Tom, Rozdzial

 4506   3, III|                 Zagadka! Dość, że w nutę mistrza ubrane popłynęły słowa:~
 4507   1, IV |                 coraz mówić jej zaczął o mistrzach muzycznych, których grę
 4508   2, IV |                 Nieszczęście rzadko bywa mistrzem dobrym, a pognębienie, jak
 4509   3, II |       utalentowanej uczennicy muzycznych mistrzów, rozmowa mająca stoczyć
 4510   3, III|                 w których z dokładnością mistrzowskiej rzeźby występowały nierówności
 4511   3, I  |                względem siebie i może do mistycyzmu usposobioną. Ktokolwiek
 4512   3, I  |               sprawiała jej przejmującą, mistyczną rozkosz. Od dawna nieobecny
 4513   1, II |                  na polu dwie gracje. Na mitologicznym tym wyrażeniu nacisk kładąc
 4514   1, I  |                 tylko zdarzy się okazja, mizdrz się do kawalerów, a może
 4515   2, II |                  na przystrajającą się i mizdrzącą przed lustrem kobietę. Ale
 4516   2, II |               ona sama przystrajać się i mizdrzyć przestając splecione swe
 4517   2, III|                  jednym ciągniętym przez mizernego konika ciężkim krokiem szedł
 4518   2, III|               osłaniającej głowę i część mizernej jej twarzy, prędko jednak
 4519   3, II |        wytryskająca jowialność.~- Łazarz mizerny - prawił - o bogaczowych
 4520   2, V  |             zawiei żółtymi płyty i chyżo mknącym stadem czarnych czółen;
 4521   3, II |                Teresa.~Orzelski językiem mlasnął.~- Caca fortunka... caca...
 4522   2, III|            doradzasz, aby już na żarnach mleć potrzeby nie było, i różne
 4523   1, VI |                proszę do chaty wracać... Mleczko dziś na wieczerzę będzie
 4524   3, IV |              ulatuj!", i myśmy latali na mleczne drogi i w blaski jutrzenki,
 4525   3, IV |                  dziecko twoje zginie na mlecznej drodze przyszłości, w blasku
 4526   3, III|        gdzieniegdzie na polnych krzakach mlecznie bielały płatki pajęczyny.
 4527   3, IV |                   brodatych starców całe mlecznymi, połyskliwymi puchami obwieszone.
 4528   2, I  |            Wielki Boże! trzy hładyszki z mlekiem zsiadłym na ławce ganku,
 4529   3, IV |                 parobek żyto na nasienie młóci, jeszcze źle wymłóci, i
 4530   3, III|        rozdzielające zasieki z tokiem do młócki przeznaczonym młodsi synowie
 4531   2, I  |                  ku siedzącemu na płocie młodemu człowiekowi w myśliwskim
 4532   3, III|                  do młócki przeznaczonym młodsi synowie Fabiana wdrapywali
 4533   2, III|                jak o lat blisko dziesięć młodszego od siebie Witoldka raz z
 4534   2, III|            naładowywania nimi wozu nieco młodszemu, lecz również pleczystemu
 4535   2, II |                Pan Darzecki przyjechał z młodszymi panienkami, Benedykt prosi,
 4536   3, III|            Mnóstwo rąk wyciągnęło się ku młodzieńcowi dłoń jego chcąc uścisnąć
 4537   3, II |                wesołości i szczęśliwego, młodzieńczego uniesienia, z jakim przed
 4538   1, VI |          słuchając tej popędliwej skargi młodzieńczej słucha samej siebie. Myśl,
 4539   1, IV |                 zaczął głosem prawdziwie młodzieńczym i trochę więcej niż wypadało
 4540   1, II |         rękawiczki, zawiązywać na głowie młodziutkich ludzi: wysmukły, złotowłosy
 4541   1, II |              wplątały się zielone igły i młodziutkie gałązki sośniny.~Na Niemnie
 4542   1, I  |                  liście młodych paproci, młodziutkimi szyszkami okryte gałązki
 4543   1, III|                  tego naszego ludu serce młotem biło. Ale cóż? Ciemnota
 4544   2, III|                  klepisko; heblem, piłą, młotkiem i siekierą pracował około
 4545   3, II |                   a potem była to na jej młyn wyborna woda. Uśmiechając
 4546   2, III|                  pan zbudowanie spólnego młyna doradzasz, aby już na żarnach
 4547   2, III|          miotanych przez wicher skrzydeł młyńskich rozmachany. Żniwiarki z
 4548   3, IV |             zwracając się obu rękami jak młyńskimi skrzydłami zamachał. - Psom
 4549   3, IV |                pogrążył się z surowością mnicha i zapalczywością taką, z
 4550   1, I  |                  znacznie już stawał się mniejszy, na równinie, z dala od
 4551   3, III|             wszystkich obecnych niewiast mniejszymi i szczuplejszymi były przybyłe
 4552   3, IV |                  otchłani myśli? Kto tak mniema, niech o to zapyta naszych
 4553   3, IV |                  osłaniała albo osłaniać mniemała; że bez zaprzeczenia samemu
 4554   1, VI |                  i potem, piersi jej dla mnogiego ludu otworzył, a przez to
 4555   1, VI |                  gęstwinach skrywała się mnogość zajęcy, łasic i kun; w wodach
 4556   1, II |             potem szamotanie się jakieś, mocowanie, dwa głosy męskie, z których
 4557   1, V  |                na darmo swego gardła nie mocuje! - wcale nie przestraszonym
 4558   3, II |                  o najlepszych sposobach moczenia i suszenia lnu i o lnie
 4559   3, II |            Języka - mówił - w czarce nie moczyłem i much po drogach nie ścigałem,
 4560   3, I  |         służących, którą Zygmunt nazywał modelem do Fryny i w której towarzystwie
 4561   3, I  |             szafirów niebieskich, nagich modeli, fantastycznych draperii,
 4562   1, I  |                  panny: Marto i Justyno, módlcie się za nami!~Marta z rozżarzonymi
 4563   3, IV |             pokój ludziom dobrej woli! - modlił się Apostoł.~- A ja tak
 4564   3, II |            dziecko moje...~Tu białe ręce modlitewnym gestem na staniku żałobnej
 4565   3, II |            cudownych marzeń i namiętnych modlitw spłynęło!~Głowę podniósł,
 4566   3, I  |            pośród trawnika wyrastającego modrzewia czoło o gruby pień jego
 4567   3, II |               nadawał miękkie, muzykalne modulacje, ale widać też było, że
 4568   1, IV |               wcale nie według ostatniej mody. Pomiędzy tymi kilkunastu
