Tom, Rozdzial

 3506   2, V  |                moc nasypało. Idziem my w kożuchach przez ogród w śniegu brnąc,
 3507   3, I  |             szpetni, a siermięgi ich czy kożuchy śmierdzą. Rozmawiać z obojętnymi
 3508   1, VI |               jeżeli mu nie pokażę, skąd kozy gonią!~Parę pługów i bron
 3509   2, I  |                co mówiłam ci o Justynie. Kpij, z cioci księżny i ze wszystkich
 3510   2, V  |             wyśmiewali, ten błazen Kirło kpił, nawet pani Andrzejowa uśmiechała
 3511   2, V  |               Ale wyśmiewali, żartowali, kpili! Dopóki na świecie gotowało
 3512   2, III|               głupiego? Po śmiechu jego. Kpinkują sobie ze mnie, że trzeciego
 3513   2, V  |           odstręczyło jeszcze więcej niż kpiny i wyśmiewania. W samej rzeczy,
 3514   2, V  |             barwami i wzorami, pasiaste, kraciaste, nakrapiane, z czystej i
 3515   1, VI |                 się na zewnątrz. Mnóstwo kraciastych spódnic i kolorowych kaftanów
 3516   3, IV |               które z sobą uwieźć miała: kraciastymi i pasiastymi spódnicami,
 3517   2, III|                słuchaj tego, co te sroki kraczą! Taka sama ty dobra, panieneczko,
 3518   3, I  |                 nie było już na ziemi, a krąg jej widzenia, stosunków,
 3519   3, I  |                 sobie prawa wniknięcia w krainę nieznaną i dosięgnięcia
 3520   3, II |        siostrzane dusze, czyste uczucia, krainy ideałów... Boże! ile słów!
 3521   1, II |             przygotowanym. Chłopak chleb krajał, a Marta wkładała go do
 3522   2, III|              razy sierpem albo nożami do krajania zielska, albo tam czym innym
 3523   3, I  |            dojrzalszego wieku z dalekich krajów przesłane lub przywiezione:
 3524   1, VI |          porównanie ze szlachtą rodowitą krajową i wszystkich praw stanowi
 3525   3, I  |           myślicieli, artystów i pisarzy krajowych, więcej jeszcze przekonywały,
 3526   2, IV |               Żadnego też dźwięku oprócz krakania wrony, która ciężko i wysoko
 3527   3, III|                  Kto posażnej szuka!~Ale krakowiak już się kończył i inni,
 3528   3, III|              całe gumno zahuczeli raźnym krakowiakiem, ale tańczyć go nie zaraz
 3529   1, VI |             staczającej się góry, czasem krańcami ogrodów i tyłami stodół
 3530   1, VI |                ochotą i dumą poszłaby na krańce ciemnej jakiej puszczy i
 3531   1, II |             Dalej widać było u jednego z krańców ogrodu przeświecający przez
 3532   3, II |               pardon! krańcowy idealizm! Krańcową idealistką jesteś, moja
 3533   3, II |              podzielam. Tylko szaleńcy i krańcowi idealiści bronią do ostatka
 3534   3, II |             miała? Nie przyszła przecież kraść i nie jest psem, aby ją
 3535   2, IV |               chmura czyżów i trzynadli, krasnoskrzydła sójka mignęła błękitem i
 3536   1, III|                  Altana z przezroczystej kraty wdzięcznie zbudowana i pachnącym
 3537   3, III|           fantazyjnie związane chustki i krawaty, a tylko u piersi śnieżne
 3538   3, II |                jej dłonie mocno ściskały krawędź stołu.~- Boże! Boże! - kilka
 3539   3, III|               przypadały ku stwardniałym krawędziom zagonów. Jak okiem zajrzeć,
 3540   3, IV |                  nas idee, razem z krwią krążą nam w żyłach, z mózgiem
 3541   2, III|                  ale uczucia ich i myśli krążyć nie przestają w przestrzeni
 3542   3, IV |                  wzbijało się pod sufit, krążyło dokoła lampy i z rozpiętymi,
 3543   1, IV |                  Jak chcesz, człowiecze, kręć się i wierć się, nie wykręcisz
 3544   2, V  |                 ją cholera... - ze łzami kręcącymi się w oczach jęknęła Antolka.~
 3545   2, II |                   z figlarnym mruganiemi kręceniem głową odpowiedziała Teresa.~
 3546   3, II |                    Na siebie samego bicz kręciłem. Według idylli, która w
 3547   2, IV |                obróconą i taką białą jak kreda, z oczami zamkniętymi. Pan
 3548   1, II |                 do wszystkiego... i przy kredensie, i do stołu usługuje, i
 3549   1, II |         gospodarskim zajęciu jeden tylko kredensowy chłopak, przyodziany porządnie
 3550   3, II |               materii staje. Kiedy sam z kredką w ręku zaczniesz kroić,
 3551   3, II |       podniesioną głową i twarzą, której kredowa bladość w ramie czarnego
 3552   3, II |             która jej głos odebrała, ani kredowej bladości twarz jej oblewać
 3553   1, III|                   ale jakaś łaskawa dlań kredytorka, i również z wyszukaną grzecznością
 3554   1, V  |            żałośnie wyrzekającej gromady kredytorów siadała z matką do powozu.
 3555   2, II |               szwagra o różnych źródłach kredytu istniejących, a także takich,
 3556   2, V  |                 jutrzenki rozdarły białą krepę obłoków i końce strzał swoich
 3557   3, III|                  że pod tym względem nie krępowała ich żadna wcale moda ani
 3558   3, IV |            nalanych i nierówne, podarte, krepowe niby smugi srebra i fioletu.
