Tom, Rozdzial

 2004   2, III|                  znowu gruba, poprzeczna fałda. W rękach jego długie widły
 2005   3, I  |              zieleni, opłynięta ciężkimi fałdami żałobnej sukni, przedstawiała
 2006   2, II |             płocie prawił o cywilizacji, fałszem jest i potwarzą na cywilizację
 2007   2, I  |               histeryczek, prawdziwych i fałszywych księżniczek miałem dosyć,
 2008   2, II |                  to już rzecz, że ske 1a fam we.~- Ce que la femme veut... -
 2009   3, II |                 fiu! fiu! z najpiększymi familiami... panie dobrodzieju mój...
 2010   3, III|              tęgą głową, musiał przecież fanaberię jakąś okazać i nie dopuścić,
 2011   2, III|            Anzelm poznał od razu. Był to fanfaron i elegant Michał, w ubraniu
 2012   2, V  |                 najdziwniejszym i prawie fantastycznie wyglądającym zjawiskiem
 2013   3, I  |              ognistemu temperamentowi, z fantastycznością za nieomylną oznakę geniuszu
 2014   3, I  |              niebieskich, nagich modeli, fantastycznych draperii, gwaru, gorączki,
 2015   3, I  |             zasadzonego ręką przez bujną fantazję kierowaną. Pełno tu było
 2016   2, II |        poświęcenia...~Długo na temat ten fantazjując nie zauważyła niedorosłej,
 2017   3, III|                  iskrzyły się na szyjach fantazyjnie związane chustki i krawaty,
 2018   3, V  |                najmodniejszym płaszczu i fantazyjnym kapeluszu wyskoczył Zygmunt
 2019   2, I  |              poprzedzając.~- Co ja z tym fantem pocznę? - z widoczną troską
 2020   2, III|                  osypał kroplami różnych farb, Biała i różowa przemagały
 2021   2, IV |               uczepiłem się matki, która fartuch przy oczach trzymała i przed
 2022   1, VI |                ramionach albo w wielkich fartuchach niosły dzikie zielsko, albo
 2023   3, IV |                 i pasiastymi spódnicami, fartuchami, kilimkami własnej roboty,
 2024   2, V  |                 rozczochrana, w ogromnym fartuchu niosła przez pole zielsko
 2025   1, V  |               panna Jadwiga co takiego w fartuszku niesie?~- Ziele dla krów!
 2026   2, I  |           nakłamałeś w życiu jak ostatni faryzeusz. Przyniosę ci więc konfitur,
 2027   3, III|           których zdjęto owsy, konopie i fasolę, domy i drzewa stały w wyraźnych,
 2028   2, I  |        rozrosłych bzów i z gęstego rzędu fasoli, która tuż przy ścianie
 2029   1, IV |                  bombiastych i z mnóstwa fatałaszek złożonych strojów młodszych
 2030   2, II |                 i inne tam różne kobiece fatałaszki to są rzeczy kosztowne...
 2031   3, V  |          Wiedziała, że panią Benedyktową fatygują wszelkie rozmowy i wizyty,
 2032   3, I  |               obojętnymi rzecz to zwykle fatygująca. Po prostu lenił się fatygę
 2033   2, I  |            zwrócił się do Kirłowej:~- Ta faworytka moja wyrośnie na niepospolicie
 2034   3, III|               przy tym tak, jak gdyby ją febra brała. Kogo właściwie ugodzić
 2035   3, III|                  cała trzęsąca się jak w febrze, poszła ona dziadunia swego
 2036   3, III|                szczupły i siwy jak gołąb felczer pobliski, o delikatnym profilu
 2037   2, II |              jeszcze marzyła o oliwkowym fellahu, a dziś oznajmiono jej,
 2038   1, IV |                pani Emilii, wystrojona i fertyczna, która tu niby Marcie w
 2039   1, II |                 głowę... ~Teresa w kilku fertycznych poskokach podała żądane
 2040   1, IV |                  kolumny i przezroczyste festony ocieniały obszerny i kilku
 2041   2, V  |                  cel świecił. Nas do tej festyny nie tylko dopuszczono, ale
 2042   3, I  |            sercowy Shelley, uperfumowany Feuillet, pesymista Leopardi, najniespodzianiej
 2043   2, IV |             człowiekiem poezje Musseta i Feuilletowskie powieści - nie podjęły przed
 2044   3, V  |              chociaż zmieszały się z nim figlarne także, to staccato, to znów
 2045   1, I  |               Justyna z zaciekawieniem i figlarnością w oczach, z rozchylonymi
 2046   3, I  |                   aż na usta jej wybiegł figlarny uśmiech. Na palcach, cichutko,
 2047   3, I  |                 śmiech.~W dziecinnym jej figlowaniu czuć było zaczynające rozdzierać
 2048   1, VI |                świętych. Z chudości tych figur, ze szkieletowej długości
 2049   2, V  |               nie było, ni to drzewniana figura do płotu plecami przyparta. "
 2050   1, VI |                  różnobarwnymi godłami i figurami. Były tam białym pokostem
 2051   1, IV |                 do starych porcelanowych filiżanek.~- Franek! - zagrzmiał na
 2052   3, II |                  po jednej stronie mając filiżankę wzmacniającego kakao, po
 2053   1, IV |                 ochrypły - po jakiemu to filiżanki wytarte! pył na spodzie!
 2054   3, I  |                   to aż uszy bolą... Une fille sans naissance et sans distinction...