 4569   3, III|                 pąsowej za cztery stanąć mogące, a z Siemaszek przybyli,
 4570   2, II |       dwadzieścia dwa lub trzy lata mieć mogącego, wielka, obrosła niezmierną
 4571   1, VI |          wypukłości, za siedzenia służyć mogących, miejscami siwym i brunatnym
 4572   1, III|             potem tak długim i ustać nie mogącym, że aż na kanapę z łoskotem
 4573   2, IV |                 spoczywające w samotnych mogiłach prochy zapomnianych? Albo
 4574   3, II |                  płakać umieją tylko nad mogiłami drogich sobie istot, czym
 4575   3, V  |                  cztery deski zbiją i na mogiłki sami poniosą... ot, czego
 4576   3, I  |              jakby otrząśnięcia z siebie mogilnych prochów i wyjścia na świat
 4577   2, V  |              zdrową, wesołą, zadowoloną, mogłabym tańczyć, nie tylko chodzić,
 4578   3, V  |               wypadkiem poznać się z nim mogłaś?~Trochę smutny uśmiech po
 4579   2, V  |              osiadł, bo to jedno jeszcze mogłoby go ze wszystkich jego nieszczęść
 4580   3, III|              mnie pozwolić przejść, bo z moimi braćmi przywitać się muszę...~
 4581   2, I  |                  ganku, w sieni niecki z mokrą bielizną i zapach mydlin,
 4582   2, I  |                 fali wichru i deszczu, z mokrymi włosami, zziębłe ręce w
 4583   2, III|                żółte jak ogień, to kwiat mokrzycy, a ta gałązka, widzi pani,
 4584   3, I  |        jednostajnym uwypuklało się kilka momentów stanowczych, do pewnego
 4585   2, IV |               jednostek i narodów bywają momenty taką miarą nieszczęść napełnione,
 4586   2, V  |                chwały Francji otaczające monarchę, tak jak gwiazdy otaczają
 4587   3, II |                cackami, a oślepić drobną monetą czułości... Będziemy żyć
 4588   3, II |             otacza go sama pospolitość i monotonia. Idealistą zresztą będąc
 4589   3, II |                  właśnie w tej tutejszej monotonii ginę, marnieję, przepadam...~
 4590   2, III|            szmeru wtórować temu suchemu, monotonnemu, nieustannemu szelestowi,
 4591   1, VI |           brzmiał na wysokim stoku góry, monotonnością swą podobny do mruczącego
 4592   2, III|              powoli, lecz nieustannie, z monotonnymi ruchami, w których tkwiło
 4593   3, II |               płynie melancholia, qui me monte á la gorge i dławi mię jak
 4594   2, V  |                 książę de Luynes, książę Montmorency, książę Saint-Simon, książęta
 4595   3, V  |                  zgodę w małżeństwie i o moralność troskę swą wyrażasz?~Zmieszał
 4596   1, IV |                  pod względem oświaty... moralności; ekonomicznego bytu?...~-
 4597   2, V  |                 sukniach bijących w oczy morderową i granatową barwą, w obcisłych
 4598   2, V  |               drugą jeszcze mieć będzie, morderowego koloru, ale tańszą...~O
 4599   3, III|               Wcale nie dla tych sroczek mordowała się nad strojem przez dwie
 4600   3, V  |           dokończyła:~- Teoś jest mor... morfi... Boże, jakże się to nazywa?
 4601   3, V  |              zawsze zapominam!... mor... morfinistą!~Benedykt wielkimi oczami
 4602   1, VI |               CECYLIA, ROK l549,~memento mori ~Tylko nazwiska nie było
 4603   1, I  |             sobie i złotą łopatą machała morowe powietrze przed sobą pędząc..."
 4604   2, V  |               sobą chórem śnieżnych wron morskich i płochliwą gromadką atłasowych
 4605   3, II |                  pobłogosławił, pożary i mory na bydło nawiedziły, na
 4606   3, I  |                trzeba mu było gór, skał, mórz, puszcz, gorących szafirów
 4607   1, VI |            żądamy i o to waszą królewską mość upraszamy".~Wtedy król odwrócił
 4608   2, III|                 nie miała wtedy na palcu mosiężnego naparstka, a w ręku kilku
 4609   3, I  |          wdzięcznymi łukami wyginały się mostki nad wąską, bystrą, wiecznie
 4610   3, I  |                   aż na jednym z białych mostków, wdzięcznie nad szemrzącą
 4611   3, II |              skoczyć.~Długi wąs na palec motając i wzrokiem mijając twarz
 4612   1, II |                  ujęta twarz. Korczyński motał wąs na palec i parę razy,
 4613   3, IV |                kilimkami własnej roboty, motkami uprzędzionych przez siebie
 4614   2, III|                 i do bójki zrywający się motłoch ramionami wzruszywszy śpiesznie
 4615   3, V  |                  sferę... mieszasz się z motłochem dlatego, aby zniknąć dla
 4616   3, II |                musi koniecznie być tylko motylem na swawolnych i niestałych
 4617   2, V  |                roje śnieżnych, malutkich motyli, które na skrzydłach z krepy
 4618   3, IV |           mnóstwo białych nadniemeńskich motylków, wzbijało się pod sufit,
 4619   1, III|              przestrzeń ku białym, małym motylom, które wleciawszy przez
 4620   3, V  |          odgaduję cię, odgaduję wybornie motywy, pod których wpływem szalonego
 4621   2, V  |                 ich nie słyszy... Jan na mówiącą gniewne spojrzenie rzucił,
 4622   3, I  |                  Prędkim ruchem twarz ku mówiącej zwrócił.~- Za kogo? - rzucił
 4623   2, III|                  jak ów Ładyś z chłopska mówiący a bujną, złocistą czuprynę
 4624   2, V  |             popędliwości czuć było w jej mówieniu niezwykły niepokój. Nogami
 4625   1, IV |                Najbliżej stojącym osobom mówiłá, że doświadcza takiego uczucia,
 4626   2, II |                  ześle, ha?~W sposób ten mówiłaby może więcej, ale do sali
 4627   1, VI |            strony przyszła para ludzi...~Mówiłby pewno dłużej, ale Jadwiga
 4628   1, IV |              miejsca, o których tylko co mówiliśmy, spaść na jakąś jałową i
 4629   3, III|          uścisnąć i mnóstwo głosów razem mówiło:~- My tu pana za pośrednika
 4630   1, IV |             nogach; panie były strojne i mówiły wiele o zagranicy i zabawach.~
 4631   2, V  |                 A my o panience tylko co mówiłyśmy. O wilku mowa, a wilk tu.