 3559   2, V  |                  kamiennej, białe obłoki krepowym welonem zasłaniały niebo,
 3560   3, II |                   ale znacznie niższa, z krępymi kształtami i głową, która
 3561   2, I  |               pozostawił długą, czerwoną kresę. Jednak Różyc, nisko pochylony;
 3562   3, IV |               jakieś i cyfry na papierze kreśląc: a przed zachodem słońca
 3563   3, III|                  ziemi, którą na kształt kreta kopał w cichości i nisko,
 3564   3, IV |                nad maluczkimi mrówkami i kretami ziemi, że w ciemne i ciasne
 3565   1, VI |                  W głębi, na dnie, sunął kręty, puszysty szlak łąki. On
 3566   2, IV |              srebrem oblany.~Po jednej z krętych ścieżek Justyna wstąpiła
 3567   2, IV |                 szybko na dół spłynąwszy krętym lotem prawie nad ich głowami
 3568   3, II |                   gdyby obydwaj nie byli krewcy i wybuchliwi; gdyby nade
 3569   1, VI |                  przestrzeń lecz na nią. Krewki i wzburzony rzucił czapkę
 3570   2, IV |                   usta mu tylko drgnęły, krewkim ruchem czapkę na czole,
 3571   1, IV |                Już Darzeckie bliskie jej krewne, uczyniły jej uwagę, że
 3572   3, III|              twarz Fabiana, na śnieżny i krochmalnymi garnirunkami sterczący kornet
 3573   1, IV |                  Plińską, drobnymi swymi kroczkami kręcił się dokoła swych
 3574   2, III|                 tej części państwa swego kroczył, na której tak pomyślnie
 3575   1, VI |               się drapieżne jastrzębie i krogulce, szerokimi skrzydłami łopotały
 3576   3, II |            którym później praktyka kurty kroi. Łbem muru nie przebijesz,
 3577   3, II |                chacie się rzucił. Fabian kroił chleb, którego spód, tak
 3578   1, VI |              wieków, pokolenia i rodziny kroiły pomiędzy sobą ten chleb
 3579   2, II |                zapewne bardzo wytwornego kroju, z lekka na ramiona zarzuconym,
 3580   2, II |       admiratorem, nad skłonieniem go ku krokowi temu pracuje., a wiadoma
 3581   2, V  |               jej także uśmiech, uśmiech króla-słońca, powiedział mi, że na niebie
 3582   2, V  |                     Znalazłszy się przed królem zrobiłam dyg aż do ziemi
 3583   2, V  |               wielkiego zrobił się małym królestwem i wypadało w nim nieraz
 3584   2, V  |                  na góry wchodzić! A ty, królewno, jeżeli z góry na dolinę
 3585   2, II |                 ojca, żeby ci jaki pałac królewski do Korczyna sprowadził!~
 3586   1, VI |           purpury i gronostaje spadały z królewskich ramion aż prawie po końskie
 3587   1, VI |           rozgłośnym graniem rozgłaszali królewskie przybycie szerokiej równinie,
 3588   1, VI |                  na nich pojrzał!"~Wedle królewskiego żądania wnet stać się musiało.
 3589   2, V  |            ogarnięcia spojrzeniem twarzy królewskiej, a jakimże był mój zachwyt,
 3590   1, VI |              drogich kamieni. Nad czołem królewskim świeciło na kołpaku brylantowe
 3591   2, V  |             polanka obejmował. Popielaty królik spod pieca wyjrzał. Justyna
 3592   2, III|                środku siedziała gromadka królików, tak ułaskawionych, że ludzkie
 3593   3, III|               chciwy sąsiad za miedzą!~- Królowa Saba przed Salomonem przepowiadała,
 3594   3, IV |                  jego pierś pochyliła.~- Królowo moja! najdroższa! jedyna!
 3595   3, IV |                  jakich na zenicie nawet królując nie posiadało nigdy. Tarczy
 3596   3, III|               płótna jak grudy ziemi lub kromki razowego chleba odbijały.
 3597   1, IV |              którego? służę! ~- Kawowego kropeleczkę, jeżeli łaska!~- Dobrze,
 3598   3, I  |              dotąd ani cząsteczki... ani kropelki... ani iskierki... ~Łzy
 3599   2, IV |             stanęła cała w kryształowych kroplach drgających i świecących
 3600   3, III|             mówić zaczęło, ale Fabian po krótkich usiłowaniach ten chaos głosów
 3601   2, IV |         szczytach jego wiatr przelatywał krótkimi jeszcze, urywanymi szmery.
 3602   2, V  |              wody lub wyrzucając nad nią krótkotrwałe, niskie fontanny. Wkrótce
 3603   1, V  |               dworu zaszła. Można wrócić krótszą drogą, tamtędy... między
 3604   3, III|              przycisnęła, długie słomy i kruche źdźbła uschłych ziół wywlekała.
 3605   3, I  |           Andrzeja upadła na twarz przed krucyfiksem, nie do Boga przecież, ale
 3606   3, I  |          Chrystusa. Zresztą, oprócz tego krucyfiksu i leżącej na klęczniku bogato
 3607   2, IV |                  izby poszedł i drzwi na kruczek zaszczepił. Przez okno tylko
 3608   2, V  |              Justynki ma wielką prośbę - kruczkiem drzewo w piecu poprawiając
 3609   3, III|      przyozdabiane. Jak topola wysmukła, kruczowłosa Osipowiczówna nie wiedziała
 3610   3, III|                  Nie była piękniejszą od kruczowłosej Osipowiczówny ani od Antolki
 3611   3, II |                jego przesuwał się po jej kruczym, lśniącym warkoczu, po czystych
 3612   1, VI |              latarniami świecące. Czasem kruki i kawki czarną chmurą zakrywały
 3613   3, III|                  wilka nie pożera i kruk krukowi oczów nie wydziobuje...~
 3614   3, II |           próżnia otwiera się przed nią, kruszą się same podstawy jej bytu,
 3615   2, IV |                  tłocznia, szczyty nawet kruszy i wtłacza w padoły. W życiu
 3616   3, I  |            wielkie wojska i staczały się krwawe bitwy. Gdy aleje i zarośla
 3617   3, II |                bladością odbijały na tle krwawego obłoku. W te rysy wpatrzyła
 3618   2, IV |                 cząbry i brunelki, białe krwawniki, drobne pączki dzięcieliny
 3619   3, III|                się ze śnieżnymi koronami krwawników, z ciemną czerwienią końskich
 3620   3, II |             przed chwilą różowy, a teraz krwawo zaczerwieniony, który za
 3621   1, VI |                była, ale podtenczas dwie krwie na jednej ziemi mieszkające
 3622   3, IV |                nawet dostrzec było można krwistą rdzawość usychających paproci
 3623   2, III|          poskoczył naprzód i raz jeszcze krwistoczerwoną twarz swą odwracając wrzasnął:~-
 3624   1, VI |                 A po zimie wiosenną porą kry szły ogromne, by stada koni
 3625   3, II |                 najpiękniejsze ze swoich krygów przed nowym gościem wykonywała.
