Tom, Rozdzial

 3006   3, III|                co kilka minut z kieszeni kamizelki wyjmując, niby która godzina
 3007   3, III|               które go ze zbitej w ścisk kampanii nieco wyosobniło, stanął
 3008   2, IV |                 letnie wieczory wysmukłe kampanule tknięte powietrzną pieszczotą
 3009   2, IV |                  proste i wysokie łodygi kampanuli, mające, zda się, tuż, tuż,
 3010   2, V  |                  pana Dominika dobry był kamrat... dobry... ja o tym wiem...
 3011   2, II |                to chłop! ha? Pobaw się z kamuszkiem, pobaw się, co to szkodzi?
 3012   3, I  |                  światła, woni, w każdym kamyku przydrożnym i każdej trawie
 3013   1, III|              ustać nie mogącym, że aż na kanapę z łoskotem upadł i oczy
 3014   3, I  |              materii, kilka oryginalnych kanapek do siedzenia lub do leżenia
 3015   1, IV |                  wiodąc panie ku głównym kanapom i fotelom kończyła rozmowę
 3016   3, II |            dymkowy surdut najpiękniejszą kanarkową barwą w tej chwili błysnął
 3017   3, III|        samodziałowych jaśniały ubrania z kanarkowej dymki, wśród ciemnych, długich
 3018   2, II |              drzwi sypialni wysłuchawszy kanwę z wyszytą różą na ziemię
 3019   3, II |                  ręku niosła dwa kawałki kanwy włóczkowymi różami i floresami
 3020   2, IV |               roztopiony łój do serca mu kapał, taką boleść w nim uczuwał
 3021   3, II |             która długo jak ptak upojony kąpała się w tym czarze, i tę drugą,
 3022   2, V  |          domowego wyrobu kołdrą Anzelm w kapcie i butach na wznak leżał,
 3023   1, I  |                 Ale boso czasem chodzę i kapeluszów ani żadnych drogich rzeczy
 3024   1, VI |               arabski, ognisty, z rzędem kapiącym od złota i drogich kamieni.
 3025   1, I  |                napełnia długa i swobodna kąpiel w kipiącym zdroju przyrody.~
 3026   1, I  |          pospadały i tworzyły na plecach kapiszony z muślinu albo perkalu;
 3027   3, II |          wyjeżdżać w góry lub nad morze. Kapitał osiągnięty ze sprzedaży
 3028   2, II |                by tylko istnieć mogły; o kapitale, który ludzie nie dość postępowi
 3029   1, III|                  z taką pensją i czystym kapitałem, który by tobie z Korczyna
 3030   2, II |                wiadomej sumy u jednego z kapitalistów miejskich, z którym on sam
 3031   2, I  |                 się ná dzień jeden robót kapitalnych uważała za błąd i złe rozporządzenie
 3032   3, III|             grosz z jego kieszeni na nas kapnął, toby i spólny dorobek,
 3033   3, III|                  wśród ciemnych, długich kapot, które nosili najstarsi,
 3034   1, III|                zaczęła na powietrzną grę kapryfoliowych gałązek, którymi wietrzyk
 3035   1, III|         wdzięcznie zbudowana i pachnącym kapryfolium gęsto opleciona była jedną
 3036   2, II |                melancholizuj tylko i nie kapryś, ale Panu Bogu dziękuj,
 3037   3, I  |                To, co usłyszał, nie było kaprysem lekkomyślnej wietrznicy
 3038   3, I  |                   Ktoś jest tylko trochę kapryśny, trochę znudzony, ale niestały
 3039   3, I  |                bez ognia w spojrzeniu, z kapryśnym zagięciem warg cienkich
 3040   3, I  |                 chłód i uderzył ją wyraz kaprysu te wargi otaczający. Uczyniła
 3041   2, I  |            niepodobne do przewidzenia są kaprysy serca czy tam wyobraźni...~-
 3042   2, III|                  kuchenną płytą ogromnym kapturem osłoniętą stała Antolka
 3043   3, III|                   że proces wygrał, a tą karą, na którą ich sąd zadekretował,
 3044   3, II |               Kirło spostrzegłszy, że ku karafce rękę ona wyciąga, z pośpieszną,
 3045   1, IV |                 dopuszczać! Od garnituru karafka!... Sto lat może garnitur
 3046   1, IV |            krzyknęła Marta - kryształową karafkę stłukła! Otóż to wasza pomoc!
 3047   1, IV |                   dla zebrania szczątków karafki na ziemi przysiadła i zakaszlała
 3048   3, I  |              życiu zwróconą i w ścisłych karbach je trzymającą. Energia ta
 3049   3, I  |          arystokratyzmu rodu i majątku - karciła siebie nieraz, wyrzucała
 3050   2, V  |          ściskali, bratali, pan chłopa w karecie swojej woził i pięknie prosił: "
 3051   2, I  |             szamerowanej kurcie. Poznała karetę i konie Różyca. Kupcy na
 3052   2, I  |                 kiedy Różyc wysiadłszy z karetki w progu domu stanął. Za
 3053   3, I  |              świecie gonitwą za zyskiem, karierą, grubym materialnym użyciem!
 3054   3, IV |             użycia, zysków i... świetnej kariery.~Wzrok Benedykta przemknął
 3055   1, III|                 jeszcze pochylił grubego karka, a wielkie wąsy tak mu w
 3056   2, IV |          zostawiał za sobą szerokie pasy karłowatych, kolczastych, białością
 3057   3, III|            Anzelm pamięta, że to ja panu karmazynową czapeczkę uszyłam i otoczyłam
 3058   2, IV |                bardzo powoli, czapki ich karmazynowym kolorem świeciły, a konie
 3059   2, II |                  Na pociechę po pańskich karmelkach chłopskie miotły, tymczasem,
 3060   3, II |                   kiedy się ich pieprzem karmi! - uśmiechnął się Witold.~-
 3061   3, II |                 do diabła, chce pieprzem karmić? - z odradzającym się rozjątrzeniem
 3062   1, IV |                zwijam się, tak częstuję, karmię, poję, zapraszam, w oczy
 3063   1, II |                okryła się najjaskrawszym karminem; błękitne, niewinne oczy
 3064   1, VI |               albo przyswojonego bawoła, karmną świnię i co tam zresztą
 3065   3, I  |                  w twarzy męża, który od kart książeczki wzroku nie odrywał.
 3066   3, I  |             białe ręce kurczowo ścisnęły kartę rozwartego na stole dziennika.