 4632   3, IV |          odpowiadają! Ta, o której teraz mówimy, odpowiada: "Zrodziły mię
 4633   2, III|               mnie ojciec... no, ale nie mówmy już o tym! lepiej ja panu
 4634   1, IV |                    zagadała jakaś żywa i mowna sąsiadka, jedna z tych,
 4635   1, IV |                  rana uczyniło ją żywą i mówną, ustępowało przed znużeniem
 4636   3, III|                powiecie słynęła ambicja, mowność, tak do ochoczej zabawy,
 4637   3, III|             pomimo gościnności i zwykłej mówności każdy mógł poznać, że potajemnie
 4638   2, V  |                 niepospolicie ożywionym, mównym i każde ciekawe oko długo
 4639   3, III|                zaczęli, wtem za oknem, w mozaice mnóstwa z zewnątrz napełniających
 4640   3, III|           których skąpym świetle kipiała mozaika ludzkich kształtów i rysów.
 4641   3, III|                  dopiero z tej zwikłanej mozaiki wyłaniały się i wyosobniały
 4642   3, I  |        dwunastoletniego dziecka nie było możebnym. Od razu i niezłomnie uwierzyła
 4643   1, IV |             lekceważąco mówić! I panowie możecie tak obojętnie względem Lego
 4644   2, II |                kłuły W oczy, w serce i w mózg; ojciec zaś uczuwał ze strony
 4645   3, IV |              krwią krążą nam w żyłach, z mózgiem myślą, z sercem tętnią...
 4646   3, I  |             rujnujący, ale na kogoś, kto możliwość takiego ciosu jeszcze z
 4647   1, IV |                wszelkie przypuszczenia o możliwości powtórnego wyjścia za mąż
 4648   3, I  |                 środków, które je czynią możliwym, stawało przed nią w postaci
 4649   3, II |                 innego przywykłem... Nie możnaż z cywilizowanego człowieka
 4650   1, IV |                 ludzie jak pan, młodzi i możni... dawać muszą inicjatywę...
 4651   3, V  |                  i myśli, zadanie życia, możność dopomagania komuś, pracowania
 4652   1, IV |                  ojciec... nie jest dość możnym... nie posiada może dość
 4653   2, III|                nawet ciężki, całodzienny mozół zaczerwienić nie mógł okrywając
 4654   3, I  |                  że dla tego, co poniżej mozoli się, grzeszy i choćby z
 4655   3, III|               niżeli w świetne, skwarne, mozolne dni upłynionego już lata.
 4656   3, I  |     nierozgrzanej ręki. Nicość pomysłów, mozolność, a przecież i niedokładność
 4657   1, VI |                 że wiele razy od upału i mozołu skóra z rąk i z nóg im złaziła,
 4658   1, VI |                  na każdą garść ziemi aż mrą z chciwości...~Czapkę na
 4659   2, IV |             odbywającą się grą jasnych i mrocznych geniuszów lasu.~Ale na otoczonej
 4660   3, III|                 przejmował ją widok tego mrowiącego się przed nią ludu? Zapewne;
 4661   2, III|           przegonić się wozów, nad polem mrowiącym się gromadkami żniwiarzy,
 4662   2, III|             wypukłościami zżętych snopów mrowiły się drobne, ku ziemi schylone
 4663   2, III|             ruchom pracującego przed nią mrowiska ludzi, Ona także od dnia
 4664   3, III|                 Kilka razy po wzburzonym mrowisku okiem wiodąc szerokimi barami
 4665   3, III|          przeniósł i przetrwał inne.~- I mrówka ma swój gniew! - pot z czoła
 4666   3, IV |       bezbrzeżnej litości nad maluczkimi mrówkami i kretami ziemi, że w ciemne
 4667   1, VI |         wiadomości. Na zgubę tylko małym mrówkom Bóg skrzydła daje!~Odwrócił
 4668   1, V  |                przed zimowymi śniegami i mrozami, kiedy Jan wybiegł znowu
 4669   1, VI |             monotonnością swą podobny do mruczącego u dołu strumienia. Czasem
 4670   2, II |                tym głośno i coś po cichu mruczała. Ale tu dopędziła ją Leonia
 4671   2, I  |              dolatywało z nich monotonne mruczenie, z którego można było odgadnąć
 4672   3, II |                   czego dobiłam się!..~- Mruczydło z imości - sierdzisto przerwał
 4673   3, III|                  tłumów powiekami prędko mrugała, aby spod nich łzy nie wypuścić,
 4674   2, I  |                  usta otwierając i żadne mrugania ani gesty gospodyni do mu
 4675   2, II |                przyjeżdża! - z figlarnym mruganiemi kręceniem głową odpowiedziała
 4676   2, III|                 szczególnym ku Witoldowi mrugnięciem szepnął Anzelm, a potem
 4677   3, III|                ma gruby...~- Inaczej jak mruk do człowieka i nie zagada...
 4678   3, III|             wskoczyła. Dopóty go hrabią, mrukiem, gardzicielem i tetrykiem
 4679   3, II |                 głowę z ramion wysunął i mrukliwie przemówił:~- Nie wytrącajcie,
 4680   2, V  |           spuszczonymi oczami jak truśka mruknęła: "Morfina!" I niczego już
 4681   3, III|               zawsze pogrążony w sobie i mrukowaty, stryj na ciężką chandrę
 4682   3, III|               zapalonym papierosem, oczy mrużąc i na nikogo nie patrząc,
 4683   3, I  |               cielistych kamaszach, spod mrużącej się trochę wzgardliwie powieki
 4684   2, V  |                że patrząc na nią oczy aż mrużyć się musiały, z obcisłym
 4685   3, II |                  w czarce nie moczyłem i much po drogach nie ścigałem,
 4686   3, II |                miodu napełniła się teraz muchami, siedzące i stojące osoby
 4687   3, III|                 trawie wspólnie z żółtym Mucykiem, który u nóg swego pana
 4688   1, V  |                  Mucyk!... ,~- Daj pokój Mucyku! Kto to taki? Pani jakaś?
 4689   1, VI |                  nieznajoma jeszcze była mularka. W Boga chrześcijańskiego
 4690   2, V  |                podobnym było do spowitej mumii; żółta twarz majaczyła śród
 4691   2, V  |                  Oficer, tatku, oficer!" Mundur na sobie ten zmarznięty
 4692   3, IV |             gorzkich i zimnych na ciepłą murawę wyrzuciła!... Ale teraz,
 4693   2, I  |                  na wilgotnej i gładkiej murawie. Za rzadko rozstawionymi
 4694   3, I  |                  w wielkim dwupiętrowym, murowanym domu osowieckim? Można to
 4695   3, II |               starymi już ścianami, lecz murowanymi słupy i starannie utrzymywanym
 4696   3, II |                praktyka kurty kroi. Łbem muru nie przebijesz, a tych ludzi
 4697   2, II |                 ja zdrowa, zdrowiuteńka, mury łamać mogę i żadnych doktorów
 4698   2, IV |                  Twarz miał czarną jak u Murzyna i tylko oczami wilczymi
 4699   3, II |               Justyna za mąż wychodziła, musiałby jej oddać zlokowane na Korczynie
 4700   3, I  |               posłańca i tu położyłam... Musiałeś ją pożyczać stryjence, pannie
 4701   3, V  |         należelibyśmy do jednego świata, musielibyśmy spotykać się ze sobą...