 3626   1, IV |                  nawet za śmiało głośno. Krygował się, ramię jej do boku swego
 3627   1, IV |            wielkiego przymusu, ale panie krygowały się nieco, próbowały ruchów
 3628   3, II |             tańczyła na trawach ogrodu a krygując się i dygając, przy czym
 3629   3, IV |            słonecznej widać nie było, bo kryła ją płachta złota purpurą
 3630   1, V  |          błękitno pomalowanych do połowy kryło się w łanie biało i różowo
 3631   1, VI |           utopioną w liściach i kwiatach krynicę. Za nią przystanął Anzelm
 3632   3, I  |                  zakonnego życia, niby w krynicznej wodzie, blada jej cera zachowała
 3633   3, III|                umieszczonego nad światem kryształowego dzwonu podobne.~Wraz ze
 3634   3, I  |                powietrze nabierające już kryształowej przejrzystości zbliżającego
 3635   1, II |              białego muślinu połyskiwała kryształowymi i porcelanowymi cackami;
 3636   1, IV |                 naczyniami z porcelany i kryształu i ciężkim, również staroświeckim
 3637   3, II |               wtoczył się z turkotem pod kryty i brukowany ganek osowieckiego
 3638   3, II |           współczucia, znajdowała u syna krytykę i przyganę! Jednak tego
 3639   3, I  |             pomysłu i techniczne usterki krytykowano, lecz młodą zdolność przychylnie
 3640   3, III|          oglądała, jedne chwaląc, drugie krytykując, a kiedy niekiedy dawnemu
 3641   2, II |                 nie kochasz i wszystkich krytykujesz, krewnych, siostry, nawet
 3642   3, I  |             blaszanym dachem i szerokim, krytym podjazdem, którego arkady
 3643   1, VI |                 wiklin, wonnej piłowiei, krzaczastego żywokostu i brudno żółtych
 3644   3, III|              przechodniów; gdzie indziej krzaczasty, grubiański żywokost mnóstwem
 3645   1, II |                niższą jaśminów, spirei i krzaczastych róż. Dokoła starych, kiedyś
 3646   1, VI |         podścielisko swe miały całe lasy krzaczystej lucerny, ogromnych pokrzyw,
 3647   1, VI |               puszyste kity kotuszników, krzaczysty, liliowy dzięgiel z groniastych
 3648   2, I  |            porządnie nie zrobi. Chodząc, krzątając się, naglądając wszystkiego,
 3649   2, IV |                  nisko, nisko przy ziemi krzątające się interesy powszednie
 3650   3, I  |           wdzięków usiłując niby iskrę z krzemienia wykrzesać z niego jedno
 3651   1, III|                  siebie rozkładające lub krzepiące soki - przeciw zarazkom
 3652   2, III|          Justynie sierp, w którym słońce krzesało srebrne błyskawice, z cicha
 3653   1, IV |                  siedział on na żelaznym krzesełku w takiej pozie, że od ogarniającej
 3654   3, IV |               raczy, może mnie kiedy i z krzesłem w senacie powinszujesz.
 3655   3, II |        pociągnąwszy go ku obok stojącemu krzesłu o złej dzisiejszej nocy
 3656   3, III|             szkliste tonie roztrącając i krzesząc w nich złote, przemijające
 3657   3, I  |                 a usiewały grupy drzew i krzewiastych zarośli, które tę łąkę czyniły
 3658   1, II |         zasadzone, bo potężnie rozrosłe, krzewy wyglądały świeżo i zdrowo.
 3659   2, II |               ale wstrzymała się i tylko krztusiła się głośno. Wtem spostrzegła
 3660   2, IV |             żadnej woni oprócz suchego i krztuszącego pyłu, który wydawał się
 3661   1, V  |              niej dzień, w którym pośród krzyczącej, znieważającej albo żałośnie
 3662   2, V  |                   i żadne proszenie albo krzyczenie nic nie pomoże. Sam przez
 3663   3, IV |              rzeczy drogie, która w nich krzyczy: "Ratunku!" i o ten ratunek
 3664   1, I  |                  czasem rozmowy gwarne i krzykliwe, czasem śmiechy basowe lub
 3665   1, III|                 z latami coraz grubsze i krzykliwsze. Oprócz pracy kłopotliwej
 3666   2, V  |          wyskoczą chłopcy zza płotu, jak krzykną mu w same ucho: "Pacenko
 3667   2, IV |                  siebie przysunął, że aż krzyknąłem ze strachu. A potem zaczął
 3668   1, III|              nich uderzone dzwonem czasu krzyknęło i na skrzydłach fantazji
 3669   1, I  |                  Dobry wieczór! - chórem krzyknęły dziewczęta.~- A skądżeś
 3670   3, II |                milczeniu i nieruchomości krzyków pana domu słuchając. Witold
 3671   2, IV |             zboża, tu i ówdzie ocienione krzywą wierzbą albo starą gruszą.
 3672   2, V  |                  zaraz powie, gdzie tego krzywdziciela i naigrawcę mojego ukrył...
 3673   3, III|                ociec pański pokazuje się krzywdzicielem i gardzicielem naszym, pan
 3674   1, V  |             bracie, którego źli sąsiedzi krzywdzili i z własności obdzierali,
 3675   1, I  |            dzikie, pękate grusze, stare, krzywe wierzby i samotne, słupiaste
 3676   3, II |                     Nie żartuj, Widziu - krzywiąc ładne, blade usta skarżyła
 3677   3, V  |              rzucił Benedykt.~Kirło usta krzywił, ręką znaki niezadowolenia
 3678   2, II |         znajdujących się tam łóżek, z wy krzywioną na głowie kokardą, spłakana
 3679   1, VI |            szerokimi skrzydłami łopotały krzywodziobe orły. Nocami wyły puszczyki
 3680   3, I  |              jest tylko kwestią czasu.~Z krzywym trochę uśmiechem Zygmunt
 3681   2, III|                gromadnie przesuwały się, krzyżowały się z sobą, tu ukazywały,
 3682   3, III|          wiedzieli dobrze, że sam jak na krzyżu rozpięty wyglądał, ale dla
 3683   2, V  |            zniknie. Posłyszałem raz, jak ksiądz w kościele mówił: "Z ziemiśmy
 3684   1, III|             padając na szarych okładkach ksiąg rachunkowych rozpinały swe
 3685   3, I  |                ubraniu swym wyglądało na książątko. Oczy matki i stryja zbiegły
 3686   2, II |                  fortunę, posiada dom po książęcemu prawie urządzony. Z tych
 3687   2, V  |         Montmorency, książę Saint-Simon, książęta Broglie'owie, hrabia de
 3688   2, I  |               długą już i wytężoną pracę książkową. Znać było w tym młodzieńcu
 3689   1, I  |                 i raz nawet absolucji od księdza nie dostałam; jednak nie
 3690   2, V  |          rozwartej przed nim rachunkowej księdze kreślił długie kolumny cyfr
 3691   2, V  |              pochylił się nad rachunkową księgą.~Justyna zbliżyła się ku
 3692   3, IV |                 i starej szafy po brzegi księgami gospodarskimi napełnionej,
 3693   3, II |          przywieziony ze szkoły synowski księgozbiór - wcale nieduży - tak wystraszonymi,
 3694   3, II |                może i jakiemu kiepskiemu księstwu... a jaka parantela. fiu!
