Tom, Rozdzial

 5007   1, VI |         dopomagał mu do przebycia miejsc najtrudniejszych. Dla wejścia na stromą górę
 5008   3, V  |               przybyciu Zygmunta zgrabną najtyczanką i pięknymi końmi do Różyca
 5009   2, III|               nimi nie rozmawiał. Był to najuboższy z Bohatyrowiczów, mieszkaniec
 5010   3, III|               Ale właśnie najodważniejsi najuboższymi byli. Procesując się w długi
 5011   3, I  |            Andrzejem w tym, co było jego najukochańszą ideą. Myśl o tej niewidzialnej
 5012   3, II |                 Bardzo jestem kontenty i najuniżeniej dziękuję, że otrzymać mogłem
 5013   3, III|                  aż do końca świata. Ale najuporczywiej i coraz ogniściej znad rzędu
 5014   3, IV |                  życia jego stanowiąc. W najuroczystszej nawet chwili, w najgłębszym
 5015   3, II |                musi odpisać, aby usilne, najusilniejsze starania o to czynił. Egzekwować
 5016   3, III|                  a kiedy najszumniejsi i najweselsi z biesiadników Fabianowi
 5017   2, III|        siwiejących włosach, wydawała się najweselszą, najżwawszą i najrozmowniejszą
 5018   1, IV |             Wiedniu, to miasto znajdował najweselszym i w nim - jak o tym z ironicznym
 5019   2, I  |                  uplecione, a na miejscu najwidoczniejszym- niecki pełne świeżo upranej
 5020   2, II |                swoim słowem może teraz z największego kłopotu wybawić? Czemuż
 5021   1, V  |                 Jak sarna przez ogród ku największej wiśni biegła zagony przeskakując,
 5022   1, V  |            prawie w samym gnieździe jego największych wrogów!...~Jan głowę w tył
 5023   1, VI |            jechał i jechał, a panowie za największym z panów jechali, aż raptem
 5024   2, V  |                 łóżkiem ścianę okrywały, największymi rozmiarami i najjaskrawszymi
 5025   3, II |       najwyższych wykwintów miast, wśród najwspanialszych widoków natury, na łonie
 5026   3, II |            wprawdzie wiedzieli o tym, że najwybitniejszą cechą jej charakteru była
 5027   1, III|           Pośpiesznie więc przysunął jej najwygodniejszy fotel oświadczając zupełną
 5028   3, I  |              młodej wdowy uczuciach. Ale najwymowniejszym ze swatów było jej własne
 5029   1, VI |                grusze, albo najrzadsze i najwynioślejsze wyrastały na dziedzińcach
 5030   1, IV |             skromnymi parami, na których najwyraźniej odbijało się piętno czasu
 5031   3, II |                tego, co miałam kiedyś za najwyższe dla siebie szczęście, ile
 5032   3, II |                najgłębszym milczeniu i z najwyższym przerażeniem ramionami ku
 5033   3, I  |            stajen. Zdolna do zrozumienia najwznioślejszych abstrakcji i do namiętnego
 5034   1, II |                 nowemu sąsiadowi naszemu najznakomitszego muzyka okolicy naszej...
 5035   3, II |                wypowiedział. Pani Emilia najzupełniej zrazu nie zrozumiała, o
 5036   1, II |              przynajmniej znajdujesz pan najzupełniejsze uznanie...~Kirło ukłonił
 5037   2, III|                wydawała się najweselszą, najżwawszą i najrozmowniejszą ze wszystkich
 5038   3, III|                  o pogruchotaniu kości i nakarbowaniu pysków, gdy spod gruszy
 5039   3, III|            powrócić i językowi milczenie nakazać. Do najbystrzejszych przy
 5040   1, VI |                odbierali; niektórym król nakazał, aby dla niego hodowali
 5041   1, VI |              wykonywać. Nobilituję was i nakazuję, abyście nosili nazwisko
 5042   1, I  |                czy ja nie mam prawa jemu nakazywać? jaż jego strzeczna siostra!
 5043   3, III|         oświadczając głośno, że nijakich nakazywaczy się nie lękają ani napominających
 5044   2, III|            jeszcze przez okazję raz wraz nakazywał: "Mamie powiedzcie, że Antolka
 5045   3, I  |          miłością i pobłażaniem ogarniać nakazywała. Jednak zniszczyć jej w
 5046   3, II |                 tego. Było w nim coś, co nakazywało mu powściągać się i raczej
 5047   3, III|                  Złotnych liści we włosy nakładła i myśli, że pięknie. A to
 5048   2, I  |             kłamać? I bez tego już pewno nakłamałeś w życiu jak ostatni faryzeusz.
 5049   2, IV |            młodymi płonkami sosen i osin nakrapianych czerwonością brusznic lub
 5050   1, II |               przodem koszuli tak silnie nakrochmalonym, że wzdymał się mu na piersiach
 5051   1, II |               tymczasem liczyła na stole nakrycia.~- Na dziesięć osób, jak
 5052   1, II |                  pilnie schylała się nad nakryciami stwierdzając porządek ich
 5053   1, IV |              prawie nie siadała, chociaż nakrycie dla niej znajdowało się
 5054   1, VI |          grobowcem, ale wnet znowu głowę nakrył i w milczeniu, z nasępionymi
 5055   1, II |                 kocham, na dziesięć osób nakryto! - piskliwie zawołała. -
 5056   1, II |                    idź, dowiedz się, czy nakrywają do stołu. Czemu ta Marta
 5057   3, V  |         przybiegł. Potem w sali jadalnej nakrywanie do stołu usłyszawszy Marty
 5058   1, V  |             czasie i ludzie niemało mnie nakrzywdzili...~Machnął ręką i znowu
 5059   2, III|                  dziesiątki i pomagał do naładowywania nimi wozu nieco młodszemu,
 5060   3, II |          galanterią do szklanki jej wody nalał, po czym o wartości i piękności
 5061   3, II |              dobrze musiałem sobie głowy nałamać, nim zdobyłem się na jej
 5062   1, II |                cudnej pogodzie jak czara nalana błękitem i złotem. ~- Piękna
 5063   3, IV |              obłoków szkarłatem i złotem nalanych i nierówne, podarte, krepowe
 5064   2, IV |          błękitne oczy jego wydawały się nalanymi po brzegi roztopionym srebrem.~
 5065   3, IV |          wpółotwarte okno do pokoju tego naleciało mnóstwo białych nadniemeńskich
 5066   1, II |           których jeden zdawał się o coś nalegać, a drugi od czegoś wypraszać...
