Tom, Rozdzial

 2506   2, IV |                 od śpiewu, jeszcze dalej gruchały gołębie i tętniały we wszystkich
 2507   2, III|                podrostków, gdakanie kur, gruchanie gołębi i pianie kogutów.~
 2508   3, III|                 na koniec wszystko razem gruchnęło, zagrzmiało, zatętniało,
 2509   1, V  |         spuszczonymi dziobami siadało na grudach. ~Nagle oracz gwizdać przestał
 2510   3, III|           wypadło? Dzieci nasze pod tymi grudkami ziemi, których powiększyć
 2511   2, IV |                 nie wyjmie. Za toż każdą grudkę ziemi jeden drugiemu z gardła
 2512   3, I  |            każdej wyrzuconej przez rydel grudki ziemi, cieszyli się i nużyli,
 2513   3, III|       okrywającego je białego płótna jak grudy ziemi lub kromki razowego
 2514   3, III|                 nie wie. Pewno przyjdzie gruncik sprzedać, długi pozapłacać
 2515   3, III|                  ziemię cierpią, bo małe grunciki, a wiele dzieci mają. Obydwom
 2516   2, V  |                żąć pomagać. W Starzynach grunta niskie, więc żniwa późniejsze,
 2517   2, I  |               obrabiali w Olszynce część gruntów, najbardziej od dworu oddaloną,
 2518   3, I  |           znajomości sztuk pięknych dość gruntownej, aby przez nią odkrycie
 2519   2, IV |            mogiłą tą zawieszona? Była to grupa osin cienkich, blisko przy
 2520   3, I  |                 prawie do życia.~Opuścił grupę olch i zmierzał ku okopom,
 2521   3, III|                nocy śniło mu się, jakoby gruszki z drzewa rwał, z czego też
 2522   3, III|              sąsiadom usłużenia do tańca grywali. Od paru już godzin o ścianę
 2523   2, II |          pobladłej jego twarzy z wyrazem gryzącego żalu. Widział dobrze, że
 2524   1, V  |                Adasia najwięcej teraz to gryzie, że mu w jesieni do wojska
 2525   3, II |                dokończyła:~- Niż wieczne gryzienie siebie popielcową myślą:~"
 2526   1, III|             ciebie, że tak męczysz się i gryziesz ze swoim gospodarstwem,
 2527   1, IV |            zgryźliwy i mocno przez życie gryziony sąsiad - co tam te Prusaki!
 2528   1, V  |             niepożytecznym uczyniła; jak gryzł go i przestraszał los tego
 2529   3, V  |            perswadowałam sobie, a ciągle gryzło żądanie, aby dusza jaka
 2530   3, III|                  wszystko już mieszały i gryzły.~- Ja siebie winnym nie
 2531   2, II |             różnymi zaradczymi środkami, grzała dla niej wodę, ocierała
 2532   2, V  |               niewielka! Cudze suknie na grzbiecie nosiła wszystkiego od łaski
 2533   2, II |               jeźdźcem; wysoki, silny, z grzbietem końskim jakby zrośnięty,
 2534   3, I  |                bywają piękne i on czasem grze ich świateł i barw przypatrywać
 2535   1, VI |                  domowe, ziemne i wodne, grzebało się w piasku lub z hałasem
 2536   2, IV |                pyrchały, kopytami piasek grzebiąc. Kiedy mnie ociec całować
 2537   2, II |                nad którą sterczał wysoki grzebień, wszystko to mówiła, Witold
 2538   2, II |                 żadnych jeszcze ciężkich grzechów nie popełniły, za które
 2539   3, III|                własnego ukontentowania a grzecznego sąsiadom usłużenia do tańca
 2540   3, IV |         bynajmniej! Owszem. Ja zarówno w grzecznej kompanii gustuję.~Już rozpływać
 2541   1, IV |                 bez zapału i tylko przez grzeczność. Kirło za to tak chciwie
 2542   2, V  |                  Taki był dziś spokojny, grzeczny, rozumny, jak już lepiej
 2543   1, V  |                  kminku; tu i ówdzie pod grzędami wyrastały czerwone gaszty
 2544   3, III|                   że i motyl z grzędy na grzędę przelatuje, nim na jednym
 2545   3, III|                 odpowiadał, że i motyl z grzędy na grzędę przelatuje, nim
 2546   3, II |                 Może Pan Bóg dlatego nas grzesznych ludzi doświadcza i w gardło
 2547   3, I  |                   co poniżej mozoli się, grzeszy i choćby z piękną duszą,
 2548   1, III|                  golenie w gęstym błocie grzęzną. W takim położeniu rumaki,
 2549   3, III|               będzie dana wiara. Oto już grzmi muzyka...~Tu istotnie dwoje
 2550   3, III|                  rotowy ogień, huczała i grzmiała, aż zakończyła się strofą
 2551   1, IV |               kiedy skrzypce i fortepian grzmiały świetnym i wybornie wykonywanym
 2552   3, II |           zgrabniejszym się okaże! - jak grzmot potoczył się śmiech Starzyńskiego.~
 2553   2, IV |               piasków obróceni, stuków i grzmotów słuchali, co tam toczyły
 2554   1, I  |               był to głuchy i do cichego grzmotu podobny turkot faetonu,
 2555   2, IV |            dopiero przed samym wieczorem grzmoty te zaczęły pomału ustawać,
 2556   3, II |             zapadłego miejsca na kształt grzyba, dlatego tylko że inne grzyby
 2557   1, III|                 sobie rady. Czy człowiek grzybem jest, aby do jednego miejsca
 2558   2, V  |                  okręcony i mała lampa z grzybiastym szklanym kloszem. Zresztą,
 2559   3, IV |                   tkwić z nieruchomością grzybów, ale pragniemy biec, ratować,
 2560   1, V  |         konopiastą, gęstą i wypieszczoną grzywę kasztanka.~- Ładne i zgrabne