 3067   2, II |           rozłączenia. Przerzuciła kilka kartek i czytała znowu:~Aimer c'
 3068   3, III|             gleby i więdniejącą zielenią kartoflisk, a wszystko to razem wyglądało
 3069   1, IV |              ganku rozstawiono już stoły kartowe, ale grono poważnych panów
 3070   1, IV |         rozmawiając. Darzecki, który zza kartowego stołu przypatrywał się tej
 3071   1, IV |                 poważni panowie już przy kartowych stołach do gry zasiadali.
 3072   3, II |            żałobnej sukni splotła.~- Nie karz ty mnie za mój błąd mimowolny...
 3073   1, III|               które przy lada poruszeniu kąsają w serce.~W gabinecie swym
 3074   1, II |              wywołując pluski perlistych kaskad; lekki wiatr szumiał w klonach
 3075   2, IV |                Co to było? Czarodziejska kaskada jakaś przez rozrzewnioną
 3076   1, II |           pluskiem tryskała w perlistych kaskadach. Zarazem ludzie ci rozmawiali
 3077   1, III|                 wyrzucały w górę kipiące kaskady; w martwej atmosferze wichry
 3078   2, V  |           pokrajanych porcji chleba małe kąski odłamywali i dwoma palcami
 3079   3, I  |              pychy, wzgardliwości albo z kastowych przesądów, ale z zupełnej
 3080   1, I  |                  stanęła znowu i zaczęła kaszlać. Kaszel jej był gruby, chrypliwy,
 3081   3, II |                wtórze śmiechu, łajania i kaszlania starej panny przyskoczył
 3082   2, III|                rzeki, sam zaś dopatrywał kasztana i gniadej, których Jan po
 3083   2, III|                  drugim, pustym, z grubą kasztanowatą kosą na plecach, w różowym
 3084   1, V  |        tryskającą świeżością i zdrowiem. Kasztanowate włosy słońcem przeniknięte
 3085   1, II |             kosztownych sztachet topole, kasztany i lipy ścianą gęstej zieloności
 3086   2, I  |               was wszystkich w odludnych kątach żyjących, ale na szerokim
 3087   2, IV |                  Kolebka jej stała już w katakumbie napełnionej zmrokiem i milczeniem,
 3088   2, II |           rozdrażnienie nerwów i troszkę kataru, bronchitów, jak zawsze,
 3089   2, IV |                  dopiero obaczyłem, że w kąteczku pokoju pani Andrzejowa jak
 3090   3, V  |                   Widziu!~Wszystko, co z kątka gabinetu wysłuchała, bratu
 3091   2, V  |                  ciekawa, dlaczego panna kawalerowi, choćby takiemu, harbuza
 3092   2, III|            głosie wykrzyknął Jan.~- Psie kawalerskie życie! Jak kobiet w domu
 3093   3, III|                   skoro dotąd tak wesoło kawalerskiego stanu kosztował. On zaś
 3094   3, III|            ożenić się zamyśla, bo mu już kawalerstwo nagrzewać zaczęło. Lat ma
 3095   3, III|                jego płynęło. Ot, te same kawalery i panny, co teraz w gumnie
 3096   1, II |        synogarlicy wyciągającej dziób ku kawałkowi cukru. Widocznym było, że
 3097   2, II |                  śniadanie! Z rana, przy kawie, tylko troszkę sucharków
 3098   1, VI |                 świecące. Czasem kruki i kawki czarną chmurą zakrywały
 3099   1, IV |                teraz? którego? służę! ~- Kawowego kropeleczkę, jeżeli łaska!~-
 3100   1, IV |                piłeś? maraskino? różany? kawowy?- zagadał Kirło. - Może
 3101   3, IV |                  za hałas! Moja Tereniu, każ zamknąć okiennice i zapuścić
 3102   3, III|            zechcą, tego i ja zechcę; jak każą, tak ja postąpię...~- Dobrze!
 3103   3, III|              snop kopą wynagradzać sobie każąc. A wiele razy chcieli i
 3104   2, IV |            wytrzymać może, bo gdyby jemu kazano po dniach całych z założonymi
 3105   3, II |          pierwszą drużką do pary z panem Kazimierzem Jaśmontem, którego Franuś
 3106   3, III|                  Jaśmont! Jaśmont! Panie Kazimierzu! Kaziu! Panie Jaśmont! Jaś-mont!
 3107   3, III|               Jaśmont! Panie Kazimierzu! Kaziu! Panie Jaśmont! Jaś-mont!
 3108   2, V  |                 Jan:~- Ot i pan Witold z Kaziukiem, Walentego synem, płynie! -
 3109   3, III|                usług! A kto z kim? Panno Kaźmiro! Panno Cecylio! Panno Antonino!
 3110   3, III|               pod słońcem jego złociste, kędzierzawe, w tył od szerokiego czoła
 3111   2, III|                 szramę, około nasrożonej kępki włosów siną plamę; jednak
 3112   2, IV |                 polana niską, w nierówne kępy pogarbioną trawą obrosły.~
 3113   3, II |               miód nim na chleb kładli i kęs jego odgryzłszy porcje na
 3114   1, I  |                  trząsł nimi i silne ich kibicie chwiał wciąż w kierunki
 3115   1, VI |                 żółte gwoździki, wysokie kiciaste rezedy, krzaczyste boże
 3116   2, IV |               stopami ich zatrzeszczały, kiciasty ogon uciekającej wiewiórki
 3117   3, II |                trochę dopomóc mogłem, bo kiedyśmy się w okolicy spotkali,
 3118   2, III|            takiej promocji i ta.., ta... kiego miłego spotkania! ~- Widzi
 3119   2, III|                   po co? dla ja... ja... kiej przyczyny?~Jednak, tak jak
 3120   3, III|       biesiadnicy. Do rosołów, pieczeni, kiełbas, naleśników, makaronów,
 3121   1, III|                   takie śliczne, śliczne kiełbiki... ~- A las lubisz, ten
 3122   2, I  |              pełnym tego słowa znaczeniu kielich rozkoszy... Otóż i rumienisz
 3123   1, I  |               Zmysły jej przestały pić z kielicha rozkwitłej przyrody rozkoszny
 3124   3, IV |               pośpiechem tak purpurowych kielichów Łatwo było poznać, że ta
 3125   2, III|                 do wojska służyć...~- Te kieliszeczki, takie prawie żółte jak
 3126   2, III|             takie jak prawie ogień żółte kieliszki...~Z głębi domu, z kuchni,
 3127   3, II |                 osobliwa pociecha! Jeden kiep, drugi dureń, a obydwa błazny!~
 3128   1, VI |             idzie... Znowu narazi się na kiepkowanie ludzkie albo upadnie i stłucze
 3129   2, III|                   To tak prawie, jak ja. Kiepkują ze mnie ludzie, że kochliwa
 3130   3, II |             hrabiostwu, a może i jakiemu kiepskiemu księstwu... a jaka parantela.