 5067   3, III|               rozległ się głos donośny i nalegający:~- Za pozwoleniem wszystkich
 5068   3, III|               męski śmielszym stał się i nalegającym.~- Gołąbek nawet samiczkę
 5069   3, V  |             czegoś rozdrażnionym głosem, nalegał i prosił. Szło mu o to,
 5070   1, IV |                  odchodzą - bardzo cicho nalegała samemu tak przy stole zostawać
 5071   2, II |                oboje razem, o coś na nią nalegali, prosili. Chłopak miał na
 5072   2, II |               się zechce, nie tylko tego nalegania i tych strat, które poniesie,
 5073   3, III|              rosołów, pieczeni, kiełbas, naleśników, makaronów, przeplatanych
 5074   2, V  |            szklanki ciepłe jeszcze mleko nalewała.~- Może Justynka świeżego
 5075   3, III|                najbystrzejszych przy tym należąc niektóre rzeczy, dla wielu
 5076   3, III|         jakkolwiek do najmniej zamożnych należącego - co i po ubraniu jego poznać
 5077   3, I  |                nie zmieniono nic. W domu należącym niegdyś do jej męża od dawna
 5078   3, V  |                 pięknymi końmi do Różyca należącymi nadjechał Kirło. Przybywał
 5079   3, III|                  i poczciwszego adwokata naleźć. Sam wszystkich na rzeź
 5080   3, I  |                 której on i jemu podobni należeli, nie przedstawiało to dla
 5081   3, V  |                 Gdybyś za Różyca wyszła, należelibyśmy do jednego świata, musielibyśmy
 5082   3, II |                czynił. Egzekwować będzie należną mu sumę, egzekwować bez
 5083   1, III|                 domu wypłacał tygodniową należność robotnikom, naradzał się
 5084   3, II |                 mogą, i ty widać do nich należysz!~Po chwili z powagą zapytał:~-
 5085   1, IV |               było coś marzącego i jakby nałóg do malowniczości zdradzającego,
 5086   1, III|                  więc tylko ręką, więcej namarszczał czoło, myślał, że naprawdę
 5087   3, IV |             płomieniem w oczach, z brwią namarszczoną mówił, a raczej wołał dalej: -
 5088   1, III|        przedstawienia i żarty sąsiadów z namarszczonym czołem odpowiadał:~- Na
 5089   3, III|                procesu tego sąsiadów nie namawiać albo lepszego i poczciwszego
 5090   2, III|                że pan z usilnością ludzi namawiał, żeby złożyli się wszyscy
 5091   3, III|                  owszem! jaż Antolki nie namawiam, aby przeciwko stryja i
 5092   3, I  |            Przyjeżdżano więc do Osowiec, namawiano, rozpowiadano o cnotach
 5093   2, I  |            zjawił się młody oficjalista, namiestnikiem tytułowany, jedyny jej w
 5094   3, I  |        najwznioślejszych abstrakcji i do namiętnego przeniknięcia się nimi,
 5095   3, III|                drżący... Potem on gestem namiętnej radości włosy z czoła odrzuciwszy
 5096   2, I  |                     Zobaczysz, że ja cię namówię...~Przy drzwiach jeszcze,
 5097   1, V  |                 ma. Ja szlachtę do niego namówił, ja adwokata znalazł, ja
 5098   3, III|                 oto na starość zgłupiał. Namówiony, do procesu wlazł. Co teraz
 5099   3, III|             chciała i długo opierała się namowom braci i konkurenta; jednak
 5100   2, V  |                 nieraz ręce przy robocie namozolić... Ale nie żęłam i nie płełam...
 5101   3, II |                   Niespokojny, nad czymś namyślający się, z czymś wewnętrznie
 5102   2, IV |            wysokich sił i odwagi dodają. Namyślała się więc, wahała, wpadała
 5103   2, II |           wstydziła się własnych wahań i namysłów. Wypadkiem oczy jej spotkały
 5104   3, II |                  nie wystarczy, a małych naokolutko tek jak prawie nie ma...
 5105   2, V  |                     Widzisz, co ja tobie naopowiadałam! Może zła koleżanka ze mnie?
 5106   2, V  |                   Podczas i boleści mnie napadają: cielesne i duszne, Od zaziębienia,
 5107   2, IV |         powiodłem. Ślepota jakaś na mnie napadła... żeby jeszcze, broń Boże,
 5108   2, II |              basowy 1 ochrypły - oto mię napadli! Wieczna niedola! Doktor
 5109   2, III|              kiedy go już ta pochmurność napadnie, to za nic z domu nie wyjdzie,
 5110   2, V  |               Dziewczynka też, którą Jan naparł się wziąść od matki, mileńka
 5111   2, III|                wtedy na palcu mosiężnego naparstka, a w ręku kilku łokci liliowego,
 5112   2, III|                  i rozłączonymi zostali; napastnicy sapiąc i jeszcze krzycząc
 5113   2, IV |                  wiosłem odpędzał żywioł napastniczy i na wodnym bezdrożu niezawodne
 5114   2, III|         pięściami i widłami na spotkanie napastnika biegli. Adam z wozu zeskakując
 5115   1, IV |               żarliwości z nieśmiałością napastował, Różyc uśmiechnął się uprzejmie
 5116   1, III|                 czuła się coraz częściej napastowaną przez różne bóle, dolegliwości,
 5117   2, III|                na swe zagony odchodzili; napastowani, z głośnym płaczem kobiety
 5118   1, III|                  było. Kiedy go do nauki napędzano, krzyczał: "Nie dręczcie
 5119   1, I  |                pani, szłyśmy... a on nas napędził, tośmy mu kazały, aby nas
 5120   1, II |                  się atmosfera pokój ten napełniająca. Była ona duszną i pełną
 5121   3, III|                  ogród i drogę mocna woń napełniającego zasieki zboża. Na grube
 5122   3, I  |              Zygmunt pomiędzy rupieciami napełniającymi jego pracownię umieścił
 5123   3, II |                misą, która zamiast miodu napełniła się teraz muchami, siedzące
 5124   2, IV |               dołu dostrzec można było w napełnionych światłem gałęziach drzew,
 5125   1, VI |              dębem, z oszczepem i łukiem napiętym przy boku, by zawsze od
 5126   1, V  |                 użyje,~Krwi jak wody się napije...~W ogrodzie Anzelma znowu
 5127   2, I  |           niejakim rozmachem pióra umowę napisała, zadatek pieniężny wzięła
 5128   2, II |              kilka monetek ze szwedzkimi napisami.~- Zadziwiająco zdolny...
 5129   3, II |            dobrego już dziesiątka lat do napisania każdego listu przybierał
 5130   2, V  |                  czy może jakiej inszej, napisano: "Jak glina w ręku garncarza,
 5131   2, III|             bladym swym palcem wskazując napisy im towarzyszące, z jednostajnym
 5132   3, III|                    A jak pojedziesz, czy napiszesz kiedy do mnie?~Czy kiedy
 5133   3, II |                 człowiekowi trzy po trzy naplecie się w gębie...~- Kogo Pan
 5134   1, IV |                  stęknął pan Benedykt.~- Napłodziło się ich u nas jak robactwa
 5135   1, V  |                     Jeżeli co nie w czas naplotło mi się w gębie, to przepraszam...
