Tom, Rozdzial

 5512   1, VI |                 jednej ziemi mieszkające nierzadko mieszały się z sobą i nie
 5513   2, IV |                 dobrowolnie, tylko przez nieścierpliwą zgryzotę i aprensję. Często
 5514   3, II |               Fabian - tylko jak podczas nieścierpliwe już bóle zdejmą, to człowiekowi
 5515   2, V  |           ogarnęła, zacząłem doświadczać nieścierpliwego żalu i gniewu, sam nie wiedząc
 5516   2, V  |                 żądzą niepowściągnioną i nieścignioną chyżością w blask i upał
 5517   2, IV |                  Upalne słońce osypywało nieścigniony szlak wody ulewą iskier,
 5518   3, III|                  ani jak potrzeba zasiać niesilny! Oni by je chciwie w długoletnie
 5519   2, III|               chichoty dziewcząt, którym niesione sierpy nie przeszkadzały
 5520   3, III|           Jakkolwiek wzrost miał dobry i nieskąpo mierzone bary, przy ogromnych
 5521   3, I  |                 nie uprzedzony, poważny, nieskazitelny, równe jej położenie w świecie
 5522   3, I  |                  zamian idea ta była jej nieskończenie drogą i świętą; wiara w
 5523   2, II |          opuściła i zamyśliła się. Wyraz nieskończonej, lecz cichej radości i wdzięczności
 5524   3, I  |                  przeczucia i pragnienia nieskończoności, z którego powstały wszystkie
 5525   3, II |           rozmowę basowym, dobrodusznym, nieskończonym, zda się, śmiechem przerywając.~
 5526   2, IV |               tak piaski te pokryte były nieskończonymi łańcuchami zmarszczek, a
 5527   3, II |              piła kakawelo, bo kakao jej niesłużyło i z opowiadaniem o śnie
 5528   3, III|                przedziwnie wybujałych, z niesłychanym gwałtem wzdymających się
 5529   2, I  |          będziesz mógł powiedzieć, że są niesmaczne. Nauczyłam się kiedyś przyrządzać
 5530   2, I  |              kłamstwie. Wszelkiej rzeczy niesmacznej lękam się jak ognia...~-
 5531   3, III|             usłyszała głos przyciszony i nieśmiały, który przemówił:~- Dziesięć
 5532   2, IV |           utonęły w sobie długim, pełnym nieśmiałych żarów spojrzeniem, a potem
 5533   2, IV |             namiętnym, owszem, miękkim i nieśmiałym ruchem wziął je w szerokie
 5534   3, III|                opadała coraz cichszymi i nieśmielszymi skargami, aż na powrót do
 5535   3, III|                  Już tylko o dusze nasze nieśmiertelne przed Panem Bogiem ubijać
 5536   2, V  |               już tylko o zlitowanie dla nieśmiertelnej duszy swojej prosząc; o
 5537   2, IV |               Szła prędko i lekko; suche nieśmiertelniki i zeschłe igły jodłowe szeleściły
 5538   3, IV |                Widzisz... czy Stwórcy za nieśmiertelność dziękujesz?~Drugą przyczyną
 5539   2, IV |               zdziwienia. Myślała może o niespodziance życia, która ją z tym człowiekiem
 5540   2, I  |                 wołał. - Toż bym dopiero niespodziankę urządził światu i samemu
 5541   3, II |                 jest nowym, oryginalnym, niespodzianym... Jakże można porównać
 5542   3, II |          odrzucać od siebie tak wielkie, niespodziewane, cudowne szczęście... taki
 5543   2, III|                  odgadnąć, czy w radości niespodziewanej, czy w żałości wspomnień.~
 5544   3, V  |           zrobiło się niedobrze. Nagle i niespodziewanie globus do gardła podchodzić