 3131   3, I  |                ręką przez bujną fantazję kierowaną. Pełno tu było blasków i
 3132   2, III|           pozazdrościć, parą tęgich koni kierując, starała się przegonić wóz
 3133   2, II |           kochaliśmy się od dzieciństwa. Kierujecie ją na lalkę, na taką samą
 3134   1, III|             niezmiernych urodzajów na te kije, które w koła gospodarstw
 3135   1, III|              zajął się tylko wyjmowaniem kijów z kół swego własnego wozu.
 3136   1, I  |                wiejskich krosnach utkany kilimek. Wóz ten ciągnęła para koników
 3137   3, IV |                  spódnicami, fartuchami, kilimkami własnej roboty, motkami
 3138   1, I  |                 słomie okrytej pasiastym kilimkiem pomiędzy okrągłymi poręczami
 3139   1, III|          Wszedłszy do altany Benedykt po kilkakroć ucałował rękę i czoło żony
 3140   1, IV |                widoczne ślady dawności i kilkakrotnych przerabiań.~Druga, łagodniejsza,
 3141   1, III|         przygryzał. Po długim szukaniu i kilkakrotnym wołaniu usłyszał na koniec
 3142   1, VI |              przechodziła, zamieszkiwało kilkaset istot ludzkich, które wszystkie
 3143   1, VI |           kłaniało się bałwanom i żyło z kilkoma żonami. Jan i Cecylia wzdłuż
 3144   2, III|                owinięte w płachty leżało kilkomiesięczne dziecko. Nikt im nie pomagał,
 3145   2, I  |               pąsowymi czapkami świeciło kilkoro drobnych chłopskich dzieci.
 3146   3, I  |            Jedyną usługą, jaką oddało mu kilkotygodniowe zajmowanie się tymi okopami,
 3147   2, I  |                to więc kiedyś mająteczek kilkunastochatowy, czyli znajdujący się na
 3148   2, I  |               powabem. Odpocząć nieco po kilkunastoletniej ciężkiej pracy, gospodarstwo
 3149   1, II |         siedzącym na dziesięcinach ziemi kilkuset, tysiącu... trochę więcej...~
 3150   2, I  |                mogę być czymkolwiek albo kimkolwiek zajętym. Wyznam ci, że sam
 3151   1, V  |                 żenią się prawie nigdy". Kimże więc była? Jakim było jej
 3152   1, V  |               rozmowę, którą prowadził z kimš niewidzialnym, za domem
 3153   3, II |                  barszcz tak samo w górę kipi, jak i w wielkim...~Fabianowa
 3154   1, I  |                długa i swobodna kąpiel w kipiącym zdroju przyrody.~Prędko
 3155   1, V  |                  podnosił, cały wewnątrz kipiał, a na twarzy spotniał. Zdawać
 3156   3, III|                 w których skąpym świetle kipiała mozaika ludzkich kształtów
 3157   2, IV |                 głuszone zapachem pleśni kipiały wonie jadłowca, smoły i
 3158   3, IV |               tonąć nie potrzebował. Jak kipiątek długo i szczelnie zamknięty
 3159   3, III|             znajomości bez liku, Marynię Kirlankę zaznajamiał z Siemaszczankami,
 3160   3, II |              krwi, po której przepływały kiry fioletów i nad którą, niby
 3161   3, V  |            pyszczek do sukni jej tulić a kiściastym ogonem wywijać zaczął z
 3162   2, III|                ta gałązka z tymi ładnymi kitkami nazywa się tymotka, a ten
 3163   2, V  |               nimi idzie". A matka głową kiwa i odpowiada "Pewno idzie!
 3164   3, III|                  cicha cmoknęli, głowami kiwając. Jeden tylko Władysław Osipowicz,
 3165   3, II |                ożywieniem i ciekawością. Kiwał przy tym głową w znak zdziwienia
 3166   3, III|          siedzący patrząc na nią głowami kiwali i szeptali, że z tak piękną
 3167   2, V  |            siebie tobym już i palcem nie kiwnął, bo ciągle mnie na myśli
 3168   2, III|           poszczerbionym został, powstał kłąb zwikłanych z sobą ciał ludzkich
 3169   1, V  |                może mnie głupie ludzie i kląć będą na wypadek przegrania.
 3170   2, V  |                konkurencie posłyszał, aż kładł się od śmiechu. A ja, wiesz?
 3171   3, V  |                ludzkie rzeczy w głowę mu kładłaś... Moja Marto, za przyjaciółkę
 3172   2, I  |             przed nimi zachodzące słońce kładło na drogę szerokie szlaki
 3173   2, III|                 przecinanych i na ziemię kładnących się kłosów.~Paru godzin
 3174   3, V  |               zagadka! Wszystko to funta kłaków nie warte! Co w tym jest
 3175   3, II |                  buduaru stanął i na ich klamce rękę położył. Stał tak chwilę
 3176   2, I  |            trzymał się wiecznie pańskich klamek, od komina do komina jeździł
 3177   3, II |                słów! czy wy używając ich kłamiecie, czy nimi oszukujecie samych
 3178   1, II |                 z błyszczącymi brązowymi klamkami, dywany duże i spłowiałe,
 3179   2, I  |                zdjął ze starej, żelaznej klamki i zatrzymując ją w swych
 3180   3, IV |                  Jan nie udaje i mnie do kłamstwa nie kusi. Co zrobiło się,
 3181   2, I  |                zawołał - złapałaś mię na kłamstwie. Wszelkiej rzeczy niesmacznej
 3182   1, VI |      głębokościach puszczy wiele jeszcze kłaniało się bałwanom i żyło z kilkoma
 3183   1, II |         wyszytymi w czerwone róże głośno klapała o podłogę. Dopomagał jej
 3184   2, II |               długie wąsy opuściły aż na klapy płóciennego surduta, w którym
 3185   3, II |                 dokoła pokoju, przy czym klaskała w dłonie, wołała i wyśpiewywała:~-
 3186   3, III|                 na całe gumno zawołał:~- Klaskanego!~Wszyscy wiedzieli, co to
 3187   2, III|                  i wesoły, ze śmiechem i klaskaniem rąk wołający:~- Brawo, Justynko,
 3188   2, II |               salonie rozległo się jakby klaśnięcie z bicza, a po wąskich ustach
 3189   2, V  |                  do pamięci przywoływała klasyczne atletki, w tym stroju zbyt
 3190   2, III|               ścigających się na arenach klasycznych atletów. Śnieżna białość
 3191   2, I  |                 podreptała Bronia w ręce klaszcząc i wołając:~- Konfiturzki
 3192   3, I  |               jej samotne, ciche, prawie klasztorne życie.~Niewiele potem, gdy
 3193   3, IV |                watę zbytku i zamknięto w klatkę przesądu. Byłbym dziś może,
 3194   2, II |                ale ze schyloną nieco nad klawiaturą twarzą, z zajęciem, szukać
 3195   2, II |               Zamyśloną była, oczy jej w klawiaturę utkwione miały wyraz pytania,
 3196   2, II |                swe ku właściwemu miejscu klawiatury kierowała, kiedy w progu
 3197   2, III|               Znudziłaś się klepaniem po klawiszach i romansowymi książkami
 3198   2, V  |              jeden jedwabisty, pstrokaty kłębek czarnymi oczami w czerwonych
 3199   1, I  |                kurzawa owiała je wielkim kłębem, o tyle jednak przezroczystym,
 3200   2, IV |              dmąc w jedną stronę; chmury kłębiącą się i mieszając naprzeciw
 3201   2, IV |            ciemnych, srebrem obrębionych kłębów.~- Może dziś deszcz albo
 3202   2, V  |           Przyjaźnie, łagodnie, z cicha, klęcząca przy łóżku, kwitnąca młodością
 3203   2, V  |         spokojniej nieco niż wprzódy, od klęczącej przy niej dziewczyny wzrok
 3204   3, II |               twardości ziemi, na której klęczała, ani przestrzeni rozdzielającej
 3205   3, I  |                 przed czarnym krzyżem na klęczkach. Bogato oprawnej książki
 3206   3, I  |                wielki, czarny krucyfiks. Klęcznik był z cennego drzewa, pięknymi
 3207   3, I  |               pokoju wznoszący się przed klęcznikiem wielki, czarny krucyfiks.