 5136   3, III|                 rozstawione po stołach i napoczęte pierogi, pieczenie i sery,
 5137   3, III|                  ponakrywane, dobrze już napoczętymi pieczeniami, pierogami i
 5138   1, V  |                   A kiedyż jeszcze konie napoić trzeba... ~- Pewno, że trzeba -
 5139   1, IV |                czarna i towarzyszące jej napoje już przez lokajów rozniesionymi
 5140   2, V  |               legionów zwerbował... przy Napoleonie obydwa wojować poszli...
 5141   1, III|                Stanisław Korczyński, syn napoleońskiego legionisty, był przez czas
 5142   3, III|           nakazywaczy się nie lękają ani napominających apostołów nie potrzebują.
 5143   3, III|                 falami pomarszczoną. Pod napowietrzną, bladozłotą lampą księżyca
 5144   2, IV |                  ich było; wyglądały jak napowietrzne lilie o ognistych łodygach
 5145   1, IV |              jeśli nie panowie, powinien naprawiać błędy starszych, a nam młodszym
 5146   1, II |             ciągle oczyszczał, zszywał i naprawiał. Sprawiało to wrażenie pilnej
 5147   1, II |                 wciąż jego podpieraniem, naprawianiem, oczyszczaniem. Sztachety
 5148   3, II |               przypatrywałem się, jak je naprawiano. Tę można będzie naprawić
 5149   1, II |          widocznie wciąż się coś psuło i naprawianym było, w którym widocznie
 5150   1, II |                 wielekroć, ale zawsze je naprawiono, więc choć połatane, stały
 5151   1, VI |                  mógł. Teraz z widocznym naprężeniem rysów wiązał przez chwilę
 5152   2, II |                wzroku jej tkwiło uparte, naprężone, bolesne pytanie. Zadawałaż
 5153   2, V  |            poweselałaś? Potem delikatnie naprowadziła rozmowę na Zygmusia i po
 5154   3, I  |              częstych rodzinnych zebrań, narad, namów, perswazji. Nikt
 5155   3, IV |         siedzieli, z cicha pomiędzy sobą naradzając się, linie jakieś i cyfry
 5156   1, III|         tygodniową należność robotnikom, naradzał się z ekonomem, głośny i
 5157   2, V  |         zapraszano żądając, abyśmy życie narażali, ale tym, co go nie utracą,
 5158   1, IV |             najprostszej przyzwoitości i narażenia się na niechęć wielu osób.~
 5159   3, III|                nasz Jerzy niejeden raz z narażeniem się poradą i pomocą jemu
 5160   1, VI |               ten idzie i idzie... Znowu narazi się na kiepkowanie ludzkie
 5161   3, V  |              takie pokuszenia i awantury naraziła. Pragnie wyleczyć się, próbował
 5162   1, III|            zgrubiałe swe ręce biorąc jej narcyzową rączkę zaczął:~- Dlaczego
 5163   2, I  |                 zadawano mi znaczne dozy narkotyku tego dla zmniejszenia bólów,
 5164   1, I  |          zobaczyli tak lecącą polem, jak narobią krzyku, płaczu... Jedni
 5165   2, II |                 która już nam tyle złego narobiła...~- Pewno, pewno! tle złego! -
 5166   3, IV |                 odrodzenie narodów, jego narodu nade wszystko. Podporę dla
 5167   1, V  |                domu, którego okiennice i narożniki na biało pomalowane wesoło
 5168   1, III|                nową, zapotrzebuje nowych narzędzi. Może też pragnął, aby synowie
 5169   1, VI |                który z kilku stolarskimi narzędziami w ręku z dala i biernie
 5170   3, II |                 najgłośniej wybijały się narzekania na brak łąk i pastwisk.
 5171   2, II |               żałosne, że prawie bosa, w narzuconym naprędce szlafroku, wbiegła
 5172   1, VI |                 i inszych różnych roślin nasadzili; że dom sobie zbudowali
 5173   2, V  |              Antolka.~Jan trochę jeszcze nasępiony nic już siostrze nie powiedział,
 5174   1, VI |                  nakrył i w milczeniu, z nasępionymi brwiami, pogrążył się w
 5175   2, I  |             niewidziana okropność... Już nasi chłopi lepsi, co się po
 5176   2, V  |            wysoka, kołysząca się, pomadą nasiąkła, jaskrawymi wstążkami i
 5177   1, VI |                puszcza, w której Pan Bóg nasiał co niemiara jezior błękitnych
 5178   2, V  |                 Pewno już Janek językiem nasiekł... Nic ja w tym złego nie
 5179   1, VI |               duży lasu wyplenili, zboża nasieli i inszych różnych roślin
 5180   2, I  |               służył na skład ogrodowych nasion. Kobiety pielące z zagonów
 5181   3, I  |           historie. W rzeczywistości nie naśladowała nikogo; zbyt silnie kochała,
 5182   2, III|          śmiechowi jej wtórowało wyborne naśladowanie indyczego krzyku.~Michał,
 5183   2, II |                  wymówił z tak wy bornym naśladowaniem układu ust i akcentu mowy
 5184   3, II |               złudzenia wiernie z natury naśladowany śpiew słowika.~- Jezu! -
 5185   2, III|               Kanarkowy kawaler wybornie naśladując kukawkę za plecami jej zawołał:~-
 5186   2, IV |                 ludzkie szumienie wiatru naśladujące. W tej cichości i w tym
 5187   3, V  |                 sieni wszedłszy płaszcz, naśladujący te, które tego lata nosili
 5188   2, V  |                  tu pobyli i miłych słów nasłuchali się... Tutaj nasza kompania
 5189   2, III|              miał czerwoną szramę, około nasrożonej kępki włosów siną plamę;
 5190   3, II |                    Wesoły nam dziś dzień nastał! - gromko zawołał. - Drugiego
 5191   3, III|              dopiero by im życie słodkie nastało, a przy tym pokazaliby sąsiadowi,
 5192   3, I  |               wartość mającego utworzył, nastąpiła impotencja ciągła i zupełna.
 5193   2, III|                szlakiem.~Wieczór zresztą nastawał. Za okolicą i rzeką słońce
 5194   2, V  |             krzesła zrywała, aby biec go nastawiać. Ale właśnie w chwili, w
 5195   3, III|                   Ci za wszystkich plecy nastawili i pootwierali worki. Inszym
 5196   3, I  |              ducha, które przez całe już następne życie chronić go będą od
 5197   1, III|           młodości grubym piaskiem wielu następnych wypadków przysypane przemieniają
 5198   3, IV |            swanie i dwaj swatowie. Teraz następowała kolej na pierwszego drużbanta.