 3695   2, I  |                 prawdziwych i fałszywych księżniczek miałem dosyć, zanadto; toujours
 3696   1, II |               Wieczna głupota! Czy to my księżniczki; żebyśmy pieszo chodzić
 3697   1, V  |                  Były tam ranki majowe i księżycowe wieczory, długie przechadzki,
 3698   3, IV |               opartą na ręku i twarzą ku księżycowi obróconą.~
 3699   2, II |                  sypialni, którą jeszcze księżycowym blaskiem oświecała błękit
 3700   3, I  |                 rosną i na los szczęścia kształcą się prości szeregowcy; on,
 3701   1, II |                  wakacyjne miesiące syna kształcącego się w szkole agronomicznej
 3702   2, I  |             gospodyniami będą! Ale synów kształcić pragnęła i do szkół ich
 3703   3, IV |                 małym, a drugi, starszy, kształcił się w szkole wojennej wielki
 3704   3, I  |           kierunku estetycznym starannie kształcona, grać i rysować umiejąca
 3705   2, II |                  warkoczu i twarz, która kształtem i barwą przypominała uwiędłą
 3706   2, III|                 grube i pokaleczone, ale kształtne, suche ręce klasnęła i zawołała:~-
 3707   2, V  |            grubszej, lecz także młodej i kształtnej twarzy towarzysza.~- Syn
 3708   1, V  |                  żywe jego ruchy, którym kształtność ciała nadawała szczególną
 3709   1, IV |                ze zwiędłymi, choć bardzo kształtnymi usty. Była to po prostu
 3710   3, II |         przypatrywała się jego wysmukłym kształtom i delikatnym rysom, które
 3711   2, II |       przysiadłszy przy niej ręce jej, z któ rej brudne serwety wypadły,
 3712   1, II |              przemówił:~- Więc ta panna, którąśmy jadąc spotkali, mieszka
 3713   3, III|             trzyma, złotny zegarek ma, a którejś niedzieli Michał Zaniewski
 3714   2, IV |                   jednostajne pluskanie. Ktościś do wody skoczył, płynął,
 3715   2, III|           zaniosła się od śmiechu.~- Jak ku-kaw-ka! - z ironią zaśpiewała znowu
 3716   2, I  |             srebrny, osobliwego kształtu kubek, dziwnie odbijały na skromnym
 3717   2, I  |                   kunsztownie wyrobionym kubku. Takie kosztowne i piękne
 3718   2, V  |               cienkiej koszuli wszedł do kuchenki, gwarno w niej było i wesoło.
 3719   2, I  |                   a tylko jedna Rózia od kuchennego stołu, na którym sałatę
 3720   2, I  |          siekiery, pluskanie wody, głosy kuchennych dziewek dochodziły tu przez
 3721   2, I  |            pozostawiono. Zapach mydlin z kuchennymi woniami złączony napełniał
 3722   2, III|                  i leniwą rękę zatopił w kudłach Sargasa, wstał, wyciągnął
 3723   3, II |                  ubrany, po raz pierwszy kudłatą głowę z ramion wysunął i
 3724   2, V  |                 Pościeli i bielizny cały kufer złożyła dla niej matka,
 3725   3, III|                   gdy Rej z Nagłowic nad kuflem piwa i zrazem baraniej pieczeni
 3726   3, IV |              stojącym Julek umieścił dwa kufry z bombiastymi wierzchami
 3727   3, III|                   za Niemnem,~Kukaweczka kuka,~Mam tego za dudka,~Kto
 3728   3, III|            huknął:~Za rzeką, za Niemnem,~Kukaweczka kuka,~Mam tego za dudka,~
 3729   2, III|              kawaler wybornie naśladując kukawkę za plecami jej zawołał:~-
 3730   2, II |             trwożliwą istotą. A to lenek kukawki, szorstki i twardy, z szafirowym
 3731   2, V  |                 ludzi, często blask ogni kulami niby białej pary przyćmiewając.
 3732   3, III|                  ale mocno na jedną nogę kulejący, kobieta do szybszego chodu
 3733   2, V  |         towarzyszka zamiast po rozłogach kuli ziemskiej podróżowały po
 3734   2, IV |              skrzydła lub siwe wrony, te kumochy lasu, osiądą na nich i ochrypłymi
 3735   3, III|              Niemen pójdą. Teraz sporego kundla spod nóg tańczącym wychwyciwszy,
 3736   3, III|       dwadzieścia sztuk posiada i piękne kunie hoduje, a potem z zyskiem
 3737   3, IV |              obok ogromnych ostów, które kupą rosły, wysokością prawie
 3738   2, I  |            szepnęła jej coś o bieliźnie, kupcach i Stasiu.~Różyc prędko i
 3739   2, I  |                  się tak wesoło, Kirłowa kupców do bawialnego pokoju wprowadziła
 3740   3, II |                  nim zdobyłem się na jej kupienie?... Ale co to was obchodzi,
 3741   3, III|         miasteczka, w którym też zapewne kupiła wielkie liście z pozłacanego
 3742   1, II |           gatunku ich wnosić było można, kupionymi były przed dwudziestu przeszło
 3743   2, IV |             zawiódł i światło rozniecił. Kupka też ludzi wcisnęła się do
 3744   1, III|                     Wszak i dotąd zawsze kupowałeś wszystko, czego zażądałam,
 3745   1, III|               Marty, aby mi tu przysłała kurcząt, mleka kwaśnego, malin i
 3746   3, II |            śmiechem.~- Zrób to naprzód z kurczęciem – zawołała - a wtedy uwierzę,
 3747   3, IV |                 nie rozumieją, nie czują kurczów chłostanej dumy, nie mają
 3748   3, II |              teraz dla rodzonego dziecka kurczyć się musi. Żeby te procesy
 3749   2, IV |             stoki mający, niby wał, niby kurhan, widocznie kiedyś rękami
 3750   3, III|         zapłakanym okiem skarżyła się na kurhanie nad krynicą:~Jak ja mogę
 3751   1, IV |                Teraz skończyłem W szkole kurs drugi i mam już niejakie
 3752   1, III|              skończeniu uniwersyteckiego kursu, tylko co wrócił do rodzinnego
 3753   3, III|             białego płótna, obok szarych kurt samodziałowych jaśniały
 3754   1, II |              tych dwu ludzi ubrany był w kurtę z siermięgowego sukna zielonymi
 3755   3, IV |               jedną stronę złotawy tuman kurzu; dwu czy trzech jeźdźców
 3756   3, IV |             udaje i mnie do kłamstwa nie kusi. Co zrobiło się, tego już
 3757   3, IV |                 chłopów do pijaństwa nie kusić. Wielu to uczyniło. Darzecki
 3758   3, IV |           śliwowe drzewa wpadła i płótno kużelne wąskimi pasami u brzegu
 3759   3, IV |                  I na weselnych godach o kużelu nie zapomniała!~Stojący
 3760   1, VI |                 na koniu, prowadzonym do kuźni, przesunęła się postać młodzieńcza,
 3761   3, V  |                najlepiej! Posłem jestem. Kuzyn mój, Teofil Różyc, prosi
 3762   1, II |            prawie... jak zwykle pomiędzy kuzynami...~- A! dlaczegóż więc?...~-
 3763   3, II |                  znowu figlarnie na ucho kuzynce szepnął:~- Czegoś tak posmutniała,
 3764   2, II |                   Dlaczegóż przynajmniej kuzynek swoich bawić się nie starałeś?