 2561   3, V  |                  tego! Zaklinam cię! Nie gub siebie i nie obarczaj tak
 2562   1, IV |                 przerwać nie mogła.~- O, gust kobiet zmiennym jest! -
 2563   1, V  |             zgadza się z jego chęciami i gustami, aby tak bliski mu przez
 2564   3, IV |             zarówno w grzecznej kompanii gustuję.~Już rozpływać się miał
 2565   2, II |                  stwarza w nas potrzeby, gusty, przyzwyczajenia, dążenia,
 2566   3, I  |            panicza tego na przechadzkach guwerner za rękę prowadzi pilnie
 2567   3, III|               córki wyposażał, dla synów guwernera przez lat kilka wspólnie
 2568   3, III|                żywokost mnóstwem białych guziczków osypany rozpierał się tak
 2569   3, III|          odrzuciwszy gałązkę jarzębiny u guzika siermiężki umieścił.~Wtem
 2570   2, I  |                  powróci z czołem pełnym guzów. Ale jemu więcej wolno,
 2571   3, III|                czerpał, że na tym weselu guzy będą... tymczasem widać,
 2572   2, II |                   których wyrzekając się gwałcimy niejako własną naturę, samą
 2573   3, IV |             rzucił w mowę syna, był taki gwałt i bólu, i gniewu, że młodzieniec
 2574   3, I  |              siebie własnymi stopy, że z gwałtowniejszym niż kiedykolwiek wybuchem
 2575   2, II |               stało się jedną z przyczyn gwałtowności starcia, przygotowującego
 2576   2, I  |                   Różyc prędko i z pewną gwałtownością w ruchu ręki podnoszącej
 2577   3, IV |               aby na drodze tak przedtem gwarnej zaległa zupełna cisza. Jedni
 2578   1, IV |                likierów, palili cygara i gwarnie rozmawiali. Wprzódy nieco
 2579   2, V  |              koszuli wszedł do kuchenki, gwarno w niej było i wesoło. Antolka
 2580   1, I  |                 i wszystkie razem. W tym gwarnym ogródku było tak ciasno,
 2581   1, VI |                  boczył się od wszelkich gwarów i swarów. Na hałasującą
 2582   2, I  |                   to dobrze! Niech sobie gwarzą o takich pięknych rzeczach!~
 2583   1, VI |               siedziało na długiej ławie gwarząc spokojnie, z bezczynnie
 2584   2, II |            świeżością powietrza i wody i gwarzyć całym sercem z tym towarzyszem
 2585   1, I  |                fioletowe rohule, żółtymi gwiazdkami świeciły brodawniki i kurze
 2586   2, IV |              drobne pączki dzięcieliny i gwiazdki nieśmiertelników. Brzegiem
 2587   3, I  |               oświecającej albo w letnie gwiaździste noce, od których przez otwarte
 2588   3, II |                otwartym oknie na wieczór gwiaździsty patrząc, a uchem ciekawym,
 2589   1, VI |       wyziewających piołunów, wysokich i gwiaździstych rumianków i słoneczników
 2590   2, IV |               zaszeleścił w jodłach, kos gwizdał donośnie, trochę dalej szczygły
 2591   1, II |           klonach szczebiotały szczygły, gwizdała wilga, zanosiła się od krzyku
 2592   2, I  |                  klucza w zamku spichrza gwóźdź jakiś ją zadrasnął i pozostawił
 2593   1, I  |                  dzwonkach, paprociach i gwoździkach zauważyła:~- Przecież cioci
 2594   1, III|             zarządzającego w j e d n y c h wielkich tutejszych majątkach.
 2595   2, II |        przykładać. W białych muślinach i haftach leżała na pościeli z zamkniętymi
 2596   1, IV |             okryła bogatym i błyszczącym haftem wprowadzała ją do grona
 2597   3, II |                 jednej zaczynała właśnie haftować drugą.~- Przez co mam rozumieć -
 2598   2, IV |                  słońce miriadami iskier haftuje śnieżne wysłanie polany,
 2599   1, III|          gładkiej równiny, takie stuki i hałase, jakich ani razu słychać
 2600   1, VI |              grzebało się w piasku lub z hałasem leciało nad rzekę, od której
 2601   3, III|          Anzelmowej zagrody posuwała się hałaśliwa i pełna śmiechów gromadka.
 2602   2, III|                 cha, cha, cha!~Istotnie, hałaśliwy spór w polu wybuchający
 2603   2, V  |                  Ruchliwości wszelakiej, hałasów, tłumliwych gadań ubiegam,
 2604   3, IV |                   leniwiało, z wielkiego hałasu roztapiało się w szmer wesołymi
 2605   1, IV |           kontenci... A oni piją, jedzą, hałasują, hulają... Chwała Bogu,
 2606   1, VI |            wszelkich gwarów i swarów. Na hałasującą gromadkę prawie lękliwe
 2607   3, I  |                 i ducha ulegają. Była to halucynacja posiadająca dla niej wszystkie
 2608   3, II |                pierś, w której wzbierała hamowana jeszcze burza uczuć, i podniosła
 2609   3, IV |              Swoja krew, swój ból, swoja hańba! Nic nie pomoże. Całą godzinę
 2610   1, III|                kto ma pieniądze: drzewem handlować czy winokurnię założyć,
 2611   2, V  |                 Aby tylko wszyscy na tym handlu dobrze wyszli, bo wiadoma
 2612   1, VI |            piątemu pszczelarkę, a szósty handlując rybami, do których łapania
 2613   2, III|                nie poruszyć, kiedy takie haniebne postępki widzę, to już nijak
 2614   2, III|               obejrzał się i krzyknął:~- Harbuzy!~Znowu poskoczył naprzód
 2615   1, VI |                pazie z różami na licach, hardonosa służba i bystrookie strzelce.