 5199   3, III|               kilka moich myśli, które w następującej zawrą się formie. Wszak
 5200   3, III|              tylko dla zabawy, żeby mnie nastraszyć, a później z mojego strachu
 5201   2, V  |                  Znowu dziadunia Pacenką nastraszyli? - Na Jadwigę patrząc zapytał
 5202   1, V  |                  zły pies albo bydlę nie nastraszyło!...~Może jedno z tych nie
 5203   1, VI |               boże drzewka, pomarańczowe nasturcje, różowe grochy pachnące. ~
 5204   3, I  |           zrozumienia jej dawał, na myśl nasunąć usiłował, ale ona zdawała
 5205   2, II |                jest panną Orzelską; że z nasuniętej myśli ożenienia się z nią
 5206   2, I  |                 i skromnym potokiem? Czy nasuwało mu ono porównania, uwagi,
 5207   3, III|             Radością i smętkiem~Dosyć je nasyci!~Po czym zaraz tancerkę
 5208   1, I  |                   jaki mu Bóg czy diabeł nasyła. Bo aby wszystkie losy ludzkie
 5209   1, II |            Przedstawiam nowemu sąsiadowi naszemu najznakomitszego muzyka
 5210   2, V  |             drogach wypatrywali, aż zima naszła, taka okrutna, jakiej nigdy
 5211   1, IV |                  panowie, że do Korczyna naszło mnóstwo wojska bismarkowskiego ...
 5212   3, I  |             łzawnice, dziwnych kształtów naszyjniki, przedhistoryczne czaszki,
 5213   3, II |                 dłoni, którą ze wzrokiem natarczywie w nią utkwionym wyciągnął
 5214   2, II |                   ani pomyślał o tym, że natarczywymi pytaniami swymi otwierał
 5215   3, II |                  oburzeniem wstrząsnąć i natchnąć nie może? A ja marzyłam...
 5216   1, IV |                  gospodarza wiejskiego z natchnieniami i potrzebami artysty...
 5217   3, I  |            stworzone jakby ku rozkoszy i natchnieniu pejzażysty. Zbyt długo uczył
 5218   3, I  |             nigdy, ale z ust jej płynęły natchnione słowa dziękczynienia i błagania.
 5219   1, VI |          wysmukła i zgrabna, jakby przez natchnionego snycerza wykuta, z doskonale
 5220   1, IV |               podnosił, wzrok promienny, natchniony daleko kędyś posyłał: Lotne
 5221   3, I  |                  i myśli, a może także i natchnionych przez nie czynów. On, przy
 5222   1, IV |            pospolitości i głupoty. W tym natchnionym artyście aniby poznać było
 5223   3, IV |                słuchał. Może nawet słuch natężał i pochwytywał słowa pieśni.~
 5224   3, I  |                 świateł w różnym stopniu natężenia, szczebiotu ptactwa, metalicznego
 5225   3, I  |           Uczyniła ręką ruch taki, jakby natrętną marę nie wiedzieć skąd zjawiającą
 5226   2, III|                się w tym miejscu gościem natrętnym, istotą obcą i niepotrzebną,
 5227   3, II |                 Rzecz względna! Inna dla natur niewolniczych i poziomych,
 5228   1, IV |                  pociągnięci niby prawem naturalnego doboru. Pomimo bowiem wielkich
 5229   2, II |                 żądano, było jego bardzo naturalnym i prostym obowiązkiem. O
 5230   2, IV |                chmur. Nie były to chmury natychmiastową burzą grożące, ale raczej
 5231   3, II |                bo dziedzic Wołowszczyzny natychmiastowego wchodzenia w posiadanie
 5232   2, V  |                 ponurych i samego siebie nauczam: "Siły do kupy ściśnij,
 5233   2, I  |                 się mogło. On miał pozór nauczyciela, ona uczennicy; wyglądali
 5234   1, V  |              domu, przy drogo opłacanych nauczycielach chowany i przez matkę starannie
 5235   3, I  |             rzucić się nie może, jeden z nauczycieli małego jej syna odkrył w
 5236   1, III|         dziedzicznych kiedyś jego wiosek nauczyli się czytać, owocowe ogrody
 5237   1, III|               szkół średnich do wyższych naukowych zakładów. Po co? dlaczego?
 5238   3, III|               stanął, piersią własną jej nawał wstrzymując i wołając:~-
 5239   1, V  |               swojej obronie, ten w złej nawie nie utonie...~Mówiąc to
 5240   3, I  |                  częściej samotne Osowce nawiedzać zaczął, gorącą cześć i sympatię
 5241   3, II |                papy przyjeżdżając czasem nawiedzał... Pan dobrodziej wie, od
 5242   2, V  |    niepowściągniona, dzieci swoje często nawiedzała i jego doglądała wesołą
 5243   2, V  |           pójdziem sobie którego sąsiada nawiedzić". "Może pana Szymona?" zapytuję,
 5244   1, V  |                  Jan niełaskaw nigdy nas nawiedzieć? Zdaje się, że nie na końcu
 5245   1, V  |                Korczyna moją ubogą chatę nawiedził...~Znowu uchylił czapki.~-
 5246   3, V  |               wiele na raz gości Korczyn nawiedziło. Naprzód o dość wczesnej
 5247   3, II |                   pożary i mory na bydło nawiedziły, na ekonomię zszedł...~Westchnęła
 5248   1, II |                  wąs swój na gruby palec nawijał; binokle Różyca błyskały
 5249   1, II |                  głębi boru odzywały się nawoływania:~- Hu! ho! hej! Hop! hop!~
 5250   1, III|                nie zaszły nagle, ale oko nawykłe do wykwintnych form życia
 5251   1, V  |                kluczkę i wisień z drzewa nazdejmuj! prędzej tylko!~- Na co?~-
 5252   2, III|                 zagonie okręcił.~- Dużoś nażęła? Długoś żęła? Czy naprawdę
 5253   2, II |                 je lubiła, ale nie znała nazw ich ani dziejów.Teraz każdą
 5254   3, III|                słuchacza swego i, jak go nazwali, sędzi się zwracając, a
 5255   1, V  |            Państwo nie rozumieją naszych nazwań - objaśnił. - Aktorka, czyli
 5256   2, I  |                  się bez...~- Bez czego? Nazwijże choć raz rzecz po imieniu!
 5257   1, VI |               jakichś ludzi o nieznanych nazwiskach i dziejach złożono w jednej
 5258   1, III|               oczu ruszajcie! Zaraz! Jak nazywacie się? to jest... imiona wasze?~
 5259   2, V  |            Kochaj ty mnie choć troszkę i nazywaj mnie po imieniu, Wasylku!
 5260   2, II |                  się z tą, którą niegdyś nazywałem moją iskrą i moim światłem
 5261   1, VI |              zresztą kto miał. Chaty ich nazywały się numy i były bardzo biedne
 5262   2, III|               tak. Ja też ją celką swoją nazywam. W jednej piosence są takie
 5263   1, VI |                  z nas zostało; chłopami nazywamy się i jesteśmy... Ale o
 5264   3, III|                Władysław czy, jak go tam nazywano, Ładyś Osipowicz, ten, co
 5265   3, I  |                  wymówił:~- Do widzenia! Ne déraisonnez pas, ma mignonne!
