótkiej, dwuznacznej uwagi Witold może i nie
 1766   3, II |              werwą okraszoną dowcipami i dwuznacznikami, ze szczególnym i widocznym
 1767   3, II |                  ogrodu a krygując się i dygając, przy czym o Giecołdach
 1768   3, II |                zaraz do ceremonialnego i dygającego menueta stanąć miała. Na
 1769   3, II |             Fabianowa zaś usta sznurując dygała i w wyciągającą się ku niej
 1770   2, V  |                jej nieśmiało i z krótkim dygiem, Elżusia zaś ścisnęła ją
 1771   1, V  |                   Ręce jego drżały, głos dygotał - w palcach ściskał kapotę
 1772   3, III|       przysłaniająca, a głos nakazujący, dyktatorski wołał i dyrygował, rozlegał
 1773   1, VI |                  i czysty, z którego też dym przez komin wychodził; że
 1774   2, V  |                  przyniesiona patelnia z dymiącą jajecznicą.~- Już jak ja
 1775   2, IV |               swymi, świecącymi oknami i dymiącymi kominami, jak paciorki jedno
 1776   2, III|                stóp do głowy ubrał się w dymkę koloru kanarkowego i w zgrabne
 1777   3, II |                 młody mężczyzna, którego dymkowy surdut najpiękniejszą kanarkową
 1778   2, V  |                  błyskały odbicia gwiazd dymnymi, strzępiastymi obłokami
 1779   1, VI |                dojrzewały żółte, ogromne dynie. Ptastwo domowe, ziemne
 1780   2, I  |                  jej wziąść nie można... Dyplomacji cnota potrzebuje... i jest
 1781   2, III|                chwili Justyna, która pod dyrekcją starej kilkanaście już garści
 1782   3, III|                celować mógł, przewodzić, dyrygować. Razem z nim na Niemen gości
 1783   3, III|          nakazujący, dyktatorski wołał i dyrygował, rozlegał się w urywanych
 1784   2, I  |                  że za każdym uderzeniem dyscypliny jeden grzech spadał im z
 1785   1, II |            wszystkie marzenia swoje, aby dysonanse życia nie zatruwały mu ducha
 1786   1, III|                upomnień, staczał zażarte dysputy... Gorączką, gwarem, zapałem
 1787   1, IV |                ukłon przedstawianego jej dystyngowanego pana odpowiedziała zwykłym
 1788   1, IV |                jakby w tej chwili zwykła dystynkcja zupełnie wyszła mu z głowy;
 1789   3, III|              nawet ucichł i tylko ciężko dysząc, ze zjeżoną kępą wąsów,
 1790   2, IV |                 woda mu potokami ciekła. Dyszał tak, że słowa wymówić nie
 1791   3, IV |             pięknym niegdyś, lecz starym dywanem, wielkiego biurka, kilku
 1792   1, II |                nic nie pomoże!...~Wzięła dzbanek stojący w kącie pokoju i
 1793   2, V  |               Justynę patrzał.~Antolka z dzbanka do szklanki ciepłe jeszcze
 1794   3, III|               się uwagą, że Domuntowie z dzbankami po wodę poszli. Zresztą
 1795   2, V  |                kominkiem; przy glinianym dzbanku i szklance z zielonawego
 1796   2, IV |             gwiazd i lampę księżyca, a w dżdżyste i burzliwe rozciąga mokre
 1797   1, IV |                 domu, cała błyszcząca od dżetowych ozdób, które ją okrywały,
 1798   1, III|                 w dalszych pokojach domu dziać mogło. O tych dwóch swoich
 1799   1, II |      odziedziczonego przezeń po ojcach i dziadach Korczyna. ~Naprzeciw pani
 1800   1, VI |              uczył nie wiadomo kto, może dziadek, może przeddziadek, bo w
 1801   2, V  |                  stukiem drzwi za sobą i dziadkiem zamknęła.~Po wyjściu tych
 1802   3, III|               Benedykta, poczytywał, a o dziadku, Stanisławie, mówił jak
 1803   2, V  |            bogata jest sukcesorką całego dziadowskiego gospodarstwa będąc, i Jankowi
 1804   1, VI |         przyjechał! Pacenko przyjechał i dziadulkowi babulkę odbierze!~Dziewczyna
 1805   3, III|                  własnej chaty!~Rozbiorę dziaduńka, do łóżeczka położę... do
 1806   2, II |            wiedzy, mocą wpływów i wrażeń działających na jej nerwy. Z Kirłą łączył
 1807   1, III|               pracą wolną i równiejszymi działami rozpadnie się pomiędzy ludzi.