 4702   3, III|                  mirtu napojone łagodnie muskało te głowy tańcem i śpiewem
 4703   1, V  |                świeże powiewy i łaskawie muskały jej włosy i szyję. Zza łez
 4704   2, V  |            świateł i skrzydłami jaskółek muskaną; potem wzburzony, ponury,
 4705   2, II |            wszerz rozrosłego, ciężkiego, muskularnego, w krótką, szarą siermięgę
 4706   1, III|                  rozrosły się mu kości i muskuły; pleczysty teraz był, stąpał
 4707   3, V  |                  z głową i twarzą białym muślinem owiniętą, podrastająca dziewczynka
 4708   1, III|              toaletę przyozdobiła puchem muślinów i koronek, etażerki napełniała
 4709   2, I  |                 starym tołubku i białej, muślinowej chustce na szyi! Do sieni
 4710   2, IV |                gorącym oddechem ucho jej musnął, na włosach uczuła dotknięcie
 4711   3, I  |               polskich, zresztą zmysłowy Musset, tu i ówdzie Wiktor Hugo,
 4712   2, II |        wygrywając czyniła to widocznie z musu tylko i konieczności, a
 4713   2, II |              oblewał i zaprawiał oliwą i musztardą.~Justyna przy fortepianie
 4714   3, II |            Elżusia ustawicznie pędzała i musztrowała. Za to wszyscy inni, po
 4715   3, II |               zbliżającego się do zydla, musztrując go przy tym i niby wyśmiewając,
 4716   3, II |             rozkazywać narzeczonemu i do musztry go układać! Lękliwa była,
 4717   3, II |              niczym! Będziesz tylko moją muzą, moim natchnieniem, towarzyszką
 4718   3, I  |            papier i płótno. Było to małe muzeum z niezmierną troskliwością
 4719   1, V  |                ani honorów, ani pięknych muzyczek, ani wesołych asamblów nie
 4720   1, IV |         czystością świadczącą o znacznej muzycznej wprawie, ale nie widać było
 4721   1, IV |                  jego wychodzących stary muzyk także wyrastał, usubtelniał
 4722   3, III|             początku tańców w kącie przy muzykantach stał z ramionami u piersi
 4723   3, III|               lekko mu się odkłoniła, ku muzykantom rękę wyciągnął i huknął:~-
 4724   3, III|              Muzyka! hej! słyszycie tam, muzykusy! Zaniewscy, hej! siadać
 4725   2, I  |                 zabierała się właśnie do mycia sałaty i skrobania marchwi.~-
 4726   2, I  |                  stołu, na którym sałatę myje, odzywa się do niej czasem,
 4727   2, V  |               awantury... tragedie! Otóż mylisz się. Niczego osobliwego,
 4728   1, VI |               zielsko, albo przed domami myły domowe statki, albo po grzędach
 4729   1, V  |               jak niezachwianie chowam w mym sercu miłość i wierność
 4730   3, III|             samodziałowej siermiędze i z myślącą twarzą, za stołem siedząc,
 4731   3, I  |              przekonaniem i wolą kobiety myślącej i energicznej. Był to plan
 4732   3, III|               pogrążony w sobie i górnie myślący, jakimi byli jego ojciec
 4733   3, III|                do siermięgi podobnym i z myślącymi oczami śród steranej twarzy,
 4734   3, II |             wtedy na ciebie nie patrzał, myślałbym, że to stara Starzyńska
 4735   3, III|                 inaczej o stroju aktorki myślały. Najwięcej je uderzał i
 4736   3, IV |              długo, ale potem przestał i myśleliśmy, że za wygraną dał, zapomniał.
 4737   3, II |                  był? Wieczne dziwy! Czy myślicie przerobić się na chłopów?~
 4738   3, I  |            spotykające się z tym poetą - myślicielem bajki starego Dumasa i awantury
 4739   3, I  |             pracowników: niejakiej sławy myślicieli, artystów i pisarzy krajowych,
 4740   1, VI |          Narzędzia do wszelakich robót i myślistw przynieśli z sobą albo różnym
 4741   1, VI |              nazywany. Zapalczywy był on myśliwiec i właśnie w tej porze, kiedy
 4742   1, II |                 zjawił się .w progu pies myśliwski, ulubieniec pana domu, wielki,
 4743   2, V  |             inszego myślał i żądał, jego myślom i żądaniom w poprzek nie
 4744   2, IV |               przemówił:~- Ani ptak, ani mysz... jak nietoperz!~W sposób
 4745   2, IV |                 się jak nietoperz, ni to myszą przy samej ziemi biegającą,
 4746   2, I  |                   naturalnie, podobna do myszki wysunęła się Bronia. Różyc
 4747   1, IV |            pastwisko nie ukończył, a już n1i drugi o grunt pod leśnictwem
 4748   2, I  |            śmiejących się ust przebiegła n1u błyskawica cynizmu, gdy
 4749   2, I  |                   bo takie zbieganie się ná dzień jeden robót kapitalnych
 4750   1, V  |                  wilgotną mgłą przyćmiłá nâ chwilę roziskrzony blask
 4751   1, V  |          rumatyzmu albo innej choroby go nabawi. A bywają i insze wiatry,
 4752   3, III|                  Dość już my tu pobyli i nabawili się... czas nam we dwoje
 4753   1, IV |                 uczę.., ogród warzywny i nabiał zupełnie już do mnie należą...~-
 4754   2, I  |            miesiącach letnich nie licząc nabiału i warzyw, których sprzedażą
 4755   3, II |             znowu tak, aż mu łzy do oczu nabiegały. Fabian zaś nagle wzrok
 4756   2, III|                  po ogorzałą szyję krwią nabiegła i z turkusowych jego oczu
 4757   2, II |                   pomarszczone jej czoło nabiegło krwistym rumieńcem. Z tym
 4758   2, I  |                 słysząc mówiła dalej :~- Nabiera się przecież przyjaźni i
 4759   3, V  |                 według zwyczaju, którego nabierać zaczynał, własną, zaokrąglającą
 4760   3, I  |                woni bijących w powietrze nabierające już kryształowej przejrzystości
 4761   1, IV |                przywiędłe usta, przez co nabierały charakteru obcej im może
 4762   2, V  |                widać było od dzieciństwa nabieraną albo i z krwią dziedziczoną
 4763   1, V  |           pożyczyć...~- Czy w garść wody nabierzesz? - flegmatycznie zapytał
 4764   3, IV |                dziś sam w obecności syna nabijał, z rąk mu wyrwał, na ścianie
 4765   1, V  |            szanuje i do tego głowę sobie nabił...~Zamilkł widocznie czegoś
 4766   1, V  |        odpowiedziała. - Wody w garść nie nabiorę, nie po wodę też przyszłam,
 4767   2, III|         Starzyńskiej zawsze gęba wiatrem nabita... Kiedyż to ja od pracy
 4768   3, I  |               bogato oprawnej książki do nabożeństwa świętości żadnych tu nie
 4769   1, I  |                 go na ławce i przez całe nabożeństwo na nim siedziałam... Uf!