 5266   3, I  |              słoneczny, pomiędzy kwiaty. Nęcić ją zaczęła myśl posiadania
 5267   1, VI |                  wiśniowe i śliwowe gaje nęciły wzrok głębokim cieniem swych
 5268   3, I  |                 publicznych nieszczęść i nędz, którym ze swej pustelni
 5269   1, VI |     szerokolistne gałęzie. Zaduch, brud, nędza tchnęły z otwartej sionki,
 5270   1, VI |                 numę bez pieca i komina, nędzną i smrodliwą. Od razu inszej
 5271   1, II |                panie dobrodzieju, na tej nędznej folwarczynie mielibyśmy
 5272   1, VI |               nimi bywało. Takich chatek nędznych i nagich, jak Ładysiowa,
 5273   3, IV |            zaprzaństwa, rozkoszy ciała i nędzy ducha?~Słowa te niezmożoną
 5274   3, II |               Fabianowa Bohatyrowiczowa, née Giecołd, mówiła, że już
 5275   3, V  |                bufami i koronkami okryty negliż przyoblekać się zaczęła.
 5276   3, II |              krew i nerwy syna. W krwi i nerwach obydwóch gorzkim warem płynęły
 5277   3, I  |            historie rządziły jej krwią i nerwami, ale wcale nie pamiętała
 5278   3, V  |               stanie ostrego, jak mówił, nerwowego rozdrażnienia. Benedykt
 5279   3, IV |            Teresa, chociaż także drgnęła nerwowo, wkrótce domyśliła się prawdy
 5280   2, II |               Może to nie był tylko atak nerwowy, ale także skutki przeziębienia
 5281   1, III|                 siostra raz zachorowała, niańczył ją i bawił całymi dniami,
 5282   3, II |                 jej Witold, niewidzialną nicią łączy się z godziną, którą
 5283   3, III|          wysiadając wysoko ukazała grubą nicianą pończochę, a wnet potem
 5284   2, V  |                  na dachy domostw, złote nicie rzucały na spajającą zagrody
 5285   2, I  |                  znają. My tylko, wiesz? nicponie, wiemy dobrze, dlaczego
 5286   1, V  |                nie życzę nikomu i między niczyimi wrogami nie jestem... Niech
 5287   3, II |            innych. Jednak, moje dziecko, niczyje życie na tej ziemi nie może
 5288   2, V  |                 trzy dni jak martwy leżę niczyjego widoku znieść nie mogąc
 5289   1, V  |                  się nie rozumiejąc, ale niebawem zrozumieć musiała, Dokładnie,
 5290   2, V  |                każdy chętliwie głowę pod niebezpieczeństwa podstawiał... Wiele bym
 5291   3, I  |            modlitwę za podróżujących i w niebezpieczeństwie będących głośno, powoli,
 5292   3, I  |         zwyczajów, pojęć, wystawić je na niebezpieczeństwo zarażenia się pospolitością,
 5293   1, III|            świetnego porządku rzeczy bez niebezpiecznego zaniedbania najważniejszych
 5294   1, III|        przeprowadzenia dość kosztownej i niebezpiecznej sprawy. Odtąd na ten punkt
 5295   2, III|               Niechże mu światłość Twoja niebieska, o Boże sprawiedliwy! świeci
 5296   3, IV |           przyobleczonym usłyszał. Anioł niebieski z grobu naszego kamień odwalił!
 5297   3, I  |                puszcz, gorących szafirów niebieskich, nagich modeli, fantastycznych
 5298   1, VI |             pogody. Na całej przestrzeni niebieskiego sklepienia ani jednej chmurki,
 5299   2, II |             zobaczyła dwa wiersze silnie niebieskim ołówkiem podkreślone:~Je
 5300   2, II |                  siostrą a swym krewnym, niebogatym hrabią. O nim to w tej chwili,
 5301   3, III|                śmiechem swego pierwszego nieboszczyka przypominać jej zaczęła;
 5302   1, VI |                  zupełnie, jak żeby śród nieboszczyków żył...~- Pacenko przyjechał! -
 5303   2, II |                 domu po dwuletniej w nim niebytności; syn spostrzegał w ojcu
 5304   3, III|              kochaniem jak dziad z torbą niechcącemu w oczy lezie!~- Wypchała
 5305   1, V  |               oczy. Było w nim znowu coś niechętnego i trochę urągliwego, kiedy
 5306   2, IV |          rozróżnić w nim było można. Bór niechętnie jakby usuwając się w głąb
 5307   3, I  |              otworem rozkopanego wzgórza niechętny gest ręką uczynił. Wszystko
 5308   3, III|                 uśmiechać się zaczynał i niecierpliwą stopą parę razy o tok uderzył,
 5309   3, V  |        niepotrzebna? Co ty wygadujesz? - niecierpliwić się zaczął Benedykt.~Głową
 5310   3, III|               oględziny i dziwowania się niecierpliwiły. Wcale nie dla tych sroczek
 5311   3, III|             uczynił ruch niespokojny czy niecierpliwy.~- Moi drodzy - zawołał -
 5312   2, I  |             młodego lokaja. Dziewczyna z nieckami jak wryta stanęła szeroko
 5313   2, III|     porozwieranymi usty. Widowiska takie nieczęsto zdarzać im się musiały,
 5314   3, II |                  tej, której świtanie od niedawna ja uczułam w sobie... Idź
 5315   3, II |                  będą oni zawsze leniwi, niedbali i nieżyczliwi...~- Cóż dopiero,
 5316   2, IV |              często po mnie, przysyłała. Niedługa droga. Do dworu tedy leciałem
 5317   1, III|                  z zamiarem użycia w nim niedługiego odpoczynku. Oprócz tego
 5318   2, I  |                  niewielkim dworem i tym niedługim szeregiem chat, Teraz także
 5319   2, V  |                Boga na pomoc wzywałem, i niedobrowolnie łzy ciekły mnie z oczu.