 1808   1, VI |           ulegała tu licznym i nierównym działom; że od dawna, może od wieków,
 1809   3, II |           pobiegł.~W sypialni pani Emili działy się straszne rzeczy, których
 1810   1, VI |               Tam, kędy dawniej panowała dzicz drzewiasta, bezludna i głucha,
 1811   1, VI |               jak teraz, ale okropniej i dziczej. Po puszczy chodziły stada
 1812   1, IV |                  rąk waszych ucieka, lud dziczeje, a nikt ani palcem nie poruszy,
 1813   1, II |              matka zapomniała także... o dzieciach zapomniała... Co im w głowie?
 1814   2, I  |                  skąd ten najmłodszy jej dzieciak, ta czteroletnia Bronia,
 1815   2, IV |       Niewzwyczajona - szepnął Jan - jak dzieciątko!~Błyskawicznym ruchem zdjąwszy
 1816   2, II |                 Te to właśnie połączenie dziecięcej prawie niewinności i wesołości
 1817   1, III|       błyszczących, ruchliwych źrenicach dziecięcych. ~- A tatka kochasz? A?~
 1818   2, I  |                  się. W rozmawiającej, i dziecięcym drobiazgiem otoczonej parze
 1819   2, IV |                 jak usta, śmiejących się dziecinnie, niewinnie i przyjacielsko.~-
 1820   1, IV |                 głową ubraną w kwiaty, z dziecinnymi prawie ruchami obnażonych
 1821   1, III|              trzej synowie Korczyńskiego dzieciństwo swe spędzili w atmosferze
 1822   2, V  |               Stanisława, teraźniejszego dziedzica Korczyna ociec, do legionów
 1823   3, III|              mówił jak o obecnie żyjącym dziedzicu Korczyna. Że pradziad Dominik
 1824   3, II |             sprzedała Osowce, które były dziedziczną jej własnością, i aby z
 1825   1, III|                 czasy krzywdą ludzką, do dziedzicznego swego Korczyna dokupił drugi,
 1826   1, III|                 nim chęć, aby mieszkańcy dziedzicznych kiedyś jego wiosek nauczyli
 1827   2, V  |                 nabieraną albo i z krwią dziedziczoną obawę przed okazaniem grubiaństwa
 1828   3, II |            pracach na szerokim świecie w dziedzinie agronomii dokonywanych.~-
 1829   1, VI |         kotuszników, krzaczysty, liliowy dzięgiel z groniastych koron swych
 1830   1, VI |                 donieśli, jakie to dziwy dzieją się gdzieściś, w kraju litewskim,
 1831   1, VI |                  nieznanych nazwiskach i dziejach złożono w jednej mogile. ~
 1832   3, I  |                 płynęły natchnione słowa dziękczynienia i błagania. Tyle lat w tym
 1833   2, II |                odmawiała w myśli gorącą, dziękczynną modlitwę. I jakże mogło
 1834   2, II |            piastunki. Skoczne walczyki i dziękczynne modlitwy dalekimi już od
 1835   3, II |                  Bogu za starszych synów dziękować powinien. Z młodszych to
 1836   2, II |                nie kapryś, ale Panu Bogu dziękuj, bo jeżeli cię ten Różyc
 1837   3, IV |               Stwórcy za nieśmiertelność dziękujesz?~Drugą przyczyną radości
 1838   2, I  |               dworu oddaloną, po połowie dzieląc się zbiorami z ich właścicielką.
 1839   1, VI |               Szybko przebyła kilka stóp dzielących ją ze szczytem góry i na
 1840   3, IV |                  radości Dominika, którą dzielił się z dawno nie widzianym
 1841   3, I  |                Wiedziano powszechnie, że dzieliła wszystkie przekonania i
 1842   3, IV |                 wiesz już, ojcze, co nas dzieliło! - zawołał Witold. - I w
 1843   2, II |               istotnie jakąś szlachetną, dzielną, z błękitnych mgieł przeszłości
 1844   1, I  |               Bohatyrowicz na pięknego i dzielnego chłopaka wyrósł... znałam
 1845   1, III|                szukał swej żony. Resztki dziennego światła padały mu na twarz
 1846   3, II |                  tydzień po kilka godzin dziennie żęłam... Praca to ciężka,
 1847   3, I  |                kartę rozwartego na stole dziennika. Widać było, że twierdzące
 1848   3, II |          przedstawicielkami półświata, w dziennikach aż opisywane zakłady i pojedynki...