 2055   2, I  |            pocałował,~- Powiedziałaś jak filozof. Widzisz, to ta dwoistość
 2056   2, I  |            odpowiedział - za mało jestem filozofem, abym myślał o końcu każdej
 2057   3, V  |                    mruknął Benedykt - te filozofie co innego, a twój los co
 2058   3, II |                  Nie - odpowiedziała - o filozofii dokładnego wyobrażenia nawet
 2059   3, II |                 i zaciśniętymi zębami.~- Filozofka! - syknął - rezonuje, waży,
 2060   3, II |                jakieś pozy bohaterki czy filozofki... Przy tym dziś właśnie
 2061   1, II |                 co będzie? - ż przekorną filuterią pytał gość.~- Nie wierzę -
 2062   3, II |                 gniewliwość i przebiegła filuterność, skołatanie troskami i trudami
 2063   2, III|            żartem zawsze, ze śmiechem, z filuternymi spojrzeniami i zamaszystymi
 2064   1, II |                  Począł więc opowiadać o finansowym i gospodarskim stanie średnich
 2065   3, IV |                  płachta złota purpurą i fioletem zakończona, wyżej zaś po
 2066   3, II |                  której przepływały kiry fioletów i nad którą, niby rozwiewna
 2067   3, I  |               tego należącej; że jest on fizycznie za mało na wiek swój rozwiniętym,
 2068   2, II |                do szafy biegając rozbiła flakon z perfumą i flaszkę z lekarstwem,
 2069   2, V  |               Dziadka do sieni wysunęła, flakowaty i zabłocony ogon sukni dla
 2070   2, II |               rozbiła flakon z perfumą i flaszkę z lekarstwem, ale co pewna,
 2071   2, I  |                 tonów jakiegoś zepsutego flecika, Trzask ognia, stuk siekiery,
 2072   3, II |               kanwy włóczkowymi różami i floresami okryte.~- Pantofle własnej
 2073   1, II |                   leżałaś na migrenę czy flukcję... Pan Teofil Różyc, panna
 2074   3, III|         Pierwszemu drużbantowi, który na fochy bohdanki swej nie zważając
 2075   1, IV |               nie chciała.~- Tu fais des folies, Cfotilde - z cicha upomniał
 2076   1, IV |                     Mais puisque je suis folle de toi! - tuląc się mu do
 2077   2, I  |              Ojciec jego mając ten tylko folwarczek trzymał się wiecznie pańskich
 2078   3, III|                  na właściciela osobnego folwarczku wyszły; i z wyszukanym imieniem
 2079   3, II |               pannę z kluczami i dziewką folwarczną idącą ku oddalonym budynkom.
 2080   3, II |                  kiedy Benedykt w bramie folwarcznego dziedzińca rzucił synowi
 2081   3, II |                  twarzą zwracając się ku folwarcznemu dziedzińcowi na czworaki
 2082   3, III|           brzemiony. Grubobrzucha postać folwarcznika Korozy i apoplektyczna cera
 2083   3, II |                drugiej strony stodoły na folwarcznym dziedzińcu rozlegał się
 2084   1, II |              dobrodzieju, na tej nędznej folwarczynie mielibyśmy oboje do roboty?
 2085   3, II |                  śliczną glebą, a w tych folwarkach, jak u Pana Boga w spiżarni,
 2086   2, V  |                 na żart, bo całym domem, folwarkiem, ogrodem zarządzałam, szyjąc
 2087   3, II |              Wołowszczyzna posiada osiem folwarków ze śliczną glebą, a w tych
 2088   2, II |                druga klęczy przy łóżku i fontanną płacze! O nic u żadnej dopytać
 2089   2, V  |                 nią krótkotrwałe, niskie fontanny. Wkrótce znad boru, we wschodniej
 2090   3, V  |                znaczenia słów jego zrazu formalnie zrozumieć nie mogąc, a potem
 2091   1, III|             trzymały Korczyn w oblężeniu formalnym i gdyby Benedykt zażarcie
 2092   3, I  |              rozstania się z wykwintnymi formami, do cierpliwego znoszenia
 2093   3, I  |                 że nie jest abstrakcyjną formułą niewieściej cnoty, ale człowiekiem
 2094   3, V  |              trzęsąca bryczka przez parę fornalskich koni ciągnięta, z parobkiem
 2095   2, II |            szklanych naczyń. Widocznie w fortecy tej bawiono się wybornie.
 2096   1, IV |           rozległy się w salonie naprzód fortepianowe akordy, a potem przeciągłe
 2097   2, II |              oranżerie, wojaże, paryskie fortepiany, stosunki z tym kapitalistą
 2098   3, II |                 językiem mlasnął.~- Caca fortunka... caca... Żeby to te...
 2099   1, V  |          procesie darmo zdrowie położę i fortunkę swoją nadwerężę, może mnie
 2100   1, IV |                  siedzących na kanapie i fotelach nieznacznie ukazywały sobie
 2101   3, I  |               adamaszkiem obite kanapy i fotele, męskie biurko z cennego
 2102   3, I  |                 składali. Przed głębokim fotelem u okna wielki, głęboki kosz
 2103   1, IV |               panie ku głównym kanapom i fotelom kończyła rozmowę z wysokim
 2104   1, IV |             długość salonu zmierzając ku fotelowi, na którym w gronie pań,
 2105   3, I  |             pięknie oprawiona, dość duża fotografia Zygmunta, przedstawiająca
 2106   3, IV |                 wisiało kilka rodzinnych fotografii i para strzelb pośród niedźwiedziej
 2107   3, I  |              porach życia i usposobienia fotografowana, rysowana, szkicowana, malowana,
 2108   3, I  |                które rysowane, malowane, fotografowane napełniały pokój jego matki.
 2109   1, V  |                  to panny jesienne... to francmadama ... tam trzy sapieżanki...
 2110   3, I  |          mistrzowsko umie łączyć kuchnię francuską z polską...~Nagle odskoczył
 2111   3, I  |                  dzisiejszych ulubieńców francuskiej arystokracji: Claretiego,
 2112   3, I  |        dwunastoletniego chłopca w stroju francuskim zeszłego stulecia z aksamitu
 2113   1, IV |                że hrabia cedził sylaby i francuszczyzny używał najwięcej, a Zygmunt
 2114   1, I  |                 kiedy ojczulek twój z tą Francuzicą romansował...~Urwała nagle,
 2115   1, V  |               dziewięćdziesiąt lat ma... Francuzów pamięta, a więcej jak pięćdziesiąt
 2116   1, IV |                dyszkant domowego lokaja, Franka:~- Kawę przyniosłem!~Jak
 2117   2, V  |                na wojnę chodziłem... Nad Franusiem naszym, starszym będąc,
 2118   3, III|           rodzicielskiego płotu oficerze Franusiu opowiadał, gdy wnuczka ku
 2119   3, II |                 czoła, po spuszczonych i frędzlą czarnych rzęs otoczonych
 2120   1, VI |           podnieść, aby zobaczyć ruchomą frędzlę zboża rosnącego nad samym
 2121   2, II |            Leoniu, mozaikowej posadzki i fresków na suficie chciała...~Gniewnej
 2122   2, II |               nie spali. Marta doglądała froterowania posadzek dokonywanego przez
 2123   3, II |            wielkie bogactwa, które takie frukta rodzą, te... te... to...
 2124   1, VI |                  krzaku dało się słyszeć frunięcie skrzydeł lub od strumienia
 2125   3, IV |                 oraz żwawa Starzyńska we fruwającym wstążkami czepcu dokoła
 2126   1, V  |            mnóstwem szelestów, ćwierkań, fruwań, brzęczeń, świegotów zlewających
 2127   1, II |             klonach i mieszały się z nim fruwania ptasich skrzydeł. Na przeciwległym
 2128   2, IV |                 napełniły się trwożliwym fruwaniem skrzydeł. Jan chwilę jeszcze
 2129   3, II |                niż to bywało przy lekkim fruwaniu i ptaszęcym szczebiocie
 2130   1, IV |                pomoc! Idź mi stąd zaraz, frygo, i ani pokazuj się więcej !