 2616   3, III|                zgodę lubiący, jakkolwiek hardowąsi Łozowiccy, a także stateczni
 2617   1, VI |             głowie śpiewając i grając na harfie. Z wysokiego domu pewno
 2618   3, III|                lezie!~- Wypchała się jak harmata i kamieniami strzela!~-
 2619   1, I  |           powiewy nadały temu ciału taką harmonię i siłę, że trzęsący się
 2620   2, IV |           świetlice największe, grają na harmonikach i skrzypcach, śpiewają,
 2621   1, VI |              widocznie ręka wydobywała z harmoniki jęczące tony, z innego kiedy
 2622   3, I  |                 jedyny środek nadania mu hartu ciała, trzeźwiejszego kierunku
 2623   2, I  |               dziećmi po łące czy drodze hasa i powróci z czołem pełnym
 2624   1, VI |                  pola na gładkich łąkach hasały stada obłaskawionych koni,
 2625   1, I  |               Głowę owiniętą czarnym jak heban warkoczem i twarz śniadą,
 2626   1, VI |                 skłaniało. Zatrzymał raz hebel pośrodku kłody, spojrzał
 2627   1, VI |         przerywać począł monotonny szmer hebla przesuwającego się po leżącej
 2628   2, III|              zimie cepem bił o klepisko; heblem, piłą, młotkiem i siekierą
 2629   1, VI |                 swych rozlewał mocną woń heliotropu. I jakby w tym miejscu natura
 2630   3, I  |               nie po gruncie starożytnej Hellady lub Romy stąpa, jednak wyobrażał
 2631   3, I  |        sczerniałych monetek wpółzatartym herbem Szwecji opatrzonych, a Darzecki
 2632   1, V  |             zawołał:~- Kiedy Jezus przed Herodem do Egiptu ubieżał, to i
 2633   2, V  |               żeby na świecie same takie Herody byli, jak twój Michał! -
 2634   3, IV |                  Sam sobie ze mnie pan i hetman!~Siadł prosto, z fantazją
 2635   1, VI |             Wokół niego i za nim jechali hetmany , senatory i insze panowie,
 2636   2, V  |          doktorowie rady dać nie mogli i hipokondrią ją nazywali...~Znaczenia
 2637   1, V  |               nie wynaleźli...Mówili, że hipokondrię mam... hipokondrykiem mnie
 2638   1, V  |            Mówili, że hipokondrię mam... hipokondrykiem mnie nazywali... Duszna
 2639   3, II |                 czciciel złotego cielca, hipopotaurus, mastodont, przedpotopowe
 2640   1, III|              środków i zatrzymując go na hipotece Korczyna, ten dotąd czysty
 2641   3, II |            męczarniach. Straszna gadzina histerii tę formę dziś przybrała,
 2642   2, I  |                   Kokietek, szczebiotek, histeryczek, prawdziwych i fałszywych
 2643   3, I  |                  o jakichkolwiek dawnych historiach myśleć mogła. Może te dawne
 2644   2, I  |               minimalnych, o poprawianiu historycznych błędów itd. Uśmiechnęła
 2645   2, I  |                  z ławek zastawiona była hładyszami pełnymi zsiadłego mleka,
 2646   2, I  |           wielkim piecu ognia odstawiała hładysze, w których mleko zsiadłe
 2647   2, I  |             rumieniec. Wielki Boże! trzy hładyszki z mlekiem zsiadłym na ławce
 2648   2, I  |       Przechodząc Kirłowa ręką gorącą od hładyszy, które w tej chwili od ognia
 2649   1, III|                  ironią zapytała żona.~- Hm! zawsze mię o to pytasz,
 2650   2, II |              obywatelskiego honoru, tak, ho-no-ru, a także za miłą powinność
 2651   2, III|                mówi - sama dziecka swego hodować nie możesz? Zachciało się
 2652   1, V  |                  nich, tłumaczył sposoby hodowania i gatunki. ~- To jest bonkreta...
 2653   2, III|               nad niezupełnie dobrym ich hodowaniem. Tu gałęzie nie były obcięte,
 2654   2, III|              Masz tobie, synku, siestrę. Hoduj ty ją, a ona tobie do pomocy
 2655   3, IV |               cały od dźwięku jego głosu hojnie wśród zbierających się tu
 2656   2, IV |             pożytku w nich nie znajdują. Hojniejsza jedna garść z pokojem niżeli
 2657   1, V  |                  ona z wielką dobrocią i hojnością wychowywać ubogą sierotę,
 2658   2, II |              Francji, Niemczech, Belgii, Holandii. Skończył na tym, że doradzał
 2659   3, III|                 poskokach biegli, głośne hołupce wybijając i zgrabnie, gibko
 2660   3, III|                  dumą szalony, z głośnym hołupcem nad ziemię się porwał i
 2661   3, II |                co jest jego. szczęściem, honorem, może życiem; co dzień,
 2662   1, V  |                 Dla nas ani Paryżów, ani honorów, ani pięknych muzyczek,
 2663   1, VI |                 tam ogrodów, po rusińsku Horodnem zwano. Rusinką też dziewka
 2664   3, II |                  na suche lasy poszło... Horowałam, wodę na górę ciągałam...
 2665   2, IV |        nadwerężyć nie może. Bywają czasy horowania i czasy odpoczywania - w
 2666   3, III|                  swoim zaciszku siedział horując i za wszystko Bogu dziękując.
 2667   2, III|             smętku przy nim nie doznała. Horujem razem i hulamy razem, a
 2668   3, II |                wygląda więcej na prostą, hożą dziewkę niż na pannę z dobrego
 2669   3, V  |            biednych dziewcząt, które ani hrabinami, ani doktorkami zostać nie
 2670   2, II |                od innych majątek, ciotkę hrabinę i stryjecznego brata wzbogaconego
 2671   3, III|                 baba w gumnie nie smali! Hrabinia!~Kiedy zaś polkę zamienił
 2672   2, II |               babki swej, bardzo bogatej hrabiny, która to właśnie skojarzyła
 2673   3, II |         szlachectwo, jak jego, równa się hrabiostwu, a może i jakiemu kiepskiemu
 2674   2, III|             zębów.~- Pan Fabian widać do hrabiów zapisał się, kiedy w taki
 2675   2, III|                 językami mielą! Z drogi, hrabiowie!~Był to nadjeżdżający syn
 2676   2, III|                jeżeli nie, to tak zaraz, hrym! i z wielkiego zmęczenia
 2677   3, III|                wojny, niby rotowy ogień, huczała i grzmiała, aż zakończyła
 2678   3, III|                 z przeciągłymi piskami i huczeniami próbujący; z boku pomiędzy
 2679   1, II |              zmieszały się. Słychać było huczenie Marty, śmiech podlotka,
 2680   3, III|         zawiesistego mazura podobnym. Tę huczną muzykę głosem przenosząc
 2681   2, V  |            umówione.~- Ale wesele to już huczne sprawi, taki ambicjant! -
 2682   3, III|               zagrzmiały czymś trochę do hucznego marsza, a trochę do zawiesistego
 2683   3, II |                  czasem żałośnie, czasem hucznie...Była to gra istoty drżącej,
 2684   2, IV |                przeniosło się po świecie hucznych, tryumfalnych, wesołych
 2685   2, IV |            rozciąga mokre całuny chmur i huczy potężnym, żałosnym hymnem
 2686   3, I  |               Musset, tu i ówdzie Wiktor Hugo, wiele rozpaczliwego Byrona,
 2687   2, I  |          strasząc ją niby tupaniem nóg i hukaniem nad samymi jej uszami; ale
 2688   2, IV |                   a głos jego w szumie i huku wiatru brzmiał stanowczo,
 2689   2, I  |                 dbałbyś o nic i do końca hulałbyś sobie wesoło, a ponieważ,
 2690   2, III|                 doznała. Horujem razem i hulamy razem, a częściej on co
 2691   1, III|                wyrzekłem się ich nie dla hulanki i nie dla metresy, ale dla
 2692   1, I  |                  dwie razem korzyści dla hultaja tego...~Justyna była widocznie
 2693   3, III|           Korczyński, czy my próżniaki i hultaje! I niemnowej wodzie płynąć
 2694   3, III|            gromadą ludzi od próżniaków i hultajów nas łajał, kiedy w gorący
 2695   1, II |                   oswojony znać z dobrym humorem Kirły i jego objawami, spoglądał
 2696   3, II |                nudy i powszechnych złych humorów. Z lekka żartować zaczął:~-
 2697   2, V  |                 się zaczęła. Raz, jak na hurbie (tak się u nich zebranie
 2698   3, IV |             czele czy z tyłu, osobno czy hurtem - wszystko jedno. Kto niełaskaw
 2699   2, IV |                 huczy potężnym, żałosnym hymnem wichrów. Wiosny i lata grają
 2700   2, II |               wezmą takie czasy! - coraz i-trudniej w tonie delikatności utrzymać
 2701   1, V  |             pochylając, spojrzał w twarz idącej obok niego kobiety. Zarumienioną
 2702   2, I  |                 już Kirłowa widziała ich idących w tamtą stronę. Zdawało
 2703   1, I  |                  Wtem na drodze za dwoma idącymi kobietami zaturkotały znowu
 2704   2, II |                 absolutnym ze wszystkimi ideałami młodego, lepszego, mojego
 2705   3, II |                Tylko szaleńcy i krańcowi idealiści bronią do ostatka spraw
 2706   3, II |              naturalnie! Uważa się on za idealistę i nie przypuszcza nawet,
 2707   3, II |              krańcowy idealizm! Krańcową idealistką jesteś, moja mamo! Skazywać
 2708   3, I  |                 majątkową, lecz raczej z idealistycznego pojmowania życia pochodzącą,
 2709   3, II |               jest tak czystą, wzniosłą, idealną, że obrażać cię nie może...