 1849   3, IV |           właściciele, z wyjątkiem tylko dzierżawcy Giecołda i ekonoma Jaśmonta,
 1850   3, III|                  ucho jej się zsunął, co dzierżawczynię bardzo rozgniewało, a u
 1851   3, II |               wspólnie z kilku sąsiadami dzierżawił, ale przed godziną już powróciwszy
 1852   3, III|              swoich rozsadzaliby na tych dzierżawkach, dobroczyńcę swego błogosławiąc
 1853   3, II |                czego, teraz o to trudno. Dzierżawkę, żeby i miał który za co
 1854   3, III|                 je chciwie w długoletnie dzierżawy brali, synów swoich rozsadzaliby
 1855   3, II |            spóźnić się...~Od dobrego już dziesiątka lat do napisania każdego
 1856   1, II |                  przed wielu już zapewne dziesiątkami lat umieszczone ogromne
 1857   3, III|                 miejsca, partiami z pary dziesiątków osób składanymi. Gdy jedni
 1858   1, IV |                chcą ze mnie pięćdziesiąt dziesięcin wygonu ... ktoś w nich wmówił,
 1859   1, II |            przykład jak ja, siedzącym na dziesięcinach ziemi kilkuset, tysiącu...
 1860   1, I  |                 stanie i śpiewa: "Bywaj, dziewczę, zdrowe, ojczyzna mię woła!"
 1861   3, II |              mile!...~Naiwny ten wykrzyk dziewczęcia purpurą okrył twarz Justyny,
 1862   2, III|                  i nieposkromiony~śmiech dziewczęcy. ~- Cha, cha, cha, cha,
 1863   1, II |                  chichotem, drobnym swym dziewczęcym krokiem przez sienie i salon
 1864   1, I  |         odpowiedział zagadnięty.~Jedna z dziewczyn, najśmielsza znać, przechylając
 1865   2, I  |         pluskanie wody, głosy kuchennych dziewek dochodziły tu przez wąską
 1866   1, VI |                 pięćsetnym czterdziestym dziewiątym...~Na zachodzie, nad borem,
 1867   1, III|                białość i gładkość prawie dziewiczą, każdy rok upłyniony zostawił
 1868   2, I  |                 ją powietrza. Czoło miał dziewicze: białe i gładkie, oczy myśliciela,
 1869   2, I  |                się istotnie, po swojemu, dziewiczo płomiennym i świeżym rumieńcem,
 1870   1, IV |         świeżości twarzy i nieporównanej dziewiczości spojrzenia i ruchów, które
 1871   3, III|                 Przypomniała sobie babka dziewiczy wieczór! Wieczna głupota!
 1872   1, V  |                 Jakub to może już prawie dziewięćdziesiąt lat ma... Francuzów pamięta,
 1873   1, IV |                 gniewu i nienawiści. Ale dziewiętnastoletnie serce, które spojrzenie
 1874   2, I  |          pomocnicom swym, dużym i silnym dziewkom, z których jedna chleb miesiła,
 1875   1, III|              było stosować do niej nazwę dziewoi. Zanadto może wysoka, ale
 1876   1, V  |                  przed drugą ustępowały: dzika nieśmiałość i harda butność,
 1877   1, V  |            weszły na nieszeroką, trawą i dzikimi kwiatami porosłą drogę.~-
 1878   2, III|                  Anzelm tak już za swoją dzikość na ludzkie języki padł,
 1879   1, VI |            żubrów, turów, niedźwiedziów, dzików i wilków, w gałęziach czaiły
 1880   2, IV |              stawały się coraz uboższe i dziksze. Z jednej strony, tam gdzie
 1881   2, IV |                 od szyi do stóp, a sam u dzioba czółna stojąc wiosłem o
 1882   3, III|                 Gołąbek nawet samiczkę w dzióbek bodzie kochanie jej chcąc
 1883   2, IV |           puszczone, boki im umykając, a dziobem je porąc. Nie było samotnym;