 2131   3, I  |               Zygmunt nazywał modelem do Fryny i w której towarzystwie
 2132   1, II |                  małej i zgrabnej głowie fryzował włosy, dlatego zapewne,
 2133   2, I  |              wyskoczył, wazon z kwitnącą fuksją stłukli za bramę uciekał.
 2134   2, III|                  w przeróżne wzory złoty fundament świata. One też to były,
 2135   1, VI |                  siadał i pański już ród fundował. Ale najwięcej i tak jak
 2136   3, II |            abyśmy się na tym świecie nie fundowali, ale ojczyzny wiecznej szukali...~-
 2137   2, I  |                 Jest to ostatni już twój fundusz... trzeba, aby ktoś zajął
 2138   3, IV |             powodziło mu się na służbie, funduszu nie zebrał i córce posagu
 2139   3, V  |      tajemniczość i zagadka! Wszystko to funta kłaków nie warte! Co w tym
 2140   3, IV |        hałasowali najwięcej, parobkom za furmanów im służącym głośne rozkazy
 2141   3, I  |               wiodącej na łąkę ogrodowej furtce. Jedyną oznaką wzruszenia,
 2142   2, II |             chłopiec w siermiędze.~Przez furtkę do ogrodu wbiegłszy od starych
 2143   2, II |                  szwagier myśli? Srebra, futra, koronki i inne tam różne
 2144   3, II |              minut potem widać go było z fuzją na ramieniu, z czarnym Marsem
 2145   2, I  |                 człowiek miał na plecach fuzję i z wielkim ożywieniem o
 2146   2, V  |          nieszczęśliwą uczynił, a mnie w g a ń b i e pogrążył...~-
 2147   1, III|            Organizmy ludzkie - biedne te gąbki, które stosownie do drzewa,
 2148   1, VI |                 uśmiechał się jeszcze.~- Gadaj gadkę! Bajki babom, a to,
 2149   1, I  |            ramion i sukien śmiejąc się i gadając głośno i wszystkie razem.
 2150   2, III|                  palcach chodzim i cicho gadamy, tak jakby umarły w domu
 2151   3, IV |                tylko nudziła trochę jego gadanina. On był z nas na te rzeczy
 2152   3, III|                 tak ciekawego być może w gadaniu człowieka, który, jeżeli
 2153   3, III|                 Jednak tu i ówdzie o nim gadano. Podstarzałe kobiety szczególniej
 2154   2, III|         zostawiłeś, kiedy takie głupstwa gadasz! Jakiż ja arystokrat? Ja
 2155   2, V  |              jego doglądała wesołą swoją gadatliwością babską śmiesząc czasem i
 2156   2, IV |                Anzelm, który wesoły był, gadatliwy i cały na wierzchu. Podobno
 2157   1, VI |                  Dzień kończy się i moja gadka także do swego końca idzie -
 2158   1, VI |           uśmiechał się jeszcze.~- Gadaj gadkę! Bajki babom, a to, co ja
 2159   1, VI |              słowa z pacierza, ze starej gadki wyrzucić nie mógł. Teraz
 2160   2, II |           wymagać było można! Czegoż ten gagatek więcej od losu swego żąda?
 2161   1, V  |       żartobliwością rzekł: ~- Wiesz co, gagatku? jedź sobie znowu za granicę
 2162   1, V  |                   sztetyny ... a tam ten gaik cały śliwowy...~Wyprężenie
 2163   1, I  |          ciemniejącymi na nich borkami i gajami; z drugiej wysoki brzeg
 2164   2, I  |                 spływały aż ku olchowemu gajowi duże i urodzajne ogrody
 2165   3, II |               żartobliwej i lekceważącej galanterii, ani ku jej ojcu wesołych
 2166   1, IV |                 pozostałą pośród talerza galaretę, starannie serwetą otarł
 2167   1, IV |           chciwie dojadał ogromną porcję galarety i biszkoptów. Ku schylonej
 2168   2, IV |                 tylko suknią zaczepiła o gałęź zgniecionego przez obalone
 2169   1, VI |         podskakiwały ku okrytym jagodami gałęziom, a w pobliżu tych miejsc
 2170   3, IV |                zrobiły ładnie ufarbowany gałganek!~Z wahającymi się jeszcze
 2171   3, II |                  zepsuł! A czy ty wiesz, gałganie, że ta żniwiarka więcej
 2172   3, II |                 sumienie, osły, łajdaki, gałgany...~- Mój ojcze... - spróbował
 2173   2, II |          potrzebuję, aby mi jak indyczce gałki do gardła rzucali... A ty
 2174   3, III|             pięknie. A to czysta trumna, galonami przyozdobiona!~Ale dziewczęta
 2175   2, I  |               widać było zieloną, złotym galonem oszytą czapkę i trochę hardą,
 2176   3, III|               tak siarczystą puścili się galopadę. Nie przerwał jej, lecz
 2177   3, IV |              siedział Julek, a obok wozu galopował, co moment ku panu głowę
 2178   3, II |           siadając trzepała dalej:~- Ten gamuła Julek sprzeczał się że mną,
 2179   1, V  |                zęby ci w gardło wepchnę, gamuło!~- Już skoszona i niech
 2180   1, V  |              uczą. Pierwej doznaj, potem gań... Dobranoc!~Machnął czapką
 2181   3, III|               niej naigrawać się albo na gańbę dekretować jej nie powinien
 2182   1, V  |                  ten płot z desek, i ten ganeczek, i ule. W potrzebie najemników
 2183   1, I  |                 prędko, jakby ich diabeł ganił, drudzy popadali pośród
 2184   3, III|         Najwięcej było takich, którzy je ganili głośno i wyraźnie, żadnych
 2185   2, I  |          rzeczach!~I miała już odejść ku gankowi, ale jeszcze młoda para
 2186   1, IV |             rozżaleniem. U stóp wschodów gankowych stojąc Klotylda mocno, mocno
 2187   3, III|                  mu tam było, leniwemu i gapiowatemu, puszczać się w ścisk i
 2188   2, II |              tego wielkiego, niewinnie i gapiowato zębami i oczami śmiejącego
 2189   1, IV |              kiedy indziej nadętości lub gapiowatości.~Za tymi skromnymi parami,
 2190   3, III|              mozolami i dziwnymi jakimiś garbami okryte zacierał i ściskał
 2191   1, IV |          osłabieniem; szczupła jej kibić garbiła się i opadała na poręcz
 2192   2, III|                 pies jednostajnie często garbili się; wyciągali, poziewali.