 2710   3, II |                co jest we mnie wyższego, idealnego, przemienia się w żółć i
 2711   3, II |                  nie byłem żyjąc w twoim idealnym świecie, tak jak zaklęta
 2712   3, I  |            splata się drabina wiodąca ku ideałom; ideały kochała i rozumiała,
 2713   3, I  |                ona była? Córką opasłego, idiotycznego ojca, rezydentką siedzącą
 2714   3, II |                  sądzisz teraz ojca...~- Idylla! - popędliwie zawołał Witold. -
 2715   3, II |             samego bicz kręciłem. Według idylli, która w twojej dziecinnej
 2716   2, V  |          rozpoznał. Śniegu moc nasypało. Idziem my w kożuchach przez ogród
 2717   3, IV |                podziemia iść pragniemy i idziemy, choćby śród nich oczekiwało
 2718   3, IV |                Ale teraz, chłopcze, spać idźmy... na parę godzin tylko...
 2719   3, III|               przenajdostojniejsza paro, ie kilka moich myśli, które
 2720   1, VI |                  rzadką trawą i osypanej igłami sosen. Pod sosnami i gruszą
 2721   2, IV |                 często wyrosły one wśród iglastej gąszczy, srebrzystym potokiem
 2722   1, I  |                okrywających je bukietach iglastych i liściastych drzew.~Z jednej
 2723   1, II |                  tych pokojów należał do Ignacego Orzelskiego i był zarazem
 2724   1, III|                  dodał z uśmiechem - pan Ignacy mógł cię muzyką swoją rozrywać...
 2725   1, IV |           narzeczoną dowcipną szermierkę ignorował ją zupełnie; dwaj ludzie,
 2726   3, IV |               Nie masz prawa, mój ojcze, igrać tak z najświętszymi uczuciami
 2727   1, IV |                   nerwowym ruchem palców igrając ze sznurkiem od binokli,
 2728   2, IV |          wszystkie niedawno tak świetnie igrające światła słoneczne, a po
 2729   1, V  |            pochylało się już do zachodu, igrały po trawie i w gałęziach
 2730   1, IV |                  zresztą dość pospolitej igraszce, i w poczuciu bezsilności
 2731   3, I  |               rękami sporządzała znaczne ilości różnorodnej niewykwintnej
 2732   2, IV |                 że to zbiorowa mogiła.~- Ilu? - z cicha zapytała.~- Czterdziestu -
 2733   2, V  |                 zaraz na Niemnie śliczna iluminacja będzie?~- Jacicę łapią? -
 2734   1, IV |                 piętrzący się albumami i ilustracjami w zniszczonych oprawach.~
 2735   3, V  |                przy stole stare albumy i ilustracje przeglądał, i z ganku zbiegłszy
 2736   1, IV |                 pomagała w rozpatrywaniu ilustracji, rzuciły na nią parę ukośnych
 2737   3, II |                  My zaś, którzy za cudze iluzje pokutujemy, swoich już nie
 2738   3, III|        folwarczku wyszły; i z wyszukanym imieniem Albin Jaśmont, ekonom z
 2739   1, IV |                  sąsiadów; raz w rok, na imieniny pani domu przypadające w
 2740   1, VI |                 ostatni Jagiellon, dwoma imionami: Zygmunt i August nazywany.
 2741   2, II |                sam nawet sposób mówienia imponowały mu nieco bez własnej o tym
 2742   3, II |                 w uśmiechach błyskając a imponująco zadarty nosek podnosząc.
 2743   3, I  |             mającego utworzył, nastąpiła impotencja ciągła i zupełna. Wiedział
 2744   2, II |               podkreślone:~Je viens de m'incliner, madame, devant vous, ~Mon
 2745   2, II |               nie potrzebuję, aby mi jak indyczce gałki do gardła rzucali...
 2746   2, III|           wtórowało wyborne naśladowanie indyczego krzyku.~Michał, widzi pani,
 2747   2, III|                grube i długie bełkotanie indyka, przy którym wybuchnął srebrny
 2748   2, I  |               kraj, gmina, inteligencja, inicjatywa, oświata, dobrobyt itd.
 2749   1, IV |            młodzi i możni... dawać muszą inicjatywę... przykład... naukę...~-
 2750   2, III|                 wypadku jakimś, w którym innemu sąsiadowi swemu przez pomstę
 2751   3, III|                  to dla jakiej przyczyny insi za niego ujmować się mają?