 5545   2, II |            byłoby to szczęściem wielkim, niespodziewanym, o którym nawet marzyć ona
 5546   2, V  |                 chyba, że już ją ciągiem niespokojność jakaściś w pole i na drogi
 5547   2, I  |                 kur siedziało na jajach. Niesposób było w takiej ciasnocie
 5548   3, II |                 który od kilku już minut niespostrzeżony przez nikogo za niskim ogrodzeniem
 5549   3, II |                 absolutnie niemożliwym i niesprawiedliwym. Pani Andrzejowa myślała
 5550   2, III|              człowieka zawsze jest takie niestałe?~- Nie wiem - odpowiedziała
 5551   3, III|                odstępował, zarzucano tam niestałość, bałamuctwa i wyrażano wątpliwość,
 5552   3, II |                  motylem na swawolnych i niestałych skrzydłach przelatującym
 5553   1, II |                 musiało w ubiorze bardzo niestarannym, bo składającym się tylko
 5554   1, V  |                 w Korczynie, lecz której niestarte pamiątki tkwiły w sieroctwie
 5555   3, I  |              pozostawiła w niej ona ślad niestarty i z upływem czasu pogłębiać
 5556   2, II |               złą, ani głupią, ale takie niestosowne do ducha czasu wychowanie,
 5557   3, V  |                 jej, mój wuju; kto by tu niestosowność tę znalazł, sądziłby z pozorów.
 5558   3, V  |                     No... a z tą... z tą niestosownością umysłową jakże będzie?~-
 5559   3, III|                  nie miał, i przyśpiewek niestosowny wynalazłszy, i w słuchaczach
 5560   1, II |               chronionego przez czujne i niestrudzone starania od rozpadnięcia
 5561   2, V  |      zarumieniony ręką w stół uderzył. - Nieświadomy wszystko zepsuć może, a
 5562   1, II |                  co prawda, ale dla mnie niesympatyczna... zimna... rubaszna...
 5563   1, II |                 jej, pan Orzelski, przez nieszczęśliwe zdarzenia utracił swój majątek,
 5564   3, II |                  Ale... wszyscy jesteśmy nieszczęśliwi...~Stając przed matką zapytał:~-
 5565   3, II |               mamy, abym pomnażał poczet nieszczęśliwych?~W głosie jej czuć było
 5566   1, II |              tego szczęścia stają się... nieszczęśliwymi... - z ledwie dostrzegalną
 5567   3, V  |                chwilami tylko w tę swoją nieszczęsną apatię wpadał. Złote serce
 5568   3, IV |                Byłbym dziś może, jak ten nieszczęsny Zygmuś, lalką z żurnalu
 5569   2, III|              drogą wzdłuż okolicy sunącą nieszerokim szlakiem.~Wieczór zresztą
 5570   1, II |                 wpadła panu w oczko, co? Nieszpetna, co prawda, ale dla mnie
 5571   1, I  |               Pyszny głos! - szepnęła.~- Nieszpetny - odpowiedziała Marta. -
 5572   3, V  |          popełnić niemoralność!~Bystro z nietajoną ironią w twarz mu popatrzyła.~-
 5573   2, III|                  kosmate kotki zostawały nietknięte śród ostrych kolców ścierni;
 5574   1, II |                    Mąż mój! On zajęty... nietowarzyski... zawsze tylko o gospodarstwie
 5575   3, II |                 ale słowa, to widać siew nietrwały... Zbłądziłam... Ale, dziecko
 5576   2, V  |                 wydało mu się niepewnym, nietrwałym, marnym.~- Taka mnie ogarnęła
 5577   1, V  |                ciągle, z przerwami przez nieuchronne konieczności sprowadzonymi.