 5320   3, I  |               nie chce? Ktoś jest bardzo niedobry. Wie on dobrze, że pani
 5321   1, VI |                  zrządzeniem boskim albo niedobrym charakterem ludzkim, wcale
 5322   1, II |                  opowiadał dokładnie lub niedokładnie, prawdziwie czy nieprawdziwie,
 5323   3, I  |                  mozolność, a przecież i niedokładność wykonania, żadnego śmiałego
 5324   3, III|              całusów zaczynane, urywane, niedokończone powinszowania, podziękowania,
 5325   3, II |           twarzyczce ładnej, roztropnej, niedokrwistej. W ręku niosła dwa kawałki
 5326   3, II |                  pantofle~wyszyłam...~Tu niedokrwistość zdradzająca żółtawa jej
 5327   3, I  |              meteory natchnień słabych i niedokrwistych, które raz błysnąwszy nie
 5328   1, IV |              Podaj mi tu czystą serwetę, niedołęgo, słyszysz?~Tymczasem odchodzące
 5329   1, II |                  jej i cera zdradzały do niedołęstwa posuniętą fizyczną słabość,
 5330   1, V  |                  jemu zapamiętało się te niedołęstwo moje, bo wiele on podtenczas
 5331   3, IV |                egoizm i tę wdzięku pełną niedołężność ciała i ducha. Wtedy też
 5332   3, II |            swoich instynktownych odraz i niedołężności nigdy tak nie myślała, nigdy
 5333   3, I  |                  na starych i trochę już niedołężnych sługach, ale dla młodych
 5334   2, I  |                  scenę. Swawolny Boleś i niedomagający Staś zawzięcie bawili się
 5335   3, III|              patrząca, rzuciła na ziemię niedopalony papieros i zdeptała go wielką
 5336   1, II |       przyodziany porządnie i żwawy, ale niedorosły i ślepo tylko rozkazy jej
 5337   2, II |        przechadzającymi się także trzema niedorosłymi panienkami. Darzeckie i
 5338   1, VI |                   na innych jechały bose niedorostki, w płóciennych ubraniach
 5339   3, I  |                 tej wysokości, na której niedorostkiem jeszcze będąc w mniemaniu
 5340   3, I  |                  długo wpatruje, tak cel niedościgły, ale długo i wyłącznie myśli
 5341   3, I  |                wiara w ideał doskonały i niedościgniony, w potęgę i dobroć najwyższą
 5342   3, I  |          wiecznie ku szczytom dla tłumów niedosięgłym i spomiędzy nich wyosobnionym,
 5343   3, II |                   a tamte dwa to jeszcze niedostałe trawy... ledwie do pasienia
 5344   3, II |                ogałacają, a zawsze srogi niedostatek cierpią. Zresztą, nie ta
 5345   3, III|               raz od sąsiadów, wszelkimi niedostatkami trapionych, stawać mu się
 5346   3, III|               choć nas wszelakie biedy i niedostatki gniotą. Z umarłego tylko
 5347   3, II |                zbyt dla niej odległych i niedostępnych, aby po nie sercem czy współudziałem
 5348   3, IV |                  z żurnalu mód wyciętą i niedoszłym jakim artystą, albo jak
 5349   1, IV |            uśmiechał się to filuternie i niedowierzająco, to smutnie. Raz jednak,
 5350   3, IV |                 Wzrok jej, zawstydzony i niedowierzający, po twarzy jego przemknął.~-
 5351   1, V  |                 w którym błysnęło trochę niedowierzania i obawy. Pomyślał może,
 5352   3, III|               najpiękniejsze dziedzictwo niedozorem zmarnuje, a dbający i umiejętny
 5353   2, V  |                  to wszystko bynajmniej. Nieduże to dolegliwości i cierpliwie
 5354   3, III|              pomimo powolnego wychylania niedużych czarek miodu i piwa, znacznym
 5355   3, II |                   ścianą domu stojącą na niedużym zydlu stała spora misa z
 5356   1, IV |           chrypki, newralgii, żołądkowej niedyspozycji, czegokolwiek słowem takiego,
 5357   2, III|                 obok matki Jana.~- Jutro niedziela - rzekła z cicha - ale pojutrze
 5358   1, III|              ciocią Martą i z Justynką w niedzielę do lasu sobie popłynęli,
 5359   2, V  |                na stołkach dziewczyny. W niedzielnych sukniach bijących w oczy
 5360   1, VI |                 zdarte z ubitych bobrów, niedźwiedzi, lisów, kun i inszych zwierząt
 5361   2, V  |                   toby wiedziała, że kto niedźwiedzia przemoże, za nos go wodzić
 5362   1, VI |            chodziły stada żubrów, turów, niedźwiedziów, dzików i wilków, w gałęziach
 5363   2, I  |                 teraz w swojej mowie coś nieeleganckiego spostrzegłaś, prawda?- zapytał
 5364   3, I  |               jej oznakami czci błahymi, nieestetycznymi, niegodnymi idei bóstwa.
 5365   1, V  |              kosa i rozległo się basowe, niegłośne nucenie:~A kto chce rozkoszy
 5366   2, II |                trochę o Egipcie... tylko niegłośno czytaj..:~W błękitnej sypialni
 5367   3, V  |                pełnoletnia, energiczna i niegłupia, na wiatr przyzwolenia swego
 5368   3, II |                 na karty i metresy rzecz niegodna. Tak tylko łajdaki robią...~-
 5369   3, I  |                wydawało mu się brzydkim, niegodnym uwagi, nawet brudnym i wstrętnym.
 5370   3, I  |                błahymi, nieestetycznymi, niegodnymi idei bóstwa. W zamian idea
 5371   1, V  |                gospodarstwo u niej idzie niegorzej jak u jakiego mężczyzny?...
 5372   3, II |             pieszczotliwością wymówił:~- Niegościnna! siadać mię nawet nie prosi!~-
 5373   1, II |              była to właściwie odpowiedź niegrzeczna, ale ton, jakim wymówioną
 5374   2, I  |                 Wypowiedzieć mu dom albo niegrzecznie przyjmować go... nie podobna!