 2752   3, II |              przyznaną mu przez pierwszą instancję sumą, koszta procesu wynagrodzić
 2753   3, III|                 toku zasiedli muzykanci, instrumentów swych z przeciągłymi piskami
 2754   2, I  |                 Rozumiesz? pociąg, czyli instynkt, który daje nam wiedzieć,
 2755   3, I  |         przyzwyczajeniami i najgłębszymi instynktami swymi - nie mogła. Wiele,
 2756   3, I  |                  może i najbrudniejszych instynktów, zwyczajów, pojęć, wystawić
 2757   1, V  |                 ją ona zawiedzie. Więcej instynktownie niż rozmyślnie uciekała
 2758   3, II |                 pomimo wszystkich swoich instynktownych odraz i niedołężności nigdy
 2759   1, V  |                  Justyna ruchem zupełnie instynktownym za rękę ją pochwyciła, na
 2760   2, III|                kim on był, i mimowolnym, instynktowym ruchem otulając się kapotą,
 2761   3, I  |         przyzwyczajenia swe i najgłębsze instynkty, i znowu - nie mogła.~Na
 2762   1, V  |           postarzała... ze wszystkim już insza, jak była.~- Od wielu lat
 2763   1, V  |               Panem Bogiem gadał. Ale ja inszy: ja panu Korczyńskiemu do
 2764   2, I  |                wyrazy: lud, kraj, gmina, inteligencja, inicjatywa, oświata, dobrobyt
 2765   2, II |             wesołość okrywała delikatne, inteligentne, trochę już zmęczone rysy
 2766   1, II |             Różyc cierpiącymi swymi, ale inteligentnymi oczami z zajęciem spoglądał
 2767   3, I  |                 pod ramieniem, zdradzała intencje rysowania. Istotnie, przed
 2768   3, I  |            gospodarstwa ekstensywnego na intensywne...~Znowu zamknął jej usta,
 2769   3, III|            niedzieli Michał Zaniewski za interesem do niego z rana przyszedłszy
 2770   2, V  |               wszystkie nowiny, które ją interesować mogą, opowiedziałam, od
 2771   3, V  |                   ale wiem dobrze, że ty interesowałaś się zawsze tymi ludźmi,
 2772   2, II |                  małe i niziutkie rzeczy interesowały?...~- Kiedyż bo - zarzucił
 2773   2, II |           Europejczyk, młody, wykwintny, interesujący. O tym, że był także bogatym,
 2774   3, V  |               pana Różyca więcej jeszcze interesującym... obudza jeszcze żywszą
 2775   1, IV |                   widzi pan, niezmiernie interesuje... Od dwóch lat nie byłem
 2776   2, V  |                nich morgów z piętnaście, inwentarz piękny, bo aż dwadzieścia
 2777   3, II |                 Po jej twarzy przebiegły ironiczne drgnienia. Ręce swe z dłoni
 2778   3, II |                  go nieco. Kirło zresztą irytował go zawsze. Podniósłszy więc
 2779   3, II |              oddech Marty drażniły .ją i irytowały. Irytacji tej niczym nie
 2780   3, I  |                mógł szczególnego. Drobna iskierka, którą przed paru godzinami
 2781   3, I  |        cząsteczki... ani kropelki... ani iskierki... ~Łzy kręciły się w jej
 2782   1, II |           błyskały przelatującymi w nich iskrami; patrzał ciągle w twarz
 2783   3, I  |                 i wdzięków usiłując niby iskrę z krzemienia wykrzesać z
 2784   2, III|            słońce połową ognistej tarczy iskrzyło się nad borem. Ostatnimi
 2785   3, I  |              sobie skupiał. Wszystko, co istniało poniżej tej wysokości, na
 2786   3, IV |                ciągu, żadne przepisy nie istniały. Kto łaskaw czy też zaproszony,
 2787   1, III|                 jego doradziła mu zmianę istniejącej w Korczynie rasy bydła na
 2788   2, II |                 różnych źródłach kredytu istniejących, a także takich, które by
 2789   2, I  |                  rozległy rząd podobnych istnień? Wydawał się głęboko zamyślonym
 2790   3, I  |               organizmy wyższe i niższe, istnienia poziome i wzniosłe pogodzić
 2791   3, I  |                nad pospolitymi duszami i istnieniami górując. Łatwiej też w ten
 2792   3, I  |                 objęć w drugie, w jednym istnieniu do dwóch należeć, szczęście
 2793   2, II |                  każdym na nią patrzącym istotną litość budzić musiała. Toteż
 2794   3, I  |                rogowy, z dwoma oknami na istotne morze ogrodowej zieloności
 2795   3, II |                  wiła się po szezlongu w istotnych i dojmujących męczarniach.
 2796   1, VI |                  w zamian ogrody płynęły istotnym chaosem zmieszanych z sobą
 2797   3, II |              okopconych i przeludnionych izbach? Mówiłeś przed chwilą, mój
 2798   2, III|             sprzęty znajdujące się w tej izdebce. Nad łóżkiem wisiały trzy
 2799   2, III|                  szczególnie wyglądającą izdebkę. Był to tak zwany przeciwek,
 2800   1, VI |                  się prosto do nieba. Na jabłoniach i śliwach liścia widać nie
 2801   2, V  |              istotnie, cały śnieżną mgłą jacicy osypany, w milczeniu i pilnie
 2802   3, I  |           człowiekiem pospolitym, takim, jacy składają szare i bezimienne
 2803   1, V  |                 zna! raz ciebie na wozie jadącą widziała i już zna! - zapominając
 2804   1, I  |                się rubasznym, rzuciła na jadące kobiety swoją więź gałęzi
 2805   1, I  |                  głowy. Marta w kierunku jadących machnęła swą białą chustką
 2806   1, VI |                 rozstępowały się, jakoby jadącym z drogi ustępując. Król
 2807   2, I  |               sypialny, dziecinny i mała jadalnia, w której teraz sypiali
 2808   1, IV |              ceremonialne odchodzenie od jadalnych stołów zwyczajnym im nie
 2809   3, II |            wystawiłem, ani pasztetów nie jadam... Tak krawiec kraje, jak
 2810   1, IV |                   Jadłaś, Justynko, a?~- Jadłam, ojcze - odpowiedziała.~-
 2811   3, III|                na trzech stołach jeszcze jadłem zastawionych paliło się
 2812   2, I  |              pewno i w swoim Wiedniu nie jadłeś!~Prędko wyszła z pokoju,
 2813   3, IV |             stołów chodząc zapraszały na jadło, które według zwyczaju ich
 2814   2, IV |            zapachem pleśni kipiały wonie jadłowca, smoły i cząbru, kiedy Jan
 2815   2, IV |                środkowi wybiegały krzaki jadłowców twardymi jagodami niby czarną,