 3765   2, II |                 liczne moje znajomości i kuzynostwa. Stosunki zaś do wielu rzeczy
 3766   2, IV |                chmura dżdżem zapłacze...~Kwadranse upływały, godzina prawie
 3767   3, IV |                    Czytała dalej, ale po kwadransie znowu czytanie przerwać
 3768   3, V  |                 światową kobietę nie mam kwalifikacji żadnych ani też żadnej do
 3769   3, IV |               zaczęła. Potem Giecołdowa, kwaśna i zmarszczona, bo papierosów
 3770   3, III|                niezadowolony widocznie i kwaśny, po drodze przechadzał się
 3771   3, I  |               nie pana Różyca jest tylko kwestią czasu.~Z krzywym trochę
 3772   3, III|            hrabia albo arystokrat, aby z kwiatka na kwiatek przelatywać i
 3773   3, III|                przelatuje, nim na jednym kwiatku siędzie, że i nędznemu lżej
 3774   1, V  |            zarazem owocowym, warzywnym i kwiatowym a także łąką i pasieką,
 3775   1, II |                się tylko z szerokiego, z kwiecistej materii sporządzonego szlafroka.
 3776   3, III|                  za Niemen?~Czy błoń tam kwiecistsza...~A ku rzece, której imię
 3777   3, V  |                  i ubierania, Orzelski w kwiecistym, przybrudzonym szlafroku
 3778   3, III|         drepczącym w objęciu jej starcem kwiliła, a łzy jak paciorki z oczu
 3779   3, IV |             gospodarza ze spuszczonym na kwintę nosem wśród starszych sąsiadów
 3780   1, I  |            Wszystko na świecie jaśniało, kwitło, pachniało, śpiewało. Ciepło
 3781   2, III|               świegotu ptastwa i zapachu kwitnącej rezedy zmieszanego z ostrymi
 3782   1, V  |                niski owies i groch biało kwitnący okrywały ziemię. Ta sama
 3783   2, III|             lesie!~Jak kwiatek na słońcu kwitnie lub więdnieje,~Tak serce
 3784   1, VI |                napis:~JAN I CECYLIA, ROK l549,~memento mori ~Tylko nazwiska
 3785   3, IV |                 dolną szczękę, śnieżną i łabędzich kształtów szyję wyciągała
 3786   3, II |                  strzechę i jedyny komin lać się zdawały nieustanny deszcz
 3787   2, II |               Teresa.~A gdy dwa jedwabne łachmanki znajdowały się już w jej
 3788   3, I  |             udręczeniem chłodu i wstydem łachmanów.~Tak jej zeszło lat dwadzieścia
 3789   1, II |           starania od rozpadnięcia się w łachmany i próchno. W obszernych,
 3790   2, V  |         oświetlając je i niby je wiążąc, łącząc jak ogniwa jednego łańcucha.~
 3791   3, I  |              traciły, łąkę, okopy i dwie łączące się rzeki, wielką i małą,
 3792   3, II |             znosić niż stargać do reszty łączący go z ojcem węzeł. Upadł
 3793   2, IV |                kawałki błękitu zza chmur łączących się w coraz większe i ciemniejsze
 3794   2, II |                się założonej olejarni; o łączeniu przemysłu z gospodarstwem
 3795   2, III|                  zbił Klemensa, który mu łączkę spasał, albo sam okaleczony
 3796   3, I  |                 Myśl o tej niewidzialnej łączni, którą przez tę pracę wytwarzała
 3797   3, I  |                 kucharz mistrzowsko umie łączyć kuchnię francuską z polską...~
 3798   2, IV |             kędyś, daleko, w wesołe pary łączyli się tancerze i zakochani;
 3799   1, VI |            Kiedyś, kiedyś uderzyło ono o ląd i przedarło w nim sobie
 3800   3, II |                  w celu opowiadania ci o lądach i wodach tego świata...~
 3801   1, III|          napełniała krzątaniem się swym, ładem i dostatkiem, że opustoszenia
 3802   2, V  |            utkają same, a która więcej i ładniej utka, tej sława i honor.
 3803   1, III|                motylki... ale w ogrodzie ładniejsze... Julek mówił, że za miesiąc
 3804   2, V  |                 rozgadała się Antolka. - Ładnieńki sobie, tylko że bardzo maleńki...~-
 3805   2, III|                    Ot, ta gałązka z tymi ładnymi kitkami nazywa się tymotka,
 3806   1, V  |                  popatrzała na fioletowe lady i rohułe gęstymi splotami
 3807   2, III|                  i do Walentych, nawet u Ładysiów raz był, a o nas zapomniał.~-
 3808   1, VI |                  To tylko te złe chłopcy Ładysiowe dziadunia tak straszą.~Ale
 3809   2, III|               brzeg istotnie przez sierp Ładysiowej żony w dziwne zęby i wykąsy
 3810   1, IV |         kilkakrotnych przerabiań.~Druga, łagodniejsza, z długą, mizerną twarzą
 3811   1, VI |                się mnóstwem jaskrawych i łagodniejszych barw zmieszane, zwikłane,
 3812   1, V  |                  pogodą dziecięcą prawie łagodność. Unosił się i płonął wtedy
 3813   1, VI |               stromych spadzistościach i łagodnych stokach, rosły tam olszynowe
 3814   3, IV |              ścianę. Zmrok przezroczysty łagodnymi falami spływać zaczął od
 3815   2, II |            Rozmowa ta o synowcu, zamiast łagodzić, wzmagała jeszcze wzburzenie
 3816   3, V  |                  pomarszczoną jego twarz łagodziła i wygładzała, na uniesienie
 3817   1, IV |              srebrem. Światło słoneczne, łagodzone przez zapuszczone u okien
 3818   2, I  |                 tym dobrze - sarknęła.~- Łaj mię więc - odpowiedział -
 3819   3, III|                próżniaków i hultajów nas łajał, kiedy w gorący czas robotnika
 3820   3, II |               potem przy wtórze śmiechu, łajania i kaszlania starej panny
 3821   2, I  |           wszystkich światowych głupstw! Łajdactwo cię nie uszczęśliwiło, spróbuj
 3822   2, III|             kiedy tak, to on jest prawie łajdak, i do tego jeszcze głupi,
 3823   3, II |               zguba prawdziwa z osłami i łajdakami tymi! Żniwiarkę mi zepsuł!