 5375   2, II |            rozmawiać, grzecznym być albo niegrzecznym? Dziesięciu słów do niego
 5376   3, I  |                którego wykonaniu, pomimo niejakich usterek technicznych, czuć
 5377   3, II |                  tej, której nie lubisz, niejakiego przynajmniej wynagrodzenia
 5378   3, III|               inny.~- W jednym gnieździe niejednaki ptak się lęgnie; a choć
 5379   2, IV |                 drzew strącać zacznie, a niejedne cieńsze, to i z korzeniami
 5380   2, IV |                 od jednej psicy urodzone niejednostajne mają przyrodzenie. Tak samo
 5381   1, IV |                  się i Justyna. Ciemny i niekosztowny jej ubiór uderzająco wyróżniał
 5382   1, VI |        pracowitym zwierzątkom odbierali; niektórym król nakazał, aby dla niego
 5383   2, II |                jest bardzo pusty i wcale nieładnie wygląda... I ja jestem tego
 5384   3, III|              choć czytać i pisać umieli. Niełatwoż przyszło z dziesięciomorgowego
 5385   3, III|                  Niemnie pieśni wywodzą, nieleniwie by około jego dobra chodzili,
 5386   3, III|                gościom, z których bardzo nieliczni tylko wchodzili do domu,
 5387   1, III|             gęsto opleciona była jedną z nielicznych pozostałości owych ogrodowych
 5388   3, II |                  bytu, jakiś nóż ostry i nielitościwy podcina same korzenie jej
 5389   1, I  |           zauważyła:~- Przecież cioci te niemądre gadania nic nie zaszkodziły...~
 5390   2, II |                gospodarskich we Francji, Niemczech, Belgii, Holandii. Skończył
 5391   3, II |                  spojrzała w górę, wyraz niemego, osłupiałego zachwycenia
 5392   3, II |              przykład... jak na przykład niemeńska woda w pogodę...~Teresa
 5393   1, VI |                 której Pan Bóg nasiał co niemiara jezior błękitnych i łąk
 5394   3, IV |               spodziewać się, że niezbyt niemile ujrzanym zostanę?~Dygnęła
 5395   2, V  |                 że i najmilszy staje się niemiłym - odpowiedział Anzelm i
 5396   3, I  |            powieki.~Jednak w wyrazie tej niemłodej, lecz pięknej i szlachetnej
 5397   2, V  |              instrument stukać to może i niemniejsza fatyga jak pleć albo żąć...~
 5398   3, III|                my próżniaki i hultaje! I niemnowej wodzie płynąć nie łatwiej,
 5399   2, II |                niej zstępować zaczęli ku Niemnowi. Mars cwałował przed nimi.~-
 5400   1, VI |             szerokiej równinie, długiemu Niemnu i aż zaniemeńskim głębokościom
 5401   3, III|               masz czuprynę jeżyć, kiedy niemocen jesteś! - wołali. - Tanio
 5402   1, IV |             zgrabna pomimo swej starej i niemodnej sukni, szła przez salon
 5403   3, I  |              wytwornych, ale nienowych i niemodnych.~Inne części tego domu starannie
 5404   3, V  |                  wiesz? Jest to popełnić niemoralność!~Bystro z nietajoną ironią
 5405   3, I  |                  jego tyczyć się mogą. O niemotę swego geniuszu oskarżał
 5406   1, I  |                srebrzyste, czasem płacze niemowląt u piersi w chustach niesionych,
 5407   3, II |        cierpieniami przyjaciółki i swoją niemożnością przychodzenia im z pomocą,
 5408   3, IV |              siedzący Witold, osłupiały, niemy, chciwymi oczami wpatrywał
 5409   3, III|                  okrzyków brzmiał jeden, nienajmniej donośny:~- Panie Witoldzie!
 5410   3, II |             Prawdziwie, pod tym względem nienasycony jestem i dlatego właśnie
 5411   1, IV |            włosach...~Patrzała chwilę na nienaturalny blask jego oczu i zwiększające
 5412   3, I  |              względem ludzi tego rodzaju nienawiść, niechęć, urazę, ale właściwie
 5413   2, IV |               przed tym sercem świeżym i nienawiścią nie zatrutym długo bronić
 5414   3, I  |                cennych i wytwornych, ale nienowych i niemodnych.~Inne części
 5415   1, V  |                 dług nowy i znaczny. Czy nieobecność ojca trwała kilka miesięcy
 5416   3, I  |              mistyczną rozkosz. Od dawna nieobecny i niepowrotny, nie przestawał
 5417   2, III|            Anzelm - i widać, że uczy się nieobojętnie. Ja bez żadnej nauki sadek
 5418   2, I  |                pomysł, kuzynko, wyborny, nieocenionyl- wołał. - Toż bym dopiero
 5419   2, I  |               może najbardziej wieczne i nieodparte pytanie: po co?~- Na koniec
 5420   1, III|                  wymagała ode mnie, abym nieodstępnie przy tobie siedząc zaniedbywał
 5421   3, I  |                   ojcowskie, na zawsze i nieodwołalnie straconym dlań zostało.
 5422   3, I  |                na jaką zdobyć się mogło, nieodwzajemniona, zdeptana, zagasła. Na swoim,
 5423   2, II |                  nie, a nie Szkoda, tak, nieodżałowana szko-da. Ale inaczej być
 5424   3, III|                 jej był pomocny, zgodny, nieofukliwy, nie grubian, ale...~Tu
 5425   3, III|                 męczeństwa mieszał się z nieograniczoną, cichą cierpliwością. Z
 5426   3, I  |                  się z ludzką ciemnotą i nieokrzesanością okazało się koniecznym,
 5427   3, I  |                  nieoświeconych umysłów, nieokrzesanych postaci ludzkich, i nikt
 5428   3, I  |    temperamentowi, z fantastycznością za nieomylną oznakę geniuszu poczytywaną.
 5429   3, IV |             Czasem jeszcze tylko daleka, nieosobista nadzieja błąkała się mu
 5430   2, V  |                  miałam, ale wcale pewno nieosobliwą, a pracowałam w Korczynie
 5431   1, IV |             zajmuje i interesy swe wcale nieosobliwie prowadzi, a pani Andrzejowa
 5432   3, II |                szkodzie uczynionej przez nieoświeconą i niezgrabną rękę... Istotnie,
 5433   3, I  |            zbliżać się do serc prostych, nieoświeconych umysłów, nieokrzesanych
 5434   2, I  |                dom niewielki, drewniany, nieotynkowany, niby z kosza zieleni wychylał
 5435   1, II |             składał się z taniej i wcale nieozdobnej sukienki, z grubego obuwia
 5436   3, IV |               którą rozpraszać zaczynało niepewne jeszcze, tu i ówdzie na
 5437   3, V  |                 zdenerwowało, a przy tym niepewny jest, jaką odpowiedź otrzyma,
 5438   1, IV |                   napełniały się wyrazem niepocieszalnego smutku. Ale jakichkolwiek
 5439   3, II |                  oboje natury wzniosłe i niepodległe. Proszę cię, kuzynie, abyś
 5440   3, II |         poziomych, a inna dla wyższych i niepodległych! Najświętszym prawem na
 5441   2, I  |                 że sam się dziwię.., Ale niepodobne do przewidzenia są kaprysy
 5442   1, IV |             Darzeckiej, całkiem do brata niepodobnej, przysadzistej, rumianej,
 5443   2, III|                pojmowania do rozwikłania niepodobny. Żaden z nich gruntu swego
 5444   2, III|                 nawet białka oczu, które niepohamowaną złością zagorzały. Na widok
 5445   3, III|         promienie. Był to lud namiętnie, niepohamowanie, do waśni zgryźliwych, aż
 5446   2, V  |                  jakaś mgła gęsta, która niepojętym mnóstwem drobnych, jakby
 5447   3, I  |                już sumieniem, jak łabędź niepokalany, płynęła życiem wysoko,
 5448   3, III|                  nie dokuczał ani go nie niepokoił; ludzi było wielu i bez
 5449   2, IV |                 dalece, że po razy kilka niepokoiła ją myśl opuszczenia Korczyna
 5450   3, IV |             wielekroć uderzały go były i niepokoiły jakieś blade cienie po twarzy
 5451   3, I  |                   aby ją nimi więcej nie niepokojono.~Benedykt zrozumiał, że
 5452   3, II |                 że wół takich kłopotów i niepokojów nigdy nie ma... Dobrze,
 5453   2, III|                  nich się znalazł, wyraz niepokoju, bolesnego niemal rozdrażnienia
 5454   3, II |                były starej konstrukcji i niepomalowane, stodoła mniejszą i lasem
 5455   3, I  |                po długich studiach długo niepomyślnymi tylko próbami wieńczonych,
 5456   1, IV |           przedziwnej świeżości twarzy i nieporównanej dziewiczości spojrzenia
 5457   3, I  |             nawet samobójstwa. Ale żyć w nieporozumieniu z nim dłużej nad dwie godziny -
 5458   2, V  |                 powrócił i jak wartownik nieporuszony u wrót rodzicielskich stanął...