 1884   3, III|                 ziemi żeru szukające swe dzioby. U skraju ściernisk, pod
 1885   3, III|          zabrzmiały:~- Niechaj wam życia dzionek wije się jako wianek, w
 1886   3, II |      najważniejszą, ale nie jedyną, była dzisiejsza rozmowa matki z synem. Wczoraj
 1887   2, I  |             Przypomniała też sobie swoje dzisiejsze roboty i interesy, myślała:
 1888   3, II |                 stojącemu krzesłu o złej dzisiejszej nocy i w ogóle o swoim sfatygowaniu
 1889   3, I  |        bezmyślnej Braddon; jeszcze coś z dzisiejszych ulubieńców francuskiej arystokracji:
 1890   1, III|               ciężko... Tu załatasz, tam dziura; tu zszyjesz, tam się rozporze -
 1891   3, II |                  Czy ty, Justynko, za te dziurawe sito pójdziesz?~Zaśmiała
 1892   2, V  |                  goła byłam jak bizun, w dziurawych trzewikach czasem chodziłam;
 1893   2, II |                 że w tej ścianie pięścią dziurę zrobię, jeżeli zechcę! ~
 1894   3, I  |                dobrze o słabym zdrowiu i dziwactwach stryjenki... częstych wizyt
 1895   3, II |             przecież są na świecie takie dziwaczne usposobienia, które i dla
 1896   1, II |                  niskiego domu i niejaka dziwaczność gotyckich jego okien wywierały
 1897   1, VI |               babulka umarła! Proszę nie dziwaczyć i do chaty wracać !~Ale
 1898   3, IV |             jakiś promień. Jak ktoś, kto dziwi się i usprawiedliwia, Benedykt
 1899   3, III|                  pomiędzy nimi zasiadła, dziwiącym się odpowiadając:~- A cóż
 1900   3, V  |               nie rozumiał. Nie mógł ani dziwić się, ani gniewać, ani oburzać,
 1901   2, II |               wrażenia. Głęboko w zamian dziwiło go i oburzało to, co syn
 1902   2, IV |                dalej. Jan mówił o Julku. Dziwny to był chłopak. Od dzieciństwa
 1903   3, I  |             popiołów ludzkich, łzawnice, dziwnych kształtów naszyjniki, przedhistoryczne
 1904   2, III|           zatknąć. Gadali! A ja, owszem, dziwowałam się temu panu, że takiej
 1905   3, III|                 i białe paski rzuciła.~- Dziwowało ciało, czego nie widziało! -
 1906   3, III|                   Jadwigę te oględziny i dziwowania się niecierpliwiły. Wcale
 1907   2, III|               pełno mu w głowie. Ja temu dziwuję się, bo choć z przyrodzenia
 1908   2, V  |            schwyciła. Stoim my, patrzym, dziwujem się, ociec żegnać się świętym
 1909   3, IV |                 wtórował nieustannie też dźwięczący, przyjemny i delikatny głosik
 1910   3, II |                     zawołała, a głos jej dźwięczał zupełnie inaczej niż zwykle:
 1911   3, IV |           dolatujących z dołu pierwszych dźwiękach chóralnej pieśni stanął
 1912   2, IV |             dźwigać by zdołała, skoro je dźwiga Antolka, dziecko jeszcze
 1913   2, III|          wydawała się złotym fundamentem dźwigającym błękitną kopułę i okrytym
 1914   2, II |                zależało, aby dopomóc jej dźwiganiu smutnego życia. W głębokich
 1915   1, V  |                 jak na koniec, kiedy już dźwignął się z niemocy, ręce paliły
 1916   3, I  |        bezprzytomna padła na ziemię, ale dźwignąwszy się z parodniowej słabości,
 1917   2, V  |                mnie z oczu. Którego dnia dźwignę się już z myśli ponurych
 1918   2, V  |              pomoże. Sam przez się potem dźwignie się i odżyje...~Odeszli.