 3824   3, II |            wytrącę... żebyś nauczył się, łajdaku, własność cudzą szanować !~-
 3825   2, I  |      potwierdzała wieś chłopska pomiędzy łąkami do grupy wierzb przyparta.
 3826   3, III|                 dusz ludzkich, królestwo łakomstwa na ten świat sprowadzi! -
 3827   3, IV |                  ten nieszczęsny Zygmuś, lalką z żurnalu mód wyciętą i
 3828   2, II |           przeszkadzajcie nam rozmawiać! Lalkami wam jeszcze.bawić się, a
 3829   2, V  |                  najmniejszego, w głowie łamania i bólu doświadczam, a kiedy
 3830   3, II |             wszelakiej rzeczy materię do lamentów wyprowadzisz. Wiadomo: im
 3831   2, IV |                miał, to po całych dniach lamentował, jak on bez Niemna wyżyje
 3832   2, II |                 Kirło - jest to desperat lamentujący nad ruinami swego zdrowia,
 3833   2, IV |                rzece wydeptane ścieżki i łamiąc się w różne kierunki rysunkiem
 3834   2, IV |                 rozległ się suchy trzask łamiących się gałęzi i zaskrzypiały
 3835   3, III|             zastawionych paliło się parę lampek, w których skąpym świetle
 3836   3, IV |               przy dogasającej na biurku lampie przed oknem stanął, błękitny
 3837   3, V  |                 będę nad nimi ubogą moją lampkę, aby tylko im trochę widniej,
 3838   3, III|                  jednej całości jakoby w łańcuch wiążąc. Jakaś niby elektryczna
 3839   2, IV |              pokryte były nieskończonymi łańcuchami zmarszczek, a choć z pozoru
 3840   3, IV |            przejmuje sam nawet brzęk ich łańcuchów... to zagrzebanie szlachetnej
 3841   3, I  |              rozległej łące wznosiły się łańcuchy niewysokich, widocznie sztucznych
 3842   2, III|                 płynęła górą, nad złotym łanem i pochylonym nad nim mrowiskiem
 3843   1, VI |              podobną stała się do płowej łani, której trudności i samotności
 3844   3, III|           spóźnione motyle, pszczoły nad łankami gryki brzęczały i powyżej
 3845   3, III|       spłowiałych, na którym tu i ówdzie łanki dojrzałej gryki kładły rdzaworóżowe
 3846   3, II |             szczygły. Za śliwowym gajem, łankiem dojrzałego owsa i zagonami
 3847   2, III|                 kilku ludzi z pobliskich łanków; Jan także, który na ściernisko
 3848   3, III|         Przypomniały się jej teraz złote łany, pośród których w upalny
 3849   1, VI |             handlując rybami, do których łapania wielką miał ochotę, przywiózł
 3850   2, V  |              iluminacja będzie?~- Jacicę łapią? - zapytał Anzelm.~- A jakże!
 3851   2, III|                 a ociec muchy po drogach łapie, cha, cha, cha!~Na brzegu
 3852   3, I  |                   rezydentką siedzącą na łasce krewnych, prostą, zupełnie
 3853   3, I  |             parokrotne ćwiknięcie giętką laseczką rosnących przy ścieżce krzewów.
 3854   1, VI |             skrywała się mnogość zajęcy, łasic i kun; w wodach mieszkały
 3855   3, III|                  na was... wszystkich... łask... i... po... pomyślności...~
 3856   3, III|                  U skraju ściernisk, pod laskami, wzbijały się małych ognisk
 3857   1, VI |             dygnęła.~- Może panowie będą łaskawi, przy bliskości, do chaty
 3858   2, II |              wiedzieć może, dla kogo los łaskawym jest lub surowym? Nie narzekam,
 3859   3, IV |                  wicher wstrząsa głębiny lasów i tak przed wejściem słońca
 3860   1, IV |                 niedbale wymówił:~- Tout lasse!~- Ale pan - zwrócił się
 3861   3, II |            zaczniesz kroić, przymierzać, łatać i koniec do końca tak ciągnąć,
 3862   2, IV |               dalekich, do których ptaki latają... Żeby Choć w książce albo
 3863   2, I  |          zaziębił się w taki zimny dzień latając... Dziś z rana gardło go
 3864   1, IV |                  trudnością powściągnęła latające po jej pąsowych ustach uśmieszki.
 3865   1, VI |                  Jakub, gdy jeszcze boso latałem i cielęta pasłem, a jego
 3866   3, IV |                poziomy ulatuj!", i myśmy latali na mleczne drogi i w blaski
 3867   3, III|            wychylających się pod światło latarni. Stali bardzo blisko siebie;
 3868   3, III|                nad tokiem Julek świece w latarniach zapalił; przy tym świetle
 3869   1, VI |                   w ciemności oczami jak latarniami świecące. Czasem kruki i
 3870   3, III|            zawsze schmurzonych często ku latarniom wzrokiem rzucał i na wszystko,
 3871   3, IV |              trochę! posłuchaj! Czego ty latasz jak zwariowany i rozum tracisz?