 2193   2, II |              widocznie męcząca, bo plecy garbiły mu się coraz więcej i wzrok
 2194   2, V  |      Korczyńskiego domu weszła i zaraz w garderobie, w której się znalazła,
 2195   1, VI |                   bywało, że za panami z gardłami i szabelkami na sejmiki
 2196   3, III|                 się, a swania Giecołdowa gardząc tkliwością tłumów powiekami
 2197   3, I  |                 materialnym użyciem! Nie gardzi ona tłumem, owszem, namiętnie
 2198   3, III|            Korczyńskim nie cudzego i nie gardziciela, ale przyjaciela i opiekuna
 2199   2, V  |                 Na co nam w oczy leźć... gardzicielom, co wcale inszej przyjaźni
 2200   3, III|              jakże! Cudzemu, a do tego i gardzicielowi, ciał naszych i dzieci naszych
 2201   3, III|          najwięcej dla tej, że uboższymi gardził, prawie ich za ludzi nie
 2202   2, II |                 i o drugich ani czuć się gardzoną, zdradzaną... Nie jest to
 2203   2, V  |              napisano: "Jak glina w ręku garncarza, tak ludzie w ręku Stwórcy."
 2204   3, V  |        uszczęśliwiłeś! Wieczna pociecha!~Garnęła się do niego, w ramiona
 2205   3, III|                na śnieżny i krochmalnymi garnirunkami sterczący kornet Fabianowej,
 2206   1, IV |                 karafka!... Sto lat może garnitur był cały, a teraz, masz!...
 2207   1, IV |              takich szkód dopuszczać! Od garnituru karafka!... Sto lat może
 2208   3, II |              nadto nasypało się im go do garnków z przeszłości, a potem...~
 2209   2, IV |                 z wojną. Lepiej z małego garnuszka jeść w spokojności niż morze
 2210   3, I  |             pracy. Będzie on, wspólnie z garstką wybranych, światłem roznieconym
 2211   1, IV |                 blaski przez długie lata gasiły tęsknoty i łzy. Przy tym
 2212   3, IV |            pragnienie innego życia w nim gasło, gdy nad rozwartą książką
 2213   3, I  |           ludzkie jak zdmuchnięte świece gasnąć mogły i na zawsze; bo myślała,
 2214   1, IV |               prostu siły ją opuszczały. Gasnącymi oczami porozumiała się z
 2215   3, I  |                 przenosi na drugą stronę gaszącej go powodzi. Ta myśl panowała
 2216   3, III|               rozpoznali, że zagrzęźli w gąszcz nieprzeniknioną i że nijakiego
 2217   2, IV |               wyrosły one wśród iglastej gąszczy, srebrzystym potokiem przerzynały
 2218   1, V  |                  sterczał czerwony kwiat gasztu. Podskoczyła, kluczką gałąź
 2219   1, VI |                  rozmiarami swych domów, gatunkami drzew i przemagającymi barwami
 2220   1, V  |            tłumaczył sposoby hodowania i gatunki. ~- To jest bonkreta...
 2221   3, III|      przyszedłszy i na panią spojrzawszy gawronem z otwartą gębą stanąłem,
 2222   1, VI |               wielkie jak czapki gniazda gawronie. Sto domów, przedzielonych
 2223   1, IV |               panie Benedykcie, z powodu gazet straszny sen jaki?~- Naturalnie -
 2224   1, III|             którym najczęściej zasypiał. Gazeta mówiła o głośnych i dalekich
 2225   1, IV |             kwieciście mówił o różnych w gazetach wyczytanych przewidywaniach
 2226   2, I  |              pełnymi powagi, wniebogłosy gdakały. Uspokojona trochę o syna,
 2227   1, VI |            dziedzińcach, wśród ogromnego gdakania kur, kobiety cienkimi głosami
 2228   2, III|              swawolne krzyki podrostków, gdakanie kur, gruchanie gołębi i
 2229   1, II |          Oczyszczony... oczyszczony... - gderał stary.- A któż go oczyścił?
 2230   1, II |         strudzenia. Chrząkała, kaszlała, gderała i napędzała małego lokaja,
 2231   3, II |             widział. Zapominając nawet o gderaniu siedzącego na koźle stajennego
 2232   2, II |                 tym miejscu z tą wielką, gderliwą i często szyderską kobietą,
 2233   1, II |              zachmurzył się.~- Otóż to - gderliwym tonem zaczął - jak tylko
 2234   3, III|                  marny pieniądz iść! Ale gdybyśmy w panu Korczyńskim nie cudzego
 2235   1, II |               pan wygaduje! Pan Różyc... gdzieżby on tam mógł... taki wielki
 2236   2, II |                 tak, powiedzieć można... ge-nial-ny!~Te pochwały synowcowi jego
 2237   1, V  |      otaczających słoneczną przyszłością genialnego artysty... Z tym na wpół
 2238   2, II |           utalentowany młody człowiek... genialny, tak, powiedzieć można...
 2239   2, IV |                  grą jasnych i mrocznych geniuszów lasu.~Ale na otoczonej lasem
 2240   1, V  |                by niewątpliwemu dla niej geniuszowi jego dopomagała do wzrostu
 2241   2, II |                 tout entier est encore a genoux .~Dwie jej łzy upadły na
 2242   2, I  |                 było coś rozpaczliwego w geście, jakim dłoń po czole przesunął,
 2243   3, I  |               deklamacją rozromansowanej gęsi, ale przekonaniem i wolą
 2244   2, I  |            Kirłowa z rozpaczą w oczach i gestach ze skrzyni stojącej w sieni
 2245   2, IV |               kwiatów i jagód nakrapiane gęstwie roślinne. Podniosła się
 2246   2, IV |             słupami cieniów od jodłowych gęstwin padających. Wysłaniem jej
 2247   2, IV |             nieskończoność, znikając pod gęstwinami i odrodzonym morzem wypływając
 2248   2, III|            zwykle prędko i popędliwie, z gestykulacją żywą, z ruchliwą grą rysów
 2249   1, V  |           bezpłodne, ale nieprzeniknioną gęszczą listowia okryte, kładła
 2250   3, II |               dotknął ramieniem. Ale ona gibkim i oburzonym ruchem cofnęła
 2251   1, VI |                   a miejscami zwieńczony gibkimi gałęźmi ożyn i rozchodników.