 1919   2, V  |               chęć pomożenia synowcowi w dźwignięciu się z ruiny i biedy, a także
 1920   3, I  |               poruszyła stojący na stole dzwonek.~- Dokąd pan Zygmunt pojechał? -
 1921   2, V  |                  i paciorkowe bransolety dzwoniły u jej czerwonych rąk, które
 1922   1, I  |                 policzki i usta topiąc w dzwonkach, paprociach i gwoździkach
 1923   3, III|                nad światem kryształowego dzwonu podobne.~Wraz ze zmienioną
 1924   3, III|              rzece, której imię mnóstwem ech rozlegało się po ciemnym
 1925   3, IV |                  zaczął Jan - niech pani echu powie te imię, które dla
 1926   2, V  |             trzewikach czasem chodziłam; edukację jakąś miałam, ale wcale
 1927   2, I  |                to - potwierdził Różyc.~- Edukowali ją wprawdzie krewni, ale
 1928   2, V  |            dziewczynę, nie tak to wysoko edukowaną i nie tak to nadzwyczajnie
 1929   3, I  |              olch pewne rysunki gałęzi i efekty światła stworzone jakby
 1930   3, III|               chatach mieszkać, niżeli w egipską niewolę za marny pieniądz
 1931   1, V  |             Kiedy Jezus przed Herodem do Egiptu ubieżał, to i mnie przed
 1932   3, IV |           dokładnie rozpoznał ten słodki egoizm i tę wdzięku pełną niedołężność
 1933   2, I  |             pozwolenie zdania powtórnych egzaminów po wakacjach. Powinien się
 1934   2, V  |               piękną, podobnie promienną egzystencję jak tej margrabiny!...~-
 1935   3, IV |              tylko dzierżawcy Giecołda i ekonoma Jaśmonta, którzy jednak
 1936   1, IV |          względem oświaty... moralności; ekonomicznego bytu?...~- Odpowiedziałbym,
 1937   3, II |                  na bydło nawiedziły, na ekonomię zszedł...~Westchnęła i chudy
 1938   3, III|                ubligi albo, broń Boże, i ekonomskie popychanie dobrowolnie wystawiać
 1939   3, III|         pieniądze, bo ma długi i wielkie ekspensy; oni głód wielki na ziemię
 1940   2, II |                tej sumy. Potem, z kolei, eksplikował się z przyczyn, które tę
 1941   2, II |          przyjemności zupełnie wyższych. Eksplikuję się przed tobą, kochany
 1942   3, I  |                 zamienianiu gospodarstwa ekstensywnego na intensywne...~Znowu zamknął
 1943   1, I  |               nawet koła tego wiejskiego ekwipażu nie turkotały wcale, a ciągnące
 1944   3, III|              zamian o wiele śmiałością i elegancją. Przyłączyło się ku nim
 1945   1, IV |              pomagała, ale daleko więcej eleganckim kamerdynerem Różyca niżeli
 1946   1, IV |            wesołymi, a w dodatku jeszcze eleganckimi. Chód i ruchy ich zdradzały,
 1947   3, I  |                zagięciem warg cienkich i elegancko zaostrzonym wąsem ozdobionych.
 1948   3, II |               przecisnąć się możemy...~W elegijny ton opadł i na wzór żony,
 1949   3, I  |                 coraz więcej się podoba. Elle a de la chance, cette...
 1950   3, V  |                  miłości - wtrąciła pani Elmilia.~- Tym większy w tym cud
 1951   1, V  |            troszkę głupi. A siostrę ich, Elżunię, panienka widziała...~Wtem
 1952   2, V  |                  zaczerwienioną od ognia Elżusię przyniesiona patelnia z
 1953   3, III|           zuchwałych zadzierek skłonność Elżusinego ojca; więc chętnie ci i
 1954   3, II |                 Giecołda żonka swachą na Elżusinym weselu będzie, pan Starzyński
 1955   3, II |                 pobiegł.~W sypialni pani Emili działy się straszne rzeczy,
 1956   2, II |              moim kaszlu usłyszał? Niech Emilkę i Terenię leczy, bo one
 1957   1, II |              salonu drzwi od pokoju pani Emilü otworzyły się głośno i zjawił
 1958   2, II |                  orgueil tout entier est encore a genoux .~Dwie jej łzy
 1959   3, II |               ich wpływem powziął jakieś energiczne postanowienie. Obok znudzenia
 1960   3, I  |                  wolą kobiety myślącej i energicznej. Był to plan obmyślany,
 1961   2, I  |            dwadzieścia. Coraz głośniej i energiczniej dowodziła przymiotów swego