 4770   3, III|             wypowiadał bardzo budujące i nabożne modlitwy i upomnienia; potem
 4771   3, III|             głosem inne głosy przenosząc nabożnie wołał:~- Jezusa przed Bogiem
 4772   1, V  |             warto by było rozumu troszkę nabrać, kiedy już tak jak prawie
 4773   2, I  |                szorstkich dźwięków głosu nabrała w ciągłej styczności ze
 4774   3, IV |                  ziemi, rósł nad miarę i nabrzmiewał. Przez pokój przyległy biegł,
 4775   2, IV |               stawało się większe, jakby nabrzmiewało jakąś z tonów bez słów uplecioną
 4776   1, VI |                przez komin wychodził; że nabyć u nich można niektórych
 4777   1, III|      najstarszego, Andrzeja, na folwarku nabytym osadzając i na tych dwóch
 4778   3, I  |                  nie przeszkadzają ciału nabywać kształtów prozaicznych?
 4779   3, III|            piastowania matki i ojca, ale nabywasz przyjaciela wiernego na
 4780   3, II |                parobkiem zachodzącą stał nachmurzony i silnie wąsa w dół pociągał.
 4781   3, III|              Podczas już myśli takie nas nachodzą, że wnuki albo może i dzieci
 4782   3, IV |            wszystkie inne, diabli wezmą, nachodziła mię taka rozpacz, żem nie
 4783   1, VI |                 wszelakich jego rozkoszy nachodziły ich takie potrzeby i strachy,
 4784   1, II |               głowa boleć...~Pani Emilia nacierając skronie octem cichutko szepnęła:~-
 4785   1, VI |                  To tylko jest pewne, że nacierpieli się oni nadmiar, głodu,
 4786   2, II |              ujście potokowi wartkiemu i naciskał grunt przepojony ogniem.~-
 4787   1, II |            krzyknęła Marta. - Alboż mało naczekałaś się jeszcze na nich? No,
 4788   1, IV |                 Tak utworzyły się cztery naczelne pary, za którymi posunęło
 4789   2, II |              całusy, brząkanie szklanych naczyń. Widocznie w fortecy tej
 4790   1, IV |                  okrytego staroświeckimi naczyniami z porcelany i kryształu
 4791   1, IV |                  się ich człowiek na noc naczyta, to potem śnią mu się takie
 4792   1, IV |             Przed dwoma jakoś miesiącami naczytałem się był wieczorem o wojnach
 4793   2, II |                  podróż po Egipcie. Tyle naczytały się razem o wszystkich krajach
 4794   1, I  |          zawadiacką postawą stwierdzając nadaną im nazwę kozaków. Za tymi
 4795   3, I  |               koniec, jako jedyny środek nadania mu hartu ciała, trzeźwiejszego
 4796   1, VI |                  że przy chrzcie świętym nadano im imiona: Jan i Cecylia.
 4797   3, IV |              tych wulkanów żalu, obrazy, nadaremnych porywów i złorzeczeń, które
 4798   3, III|                  smoła i ściga mię swoim nadaremnym kochaniem, wybaczyć jej
 4799   3, I  |                 tym kierunku pozostałyby nadaremnymi. To, co usłyszał, nie było
 4800   1, III|                 postępkowi Korczyńskiego nadawali nazwę dziwactwa: byli i
 4801   3, I  |                   jest tylko środkiem do nadawania mu tych wytwornych przywyknień
 4802   1, I  |            wyrazem goryczy i złośliwości nadawanym jej przez ostrość nosa i
 4803   3, III|           towarzystwie ogromnego Domunta nadbiegały, Marynię powierzywszy, ochotnie
 4804   3, IV |                  Franuś! Franuś!", a gdy nadbiegł, mocno strofować go zaczęła.
 4805   3, V  |         Witoldowi Justynę zawołać kazał.~Nadbiegła zarumieniona, niespokojna.
 4806   1, II |                zapewne dlatego czuję już nadchodzącą migrenę - odpowiedziała
 4807   3, III|             uprawę łubinu, spostrzegłszy nadchodzące kobiety rzucił się ku nim
 4808   3, II |           przestraszyły. Nie spostrzegła nadchodzącego Michała i zlękła się teraz
 4809   1, III|               zażywał. Może jeszcze cień nadchodzącej przyszłości dotykał czasem
 4810   2, V  |            krzyżem począł, aż tu i matka nadchodzi. W śniegu brnęła, Ale, szła;
 4811   3, III|                  od korczyńskiego dworu, nadchodziły dwie kobiety; jedna bardzo
 4812   1, III|                po powrocie wracały jej z naddatkiem wszystkie słabości i smutki.