 3208   2, II |                okropnie! A ta znów druga klęczy przy łóżku i fontanną płacze!
 3209   3, IV |          rozwartą książką oczy mu do snu kleić się zaczynały, gdy spory
 3210   1, VI |       Bohatyrowiczów, a pieczętowali się klejnotem Pomian, który jest żubrzą
 3211   3, III|              górze ostre krzyki żurawi i klekot bociani, a w dole na mdlejących
 3212   1, I  |              podobny turkot faetonu, ale klekotliwe trochę i z lekkim skrzypieniem
 3213   1, I  |                 kroków, z towarzyszeniem klekotliwego turkotu kół wzniósł się
 3214   3, II |                 co wieczór przychodzi mi klektać nad głową o gospodarstwie...
 3215   2, III|                   jak dwa lata temu zbił Klemensa, który mu łączkę spasał,
 3216   2, III|            Justynko, zuch! Znudziłaś się klepaniem po klawiszach i romansowymi
 3217   2, III|             owiec, a w zimie cepem bił o klepisko; heblem, piłą, młotkiem
 3218   2, IV |               Rosła w atmosferze trosk i klęsk domowymi ścianami ogrodzonych;
 3219   2, I  |                 Lada niepowodzenie, lada klęska w gospodarstwie, a jej najdroższe
 3220   2, III|                 się cały w cierpieniach, klęskach, upadkach i urąganiach napełniających
 3221   3, V  |                którą pokochał, uleczy... klin klinem wybijać najlepiej...
 3222   3, V  |                 pokochał, uleczy... klin klinem wybijać najlepiej... Szczęśliwym
 3223   2, III|             mogło, że wzgardliwie na ten kłócący się i do bójki zrywający
 3224   3, I  |        przyjemności.~- Przeszkadzasz mi, Klociu - przemówił.~Na dźwięk jego
 3225   1, VI |                 do połowy już obrobionej kłodzie drzewa. Anzelm wielką czapkę
 3226   1, I  |                na głowie, inne zaś, niby klomb ogrodowy, kwitły rumieńcami
 3227   3, I  |                Wkrótce zniknął za gęstym klombem akacji. Klotylda zaś biegła
 3228   3, I  |             ogromny dziedziniec zdobny w klomby i trawniki, a tło jej stanowiły
 3229   3, II |                 okrywały wyraźne rysunki klonowych czy lipowych liści. Przez
 3230   2, V  |                giętkiej może grabiny czy klonu w wysokie łuki powyginanymi.
 3231   2, II |              chwilę o szwagrze i ciężkim kłopocie swym całkiem zapomniał.
 3232   2, IV |              gospodarskiej i majątkowych kłopotach opowiadając, ale przed tym
 3233   3, II |               parę minut panowało trochę kłopotliwe milczenie przerywane tylko
 3234   1, III|                krzykliwsze. Oprócz pracy kłopotliwej i drobiazgowej, której się
 3235   3, III|              powiewu, aby urość w kwiat, kłos albo strzałę. Promień ten,
 3236   2, III|            obeszło się i jednego naszego kłosa na tym kawałku dziś nie
 3237   2, III|          żniwiarek podnoszących w rękach kłosiste więzie, wnet powstać miała
 3238   1, V  |                ścieżce utopionej na dnie kłosistego morza, która zaczynając
 3239   2, III|                  nie było, stojąc na tym kłosistym, żółtym, sprężyście pod.
 3240   2, V  |             lampa z grzybiastym szklanym kloszem. Zresztą, pod ścianami stały
 3241   2, I  |                przy zakręcaniu wielkiego klucza w zamku spichrza gwóźdź
 3242   3, II |          przecież zobaczył starą pannę z kluczami i dziewką folwarczną idącą
 3243   1, V  |               kwiat gasztu. Podskoczyła, kluczką gałąź przechyliła i prędko
 3244   1, V  |                głosem odkrzyknęła.~- Weź kluczkę i wisień z drzewa nazdejmuj!
 3245   1, II |                  sterczącą trzęsła i pęk kluczów głośno dzwonił w jej ręku. ~
 3246   1, II |                  powróciwszy, z brzękiem kluczy otwierała szuflady kredensowej
 3247   2, III|             który ożenił się już, w oczy kłuła; trzeciej o weselu zaraz
 3248   2, III|              Jana, który przecież raźnym kłusem w bramę zagrody Anzelma
 3249   1, V  |                 pulchnej i zarumienionej kluski, przez płot przeskoczyła
 3250   2, II |                  Marta tego syrka dała z kminkiem i szyneczki.., bo bifsztyk
 3251   1, V  |                 delikatnym lasem białego kminku; tu i ówdzie pod grzędami
 3252   1, VI |                  lasem powiewały cienkie kminy i lebiody, maki różowo i
 3253   3, III|                  za tobą pójdzie w puste knieje!~Ale ani przymówki, ani
 3254   1, VI |                  Zmiarkował zaraz, że od Knyszyna do tego miejsca, o którym
 3255   1, VI |                  się polowaniem w swoich knyszyńskich lasach. Zmiarkował zaraz,
 3256   2, V  |                 głowie jej piętrzyła się koafiura od sukni jeszcze niezwyklejsza,
 3257   1, IV |       przymieszką francuskich wyrazów, z kobiecego prawie wydelikacenia cery
 3258   1, IV |                 tymi kilkunastu twarzami kobiecymi i męskimi znajdowały się
 3259   3, III|                 nad zaściełającym ziemię kobiercem przygasłym i spłowiałym,
 3260   1, III|             otoczyć zbytkiem kwiecistych kobierców i aksamitnych trawników.