 3872   2, IV |                 pagórek... Dniem i nocą, latem i zimą pusty on stoi i żadne
 3873   1, I  |                 z białymi nogami i białą łatką na czole. Oplatała je z
 3874   2, III|                   który zarówno jest jak latorość, co na mogile silnego dębu
 3875   2, III|               pan teraz taką prawie jest latorością, co nowy las przepowiada,
 3876   1, III|             zrozumiałe i do zapamiętania łatwe... Do końca życia chyba
 3877   2, V  |                 zabłocony ogon sukni dla łatwiejszego przejścia przez próg w garść
 3878   1, V  |                  ją pozorna przynajmniej łatwość, z jaką młody rolnik pracę
 3879   2, II |        powtórzyła pani Emilia.~Bawiła ją łatwowierność i naiwność towarzyszki,
 3880   1, IV |            operach. Sposób mówienia miał łatwy, obrazowy, okazujący niepospolite
 3881   3, III|           ciągnął:~- Ach! piękny to jest laur być panienką i jakże go
 3882   1, IV |              usypiać na swych malarskich laurach. Cóż byś, na przykład, odpowiedział
 3883   1, IV |              biorąc zdwojone dozy bromu, laurowych kropel i magnezji, płucząc
 3884   3, III|                włożył i przez obiadujące ławę niewiasty przeskoczył. Na
 3885   2, IV |           zauważył Jan, który na wąskiej ławeczce w sam prawie dziób czółna
 3886   2, I  |             miesięczne. Na ganku jedna z ławek zastawiona była hładyszami
 3887   1, V  |             dwornym znowu gestem wskazał ławkę mówiąc:~- Proszę, bardzo
 3888   1, III|                 długie przesiadywanie na ławrach szkolnych trochę wychudzoną,
 3889   2, IV |                  Co dziwnego, że w cudze lazą? Pusty żołądek mruczy. I
 3890   3, III|              gorzko mnie jest na starość Łazarzem u bogaczowego progu żebrzącym
 3891   3, III|                  okien gorąco było jak w łaźni; na trzech stołach jeszcze
 3892   3, II |             później praktyka kurty kroi. Łbem muru nie przebijesz, a tych
 3893   2, II |              szkarłatny jest więdniejącą lebiodą, która na trawy zielone
 3894   1, I  |                 z kościoła zobaczyli tak lecącą polem, jak narobią krzyku,
 3895   2, II |            najprędsze zaprzęganie koni i lecenie błyskawicą po lekarza i
 3896   3, I  |             sybarytyzmu. Po półgodzinnym łechtaniu podniebienia wybornymi sosami
 3897   1, I  |                 obiad przyjechać... Więc leciałam co tchu, wprost przez pole,
 3898   2, IV |              każe do dworu korczyńskiego lecieć, do pana Benedykta, który
 3899   3, V  |                minutami niepostrzeżenie, leciuchno Leonia z gabinetu ojca wyfrunęła,
 3900   2, V  |                 Dajcie mi pokój z waszym leczeniem i z waszymi doktorami. Idź
 3901   3, IV |                palców dotykała bolącej i leczniczym plastrem oblepionej szczęki.
 3902   2, II |                   Niech Emilkę i Terenię leczy, bo one chore, a ja zdrowa,
 3903   2, II |                 ona doglądała ich znowu, leczyła, ůrżąc o nich tak, że aż
 3904   2, V  |                 zieleni ukryty grobowiec legendowej pary, i u drugiego końca
 3905   3, IV |           Korczyńskich krew! Dziad nasz, legionista, sześćdziesiąt lat z górą
 3906   1, III|           Korczyński, syn napoleońskiego legionisty, był przez czas jakiś jej
 3907   2, V  |             dziedzica Korczyna ociec, do legionów zwerbował... przy Napoleonie
 3908   1, IV |               binokli patrząc ku przeciw ległemu punktowi stołu, na którym
 3909   1, VI |             wszelakich mokrych miejscach lęgło się wielkie mnóstwo obrzydłych
 3910   1, VI |                się urodził, tak w grobie legniesz pospolitakiem. Ale żeś był
 3911   1, IV |           możecie tak obojętnie względem Lego się zachowywać! - oburzył
 3912   2, IV |                coraz głośniej i przeciąg lej skomlił. Ten pleczysty człowiek,
 3913   2, V  |               niż oni. Czasem łzy gradem leją się mnie po twarzy, ale
 3914   3, III|               uśmiechu.~- Ale tak samo i lejców zbytnio żonce nie popuszczaj,
 3915   2, III|                już zimno. Z nieba na nas leje się po chmurność, a my w
 3916   1, VI |                nie widziane rzeczy i nie lękając się prawie, tylko podziwiając
 3917   1, I  |             jeszcze nie było, ale ludzie lękali się, aby nie przyszła...
 3918   2, II |                Kiedy my tak prosimy, tak lękamy się o zdrowie cioci...Doktor
 3919   3, II |                 kurcze, które uspokajała lekarstwami i słuchaniem prawie do wschodu
 3920   2, II |             zagawędzi się z nim, pewno o lekarstwie zapomni... Która godzina,
 3921   2, II |                błyskawicą po lekarza i z lekarzem.~Około południa jednak pani
 3922   2, V  |                wytłumaczył mu ją jeden z lekarzy powiadając, że choroba to
 3923   1, I  |               rzekła:~- O papuńcię swego lękasz się, ha? Ten błazen wieczne
 3924   3, II |                ani ku niej żartobliwej i lekceważącej galanterii, ani ku jej ojcu
 3925   3, II |                 trochę gorzkim, a trochę lekceważącym uśmiechem, po czym z rękami
 3926   3, I  |                uszczęśliwienie, drugie - lekceważenie i zgryzotę. Z lekceważeniem
 3927   3, II |                  mają? Dla nich to dobra lekcja, a dla mnie tysiąc rubli...
 3928   1, IV |                naprzód śliczną nóżkę i z lekkimi wykrzykami cofała ją jakby
 3929   3, I  |              usłyszał, nie było kaprysem lekkomyślnej wietrznicy ani deklamacją
 3930   1, III|                rzeczy niejako, nie zaś z lekkomyślności i marnotrawstwa wynikłe;
 3931   3, II |          ofiarowywała. Ale dziewczynka z lekkością metalowej turkawki na jednej
 3932   3, II |                 i do musztry go układać! Lękliwa była, łagodna i dziwnie
 3933   1, VI |               hałasującą gromadkę prawie lękliwe rzucał spojrzenia. Prędko
 3934   3, I  |                  wypadku do ostrożnego i lękliwego strategika, który po wiele
 3935   1, IV |                 rodziny, świadczył o tym lękliwy nieledwie pośpiech, z którym
 3936   1, IV |               uśmiechu i wahających się, lękliwych ruchów poznać można było,
 3937   1, III|                 aby zawsze mieć pod ręką lektorkę, powiernicę i podawaczkę
 3938   2, I  |                 różne zyski, które teraz leni się przypominać sobie i
 3939   3, I  |             zwykle fatygująca. Po prostu lenił się fatygę tę ponosić i
 3940   2, V  |                 chciała, ile dlatego, że leniła się rozmawiać. A Teresa
 3941   2, III|          rozciągnął się był na ścierni i leniwą rękę zatopił w kudłach Sargasa,
 3942   3, III|                 brał. Gdzie mu tam było, leniwemu i gapiowatemu, puszczać
 3943   3, II |                smarował, będą oni zawsze leniwi, niedbali i nieżyczliwi...~-
 3944   3, IV |               końca swego wesele cichło, leniwiało, z wielkiego hałasu roztapiało
 3945   2, III|             Wszystko to czynił powoli, z leniwymi ruchami, jakby sennie. Za
 3946   3, I  |         uperfumowany Feuillet, pesymista Leopardi, najniespodzianiej spotykające
 3947   2, III|               przyczyny i nazywa się ona lepka.~Ostrożnie, z uśmiechem,
 3948   2, IV |               niżej, okrywającą ją żółtą lepkością jak kroplami roztopionego
 3949   2, I  |             okropność... Już nasi chłopi lepsi, co się po prostu wódką
 3950   3, II |                  z myślą, że śmierć jest lepszą niż taka walka i taka trwoga...~-
 3951   3, II |                 psa głaszcze. Pies dobry lepszy niżeli zły człowiek!~Łagodnego
 3952   2, V  |           zmartwieć. Owszem, tęsknota za lepszymi dniami i żal po ukochanej
 3953   3, II |                      Zapewne pan Różyc i les beaux restes jego milionów... -
 3954   3, III|               równina, z jednej strony w lesiste pagórki, a z drugiej w półkoliste
 3955   2, IV |                  przez rozrzewnioną dłoń leśnej bogini nad mogiłą tą zawieszona?