 4813   2, I  |                  mogła cierpliwie czekać nadejścia gospodarzy, którzy po trochu
 4814   2, III|           gorliwie pracowała, ale wraz z nadejściem zwierzchnika swego gorliwość
 4815   3, III|               który okrutnie przez kogoś nadeptany wymykał się spośród tłumu
 4816   3, III|                   a naprawdę już nawet i nadeszła, bo rzeźwy chłodek wieczoru
 4817   3, III|              rozweselenia Jadwigi, która nadęta i jak nieżywa poruszała
 4818   3, III|                  wyróżniający się strój, nadętość i pochmurność panny u wielu
 4819   1, IV |              obcej im może kiedy indziej nadętości lub gapiowatości.~Za tymi
 4820   1, V  |                gościa - zaczął z niejaką nadętością w głosie i wymowie, a oczki
 4821   1, II |              tutaj... Może choć na obiad nadjadą...~- A, prawda - z widocznym
 4822   3, V  |               końmi do Różyca należącymi nadjechał Kirło. Przybywał widocznie
 4823   2, III|                 drogi, hrabiowie!~Był to nadjeżdżający syn Fabiana, tęgi, rudawy,
 4824   2, III|              zwykle chmurny Adam. Za nim nadjeżdżało jeszcze kilka wozów, z których
 4825   3, IV |           wielkiej chwili ich życia. Tak nadlatujący z oddali wicher wstrząsa
 4826   2, IV |                Justynę spojrzał.~- Burza nadlatuje. Czy pani nie lęka się? -
 4827   1, IV |               tym z ironicznym uśmiechem nadmienił - najpiękniejsze swe pozostawił
 4828   2, I  |                  a zarys ust zdradzający nadmierną wrażliwość i czułość. W
 4829   1, I  |              przetkaną szkarłatem ścianę nadniemeńską od wysadzanych srebrnymi
 4830   1, VI |         osłoniętego przed światem ścianą nadniemeńskiego parowu, przeszło trzy wieki
 4831   2, III|              drzewami do wysokiej ściany nadniemeńskiej, dojrzałe zboża płynęły
 4832   2, I  |                Korczyn, o jakimś parowie nadniemeńskim i wcale pięknym przywiązanym
 4833   1, V  |               rybacy, sieci zarzucajcie,~Nadobnego Jasia na brzeg wyciągajcie.~
 4834   2, IV |                którym człowiek ten witał nadpływających. Widać było zresztą, że
 4835   1, III|           napełnionymi widzeniami prawie nadprzyrodzonymi: tak niezmiernie innym było
 4836   3, II |                zmieszana Antolka rezonem nadrabiając zawołała:~- Pan Michał nie
 4837   2, III|                skrzydła ptasie i powiewy nadrzecznych wiatrów. Czasem wspaniała,
 4838   2, II |                 ludziom tego rodzaju sam nadskakiwać nie myślę, ale bolało mię,
 4839   2, II |                bolało, że ty, mój ojcze, nadskakiwałeś jemu i robiłeś się przed
 4840   2, II |                 a nigdy nie zniżę się do nadskakiwania człowiekowi, którego nie
 4841   3, II |                 on Justynie uprzejmość z nadskakiwaniem graniczącą, ani ku niej
 4842   2, II |              cicha poprawił Witold - ale nadskakującym, pokornym!~- Głupiś - rzucił
 4843   3, II |                się wykrzykniki: "Dziwne, nadspodziewane szczęście! cud prawdziwy
 4844   3, III|               sobie weseli. Gdy tedy już nadszedł ten dzień weselny, od całej
 4845   3, III|                 kochanej kobiety zdrowie nadwerężał? Toż i u brata rączek na
 4846   3, II |                jego ratunkowemu planowi, nadwerężało w nim nawet zwykłą wykwintność
 4847   1, V  |                  położę i fortunkę swoją nadwerężę, może mnie głupie ludzie
 4848   2, IV |               wie jaka; człowiek się nią nadwerężyć nie może. Bywają czasy horowania
 4849   3, III|            wydmuchać! Piersi sobie pracą nadwerężył, że dla ciężkiego oddechu
 4850   3, I  |               burzliwą, która o mało nie nadwerężyła na zawsze panującej w ich
 4851   3, I  |                 małego pani uniesienia i nadyma się, milczy, w książkę patrzy,
 4852   1, III|          uśmiechać się zaczął.~- Oj, ty, nadziejo moja!~Chłopczyk aż krzyknął,
 4853   1, IV |                 znajdowało się na stole; nadzorowała przynoszenie półmisków,
 4854   3, III|                  i zgrabny, dla tancerek nadzwyczaj dworny, i wszyscy tam prawie
 4855   2, II |             uczucia, które Różyca do tak nadzwyczajnego kroku skłaniać mogło.~-
 4856   2, II |                 chora ruchem zmęczenia i nadzwyczajnej słabości osunęła się znowu
 4857   1, IV |             zaczyna, że wychowała syna w nadzwyczajnych pieszczotach, z dala od
 4858   3, I  |                  nieskończoność mówiła o nadzwyczajnym, cudownym szczęściu, jakim
 4859   3, II |               duszeniem w gardle. W nocy nagabywały ją z lekka żołądkowe kurcze,
 4860   1, V  |                   Głupstw, głupstw ociec nagadał! - krzyknęła wyskakując
 4861   3, II |                już mnie o nim Zofia tyle nagadała... ona krewna pana młodego
 4862   3, IV |                  domyślam się, co ci tam nagadali! Skarżą się, że dobro ich
 4863   2, V  |              nieśmiertelników i świeżych nagietek ubrany. Przez otwarte okna
 4864   1, VI |               się pod wetkniętą we włosy nagietką. Czasem pod ścianą domu
 4865   1, VI |              gaszty, wieczorniki, malwy, nagietki, żółte gwoździki, wysokie
 4866   2, IV |        wytryskiwały nikły nad okrągłymi, nagimi czołami pagórków. Ani drzewa,
 4867   2, IV |              prędko!~Ostatnie dwa wyrazy nagląco wymówił i wziąwszy rękę
 4868   2, I  |                  Chodząc, krzątając się, naglądając wszystkiego, a to i owo
 4869   2, I  |            przechodząc do izby czeladnej naglądała prania bielizny, albo od
 4870   3, III|              brzmiała wówczas, gdy Rej z Nagłowic nad kuflem piwa i zrazem
 4871   2, IV |               grę promiennych jasności i nagłych przyciemnień. Tam gdzie
 4872   3, I  |                  Budowa ta, dość zimno i nago wyglądająca, miała przed
 4873   2, V  |                wynagradza... za wszystko nagrodę sobie znajduję w tym, że
 4874   3, III|           zamyśla, bo mu już kawalerstwo nagrzewać zaczęło. Lat ma ze trzydzieści
 4875   3, III|                nie mam, to i nikt z niej naigrawać się albo na gańbę dekretować