 3261   2, III|                  kładły się na puszystym kobiercu po raz drugi podrastającej
 3262   1, I  |            twarzy ku wiezionym przez się kobietom odpowiadał wesoło na zapytania
 3263   2, IV |            bezludne; który, tak jak ona, kochając naturę znał ją lepiej i
 3264   3, II |             utalentowane i namiętnie cię kochające dziecko, które w słońcu
 3265   3, I  |              duszę tej niewinnej dotąd i kochającej istoty ludzkiej. W samej
 3266   2, III|                żywych, młodych, silnych, kochających ziemię i ludzi! ~- Amen! -
 3267   2, V  |                woli przy mężu kochanym i kochającym nie chcieć? Wzajemność zaś
 3268   2, IV |            żałobnych parad i kwitły róże kochającymi dłońmi zasadzone. Tu, nad
 3269   3, II |                  się to już raz skończy. Kochałam cię, kuzynie, do tego stopnia,
 3270   3, V  |               jak matka i... za matkę... kochałaś i pieściłaś: a nie po głupiemu
 3271   3, IV |            kroplę wody, każdy jej kamień kochałem... mogłem być wrogiem ludzi,
 3272   3, II |                 łączyło, co kiedykolwiek kochałeś, proszę cię, abyś mi odpowiedział
 3273   2, II |               prawo. Jestem jej bratem i kochaliśmy się od dzieciństwa. Kierujecie
 3274   3, IV |                 już wtenczas to wszystko kochało, a on pokusy i rady gdzie
 3275   3, I  |                te wycieczki do Korczyna? Kochałżeby on naprawdę Justynę, a miłość
 3276   1, II |               sobie na górę, aby naszego kochanego artystę odwiedzić... słyszę:
 3277   2, III|               ziemi. Nie darmo dawny jej kochanek wspominał o jej dawnych
 3278   2, II |          zbawieniu.~- Spacerujesz sobie, kochanko, spacerujesz, nie wiedzieć
 3279   2, III|             czytał ich tytuły: ~- Psalmy Kochanowskiego... Niech pan spojrzy na
 3280   2, I  |           szczegółach tyczących się tych kochanych chłopców pomówimy innym
 3281   2, III|              Kiepkują ze mnie ludzie, że kochliwa jestem, ale o to mnie bynajmniej!
 3282   3, II |              ganku zaś stał tylko co tym koczykiem przybyły Zygmunt. Z parokonnej,
 3283   2, V  |                Teresa.~- O, tak! i przez kogóż? przez takiego margrabiego
 3284   2, V  |         jutrzenki wpatrzona uchem łowiła kogucie piania, które teraz słabym
 3285   3, V  |             białoczarna sroka zakrakała, kogut za płotem zapiał i żółty
 3286   2, V  |               przeciągłe, donośne pianie koguta, które rozległo się blisko
 3287   2, III|                gruchanie gołębi i pianie kogutów.~W zagrodzie Anzelma czerwone
 3288   1, VI |                bure i czarne koty; butne koguty z płotów i gałęzi rzucały
 3289   1, V  |            których przecież cicho płynął kojący szmer. Przed sobą, o kroków
 3290   1, V  |             napełnione palącą tęsknotą i kojącymi ją nadziejami, listy wysyłane
 3291   2, II |                 na dziś swoich liliowych kokard pożyczyć! - obejmując Martę
 3292   2, V  |         obcisłych stanikach i kolorowych kokardach u szyi, łokciami o stół
 3293   2, I  |                 przed chwilą wyliczyłaś. Kokietek, szczebiotek, histeryczek,
 3294   2, I  |              widziałeś pewno na świecie. Kokietką nie jest...~- Otóż to -
 3295   2, II |                wysokie zajmuje miejsce w kołach arystokratycznych... stryjeczny
 3296   2, III|           promieniami jego przeniknięty, kołami wozów i licznymi stopami
 3297   1, II |                się filuternie, dłonią po kolanie uderzył; wybiegł przez drzwi
 3298   3, III|                siebie okręcił i na jedno kolano przed nią przypadając rękę
 3299   3, III|                 w bladoróżowe, misterne, kolcami zjeżone kwiaty mieszające
 3300   1, VI |               śnieżnymi powojami lulku i kolczastymi kwiatami ostów. Tej dzikiej
 3301   2, V  |              tańcami nazywa) w broszce i kolczykach przyszła, a złotnymi bransoletami
 3302   3, III|                srebro udających szpilek, kolczyków, bransolet. Szła wyprostowana,
 3303   1, VI |            rozpęknięciami poprzerywane i kolczystą wikliną zjeżone, to zielone
 3304   1, III|                mnóstwo poduszek, serwet, kołder itd. Przy tym tęskniła i
 3305   2, IV |                pożarem i rzucają w górę. Kolebka jej stała już w katakumbie
 3306   3, IV |                 chował. Gdyby nie ty, od kolebki pewno owinięto by mię w
 3307   3, III|                żołnierz z konia spadnie,~Koledzy nie pożałują,~Jeszcze go
 3308   1, IV |         przybywał nieco starszy od niego kolega szkolny, student tak jak
 3309   2, III|               latoroście zielone i swoją koleją w silne drzewa wyrastały.
 3310   1, II |                jaki wypadek... bo z tymi kolejami żelaznymi wszystko być może...