 3956   1, IV |                już n1i drugi o grunt pod leśnictwem wytoczyli!...~- Oj! te procesy! -
 3957   1, VI |                pieców i komi1lów, bo tym leśnym ludziom nieznajoma jeszcze
 3958   1, VI |                 pod sklepistym pokryciem leszczyny i cienką nić strumienia
 3959   1, V  |                Bywa, że ciężko, bywa, że letko. Po pierwsze, to od gruntu
 3960   3, III|                zaczyna się zima, bo choć letnią porą roboty dużo, ale też
 3961   2, III|                 gromko zapytał kanarkowy lew okolicy.~- A jakże - odkrzyknął
 3962   3, II |                  umieściła się Teresa, z lewą ręką, w której czuła reumatyczne
 3963   2, V  |              braci? w których pogrzebane leżą nadzieje i uniesienia jego
 3964   1, VI |                  mchach swych i wiankach leżący kamień, na wielki trójkąt
 3965   1, II |               był u nas po raz pierwszy, leżałaś na migrenę czy flukcję...
 3966   2, V  |         niepotrzebna... Na co nam w oczy leźć... gardzicielom, co wcale
 3967   2, V  |                dwa i trzy dni jak martwy leżę niczyjego widoku znieść
 3968   3, I  |              kanapek do siedzenia lub do leżenia urządzonych, kilkanaście
 3969   3, III|                 torbą niechcącemu w oczy lezie!~- Wypchała się jak harmata
 3970   2, V  |                  u panny Justyny nawet i łezki w oczach widzę. Co tam tak
 3971   3, III|                   Procesując się w długi leźli. Adwokat - któż mógł wiedzieć,
 3972   3, IV |             przyczyny ja przyszłam, żeby łgać i swojego postąpienia wypierać
 3973   3, IV |                  tego już nie odrobić, a łganiem gorzej jeszcze człowiek
 3974   3, I  |                 mu tylko ręce na szyję i lgnąc do niego całym swym lekkim,
 3975   2, IV |                 trawy, do której piersią lgnęła, wydobywało się i w nią
 3976   3, II |                założony, ze stangretem w liberii. Na ganku zaś stał tylko
 3977   1, VI |               pieściwe pazie z różami na licach, hardonosa służba i bystrookie
 3978   2, V  |            upstrzona. Błyszcząca, bardzo licha brosza ozdabiała jej stanik,
 3979   2, V  |             brosza ozdabiała jej stanik, liche także, ale błyszczące kolczyki
 3980   1, III|         mężczyzna - a tymczasem bank lub lichwiarze sprzedadzą nam Korczyn i
 3981   2, II |             chociaż jakim sposobem z tej lichwy wylezie, gdy raz w nią wlezie,
 3982   3, IV |                 nie uczynił tego. Mógł w lichych przysmakach życia szukać
 3983   3, II |                 dobrowolnie nie oddadzą, licytować będę... konie, krowy, graty
 3984   2, II |              pogodzoną, z prawami świata liczącą się i zapytuję: co stało
 3985   1, III|             Mnóstwo uległo; pewna jednak liczba uzbrojona do walki w odziedziczone
 3986   1, III|             niewielkiej w jego pokoleniu liczby ludzi, którzy odbyli wyższe
 3987   1, IV |                 obywatelskiego nowicjatu liczę już dwa lata, mogę powiedzieć
 3988   2, II |                   a przy tym pogrążona w liczeniu sztuk stołowej bielizny,
 3989   2, III|          mężczyzn i kobiet. Była ona tak liczną, bo składało ją rodzin kilka.
 3990   1, IV |               czoła; teraz jednak, wśród licznego zebrania, czuli się i oni
 3991   3, III|            Starzy i młodzi, przybyli tam licznie Zaniewscy ze spokojnych
 3992   2, IV |          wykutych ptaki wylatywały coraz liczniej, czarnymi skrzydły i śnieżnymi
 3993   3, III|           bawełniane rękawiczki; ci zaś, liczniejsi, którzy ich nie mieli, przed
 3994   3, IV |             Witold odpowiadając na coraz liczniejsze zapytania ojca mówił, opowiadał.
 3995   2, III|             przeniknięty, kołami wozów i licznymi stopami ludzi podniesiony
 3996   3, II |                dwa tygodnie przed ślubem liczy sztuki bydła narzeczonego
 3997   1, II |               zawołała.~Teresa tymczasem liczyła na stole nakrycia.~- Na
 3998   1, IV |                pobliżu. W pobliżu tacy z likierem znalazł się naprzód ów otyły
 3999   1, IV |                zasiadało. Kończyli picie likierów, palili cygara i gwarnie
 4000   1, IV |               kieliszka ostatniej kropli likieru i kilku krygach wykonanych
 4001   3, III|            czarnej spódnicy i mantyli, z liliową kokardą u szyi, trochę przygarbiona,
 4002   2, III|          naparstka, a w ręku kilku łokci liliowego, błękitnego lub różowego
 4003   1, VI |               nie było za czerwonością i liliowością owocu; po zielonych trawach
 4004   2, II |                 proszę mi na dziś swoich liliowych kokard pożyczyć! - obejmując
 4005   1, I  |               odległości na jednej z nim linü rozciągnięty szereg kilkudziesięciu