 2816   1, VI |                  Gdzie on jest? Chodźmy, Jadwiśku, szukać! Prędzej chodźmy!~
 2817   1, VI |               Panował podtenczas ostatni Jagiellon, dwoma imionami: Zygmunt
 2818   1, VI |                  dzikie jabłka, orzechy, jagody i grzyby; do rzeki po napój
 2819   2, I  |                 i kilka kur siedziało na jajach. Niesposób było w takiej
 2820   2, V  |          przyniesiona patelnia z dymiącą jajecznicą.~- Już jak ja jajecznicę
 2821   2, V  |                 jajecznicą.~- Już jak ja jajecznicę zrobię - zawołała wesoła
 2822   2, V  |                sobie na gliniane talerze jajecznicy i kwaśnego mleka. Przez
 2823   1, V  |                   Zdziwił się tak, że aż jąkać się zaczął. Blade oczy,
 2824   3, IV |                  Dla... to... tamto... - jąkał.~Ale powracająca fala znowu
 2825   2, V  |                 ją ciągiem niespokojność jakaściś w pole i na drogi parła,
 2826   2, V  |            domyśleć się teraz nie można, jakié tam wtenczas rozlegały się
 2827   3, I  |               układu, wdzięku, dowcipu i jakiegokolwiek talentu. Gra nieźle, ale
 2828   1, IV |              przez pamięć dla brata... i jakiegoż brata i człowieka!... Sierotę
 2829   1, IV |                   że wyraz ten ją ukole. Jakoż na mgnienie oka zmieszała
 2830   2, I  |                 z tymi przyzwyczajeniami jakżeby on mógł tak wielkiej pracy
 2831   1, IV |                mówiliśmy, spaść na jakąś jałową i głuchą pustynię...~Najpewniej
 2832   2, IV |               wznoszącym się za jeziorem jałowych piasków, w zamkniętym kole
 2833   1, III|                 wydawały mu się obcymi i jałowymi. Wszystkie siły swe przelewał
 2834   3, IV |                  wszystko droższe... Nie jam jeden taki! Co sprawiło,
 2835   3, II |          nadchodzący wieczór jak w pustą jamę patrzała, czym go zapełnić
 2836   1, VI |          pogiętych w niezliczone garby i jamy, śród których gdzieniegdzie
 2837   1, V  |             rzucając stryja wołał za nim Janek- pójdź tu, Mucyk!... ,~-
 2838   2, IV |                  Pewno dobrze po świętym Janie, a może i około świętej
 2839   2, III|           ludziom robić umie... Te pólko Jankowe był już sobie przywłaszczył,
 2840   3, III|              ramieniu kawalera, który, z jarzębiną u szarej siermiężki a twarzą
 2841   3, III|                 tam ciągle przy tej... w jarzębinach! Rozgniewanym wzrokiem na
 2842   3, III|                czarny warkocz czerwonymi jarzębinami przetykany.~- Popłyniem!~-
 2843   1, II |                  czerwienią kalinowych i jarzębinowych jagód; naprzeciw drzwi wchodowych
 2844   3, IV |                  jak wół ze schyloną pod jarzmem głową jedną bruzdę depcąc
 2845   1, V  |             sieci zarzucajcie,~Nadobnego Jasia na brzeg wyciągajcie.~Pług
 2846   3, III|                   wojacy jechali,~Mojego Jasieńka na wojnę wołali.~Siadaj,
 2847   2, IV |                ich głowami przeleciał.~- Jaskółka! - zawołała Justyna.~- To
 2848   2, III|                 Elżusi, z dala świecącej jaskrawą różowością swego kaftana
 2849   3, IV |                  wypukłością rzeźby śród jaskrawego tła umieszczonej. Wkrótce
 2850   1, V  |                  zaświecił jeszcze jeden jaskraworóżowy kaftanik; zupełnie taki
 2851   1, V  |                na szerokie plecy, okryte jaskraworóżowym kaftanem. W dużej płachcie
 2852   1, I  |     gdzieniegdzie kilka zagonów, a żółta jaskrawość kwitnącego rzepaku wesołymi
 2853   3, II |                  pozostawiło szeroki pas jaskrawy, który dachy i szczyty drzew
 2854   3, III|               wyłaniającym się ogromnym, jaskrawym księżycem. Część młodzieży
 2855   1, II |              buldeneżów i jeszcze niższą jaśminów, spirei i krzaczastych róż.
 2856   2, V  |                  potem za drugim mężem w Jaśmontach, a na ostatku, za trzecim,
 2857   3, III|          odkrytymi czuprynami biegiem ku Jaśmontowi wracali, czapkami machając
 2858   3, III|           barczystych Bohatyrowiczówien, Jaśmontówien, Zaniewszczanek i Starzyńskich,
 2859   3, III|                młoda ślubną swoją suknią jaśniejąca i z pomocą męża jako też
 2860   2, III|                nieskończoną ilością barw jaśniejące, te poznawane z bliska widoki,
 2861   2, I  |             pogoda stawała się cichszą 1 jaśniejszą. Wiatr ustawał, chmury rozbiegały
 2862   3, IV |                 gotowa istotnie w każdej jaśniejszej chwili wytrysnąć swawolą
 2863   2, I  |               będę miał choć jeden punkt jaśniejszy... O szczegółach tyczących
 2864   3, III|                 Staniewscy ze Staniewicz jaśnieli w tłumie wysokimi czołami,
 2865   2, I  |       zagłębieniach gruntu rozrastał się jasno-zielony ajer i stały wysokie łozy
 2866   2, IV |                  zmienną grę promiennych jasności i nagłych przyciemnień.
 2867   1, V  |                  zasłaniała z tyłu głowy jasnozłocistych włosów. Szedł prosto, równym
 2868   1, I  |          odbijały złociste, bujne wąsy i jasnozłote włosy opadające spod czapki
 2869   2, IV |                wysoko wzniósł czapkę nad jasnozłotymi włosami.~- Dzień dobry! -
 2870   1, VI |                  żab, tarakanów, wężów i jaszczurek. I rzeka ta nie była taka
 2871   3, II |          dotkliwie rozjątrzył Benedykta. Jątrzył go zawsze i coraz bardziej.
 2872   3, II |                  i nieco z boku w cieniu jaworów zatrzymujący się zgrabny
 2873   1, V  |             Jasieńku, konia osiodławszy?~Jaworu tam nie było, ale u stóp
 2874   2, I  |              warzywnymi. ogrodami szybko jechała i już ku otwartej bramie
 2875   1, VI |                  biegły luzem, na innych jechały bose niedorostki, w płóciennych
 2876   3, IV |            powinna, i upierając się przy jechaniu swymi końmi i ze swoim mężem,
 2877   1, VI |              ręka wydobywała z harmoniki jęczące tony, z innego kiedy niekiedy
 2878   2, V  |                mówieniem wzmożona grała, jęczała, szemrała chrypka.~- Ciotko -
 2879   1, I  |                  niskich jeszcze owsów i jęczmion.~Wśród tej wesołej przyrody
 2880   2, V  |                  i dwie młode dziewczyny jedli w sposób dość szczególny.