 3311   2, V  |                przestrzeni rozstawieni i kolejno sobie hasło podający, tak
 3312   2, II |                wyprodukują. Co ten stary kołek w płocie prawił o cywilizacji,
 3313   2, IV |           regularnym i ściśle zamkniętym kołem falistych wzgórzystości,
 3314   2, V  |                  naopowiadałam! Może zła koleżanka ze mnie? Teraz możesz spokojnie
 3315   1, IV |                 n'est-ce pas? - z trochą koleżeńskiej poufałości szepnął do Różyca
 3316   1, IV |              Pochwycił obie jej ręce, po koleżeńsku mocno nimi zatrząsł i szybkim
 3317   1, III|              tych samych rozkoszy nauki, koleżeństwa zaostrzania wzroku przez
 3318   2, II |               tak, jak gdyby to był twój koleżka, z którym wolno ci rozmawiać
 3319   3, I  |                  zarówno jak o szerokich koligacjach i świetnej edukacji kobiety,
 3320   1, V  |                  urodzonej, z rozległymi koligacjami, z wychowaniem świetnym,
 3321   2, II |           Darzeckiego, jego wykwintność, koligacje, sam nawet sposób mówienia
 3322   2, II |               Ładna i dobra kobiecina... koligatka przy tym i nie biedna...
 3323   1, II |                 zataczającą dokoła łodzi koliste bruzdy. Justyna spostrzegła,
 3324   1, VI |            całkiem niskie płoty z desek, kołków lub wzdłuż umieszczanych
 3325   2, V  |              kapocie, zza której grubego kołnierza widać było koszulę u szyi
 3326   3, III|     staroświeckich mantylach z szerokimi kołnierzami u szyi i rękami pomarańczową
 3327   2, IV |                  czapki ich karmazynowym kolorem świeciły, a konie pod nimi
 3328   1, VI |        piękniejszy był od drugiego, a od kolorów ich szat i drogocenności
 3329   1, IV |                tym świątecznie ubrana, z kolorową kokardą na szyi i wysokim
 3330   1, I  |                  suknię... jeszcze wtedy kolorowe suknie nosiłam... Kapelusz
 3331   3, III|             skromne spódniczki i staniki kolorowymi paskami objęte, jesienne
 3332   3, II |             wzrokiem po obecnych wodził. Kolosalność cyfr wymienianych zachwycała
 3333   1, VI |            wszyscy zdumieli się, bo król kołpak swój zdjąwszy z głowy powiał
 3334   2, I  |             jasno zielone ajery i ciemne kołpaki łozy, dochodziły prze ciągłe
 3335   2, I  |                 podobnymi do aksamitnych kołpaków. Było to miejsce ciche,
 3336   1, VI |            czołem królewskim świeciło na kołpaku brylantowe pióro, a drogie
 3337   3, II |              śród zmroku niby w kamienną kolumnę przemieniona, czuła teraz,
 3338   3, II |             puchach chować i na obłokach kołysać! Ale Leonia jest dziewczyną,
 3339   3, II |             rzewny, na skrzydłach poezji kołyszący się, Zygmunt czarował ją
 3340   2, IV |                 biegającą, ni to ptakiem kołyszącym się pod obłokami. Dawno
 3341   2, IV |          pociemniałą ziemię utkwiła. Nad kołyszącymi się czołami i powiewającymi
 3342   3, III|             sąsiadowi, że podczas i mały komar wielkiego konia do krwi
 3343   3, III|             wielką gorzkością karmiły. O komarowe sadło każdego przed sądy
 3344   3, II |                  w mnóstwo miejsc na raz komary kąsały, nie dokończyła,
 3345   1, IV |            wyczytanych przewidywaniach i kombinacjach. Niektórzy z sąsiadów żywszymi
 3346   1, I  |            Ciekawam - szepnęła - jaką to komedię mieć dziś będziemy?~Marta
 3347   3, III|                 do góry sterczeć?~Jak na komendę Franuś nagle i energicznie
 3348   3, IV |               wydając. Pierwszy drużbant komenderował należytym uszeregowaniem
 3349   3, II |                  wszystkie jej rozkazy i komenderówki, a ilekroć na nią spojrzał,
 3350   3, I  |               utrwaliła się w atmosferze komfortu, poezji, wyniesienia się
 3351   1, VI |                  smrodliwe, bez pieców i komi1lów, bo tym leśnym ludziom nieznajoma
 3352   2, IV |            świecącymi oknami i dymiącymi kominami, jak paciorki jedno po drugim
 3353   2, I  |                bym tę chińską figurkę na kominku u siebie postawił? A francuszczyzna
 3354   1, VI |                  w podłuż rzeki, a z ich kominów, by z kościelnych kadzielnic,
 3355   2, I  |                przedmioty, jak mahoniowa komoda pod ścianą, dwa olejne portrety
 3356   3, III|                Dobry był z pana Dominika kompan... o! dobry... pamiętam...
 3357   3, III|             drugiej strony, Domuntowie z kompanionami także uspokajać się zaczęli,
 3358   3, II |               która do kredensowej szafy kompot i resztę wina chowała, i
 3359   1, II |          czystość. Przyrządzała sałaty i kompoty, przynosiła butelki z winem,
 3360   1, IV |                  i słynnych w tej chwili kompozycjach muzycznych prawie żadnego
 3361   3, III|                  stronom dogodziłby taki kompromis i Bóg to wie! Może też obydwie
 3362   3, V  |        dobrodzieja córkę moją taka te... kompromitacja spotkała...~Sapał głośno,
 3363   3, V  |            smyczek do góry wzniósł.~- Tu kompromitacji żadnej dla Justynki nie
 3364   3, II |              znów tak cichy, jak gdyby z konającej piersi wychodził:~- Widziałeś?
 3365   2, V  |             patrząc takim głosem, jaki u konających bywa, kilka razy imienia
 3366   2, IV |                  jak człowiek w momencie konania będący, imienia boskiego
 3367   3, III|                na wesele, ale musiała...~Koncept ten wywołał ogólną wesołość
 3368   2, II |                  czyni przerwę w domowym koncercie, oznajmiła ona, że z podaniem
 3369   3, IV |              weselne Elżusi miały się ku końcowi. Więcej niż o połowę zmniejszona
 3370   3, III|                  się zwracając, a zawsze kończąc wyrażeniem wątpliwości,
 3371   1, II |               uszy i część włosów małymi kończykami węzła sterczała nad ogromnym
 3372   1, IV |            jeszcze do gry nie zasiadało. Kończyli picie likierów, palili cygara
 3373   1, V  |             twarzą, w miejscu zaś, gdzie kończyło się ogrodzenie z desek,
 3374   1, V  |                  Korczyński na nas różne kondemnacje u sądów wyjednywał? Czy
 3375   2, V  |          otaczają słońce. Był tam wielki Kondeusz, książę de Luynes, książę
 3376   3, III|               był ubogim, pokrewieństw i koneksji posiadał bez liku, a gdyby
 3377   2, I  |         Przyniosę ci więc konfitur, bo o konfiturach moich nie będziesz mógł
 3378   3, II |                  posunął. Potem omletu z konfiturami z półmiska nabierając mówił
 3379   1, IV |                po której ściekało trochę konfiturowego soku, i ruchem pieszczoty
 3380   2, I  |            konfiturzki! i ja, mamo, chcę konfiturzek !~Z całej; dość osobliwej
 3381   2, IV |             Andrzej jeden przy drugim na koniach równej piękności jechali.