 1962   1, II |                żywszym i choćby odrobinę energiczniejszym poruszeniem ciała czy ducha.~
 1963   2, I  |                szyi! Do sieni wpadła i z energicznymi gestami przywoływała dziewkę
 1964   3, I  |          zdławiony.~- Que veux tu, chére enfant?~- Ty tam nie pojedziesz,
 1965   2, II |                  vous, ~Mon orgueil tout entier est encore a genoux .~Dwie
 1966   2, I  |            francuszczyzna panny Justyny, entre nous, dość kulawa? Gdyby
 1967   3, II |     ukontentowania jakieś niby menuetowe entrechat wykonała.~- Widać już Pan
 1968   2, I  |                 bardzo, staje się prawie epidemicznym...~Bystro zmęczonymi oczami
 1969   2, I  |               Czy nie mogłeś uniknąć tej epidemii? Skąd ją wziąłeś? Nigdyś
 1970   3, IV |                  sercem tętnią... one są epopeją naszą, z nich powstają nasze
 1971   3, III|            blednącymi gwiazdami skrzydło Erosa wonią miry i mirtu napojone
 1972   3, IV |             plastrem oblepionej szczęki. Erotyczne tęsknoty i marzenia dreszczami
 1973   2, II |               uwiędłą różę i chorobliwie erotycznym wyrazem ust i oczu, wcale
 1974   1, I  |             biegnie po krople z bobrowej esencji albo po proszki bromowe,
 1975   2, I  |                dogoniła, który z pogardą eskortę jej łokciami odpychając,
 1976   1, IV |                  un siécle sur le dos, n'est-ce pas? - z trochą koleżeńskiej
 1977   3, I  |                skórę na twarzy i rękach, estetyczne ubranie i zna się na sztukach
 1978   3, I  |           atmosfera czystości moralnej i estetycznego piękna otaczać go nie przestanie.
 1979   3, I  |       Przeszkadzała jej w tym niezmierna estetyczność i wykwintność przyzwyczajeń
 1980   2, I  |          rozwiązane i wijące się w różne esy ciągnęły się za nią po ziemi.
 1981   1, II |                porcelanowymi cackami; na etażerkach leżały książki, stały zgrabne
 1982   1, IV |           ozdabiać mógł jako cacko ładną etażerkę. Właścicielka tego biednego
 1983   1, III|               puchem muślinów i koronek, etażerki napełniała coraz nowymi
 1984   2, II |            bardzo bliskim ukochania jest Europejczyk, młody, wykwintny, interesujący.
 1985   3, II |                  cywilizacja powszechna, europejska cywilizacja... Ja przynajmniej
 1986   1, IV |           których grę słyszał w wielkich europejskich miastach. Potem opowiadał
 1987   3, II |             stara się o ciebie, i czy... ewentualnie... masz zamiar poślubić
 1988   1, VI |            koniec, i kwita!~- Od Adama i Ewy do nas przynależał - wzbił
 1989   1, VI |            samego Ładysia, co tam stał z Fabianem i z chłopska mówił; z chłopką
 1990   3, II |                 był powszedni, a tylko u Fabianostwa z powodu odwiedzin narzeczonego
 1991   2, III|                 z wyrzutem zapytał. - Do Fabianów ciągle chodzi i do Walentych,
 1992   3, II |                  dwie gorzelnie, dawniej fabryka czegoś tam była i przynosiła
 1993   3, II |              trudami ubogiego życia, a w facecjach, przysłowiach, przypowieściach
 1994   1, I  |                   ha? Ten błazen wieczne facecje wyprawia z tym safandułą...~
 1995   1, I  |                  niej było można zgrabny faeton, ciągnięty przez cztery
 1996   1, I  |           cichego grzmotu podobny turkot faetonu, ale klekotliwe trochę i
 1997   1, IV |                  z nim nie chciała.~- Tu fais des folies, Cfotilde - z
 1998   3, II |                  nikim. Ce n'est pas mon fait. Jest się dobraną parą lub
 1999   3, III|                szlafroku sobie siedział, fajkę palił i herbatę pił jak
 2000   3, II |                  skłonności nie posiada. Fakirem ani kamedułą zostać nie
 2001   3, I  |                   że z tych realności: z faktów, z cyfr, z poziomych prac,
 2002   2, IV |            delikatnym rysunkiem drobnych fal, sunęły ciemne odbicia przepływających
 2003   3, II |        Dziewczynka weszła w draperiach i falbankach sukni, wyprostowana, uroczysta,