 2252   1, III|            sposobność zachwycić się jego gibkością i siłą, gdy siedział na
 2253   3, II |                  u imości wiecznie tylko Giecołdy w pamięci zasadzone! Wczas
 2254   2, IV |                  otoczonej lasem polanie gier tych nie było. W górze zaokrąglał
 2255   3, II |                 czy co?~Ale w tej chwili giętkie dłonie obie ręce jego ujęły
 2256   2, V  |       siedzeniami i tylnymi poręczami, z giętkiej może grabiny czy klonu w
 2257   2, III|                   brawo!~Szczupłym, lecz giętkim ramieniem znad ziemi podniesiona
 2258   1, V  |          nadawała szczególną zręczność i giętkość; nie mogła też nie spostrzec,
 2259   2, IV |       przemienionych w grobowce czerwony gil niekiedy zagwiżdże, sroka
 2260   1, IV |                  dzieci. Dwaj chłopcy, w gimnazjalnych bluzach i przeraźliwie stukającym
 2261   2, V  |               pół dnia zginęła. Gdzie ty ginęłaś? Czy znów tam?... I po co
 2262   2, IV |         rozpościerających się różowatych girlandach wrzosów. Milczeli chwilę.~-
 2263   2, IV |                 mnóstwem sęków zjeżone i girlandami szorstkich widłaków oplątane,
 2264   2, III|                  ściany parowu dźwiękami gitary i dwu swych połączonych
 2265   2, V  |               się nowin takich o... o... glądać! - cicho i mocno jąkając
 2266   2, I  |               okryte, jak okiem sięgnąć, gładkim, wilgotnym pastwiskiem.
 2267   3, V  |                  na nią patrzała, dłonią gładząc jej jasne włosy.~- Pierwszy
 2268   3, II |                człowiek!~Łagodnego wyżła gładził istotnie, a Fabianowa z
 2269   3, III|                kawalerów mieli na rękach glansowane lub bawełniane rękawiczki;
 2270   1, VI |                włosy po pas rozpuściwszy głaskała biegnącą przy niej sarenkę.
 2271   1, V  |              zauważyła.~- Silne i bardzo głaskliwe - widocznie pochwałą jej
 2272   3, III|                ręki Anzelma, machinalnie głaszczącej psa u nóg mu leżącego, i
 2273   3, II |               osiem folwarków ze śliczną glebą, a w tych folwarkach, jak
 2274   3, II |      gospodarstwie, urodzajach i różnych glebach tej okolicy prawiąc i często
 2275   1, III|        równającym pługiem orał społeczną glebę. Wyżyny, skruchą zdjęte,
 2276   3, I  |            Szafirowe jej oczy, blaskiem, głębią zdradzające temperament
 2277   2, III|               jego coraz przenikliwiej i głębiej zatapiał się w twarzy młodzieńca.
 2278   1, VI |                 nie była taka jak teraz. Głębinę i prędkość miała ogromniejsze.
 2279   3, I  |                  i powagi znamionujących głębokość i powściągliwość uczuć,
 2280   1, VI |                uwierzyli, a jednakowoż w głębokościach puszczy wiele jeszcze kłaniało
 2281   1, VI |                 Niemnu i aż zaniemeńskim głębokościom boru... Jako też ze stu
 2282   2, II |          otworzyły się i zamknęły znowu. Głębsze jakieś uczucie nad nieśmiałość
 2283   3, III|                 ciemną szarością zoranej gleby i więdniejącą zielenią kartoflisk,
 2284   3, III|                 tu także z piaszczystych Glindzicz ubodzy Maciejewscy i z najbliższych
 2285   2, V  |             zasiedli nabierając sobie na gliniane talerze jajecznicy i kwaśnego
 2286   2, V  |          rozpoczęty bochen chleba i stał gliniany, czarny garnek, z którego
 2287   2, V  |                  wysokim kominkiem; przy glinianym dzbanku i szklance z zielonawego
 2288   1, I  |            zaczyna dostawać migreny albo globusa...~- A Terenia - podchwyciła
 2289   3, III|                  nie jesteśmy silni, jak głodne robaki nie w czas poginą,
 2290   2, II |               dla tych, którzy się czują głodni, śniadanie podać kazała.~
 2291   1, II |             Dobrze... dobrze... bo już i głodny jestem... A nie wiesz tam
 2292   3, I  |                  nieszczęśliwym i bardzo głodnym.~Pracownia młodego pana
 2293   1, V  |                organizacji, które rychło głodnymi sercami swymi młodość swoją
 2294   1, IV |           starannością bujnym, czerwonym głogiem warstwę białych porzeczek
 2295   1, VI |            dzikich porzeczek, kwitnących głogów, wilczyn osypanych purpurowymi
 2296   1, VI |               cichym szelestem strącił z głogowej gałęzi liście dzikiej róży.~
 2297   1, VI |               końca, w cichej i świetnej glorii pogody. Na całej przestrzeni
 2298   3, IV |                  cieniutkie, lecz czyste głosiki małych Siemaszczanek, wzbił
 2299   2, II |                 idąc chórem srebrzystych głosików zaczęły:~- Papciu, kuzynki
 2300   3, III|            leżącego, i z głośnego, coraz głośniejszego oddechu Marty. Łodzie zaś
 2301   3, III|                  Na Niemen!~Tym kobiecym głosom odpowiadały męskie:~- Jestem!
 2302   2, II |                   które w swoich ptasich główkach dwóch ucywilizowanych myśli
 2303   2, I  |             czteroletniej, rozczochranej główki odpowiedziało:~- Kiedyż
 2304   1, VI |                   zachowywały niezmącone główne zarysy swe i cechy. Osłaniał
 2305   1, IV |              Pani Emilia wiodąc panie ku głównym kanapom i fotelom kończyła
 2306   2, IV |                toczyć się zdawał szum do głuchego turkotu podobny. Wierzchołki
 2307   2, V  |            takimi ognistymi oczami i nie głuchemu takie rzeczy niejeden raz
 2308   3, IV |               dłonie ku czołu podniósł i głucho wyszeptał:~- Krwi moja!