 5578   2, IV |            bogactwa i ubóstwa, oświaty i nieuctwa, dość wysokiego stanowiska
 5579   2, I  |              wcale nie mówię, że jest on nieuczciwym! czy coś podobnego. Wcale
 5580   3, IV |               cieniu jodeł, zapomniany i nieuczczony twój stryj usypia snem wiecznym?"~
 5581   1, III|           śpiewała...Głos miała prosty i nieuczony, lecz silny i czysty. Z
 5582   3, II |              swoich własnych wstrętach i nieudolnościach. Po chwili z namysłem mówić
 5583   2, II |                  istotnie za wieloletnie nieupominanie się o wypłacenie długu;
 5584   2, III|               Były też chwile, w których nieustający, suchy szelest kłosów wydawał
 5585   3, III|         tańczących patrząc, białe zęby w nieustającym uśmiechu pokazywał, do Sargasa,
 5586   2, III|               temu suchemu, monotonnemu, nieustannemu szelestowi, jaki wydawały
 5587   3, IV |                  za zamkniętymi drzwiami nieustannym jego krokom wtórował nieustannie
 5588   3, II |             procesie z jego ojcem, którą nieuważnie uczynił Michał, wąs najeżył
 5589   2, III|          Przenajświętszy! Ale to nic! to nieuzwyczajenia! cha, cha, cha! Nim panienka
 5590   1, V  |                 na koniec muzy, która by niewątpliwemu dla niej geniuszowi jego
 5591   3, II |            szorstki, ale długi. Uśmiech, niewesoły jednak, gorzki raczej, pod
 5592   1, VI |                piaszczystych skał, przez niewiadome siły przyrody pogiętych
 5593   1, VI |              strony przyszła para ludzi. Niewiadomego oni byli nazwiska, niewiadomej
 5594   1, VI |          Niewiadomego oni byli nazwiska, niewiadomej kondycji, i to tylko można
 5595   3, IV |                  nie wiedział i że tylko niewiadomość... Jak oni stryja Andrzeja
 5596   3, III|                  papirosa pali?~Pomiędzy niewiastami zrobił się na te słowa ruch
 5597   3, II |               tego stopnia, że po latach niewidzenia i kiedy już poślubiłeś inna,
 5598   3, I  |           najukochańszą ideą. Myśl o tej niewidzialnej łączni, którą przez tę pracę
 5599   3, I  |              kuchni, jaka tu była teraz, niewidzialnie sączył się w żyły ludzkie
 5600   2, IV |           gorzenia i wyrzucania na świat niewidzialnych iskier? Samotność i zapomnienie.
 5601   3, IV |                 pychę, zawiść, chciwość, niewiedzę z sobą rozdzielanych. Od
 5602   1, I  |                 w gorącym powietrzu, nad niewielkimi wzgórzami, w okrywających
 5603   3, II |          wykrzyknęła Leonia, która przed niewielu dniami tak gorąco a nadaremnie
 5604   3, IV |             przyjemny i delikatny głosik niewieści. Tam, w buduarze oklejonym
 5605   1, V  |             twarzyczkę lub zgrabną kibić niewieścią. Można było nawet uczynié
 5606   3, II |                 rozumiesz! Jak to! Kogoś niewinnego, kogoś, co nam nic złego
 5607   3, I  |            szczęście, ale i za duszę tej niewinnej dotąd i kochającej istoty
 5608   2, II |             połączenie dziecięcej prawie niewinności i wesołości z grubością
 5609   2, II |              trochę jak u małego dziecka niewinnym i wesołym, i niewinnie,
 5610   2, I  |              grube i które dla siebie za niewłaściwe uważała. Tych wyrażeń i
 5611   1, IV |          trwożyła się ciągle, aby czegoś niewłaściwego i nieprzyzwoitego nie popełnić.