 2881   2, III|              dopustu bożego pośrzednik i jednacz jaki!~Zaperzony był jeszcze,
 2882   2, IV |                   W jednym gnieździe nie jednaki ptak się lęgnie. Szczenięta
 2883   1, VI |              serce pocieszone przez nią. Jednakowóż pomimo kochania i wszelakich
 2884   1, VI |                sałaty, lebiody, buraków. Jednokonne i dwukonne pługi na szeroko
 2885   2, I  |                  na nią przybyli kupcy. ~Jednokonny ich wózek stał przy bramie;
 2886   2, III|             ścierniska na swym mizernym, jednokonnym wozie, na którym siedział
 2887   2, IV |                  zmrok szarawy, wszędzie jednostajny i gdzieniegdzie smugami
 2888   3, III|              zamilkli, oboje w postawach jednostajnych, policzki na dłoniach opierając.
 2889   2, IV |                wtłacza w padoły. W życiu jednostek i narodów bywają momenty
 2890   2, IV |       rozległością majątku czy szczęścia jednostki, a celem były ludzkość,
 2891   2, IV |                się interesy powszednie i jednostkowe lub rozlegały się wzdychania
 2892   2, V  |          wszystkie zwinąwszy się w jeden jedwabisty, pstrokaty kłębek czarnymi
 2893   1, V  |          przyjeżdżała sama i z szelestem jedwabnych sukien, wzburzona, głośno
 2894   3, I  |              wypieszczoną i dość posażną jedynaczkę. Ale od tego czasu minęły
 2895   3, I  |                 piękne, do niej, jako do jedynaczki, wyłącznie należące. Osowce -
 2896   1, IV |                 wychowaniu i pieszczeniu jedynaka wyłącznie oddana, żyła jak
 2897   1, VI |                stworzenia czasowe. Bieda jedynie, że ubóstwo nasze rośnie
 2898   3, III|                zakołyszę... mój mileńki, jedynieńki, stareńki dziaduńku!~Im
 2899   2, I  |                  Nagle przerywając sobie jedzenie zaczął:~- Dziś, na przykład,
 2900   3, V  |                  jadł śniadanie, a kiedy jedzeniem był zajęty, o niczym z im
 2901   3, III|               najpierwsze arystokraty po jedzeniu czynić są zwykli. Jakkolwiek
 2902   3, V  |              bawiliśmy wszyscy i stamtąd jedziemy. Na pół godzinki tylko zajechałam,
 2903   3, I  |                 porwała się z kanapki.~- Jedziesz! - z żalem zawołała.~Ironia
 2904   3, II |                 straciła?" A ona: "Niech jegomość mnie podziękuje, bo zielony
 2905   2, III|           Elżusia.~- Taki koniec, że bez jegomościa obeszło się i jednego naszego
 2906   3, II |              okręciła się na miejscu i z jękiem na ziemię upadła. Kolana
 2907   2, V  |              ozwała się w nim chrypka do jękliwego szmeru podobna.~- Dlaczegóż?
 2908   2, III|               Fabiana żąć nie przestając jękliwym i śpiewającym głosem swym
 2909   1, II |        umieszczone ogromne rogi łosiów i jeleni; pomiędzy nimi wisiały uschłe
 2910   1, II |               wnet, na kształt górskiego jelenia, prędko i zręcznie wbiegać
 2911   1, IV |               złożonych z rogów łosich i jelenich, na których wprzódy już
 2912   1, VI |               rzeki po napój przybiegały jelenie, daniele i sarny, które
 2913   3, II |              żyję i chleb na tym świecie jem! Wieczna niedola!~Jednak
 2914   3, IV |              jego sam za lat kilka pewno jenerałem zostanie. Co się tyczy dwóch
 2915   3, IV |                 dwóch baronów i czterech jenerałów wesele to zaszczyciło. Zresztą,
 2916   3, II |                  tkwiła ogromna czerwona jeorginia.~- Wcale nie wytworny bukiet -
 2917   2, III|          wyrazach: "Andrzej Korczyński - Jerzemu Bohatyrowiczowi".~- Ojcu
 2918   3, II |            Starzyn, mąż dawniejszej pani Jerzowej... A to Alżusi kawaler,
 2919   2, IV |               można - rzekł Jan. - Chyba jesienią kiedy drzewa i krzaki wszystkie
 2920   3, I  |                 którą teraz spadała mgła jesiennego deszczu i na której obraz
 2921   1, V  |             będzie - szepnął - jeżeli do jesiennej pory krzyża nie skończym...~-
 2922   1, III|              gałązek, z którymi wietrzyk jesienny igrał, szepnęła:~- O! i
 2923   3, V  |                 z plastrem na szczęce, a jesiennym kwiatkiem w rudym warkoczu,
 2924   3, II |               wszystko na świecie gotowe jesteście zrobić, byleby was ładnie
 2925   1, II |                 Naturalnie! a poziewania jeszcze-nie dostała?...~- Jeszcze nie,
 2926   1, I  |              Słowo honoru, prawdę mówię! Jeszcześ wtedy nie była w Korczynie,
 2927   1, V  |          rozwiniętymi kształtami ciała i jeżącą się nad głową złotą gęstwiną
 2928   2, IV |           najczęściej po miękkich mchach jeżących się gdzieniegdzie młodymi
 2929   1, V  |            dokończył - do wielkich miast jeżdżą, za granicami przemieszkują,
 2930   2, II |                 pocwałował. Wybornym był jeźdźcem; wysoki, silny, z grzbietem
 2931   3, IV |              tuman kurzu; dwu czy trzech jeźdźców konno brzegami ściernisk
 2932   3, III|         zjeżdżały się bryczki, cwałowali jeźdźcy, pieszo dążyli mieszkańcy
 2933   1, III|             Łaska pańska na pstrym koniu jeździ... jednakowoż nieboszczyk
 2934   3, II |              swoją, ale na wynajętą łąkę jeździć! Już i koniczynę sieją,
 2935   2, V  |                 Dziś na Mogiłę z Jankiem jeździła? a? - uważnego tego wzroku
 2936   2, IV |                burze, jak ta; po Niemnie jeździłem, a pływać umiem prawie jak
 2937   3, III|                  podtenczas, jak spólnie jeździliśmy na Mogiłę...~Chwilę milczał,
 2938   2, I  |                  zapytała:~- Więc po cóż jeździsz do Korczyna?~- Bo mnie ta
 2939   3, V  |           myślałam. Ale teraz co innego. Jeżelim ja tobie potrzebna, jeżeli
 2940   1, VI |               Pan Bóg nasiał co niemiara jezior błękitnych i łąk zielonych,
 2941   3, II |            Dunaju, Alpach, szwajcarskich jeziorach, Adriatyckim Morzu... Może
 2942   1, VI |                 W jednych miejscach, nad jeziorami lub nad rzeczułkami, siedzieli
 2943   2, IV |              pagórkiem wznoszącym się za jeziorem jałowych piasków, w zamkniętym
 2944   3, IV |              miał w szarym, jednostajnym jeziorze codziennej troski i pracy.~
 2945   3, III|             przenosząc nabożnie wołał:~- Jezusa przed Bogiem Ojcem, a pana
 2946   3, III|                 inni.~- Co masz czuprynę jeżyć, kiedy niemocen jesteś! -
 2947   3, III|             szczawiów, z zaroślami psich języczków, których podługowate liście
 2948   2, V  |               Może komu taka szparkość i języczność upodobać się może, ale już
 2949   3, II |                 wynurzać się zaczynał.~- Języka - mówił - w czarce nie moczyłem
 2950   3, III|             bójek skłonni, a do maczania języków w czarkach niewstrętliwi.