 3382   1, V  |               Adaś! a spóźniliście się z koniczyną, aá wstyd patrzeć! Będzie
 3383   2, II |                 smutną, ale nieuniknioną koniecznością budzącą w nim samym żal,
 3384   3, III|                  niskim ukłonem i w same koniuszki palców pocałował. Nikt nigdy
 3385   2, V  |                 I każdy, kto tylko o tym konkurencie posłyszał, aż kładł się
 3386   2, II |                  twarzy...~- Cóż to? czy konkurent jaki przyjeżdża? - dostając
 3387   1, II |              jeszcze przyjedzie?~- Dwóch konkurentów do ciebie przyjedzie!- z
 3388   1, III|                przed dziesięciu laty? Od konnego jeżdżenia po polach i ciągłego
 3389   3, IV |                  dwu czy trzech jeźdźców konno brzegami ściernisk cwałowało;
 3390   1, V  |                wysokich i rozczochranych konopi. Dalej nisko na zagonach
 3391   2, II |               wysoki, silny, z grzbietem końskim jakby zrośnięty, pomimo
 3392   3, II |                biedniej. Ule były starej konstrukcji i niepomalowane, stodoła
 3393   2, II |              Witold. - To są, mój ojcze, konsumentki, które z pewnością nic nigdy
 3394   3, I  |          Zamyślenie jej nie było pogodną kontemplacją rzeczy miłych i pomyślnych,
 3395   3, III|             skupionej jakby i osłupiałej kontemplacji pogrążony, oczu z niej nie
 3396   1, IV |             kontenci, myślę sobie, i sam kontent jestem... Ot, myślę, zaraz
 3397   3, III|                   Niechby pan Korczyński kontentował się tym, że proces wygrał,
 3398   2, I  |                  mężem. Niech przygotuje kontrakt, umowę czy tam coś podobnego
 3399   3, III|       błogosławiąc i wiernie jemu według kontraktów uiszczając się. On mrze
 3400   2, III|                 czystym, silnym kobiecym kontraltem sama ciągnęła:~O drzewa
 3401   2, I  |              nimi składałem... Ale w tym kontraście czarnych włosów i szarych
 3402   3, III|                 Kiedy zaś polkę zamienił kontredans tańczony skocznym i przyśpieszonym
 3403   2, V  |                 wątpię... Głęboko trzeba kopać, aby wodę znaleźć, a tym
 3404   3, III|                   którą na kształt kreta kopał w cichości i nisko, ale
 3405   3, IV |             wzrok w rozwartej u stóp ich kopalni klejnotów. Z nieba i spod
 3406   3, IV |           kryształową szybą przysłoniętą kopalnią klejnotów. W zarzecznym
 3407   1, IV |      profesjonalne, jako to: tyle i tyle kopiejek za pud takiego i takiego
 3408   2, III|           ludzkości. Ulewą żaru błękitna kopuła oblewała ich zgięte plecy,
 3409   2, III|         fundamentem dźwigającym błękitną kopułę i okrytym ruchliwym mrowiem
 3410   1, V  |             siebie, a nad sobą błękitnej kopuły nieba. Była to niska puszcza,
 3411   1, VI |        zaciszności leśne grzmotem swoich kopyt i przeraźliwym wiżdżeniem.
 3412   2, IV |                niecierpliwości pyrchały, kopytami piasek grzebiąc. Kiedy mnie
 3413   1, IV |                 roztworem różnych soli i kor smarując maściami zagrożone
 3414   1, VI |                 drżeć z rozkoszy i biała kora srebrniała na brzozach,
 3415   2, III|              kształt czarnych paciorek w koralową oprawę u tych. Przed niewielką
 3416   1, II |           jowialnej żartobliwości, że na koralowe jej usta zwolna powracał
 3417   2, V  |                 No, co tam! Pewno aż cię korci, tak chcesz dowiedzieć się,
 3418   1, III|           zapanowały były wtedy pomiędzy Korczynem a wsią sąsiednią, noszącą
 3419   1, II |          tysiączki będą z tego ślicznego Korczynka - zachęcony i do żartobliwego
 3420   3, II |        przebijając począł gościa o żniwa korczyńskie rozpytywać.~Starzyński,
 3421   3, II |              rozwiewającej się mantyli i kornecie, czyli białym czepcu z obfitym
 3422   3, III|      krochmalnymi garnirunkami sterczący kornet Fabianowej, na trawiasty
 3423   3, III|                   W suto wygarnirowanych kornetach lub nowożytniejszych czepkach,
 3424   3, III|               coraz ogniściej znad rzędu kornetów i czepków ścigał ją wzrokiem
 3425   2, II |                 w tej chwili miękki i go korny, mówić zaczął:~- Kotku ty;
 3426   3, IV |       srebrzystość siwych mchów. Górą po koronach sosen prawie czarnych tu
 3427   2, V  |              wizerunki rycerzy cierniową koronką zwieńczone.~- Żeby teraz
 3428   2, IV |                polany, a w kryształowych koronkach drzew przemienionych w grobowce
 3429   1, IV |           szkłami binokli pobłyskując, z koronkową chustką i parasolikiem w
 3430   3, III|               puste przestrzenie gajów i koronkowe gałęzie drzew widać było
 3431   2, IV |                 u szczytów swych dopiero korony gałęzi rozpościerające,
 3432   2, III|               Zachciało się babie trzeci korowaj piec! Chłopca i bez tego
 3433   3, III|              dumnie dokoła toku taneczny korowód prowadził.~- Owszem! Przecież
 3434   3, III|               jak łabędź płynęła przodem korowodu, a widzowie dokoła stojący
 3435   1, I  |              chusty tworzyły nad zbożami korowody żywych piwonii i słoneczników.