 2309   3, II |               czy masz mię za ostatniego głupca, abym miał chłopca w puchach
 2310   2, I  |                  odgadnięcia! Gdybyś był głupcem, nie dbałbyś o nic i do
 2311   2, III|                 panienka, po czym poznać głupiego? Po śmiechu jego. Kpinkują
 2312   3, V  |           kochałaś i pieściłaś: a nie po głupiemu pieściłaś! Witold wiele
 2313   3, II |               nieładną, ogorzałą, trochę głupkowatą i bardzo łagodną.~- Pan
 2314   1, I  |             uderzyłam się o swoją własną głupotę, że... Uf! nie mogę...~Sapała,
 2315   1, IV |              wszelki ślad pospolitości i głupoty. W tym natchnionym artyście
 2316   1, IV |                  ani tego dobrodusznego, głupowatego starca, który bez cienia
 2317   1, VI |              zmieszane, zwikłane, wzajem głuszące się i jedne nad drugimi
 2318   2, IV |                 w kadzielnicy olbrzymiej głuszone zapachem pleśni kipiały
 2319   3, III|                 nie podpierał strasznego gmachu przymusowej pracy ani twarzami
 2320   2, I  |              oderwane wyrazy: lud, kraj, gmina, inteligencja, inicjatywa,
 2321   1, VI |               powszechnej matki ziemi. Z gminu pochodzę i pospolitakiem
 2322   1, VI |              noce, a jaskółcze i gołębie gminy same przez się szukały przytułku
 2323   2, IV |               ciemna, gwałtownym wiatrem gnana, toczyła fale wzdęte, w
 2324   3, IV |               odleciały; inne ptastwo po gniazdach usypiało i tylko w rozłożystej
 2325   3, V  |                wolałabym czasem w grobie gnić! I perswadowałam sobie,
 2326   3, II |                   nie ta jedna bieda ich gniecie. Fabiana twarz zmarkotniała
 2327   2, V  |               lat potem przez tę chorobę gnieciony, której doktorowie rady
 2328   3, III|             nigdy nie mieli i nikogo nie gnietli i nie ssali. Dla jakiejże
 2329   2, II |           ludziom głowy kłopotać?... Nie gniewaj się na mnie, mój mileńki!
 2330   2, V  |               teraz już na siestrę i nie gniewam się, że sama do ula po miód
 2331   1, III|          nazwisko wymówionymi zostały, w gniewie swym najmniejszej uwagi
 2332   1, VI |               były wtedy nadmiar silne i gniewliwe. Rozlewały się daleko i
 2333   2, V  |                  zestarzałej, gorzkiej i gniewliwej - jak i kiedy o niej mówił,
 2334   3, II |            niezależności duma, popędliwa gniewliwość i przebiegła filuterność,
 2335   1, II |                 do ciebie przyjedzie!- z gniewną ironią krzyknęła Marta. -
 2336   2, II |            fresków na suficie chciała...~Gniewnej ironii, z jaką to wymówił,
 2337   2, III|         rozbrajać walczących, i słuchała gniewnych jego wyrzutów Fabianowi
 2338   2, V  |                kwiaty pachnące, jaskółki gnieżdżące się pod okapem, cichość
 2339   1, VI |             części trwaliśmy przy swoich gnieździech większych czy mniejszych
 2340   1, III|             skrzydła, które w atmosferze gnijącej do niczego służyć nie mogąc
 2341   3, III|            wszelakie biedy i niedostatki gniotą. Z umarłego tylko nijakiej
 2342   2, V  |          wszystkiego zwątpiałość ta mnie gniotła, bo żadnej już chęci i żadnego
 2343   3, I  |             chłodu i zniechęcenia, które gniotły go od dawna. Oglądał się
 2344   2, V  |                   poetycznie, ale on sam gnój na pole wywozi i pewno od
 2345   3, III|              najbliższy sąsiad weselnymi godami ich wzgardził. Tyle tylko
 2346   1, VI |                  Nowy krzyż okryją stare godła, krótki napis wyraźniej
 2347   1, VI |                ok1yte były różnobarwnymi godłami i figurami. Były tam białym
 2348   3, II |                   wzniosłych, prawdziwie godnych twego wykształcenia, smaku
 2349   3, II |               czy nie uważasz mnie nawet godnym rozmowy z sobą?~Nie podnosząc
 2350   1, I  |          desperuje z początku, a potem i godzi się z takim losem, jaki
 2351   3, IV |        pochwalili.~- Nijakich ja pochwał godzien nie jestem - odpowiedział
 2352   2, III|              jakby na śmiertelnego wroga godził, biegł, leciał prawie, zagony
 2353   2, IV |            koniec świata skoczył po wodę gojącą dla niej, tak jej żałował.
 2354   2, V  |                  Diabli chyba wiedzą, bo goła byłam jak bizun, w dziurawych
 2355   3, III|                stał się i nalegającym.~- Gołąbek nawet samiczkę w dzióbek
 2356   3, V  |              pracy jeszcze trochę... Im, gołąbkom, moje ręce przydadzą się,
 2357   2, V  |                  nadejdzie, żeby panny i gołe albo w jednych koszulach
 2358   2, III|                  gdakanie kur, gruchanie gołębi i pianie kogutów.~W zagrodzie
 2359   3, III|                 tyle nawet nie wolno, co gołębiowi? Jak cudzemu mnie przy Antolce
 2360   2, IV |         przemyślność, że w tej twardej i gołej skale mieszkania sobie wykuwa.
 2361   1, III|                 koła po osie, a konie po golenie w gęstym błocie grzęzną.
 2362   1, VI |                  nim dwaj chłopcy, bosi, gołogłowi, z minami wiejskich urwisów,
 2363   2, V  |             czarnego, stojącego... ni to goły pień z nagła wyrosły tam,
 2364   2, III|                 tylko wyraz im rzucił:~- Gomuły!~Dwa zagony jeszcze przeskoczywszy
 2365   1, VI |                 mu nie pokażę, skąd kozy gonią!~Parę pługów i bron z nie
 2366   2, IV |                 dołu, wszędzie, biegały, goniły się, ślizgały, tu pożarem
 2367   3, I  |                nawet panującą na świecie gonitwą za zyskiem, karierą, grubym
 2368   3, I  |             zamożny szlachcic z panami w gonitwę wstępujący. Dom, na wiele
 2369   3, I  |               draperii, gwaru, gorączki, gonitwy, aby czuć, myśleć i tworzyć.