 5459   2, I  |                bawialni swej spostrzegła nieporządki, które ją zawstydzały. Kwieciste
 5460   3, V  |                 śmiechem jak z perlistą, nieposkromioną gamą odwróciła się od niego,
 5461   2, III|                   cha, cha!- dźwięcznym, nieposkromionym, szesnastoletnim chichotem
 5462   2, II |               wnet spostrzegłszy, że coś niepotrzebnego powiedziała, wybuchnęła: -
 5463   2, I  |                tak do końca będzie. Lada niepowodzenie, lada klęska w gospodarstwie,
 5464   3, I  |            rozkosz. Od dawna nieobecny i niepowrotny, nie przestawał on być dla
 5465   1, V  |                od ludzi i ukrywane, lecz niepozbyte uczucie niechęci. Spostrzegła
 5466   3, III|                 rozchodzić się zaczął do niepoznania zmieniony głos Fabiana.
 5467   1, V  |                za to, że go bezczynnym i niepożytecznym uczyniła; jak gryzł go i
 5468   3, III|           Pogłosy o tym chodzą, ale może nieprawdziwe. Podstarzałe zaś kobiety
 5469   1, II |             niedokładnie, prawdziwie czy nieprawdziwie, o to widocznie nie dbał.
 5470   2, III|               cisza. Gromadki żniwiarzy, nieprawidłowo śród szerokiej przestrzeni
 5471   3, II |                 inne tym podobne miejsca nieprawości im przypominając. Łatwiej
 5472   3, I  |                Przyszłość ta błysnęła mu nieprędko, raz jednak błysnęła. Po
 5473   2, IV |                Cecylii i napełniające go nieprzebite, różnymi odcieniami zieloności
 5474   1, VI |           ciemnym pokryciem koron stojąc nieprzejrzanymi szeregi.~Teraz ciszę tu
 5475   1, V  |           drobnych ptaków, których ilość nieprzeliczona skakała, fruwała, kołysała
 5476   1, VI |                rozlegały się od bączenia nieprzeliczonych rojów pszczelnych, a w olszynach
 5477   2, III|         zasłyszeć, płynął po polu suchy, nieprzerwany szelest przecinanych i na
 5478   2, I  |                dobrze dlaczego. Lenistwo nieprzezwyciężone, zupełne do podobnych rzeczy
 5479   3, IV |                  uczuć pracująca w nim z nieprzezwyciężonością i bezwiednością krwi w żyłach
 5480   3, I  |              urok, odpychany, ale często nieprzezwyciężony. Teraz, gdy wnet już, wnet
 5481   1, IV |                wyjścia za mąż odpierając nieprzezwyciężonym chłodem. Toteż cnoty czystości
 5482   3, III|                  ten, który pokazuje się nieprzyjacielem naszym, wczoraj z dopustu
 5483   3, II |              ludzi doświadcza i w gardło nieprzyjacielskie oddaje, abyśmy się na tym
 5484   3, I  |                 z wielu stron ku obozowi nieprzyjacielskiemu z wojskiem swym podjeżdża,
 5485   3, IV |             chciwością pazerni? dlaczego nieprzyjaźni?... Czy niczyjej, niczyjej
 5486   3, IV |                 dalej. - Już nam godzina nieprzyrodzonej śmierci nie wybije! Zmiękło
 5487   3, III|                broń Boże bitwy, wcale są nieprzystojne. Zresztą zaszła okoliczność,
 5488   1, VI |                była w tej chwili wyrazem nieprzytomnego przerażenia, które objawiało
 5489   2, IV |               uczernionej twarzy jakby w nieprzytomności wodząc. Nogi pod nim trzęsły
 5490   1, IV |               aby czegoś niewłaściwego i nieprzyzwoitego nie popełnić. Drżała trochę
 5491   2, I  |                 podobnych rzeczy i ludzi nieprzyzwyczajenie, na koniec i może najbardziej
 5492   2, III|                  przestrzeni rozrzucone, nierównej wielkości, zwolna, lecz
 5493   2, V  |            Prawda, Tereniu?~- O!~- Jakże nierówno pomiędzy ludźmi rozdzielone
 5494   1, VI |            zagrody, ulegała tu licznym i nierównym działom; że od dawna, może
 5495   2, IV |            ojciec nawet często go bił za nierozgarniętość i w familii był on zawsze
 5496   3, I  |            wyobraźni i wielkie wysilenia nierozgrzanej ręki. Nicość pomysłów, mozolność,
 5497   3, II |          czułości... Będziemy żyć razem, nierozłączni... nie lękaj się nigdy nie
 5498   2, III|                jakby sennie. Za nim, jak nierozłączny cień jego, siedział lub
 5499   2, V  |                  powie, że moja nadzieja nierozsądna była i że za wysoko odważyłem
 5500   1, VI |              wzdłuż umieszczanych żerdzi nierozwikłaną dla oka plątaniną rozdzielały
 5501   2, III|                ich nie płoszyły. Tylko w nierozwikłanej tej mieszaninie długich
 5502   1, VI |                plączącego się z mnóstwem nierozwikłanych i nigdzie, zda się, początku
 5503   2, V  |             myślę sobie, słupem niemym i nieruchliwym w kącie stojąc, a im więcej
 5504   1, V  |                  i kłosy zielone, prawie nieruchome, po których przecież cicho
 5505   3, IV |                  i świetne. Stali w nich nieruchomi, milczący, z tym wewnętrznym
 5506   3, II |                  i na podobieństwo słupa nieruchomiał. Miodu jeszcze ani skosztował,
 5507   1, IV |             ogniste oczy jej przygasały, nieruchomiały i zachodziły wilgotną mgłą.
 5508   2, II |               coraz więcej i wzrok coraz nieruchomiej tkwił w ziemi, a na sfałdowane
 5509   3, III|              świetlicy zaległ sień domu; nieruchomość wszystkich była zupełną,
 5510   3, IV |                 pokładzie złota, tkwić z nieruchomością grzybów, ale pragniemy biec,
 5511   2, IV |              blasku, przerywana długimi, nieruchomymi słupami cieniów od jodłowych