 3436   3, III|                  dorosłymi dziećmi stary Koroza, dawno już z zagrodowca
 3437   3, III|         Grubobrzucha postać folwarcznika Korozy i apoplektyczna cera Starzyńskiego
 3438   2, V  |                  pali...~Kawał brzozowej kory płonął istotnie w piecu
 3439   1, VI |               się daleko i o ziemię biły koryta w niej sobie prując, czego
 3440   2, IV |                ptaki, prawdziwe pokoje i korytarze budują... Ot, i druga leci,
 3441   2, IV |                  czwarta!...~Z pokojów i korytarzy w nagiej i gładkiej ścianie
 3442   1, V  |                  polnej urywał się wąski korytarzyk i w prostej, długo ze stron
 3443   1, V  |                 i mającej pozór wąskiego korytarzyka, którego ściany tworzyło
 3444   3, II |                  na wąskim i wpółciemnym korytarzyku oblały go fale muzyki Orzelskiego;
 3445   3, II |                nielitościwy podcina same korzenie jej życia. Z postawy jej,
 3446   1, I  |                   Z łaski wuja i wujenki korzystaj, strój się, kiedy cię stroić
 3447   2, I  |                Układ ten - mówił - byłby korzystnym dla stron obu. Wołowszczyzna
 3448   2, IV |         wiewiórki zaszeleścił w jodłach, kos gwizdał donośnie, trochę
 3449   1, VI |                 powracający pobłyskiwali kosami albo wznosili w powietrze
 3450   1, V  |                  czubka! - sarknął znowu kosarz.~- W ojca wrodził się -
 3451   1, V  |             powstrzymać się zupełnie, do kosarza, którego kosa pobrzękiwała
 3452   1, IV |                taka i taka orka, siejba, kośba itd. Teraz jednak mówili
 3453   1, VI |             rzeki, a z ich kominów, by z kościelnych kadzielnic, sto złotnych
 3454   2, V  |                  i góry albo, zdaje się, kościoły na polu wystawiał. Jednego
 3455   2, V  |           ciężarem swego wyschłego, lecz kościstego ciała na podłogę runął.
 3456   1, I  |                 zmarszczek, z wpadłymi i kościstymi policzkami, z wyrazem goryczy
 3457   3, II |                  tylko po Niemnie orać i kosić umie, a tamte dwa to jeszcze
 3458   1, V  |             powiedzieć, sama z parobkiem kosiła i orała... Wtedy mnie stryj
 3459   3, IV |               grubej kapocie i wielkiej, kosmatej czapce u szczytu góry pod
 3460   1, VI |                zgrabnych albo wielkich i kosmatych, pokrzykiwali na konie,
 3461   1, I  |              muślinu albo perkalu; innym kosy nawet czarne albo złociste
 3462   2, I  |         drewniany, nieotynkowany, niby z kosza zieleni wychylał się ze
 3463   3, V  |              wrót podwórka odrosłą trawę koszący. Spostrzegł ich i zrazu
 3464   2, I  |             drewniane skrzynie i stołki, kosze , z łoziny uplecione, a
 3465   1, VI |                albo po grzędach rwały do koszów liście sałaty, lebiody,
 3466   3, II |          przyznanego mu przez sąd zwrotu kosztów. A jakże! Naturalnie! Natychmiast
 3467   2, II |           granicę... Podróż sześciu osób kosztowała wiele, ale sprawienie im
 3468   2, I  |                 swych okazywać, wiele ją kosztowało. Drzwi na klucz już nie
 3469   2, II |                niewielką książką, której kosztowna okładka połyskiwała dwoma
 3470   1, III|                bardzo biegłego i również kosztownego ogrodnika. Przez dwa lata
 3471   1, III|                celu przeprowadzenia dość kosztownej i niebezpiecznej sprawy.
 3472   3, I  |              poczytywaną. Biegli i coraz kosztowniejsi nauczyciele wróżyli mu przyszłość
 3473   2, I  |                  sprzęt dość osobliwy, i kosztowny. Ale Kirłowa pamiętała dobrze
 3474   3, I  |           żurnalowym ubraniu, obcisłym i kosztownym, w płytkim obuwiu, które
 3475   2, I  |                pójdzie. Ale szkoły drogo kosztują. Czasem sobie włosy z głowy
 3476   3, III|                  u piersi śnieżne przody koszul i po kolana wysokie buty
 3477   2, III|               mężczyzna, którego śnieżna koszula bielała, lecz rysy znikały
 3478   2, V  |              panny i gołe albo w jednych koszulach chodziły!~Justyna w opowiadanie
 3479   2, III|         poprawiały w domu dopóty, dopóki koszulom mężów i braci nie nadały
 3480   1, V  |                 nie mówiłaś, że ładny?~I koszyk z wiśniami pod samą prawie
 3481   1, V  |              pełną garścią zaczerpnęła z koszyka czerwonych jagód i wnet
 3482   1, II |            leżały książki, stały zgrabne koszyki i pudełka z przyborami do
 3483   1, V  |              domem stojącej prowadził. Z koszykiem pełnym wisien w ręku i z
 3484   3, III|              iskrzyły się w zmroku jak u kota. Ale bo też zapraszał teraz
 3485   1, III|               powiedz! a? dlaczego, moja koteczko?~Nie broniła się pieszczotom
 3486   2, III|                  wargi przygryzając.~- I kotka panna Antonina dobrym słówkiem
 3487   2, II |                go korny, mówić zaczął:~- Kotku ty; mój, robaczku, złoty,
 3488   3, III|           zamkniętym i na ogniu stojącym kotle. Przed godziną, kiedy młodzież
 3489   3, II |                co chcesz, robaczku? Może kotlecika albo pierożków z czernicami?
 3490   3, II |          okrywającą zajadając ze smakiem kotlety nieustanną prawie rozmową
 3491   3, III|                  skarbnica pieśni i w tę kotlinę wysokimi ścianami od świata
 3492   2, III|         niezmierną przeciągłe miauczenie kotów naśladować począł. Na ustach
 3493   2, I  |           przelękły się tylko siedzące w kotuchach kury, które przecież stanowisk
 3494   1, VI |           śniegiem bielały puszyste kity kotuszników, krzaczysty, liliowy dzięgiel
 3495   1, V  |                że tak nie będzie, bo Bóg kotwica moja, a kogo on ma w swojej
 3496   1, V  |                na czym by mogła zawiesić kotwicę nadziei jakiejkolwiek, choćby
 3497   1, VI |          warzywami śmigały bure i czarne koty; butne koguty z płotów i
 3498   3, II |           wstaniemy o świcie, maszynę do kowala zawieziemy, a w jaką godzinę
 3499   2, V  |       przeskoczyć potrafi, taki z Elżusi kozak - zażartował Jan, ale na
 3500   1, I  |             stwierdzając nadaną im nazwę kozaków. Za tymi pasami roślinności
 3501   1, V  |                  Dobrze mnie i to. Dobra kozie brzoza. On arystokrat i
 3502   3, IV |                  wcale niepotrzebny przy koziołku umocował, rzemienne lejce
 3503   3, V  |                parobkiem w siermiędze na kozłach, znaczną ilością istot różnej
 3504   3, III|               Zaniewskich i Staniewskich kozłami przy swoim stali drwinkować
 3505   1, V  |                którą leżała brona, stały kozły do piłowania drzewa i żółciało