 2370   1, VI |               chronił rozpięty u szczytu gontowy daszek. Na szerokiej podstawie
 2371   1, II |                  w ziemię, lecz z dachem gontowym i jasnymi szybami okien
 2372   2, III|              ćwierci mego prawowitego za gonu nie spustoszyli !~Krew zalała
 2373   1, IV |                   Osłupiała zrazu oblana gorącem jego słów i wzroku, prędko
 2374   2, II |                 wielkości, wzniosłości i gorącości uczucia, które Różyca do
 2375   2, III|                   dojrzałe zboża płynęły gorącożółtą lawą, która miejscami wyginała
 2376   2, III|                  tak, jakby malarz jakiś gorącożółte tło bez ładu i symetrii
 2377   2, IV |             pogarbionym gzymsem twardej, gorącożółtej gliny. Pod tym gzymsem ciemniały
 2378   2, III|               zagłębienia okryte również gorącożółtym ścierniskiem. W tych to
 2379   3, I  |          fantastycznych draperii, gwaru, gorączki, gonitwy, aby czuć, myśleć
 2380   2, II |              blady, z zagryzioną wargą i gorejącym wzrokiem. Dwa wybuchliwe
 2381   2, V  |                coraz rozszerzającą się i gorętszą wstęgę jutrzenki wpatrzona
 2382   2, IV |                słów uplecioną pieśnią, i gorętsze, jakby spod tej trawy, do
 2383   3, II |           melancholia, qui me monte á la gorge i dławi mię jak globus histericus
 2384   1, V  |               coś powiedzieć? oni tam za górką...~Odjął ręce od pługa do
 2385   3, III|                  drugi Bohatyrowicz, dla gorliwej pobożności swej Apostołem
 2386   2, III|                  miała.~Pod rękami coraz gorliwiej pracujących żniwiarek szelest
 2387   2, II |                 współ czuciem gorącym, z gorliwością nieopisaną poiła i karmiła
 2388   3, IV |             apostoły... wskrzesiciele... górne marzenia... wielkie nadzieje...
 2389   3, I  |          perspektywie widać było z okien górnego piętra osowieckiego domu
 2390   1, III|                    mogiły" i tym podobne górności nie są wcale poezją, jak
 2391   3, IV |                taką, jaką miewają ofiary górnych marzeń, ale której namiętne
 2392   3, I  |                 wodziła.~Był to pokój na górnym piętrze znajdujący się,
 2393   3, III|               wykrzykami i odpowiedziami górowało wołanie:~- Na Niemen! na
 2394   2, III|               silniejsza od nas... tylko gorset zdjąć trzeba; bo w nim i
 2395   2, II |               sztywnymi postaciami, rogi gorsetów zdradzającymi, małe, utrefione
 2396   1, II |           spojrzał; ale wnet, na kształt górskiego jelenia, prędko i zręcznie
 2397   2, V  |           kawałek chleba dać mogłem, nie gorszy może od tego, który w te
 2398   3, III|                  nie obrażali Boga i nie gorszyli ludzi. Staniewscy ze Staniewicz
 2399   1, V  |                 a na podniebieniu palącą gorycz upokorzonej dumy, Jednak
 2400   3, III|                śmierć, wilcza stypa! - z goryczą zaśmiał się ktoś u ściany
 2401   3, IV |                na zewnątrz naczynia, tak gorycze, żale, gniewy napełniające
 2402   2, II |             osiągnąć z powiększonej swej gorzelni i nowo przez się założonej
 2403   3, II |              ogrody, pachty, młyny, dwie gorzelnie, dawniej fabryka czegoś
 2404   1, III|       wyprzedawał je z zyskiem sąsiednim gorzelniom, inwentarze starannie utrzymywał,
 2405   2, IV |                 dar wiecznego pod ziemią gorzenia i wyrzucania na świat niewidzialnych
 2406   2, II |            przemilczenia, chłód... Teraz gorzka uraza, którą w dumnego chłopca
 2407   2, V  |                 poranionej, zestarzałej, gorzkiej i gniewliwej - jak i kiedy
 2408   3, III|             przybył, nie taką czulibyśmy gorzkość. Cudzy, to cudzy! Ale my
 2409   3, II |                 i zabawi się; kto naszej gorzkości spróbował, niech i słodkości
 2410   3, III|              biedę ich wtrącały i wielką gorzkością karmiły. O komarowe sadło
 2411   1, V  |           proszęż iść... prędko... ona w gościnę do nas przyszła... proszę
 2412   3, III|             karku ocierał. Jednak pomimo gościnności i zwykłej mówności każdy
 2413   1, V  |               aby okazać się grzecznym i gościnnym, czuć w nim było dzikie
 2414   3, III|            ukazywali się wcale przybyłym gościom, z których bardzo nieliczni
 2415   3, III|           opóźniającym się, a tak ważnym gościu była mowa. Nie dziw, że
 2416   2, V  |          szanujący go chłopak; łagodna i gospodarna dziewczyna; dobrze przez
 2417   1, III|                 na pięknym folwarku swym gospodarował, od lat kilku już ożeniony,
 2418   2, III|                  na której tak pomyślnie gospodarowała jego rodzina. Wtem stanął,
 2419   1, III|                pierwszych jeszcze latach gospodarowania różne teorie dobrze mu znane
 2420   3, IV |                 szafy po brzegi księgami gospodarskimi napełnionej, nic tu więcej
 2421   1, III|                 na te kije, które w koła gospodarstw wszelkich włażąc czyniły
 2422   1, V  |                  mnie wszystko spadło: i gospodarstwu, i choremu stryju, i małej
 2423   3, III|     Bohatyrowiczach, starszych zwłaszcza gospodarzach i ojcach rodzin. Ci i owi
 2424   2, I  |                  a zresztą niech dobrymi gospodyniami będą! Ale synów kształcić
 2425   3, IV |                   że ci, których młodość gotowa istotnie w każdej jaśniejszej
 2426   1, II |             gotowalnia jego żony. Od tej gotowalni zaleciały go zmieszane zapachy
 2427   2, V  |                doiłam... bo co się tyczy gotowania i prania, to zdarzało się,
 2428   1, III|          oświadczając zupełną swą chęć i gotowość do pomówienia z nią o interesach.
 2429   2, III|               rzucenia się ojcu z pomocą gotowy. W połowie drogi Fabian
 2430   1, II |                  wraca?... Nie wiem, czy gotują już dla mnie rosół... czuję,
 2431   1, VI |                  i zadzwoniło na kształt gotującego się kipiątku. Była to krynica,
 2432   1, VI |                  dla mnie nowe królestwo gotuje!"~Aż tu wszyscy wyjechawszy
 2433   1, II |             okien mających kształt nieco gotycki. Na ganku pomiędzy oleandrowymi
 2434   1, II |               domu i niejaka dziwaczność gotyckich jego okien wywierały wrażenie
 2435   2, III|                do czynienia było: kosił, grabił, sadził, podlewał, grodził,
 2436   1, V  |                dwaj, młodzi, niedorośli, grabili i zgarniali ściętą trawę
 2437   2, V  |               poręczami, z giętkiej może grabiny czy klonu w wysokie łuki
 2438   1, VI |               powietrze zębiaste profile grabli. We wnętrzu domów huczały
 2439   3, V  |              wszyscy teraz w jedną dudkę gracie! Ale - dodał - macie rację...