 4876   2, V  |               gdzie tego krzywdziciela i naigrawcę mojego ukrył... a jeżeli
 4877   3, I  |              uszy bolą... Une fille sans naissance et sans distinction... une
 4878   1, IV |                  pomyślałem... ~Szczere, naiwne, głębokie zdziwienie odbiło
 4879   2, II |                Bawiła ją łatwowierność i naiwność towarzyszki, jednak zaczęła
 4880   3, II |           pojechał... aż o dwie mile!...~Naiwny ten wykrzyk dziewczęcia
 4881   2, II |                  najświetniejszego, tak, naj-świet-niej-sze-go. Na koniec, znasz dobrze,
 4882   2, II |            przyzna mu niezawadnie rację, naj-zu-peł-niej-szą ra-cję. Korczyński jednemu
 4883   1, V  |                 nadziejami karmił się, a najadł się trucizny... Każda rzecz
 4884   2, II |                ty, Tereniu, blekotu dziś najadłaś się, czy co? - burknęła
 4885   1, V  |                 dzieckiem jeszcze będąc. Najadłem się też w czasie niemało
 4886   1, III|             starać się będę spełniać jak najakuratniej. Proszę tylko, abyś chciała
 4887   2, IV |                  górę; za jednym z nich, najbarczystszym i na burzę najobojętniejszym,
 4888   1, IV |                 te Prusaki! bez Prusaków najbliżsi sąsiedzi ogryzą nas jak
 4889   3, I  |                 najpoziomszych, a może i najbrudniejszych instynktów, zwyczajów, pojęć,
 4890   1, VI |                 tak długi, że końca jego najbystrzejsze oko dosięgnąć nie mogło,
 4891   3, III|           językowi milczenie nakazać. Do najbystrzejszych przy tym należąc niektóre
 4892   3, I  |              była bezczynną, zachowywała najcharakterystyczniejszą cechę swojej powierzchowności:
 4893   3, II |                  jeszcze, jak tylko mógł najcichszym głosem, przekonywał matkę
 4894   3, II |          przerwał Witold, jak tylko mógł najcierpliwiej; po czym parę minut jeszcze,
 4895   1, IV |                 obie jej ręce i okrył je najczulszymi pocałunkami. Twarz jego
 4896   2, V  |                 potem jeszcze, po burzy, najczystszym błękitem i złotem płynący,
 4897   1, VI |                wnukom i prawnukom, aż do najdalszych pokoleń i samego wygaśnięcia
 4898   2, IV |                 pasmem ciężkim i szarym, najdalszym wspomnieniem nie sięgała
 4899   3, III|           przyjaciół i znajomych, tobie, najdostojniejsza paro, jako wasz pierwszy
 4900   3, I  |               pewności, że jest jednym z najdostojniejszych członków owej znanej mu
 4901   1, IV |                  chłodnych. dumnych ust. Najdrobniejsza błyskotka nie ożywiała jej
 4902   2, IV |                  drzewa, ani kwiatu, ani najdrobniejszego ziółka. Żadnego też dźwięku
 4903   2, I  |                 granicy, za którą już do najdrobniejszych ułamków ziemi spływała własność
 4904   2, II |                  figlarnie głową kręcąc, najdrobniejszym swym kroczkiem z pokoju
 4905   3, I  |                 śmiertelnego łoża swoich najdroższych. Nie z większą boleścią
 4906   2, V  |           ciemnego tła przestrzeni. Lecz najdziwniejszym i prawie fantastycznie wyglądającym
 4907   1, VI |                 chłodu, strachu i zasępu najedli się do sytości; że wiele
 4908   3, III|                 znaleźć nie mógł, a my w najem do niego iść nie zechcieli.
 4909   2, III|              kilka żwawo zwijających się najemnic Domuntówny i ją samą, to
 4910   2, III|                prawie! Ale ja sobie trzy najemnice wziął, żną, aż szumi, i
 4911   2, III|                przez dzień cały z pomocą najętego parobka układał w stodole
 4912   1, VI |             wrosłymi w ziemię kamieniami najeżonych wschodach. Szedł powoli,
 4913   3, II |             największy choćby idealista, najgenialniejszy artysta, przemienić się
 4914   1, VI |          gdzieściś, w kraju litewskim, w najgęstszej puszczy nad samym brzegiem
 4915   2, IV |           największą męką jej życia i co najgłębiej uczuwała na widok powszednich
 4916   3, II |                  ludzi, takiej obelgi, w najgłębszej nawet skrytości myśli swej
 4917   3, I  |      wyrozumowany, podstawy swe mający w najgłębszych właściwościach umysłu i
 4918   3, I  |           walczyła z przyzwyczajeniami i najgłębszymi instynktami swymi - nie
 4919   3, II |                 rozmowę gwarną, z której najgłośniej wybijały się narzekania
 4920   3, II |                sztosa, głośne przygody z najgłośniejszymi przedstawicielkami półświata,
 4921   3, II |                  propozycję... non! moją najgorętszą prośbę...~Zawahał się przez
 4922   3, I  |               szczęścia. Ziściły się jej najgorętsze pragnienia. Z ekstazą prawie
 4923   2, II |               jednej strony, a wyrażanie najgorętszego współczucia i uwielbienia
 4924   1, V  |               podczas może być i wesoło. Najgorsza to jest rzecz, kiedy człowiek
 4925   3, III|                Trzy rzeczy są na świecie najgorsze - z grzmotowym śmiechem
 4926   2, V  |                   Od tej pory zaczął się najgorszy czas jego życia. Tylko co
 4927   1, IV |                 wszystkimi względami jak najgorzej... - z niedbałym uśmiechem
 4928   1, V  |               przyśpieszył kroku i znowu najgroźniejszym swym głosem zawołał:~- Adaś!
 4929   3, I  |         poprzestawać mogła na pożywieniu najgrubszym i najszczuplej wymierzonym.
 4930   1, II |             zwiędła jej twarz okryła się najjaskrawszym karminem; błękitne, niewinne
 4931   2, V  |                największymi rozmiarami i najjaskrawszymi barwami jaśniał obraz jej
 4932   1, IV |            trochę, małe oczy błyszczały, najjowialniejszy w świecie uśmiech otwierał
 4933   1, I  |                 zalotność, dlatego aby w najkorzystniejszym świetle wydać się współtowarzyszkom
 4934   3, IV |                ściśnieniami rąk powitał, najkrótszymi ścieżkami śpiesznie ku dworowi
 4935   3, II |           właśnie Fabianowa opowiadała o najlepszych sposobach moczenia i suszenia
 4936   2, III|                 którym pracowała jedna z najliczniejszych gromad mężczyzn i kobiet.