 2951   3, III|               równowagi ducha powrócić i językowi milczenie nakazać. Do najbystrzejszych
 2952   1, V  |               włosy słońcem przeniknięte jeżyły się dokoła jej głowy jak
 2953   3, III|                 starość przemienię się w Joba o zmiłowanie proszącego...~
 2954   2, IV |                  wiewiórki zaszeleścił w jodłach, kos gwizdał donośnie, trochę
 2955   2, IV |          nieruchomymi słupami cieniów od jodłowych gęstwin padających. Wysłaniem
 2956   3, IV |              Zmiękło serce Dawida, gdy o Jonatanie w żałość przyobleczonym
 2957   1, IV |                 ramię. ~Jakiś otyły i na jowialnego gastronoma wyglądający sąsiad
 2958   1, II |          ubolewania naprzód, a potem tak jowialnej żartobliwości, że na koralowe
 2959   3, II |             przypowieściach wytryskająca jowialność.~- Łazarz mizerny - prawił -
 2960   1, IV |                 kobiety ze swym wiecznie jowialnym, a trochę złośliwym uśmiechem
 2961   3, II |             Giecołdach nie zapominała.~- Józika Giecołda żonka swachą na
 2962   2, III|                robaki. Z góry widziane - jubilerowie obracający w swym ręku najdroższy
 2963   3, III|          powstały ciche chichoty.~- Żeby Julkowego Sargasa z tyłu jej na tej
 2964   2, IV |               płynęli dalej. Jan mówił o Julku. Dziwny to był chłopak.
 2965   2, V  |                imieniu, Wasylku! czy tam Jurasiu albo Anzelmku!" Ale kiedy
 2966   1, I  |             przedrzeźniającego. Na twarz Justny wybił się wyraz silnie uczutej
 2967   3, II |                  pójść z nim, z ciocią i Justymką... poszedł... poszedł...
 2968   2, II |                   znanym, może drogim.~- Justynal~Na dnie stłumionego jej
 2969   3, V  |          powiedziałam, że wszystko o nim Justynce powiem, całą prawdę... Jeżeli
 2970   3, I  |      Przechodziło to jej siły i od dawna jut przekonała siebie, że obowiązkiem
 2971   1, III|             pracy będzie spokój, pewność jutra i przy tym... tych wiecznych
 2972   3, IV |               bohaterskich snów o nowych jutrzenkach i ofiarnych stosach!"~Mówił,
 2973   2, V  |                 koni dopatrzył. Anzelm i Jutstyna zostali we dwoje.~Niespodzianie
 2974   2, V  |          postarzał, więc nie tylko każdy kącik i każde drzewko, ale każdą
 2975   2, II |               smutnie z robótką w ręku w kąciku siedziała. Wtem do cichego
 2976   1, VI |               przeciągłe dobranoc; stada kaczek powracających z rzeki wylatywały
 2977   1, III|             razem szli polować na dzikie kaczki i bekasy, razem rybackim
 2978   3, I  |                 fantazji jego poda złotą kądziel. Do poszukiwań tych zachęcał
 2979   1, VI |                kominów, by z kościelnych kadzielnic, sto złotnych dymów podnosiło
 2980   2, IV |               usiadła; w powietrzu jak w kadzielnicy olbrzymiej głuszone zapachem
 2981   2, V  |                 sufitu wysoki, z białych kafel zbudowany, a u dołu mający
 2982   3, III|          chustkach na głowach, w luźnych kaftanach i staroświeckich mantylach
 2983   1, V  |                   okryte jaskraworóżowym kaftanem. W dużej płachcie przymocowanej
 2984   1, V  |             jeszcze jeden jaskraworóżowy kaftanik; zupełnie taki sam, jak
 2985   1, VI |         kraciastych spódnic i kolorowych kaftanów kobiecych migotało wszędzie...
 2986   3, II |                  zawieszoną, Teresa piła kakawelo, bo kakao jej niesłużyło
 2987   2, III|                 z kłosami upadały różowe kąkole, pąsowe maki i szafirowe
 2988   3, IV |             ukazywał:~- Gdyby pani mojej kałamaszce ten honor zrobiła i spólnie
 2989   3, IV |                Benedykt ręce z listem na kalana opuścił; gorzki uśmiech
 2990   2, III|                  zielony lesie!~O piękna kalino, prześliczna malino,~Najdroższa
 2991   1, II |                  przetykanego czerwienią kalinowych i jarzębinowych jagód; naprzeciw
 2992   1, VI |               purpurowymi gronami jagód, kaliny śnieżnymi kwiaty jak wielkimi
 2993   3, III|                  może by i sam na takiej kalkulacji lepiej wychodził, może by
 2994   1, V  |             oliwne, zimowe papierówki... kalwinki... sztetyny ... a tam ten
 2995   3, II |                  stopy obutej w cielisty kamasz i błyszczący trzewik prawie
 2996   3, I  |                 się zza niego cielistych kamaszach, spod mrużącej się trochę
 2997   3, II |                 nie posiada. Fakirem ani kamedułą zostać nie może. Jest on
 2998   1, IV |                 daleko więcej eleganckim kamerdynerem Różyca niżeli robotą swoją
 2999   3, III|             stosie desek pod stodołą, na kamieniach, na niskich płotkach. Wiedziano
 3000   3, I  |                był po prostu dwupiętrową kamienicą z dwoma rzędami wielkich
 3001   2, IV |                 minut stanęli na wąskim, kamienistym wybrzeżu, za którym rzeka,
 3002   1, VI |                Po chwili też człowiek na kamieniu siedzący ozwał się znowu:~-
 3003   1, VI |                 czapką oderwawszy się od kamiennego złomu pochyliła się nisko.
 3004   2, V  |            straże, stały w nieruchomości kamiennej, białe obłoki krepowym welonem
 3005   1, I  |          błękitne od bławatków, żółte od kamioły, różowe od dzięcieliny i