 2440   3, II |                 zamian otrzymanej obelgi grad gorzkich wyrzutów. Ale nie
 2441   2, I  |            zapanował po niedawno spadłym gradzie; silny wiatr kołysał wierzchołkami
 2442   3, V  |               pan spokojny.~Idź na górę, graj sonatki i serenadki, a Marta
 2443   1, VI |                  jego głowie śpiewając i grając na harfie. Z wysokiego domu
 2444   1, III|                   że śpiewające drzewa i grające zorze jego pierwszej młodości
 2445   3, V  |              było otwarte; błękitne oczy grającego przesuwały się po widzialnych
 2446   3, III|              Zaniewscy! do roboty! Polkę grajcie!~Polki tej Justyna już nie
 2447   1, II |                 troszkę szynki zjadłem i grałem sobie... Szynki w tym roku
 2448   1, IV |          napełniły salon. Ojciec i córka grali jakąś piękną, długą i trudną
 2449   2, III|           krótkiej spódnicy w czerwone i granatowe pasy, w małym czepku z białego
 2450   2, I  |                  czyli znajdujący się na granicy, za którą już do najdrobniejszych
 2451   3, II |              uprzejmość z nadskakiwaniem graniczącą, ani ku niej żartobliwej
 2452   1, VI |                 przykładali i rozgłośnym graniem rozgłaszali królewskie przybycie
 2453   1, I  |                  dalej: ~- Cholera wtedy grasowała po świecie; w naszych stronach
 2454   3, II |          licytować będę... konie, krowy, graty i choćby poduszki zlicytuję,
 2455   3, III|         szczególnym nie wyróżniała się z gro na tancerek. Nie była piękniejszą
 2456   2, IV |            dłońmi zasadzone. Tu, nad tym grobem, wiecznie było cicho i samotnie.
 2457   3, IV |                   ale wszystkim pomarłym grobów ich zazdrościł... ~- Ale
 2458   2, V  |              kiedy mu Anzelm wspomniał o grobowcu Jana i Cecylii. Zdawać by
 2459   3, IV |                  i tak basowe, że prawie grobowe buczenie Domuntów, na nutę
 2460   3, IV |                  się i powiedzieć, że do grobowej deski wdzięczną panu pozostanę.~-
 2461   1, VI |                  towarzyszkę aż z miasta Grodna, które podtenczas, dla przyczyny
 2462   2, III|                grabił, sadził, podlewał, grodził, dopatrywał bydła i owiec,
 2463   1, I  |          ciągnęło po drogach i miedzach. Gromadami na drogach, a sznurami na
 2464   3, III|               konia uderzając i jednej z gromadek pytanie rzuciła:~- Czy moje
 2465   3, III|         stojących i przechadzających się gromadkach o tym tylko opóźniającym
 2466   2, III|                  nad polem mrowiącym się gromadkami żniwiarzy, wraz z upałem
 2467   1, VI |        przywodząc jakieś tłumne, spójne, gromadne życie. Jak obrazek za obrazkiem,
 2468   3, IV |               szła, na drogę weszła i ku gromadzie dokoła bryczek stojącej
 2469   3, I  |              przerznęły, byłyby dla niej gromem...~W pełni słonecznego blasku,
 2470   2, V  |               one miały dla wydania słów gromiących albo gniewnego czy rozpacznego
 2471   3, III|              domowi wiodącą coś rączego, gromkiego, świetnego zaturkotało,
 2472   2, IV |            zapala nad nim w pogodne noce gromnice gwiazd i lampę księżyca,
 2473   3, III|            upostaciowaniem chmury pełnej gromów tuż, tuż z niej wypaść mających.
 2474   1, V  |              pana Benedykta posypały się gromy. Pani Andrzejowa co parę
 2475   1, VI |            wilczyn osypanych purpurowymi gronami jagód, kaliny śnieżnymi
 2476   1, VI |           krzaczysty, liliowy dzięgiel z groniastych koron swych rozlewał mocną
 2477   1, VI |                pióro, a drogie purpury i gronostaje spadały z królewskich ramion
 2478   1, I  |              tych kilku własnych naszych groszy na odzienie przynajmniej
 2479   2, IV |                  nieba ideałów sięgający grot bohaterstwa. Nie widziała
 2480   3, IV |          przyjęła w siebie wiele ostrych grotów i coś wyższego, szerszego
 2481   2, IV |               owe, strzelały z ziemi owe groty, staczały się owe walki,
 2482   2, IV |              chmury natychmiastową burzą grożące, ale raczej białe obłoki
 2483   3, II |                 teraz, wobec oporu matki grożącego ruiną jedynemu jego ratunkowemu
 2484   1, VI |         spróchniały, że rychłym upadkiem groził, ale rozpięta na nim postać
 2485   2, I  |                 dozoru i że wcale bliska groziła im ruina, wzięła się sama
 2486   3, III|           roziskrzonymi oczami, ponura i groźna, plecami odwróciła się do
 2487   3, V  |                 sprawiały na nich rodzaj groźnego i uroczystego wrażenia.
 2488   3, III|             Tanio tobie przychodzi teraz groźno stawać, a drogo było do
 2489   2, V  |               Jan.~Stary Jakub z wyrazem grozy na podniesionym czole, ze
 2490   3, I  |                 w kłopoty różne popadał, grubiał, posępniał. Niemniej, w
 2491   3, III|                 zgodny, nieofukliwy, nie grubian, ale...~Tu pomimo załzawionych
 2492   3, III|               Słusznie! A jakże! Starość grubianka, nikogo nie zdobi...~Nie
 2493   3, III|                gdzie indziej krzaczasty, grubiański żywokost mnóstwem białych
 2494   2, V  |       dziedziczoną obawę przed okazaniem grubiaństwa i żarłoczności. Anzelm przemówił
 2495   2, III|                  raz nie przyjdzie takie grubiaństwo dziś obaczywszy. Nadmiar
 2496   3, II |           zrobisz to, o co cię proszę? - grubiej już nieco zagadnął.~- Nie,
 2497   3, III|                niewidzialnymi brzemiony. Grubobrzucha postać folwarcznika Korozy
 2498   3, II |                karku do stóp jednostajną grubość mający, w zielonym jak trawa
 2499   1, III|                   szparagi zadziwiającej grubości, brzoskwinie i nawet ananasy,
 2500   3, III|                 że takiego żartu, choć i grubowatego, za grzech śmiertelny poczytywać
 2501   3, III|              Domuntówny był tylko żartem grubowatej panny. Kiedy tak, to tak.
 2502   1, III|               stawały się z latami coraz grubsze i krzykliwsze. Oprócz pracy
 2503   2, V  |                  na tle ognia, naprzeciw grubszej, lecz także młodej i kształtnej
 2504   1, IV |                 młody także, choć trochę grubszy od jego głosu, przerwał
 2505   3, IV |             ścianami utkanych też w domu grubszych i cieńszych płócien. Kazimierz