 4937   1, II |                 od czego rumieniła się i najmilszym uśmiechem rozjaśniała jej
 4938   3, I  |                   stare sprzęty były jej najmilszymi; próbując samą siebie przekonała
 4939   1, III|             przeznaczał ojczysty Korczyn najmłodszemu ze swych dzieci, Benedyktowi,
 4940   1, IV |            Gospodarz domu w rozmowie tej najmniejszy przyjmował udział. Prawie
 4941   2, I  |                żeby je sto razy na dzień najmocniej związać, zawsze rozwiążą
 4942   2, II |                 ptaszęcemu świegotały:~- Najmodniejsze teraz pantofelki z szarego
 4943   3, V  |              zgrabny koczyk, z którego w najmodniejszym płaszczu i fantazyjnym kapeluszu
 4944   3, III|               kilka wspólnie z sąsiadami najmował, aby choć czytać i pisać
 4945   2, III|                  i szycia. Do kilkunastu najmozolniejszych dni w roku przygotowywano
 4946   3, II |            sprzyjała mu serdecznie i dla najnędzniejszej nawet istoty ludzkiej miała
 4947   3, IV |             źrenic, którym się objawiają najniebezpieczniejsze, skupione w sobie szały;
 4948   3, I  |            Feuillet, pesymista Leopardi, najniespodzianiej spotykające się z tym poetą -
 4949   3, V  |             pragnęłam! Ty, co przez dumę najniewinniej zażartować z siebie nie
 4950   3, II |         Wołowszczyzna, lekko licząc i na najniższą cenę ziemi warta jeszcze
 4951   2, III|             skrzynie i wydobywały z nich najnowsze i z najlepszym smakiem,
 4952   3, IV |                  nas na te rzeczy zawsze najobojętniejszy... Za wiele i za wesoło
 4953   3, III|              strachu drżały. Ale właśnie najodważniejsi najuboższymi byli. Procesując
 4954   1, III|                rozsiane okopy szwedzkie! Najognistszym z braci Korczyńskich był
 4955   2, I  |                 tym, że sypialnia, nawet najozdobniejsza, nie powinna ukazywać się
 4956   3, I  |            przedstawiał Andrzeja w porze najpełniejszego rozkwitu jego męskiej piękności,
 4957   2, I  |                 pewną tego, co mówisz?~- Najpewniejszą.~Zamyślił się, ręką powiódł
 4958   1, IV |           przekładał Włochy, gdzie wśród najpiękniejszej natury znajdowały się według
 4959   1, I  |            urodzajnej równinie czuć było najpiękniejszy dla wiejskiej ludności moment
 4960   3, II |              jaka parantela. fiu! fiu! z najpiększymi familiami... panie dobrodzieju
 4961   1, VI |                tym dębem zbudowali sobie najpierwej chatę, czyli takąż numę
 4962   3, I  |              energii. Po krótkim okresie najpierwszej młodości, w którym zdawało
 4963   3, III|                  palił i herbatę pił jak najpierwszy arystokrat. Ot jak! Czemu
 4964   2, I  |            cienkim, że podobnymi były do najpiskliwszych tonów jakiegoś zepsutego
 4965   2, I  |                   poczciwy chłopak i syn najpoczciwszego sąsiada! Znają się z sobą
 4966   2, II |                 co ci, kochany szwagrze, najpokorniej wdzięczny jestem - przerwał
 4967   3, I  |                 Jak to! miałaby ona, jak najpospolitsza z niewiast, przerzucić się
 4968   1, IV |                  wprowadzała ją do grona najpoważniejszych kobiet, ze zmieszanego jej
 4969   3, II |              milczeniu o wszystkim, co z najpowszedniejszymi sprawami związku nie miało.
 4970   3, I  |                 zmieszać z tłumem pełnym najpoziomszych, a może i najbrudniejszych
 4971   2, II |                 krzyczał na służbę o jak najprędsze zaprzęganie koni i lecenie
 4972   3, I  |                 objęcia nowej, chociażby najpromienniejszej przyszłości rzucić się nie
 4973   3, III|                  z pochyloną głową i jak najprostsza wiejska dziewczyna ze zbożowej
 4974   1, IV |               nie podobna bez uchybienia najprostszej przyzwoitości i narażenia
 4975   2, III|                  takim, którego by żadne najprzeciwniejsze wiatry rozwiać nie mogły,
 4976   3, I  |           zagadki nie rozumiejąca, pełna najprzyjaźniejszych uczuć, a drżąca od wstrętu
 4977   3, I  |             Przewiduje na koniec jedną z najprzykrzejszych dla niego rzeczy: wieczorną
 4978   1, V  |       Bohatyrowiczówna, Fabiana córka... najpuściejsza dziewczyna z całej okolicy...~-
 4979   2, II |                 swym nosiła, przysmakami najrozmaitszymi karmiła, czasem tak pasła,
 4980   2, III|                najweselszą, najżwawszą i najrozmowniejszą ze wszystkich żniwiarek,
 4981   2, III|                osób należące i na traf w najróżniejsze kierunki rozsypane, a w
 4982   2, V  |              dywany, kołdry mieniące się najróżnorodniejszymi barwami i wzorami, pasiaste,
 4983   3, II |              Nieprawdaż, moja najlepsza, najrozumniejsza mamo?~- Prawda. Ale do czego
 4984   1, VI |               się odwieczne grusze, albo najrzadsze i najwynioślejsze wyrastały
 4985   2, V  |              stryjowi oznajmił, że idzie najrzeć, czy parobek dobrze w nieobecności
 4986   2, I  |                jej przywarą, a zarazem i najsilniejszą ponętą...~Kirłowa była tak
 4987   3, I  |                 Bezwiednie, pomimo nawet najsilniejszego panowania nad sobą, słuchając
 4988   3, I  |            bogatego i noszącego nazwisko najskromniejsze. Kochała, z ukochanym łączyła
 4989   3, I  |           wolałaby o wiele poprzestać na najskromniejszej mierności niż troszczyć
 4990   2, V  |            dostać się aż do mózgu, aż do najskrytszych myśli.~- Nie powiedział
 4991   2, III|        odkrzyknęła:~- Nie wyhodowałam, a najśliczniejsze ze wszystkich mam... Owszem!~
 4992   1, I  |           zagadnięty.~Jedna z dziewczyn, najśmielsza znać, przechylając się przez
 4993   2, V  |                 ja, choć najmłodszy, ale najśmielszy, przyskoczył i z bliskości
 4994   3, I  |              płoche i odbierały nadzieję najśmielszym. Tym razem człowiek świeżo
 4995   2, II |            chwilę uważać nie przestał za najsprawiedliwszy, że procenty regularnie
 4996   2, II |            której przepływały fale uczuć najsprzeczniejszych: gniewu i rozrzewnienia.
 4997   3, III|              długich kapot, które nosili najstarsi, na kształt równo ociosanego
 4998   3, IV |              było świetne wydanie za mąż najstarszej córki. Za pułkownika wyszła.
 4999   1, III|                szczególną połączył się z najstarszym Korczyńskim. Szczególną
 5000   2, II |                  że pragnę dla nich losu najświetniejszego, tak, naj-świet-niej-sze-go.
 5001   3, II |            piersi skrzyżowała.~- Jest to najświętsze ze wszystkich praw na ziemi...
 5002   3, II |                wyższych i niepodległych! Najświętszym prawem na ziemi jest miłość,
 5003   2, IV |         czerwieniły się i żółciły grzyby najszczególniejszych kształtów lub woń stęchlizny
 5004   3, I  |               pierwszej nawet młodości i najszczęśliwszych chwilach wyniosła jej postać
 5005   3, I  |                 pożywieniu najgrubszym i najszczuplej wymierzonym. Nieraz chęć
 5006   3, III|               egzekucją siędzie, a kiedy najszumniejsi i najweselsi z biesiadników