 5612   1, IV |                 jak zazwyczaj ubrała się niewłaściwie i w ubraniu tym, a także
 5613   1, II |                  Może pani Emilia uczuła niewłaściwość odezwania się swej towarzyszki,
 5614   3, II |                 córka nie będzie bywać w niewłaściwych dla siebie towarzystwach,
 5615   3, III|             oddech przeszłości własnej i niewłasnej; melodia świateł i tonów
 5616   1, VI |                 niosąc po kilku siecie i niewody z rzucającymi się w nich
 5617   1, IV |                żądają... Co robić? Wola, niewola, przyjmuję... Tak; zdaje
 5618   3, II |                 względna! Inna dla natur niewolniczych i poziomych, a inna dla
 5619   3, III|              wilk na barany albo król na niewolniki swoje spoglądać.~- A ja
 5620   1, II |                  się na nich tu i ówdzie niewprawną ręką wiejskiego rzemieślnika
 5621   3, III|              maczania języków w czarkach niewstrętliwi. Zza Niemna także przyjechali
 5622   1, VI |              było, bo pracując ciężko, w niewygodach i niebezpieczeństwach straszliwych,
 5623   3, IV |                   tu było za ciasno, tam niewygodnie... Kazimierz Jaśmont na
 5624   3, I  |               znaczne ilości różnorodnej niewykwintnej odzieży, która wiele istot
 5625   1, IV |             użyła też paru wyrażeń wcale niewykwintnych. ~- Jak Boga kocham - dokończyła -
 5626   1, V  |                  cofającą drobne nóżki z niewymowną trwogą uczuwaną przed zejściem
 5627   2, I  |               młodziutka i tak głębokie, niewymowne szczęście tryska z jej twarzy,
 5628   1, IV |               nieco i zarysowały uśmiech niewymownej tkliwości i słodyczy. Był
 5629   3, I  |                  jej, gestów, mimiki bił niewymowny wdzięk. Przed dwoma laty
 5630   3, II |            wyliczyłem, jestem ci gorąco, niewypowiedzianie wdzięcznym...~Tu pochylony
 5631   1, VI |                liść szeleści... ~Było to niewyraźne echo przynoszące mu z odległej
 5632   2, III|          wiedziała to w sposób obojętny, niewyraźny. Teraz przenikała w coraz
 5633   2, II |                że obudził w niej uczucie niewysłowionej tęsknoty. Wszystko, co o
 5634   3, II |                łzy i tęsknoty zgasiły, z niewysłowionym wyrazem powściąganej czułości
 5635   2, IV |               cienia okryty, wznosił się niewysoki pagórek, kształt podługowaty
 5636   1, VI |                  obory, podwórka i sady. Niewysokie albo i całkiem niskie płoty
 5637   1, V  |          Domuntówna i Jaśmontówna, a nad niewysokimi deskami ukazało się czoło
 5638   3, IV |                  Na Mogiłę! - dokończył.~Niewysoko jeszcze słońce podniosło
 5639   1, III|              srogość i dla ich położenia niewzględność. Ubodło go to znać do żywego,
 5640   3, I  |                  grobu, dotąd samotnie i niewzruszenie wznoszącego się na dnie
 5641   2, IV |                głowy do stóp zadrżała.~- Niewzwyczajona - szepnął Jan - jak dzieciątko!~
 5642   1, III|          sąsiadów, bo byli dawno znani i niezabawni; nie wychodziła na przechadzki,
 5643   1, IV |          patrzały oczy jej, błękitne jak niezabudki; gruby i tak jasny jak u
 5644   1, V  |                bracie - dokończyła - jak niezachwianie chowam w mym sercu miłość
 5645   2, III|             robaczki, niech kochają się! Niezadługo pewnie i pobiorą się...
 5646   2, IV |                którym by znalazła pracę, niezależność, pełnię dni i cel życia.
 5647   1, VI |                   który ze swą pracowitą niezależnością i przeszłością pełną jakichś
 5648   3, I  |                człowiek majętny, z bytem niezależnym i dość wysokim towarzyskim
 5649   1, VI |                 błękitnymi kępami kwitły niezapominajki, szeroko rozpościerała się
 5650   1, III|               żoną krótką, ale dla niego niezapomnianą rozmowę. Tym razem ona to
 5651   2, II |                 wyrozumiawszy przyzna mu niezawadnie rację, naj-zu-peł-niej-szą
 5652   2, IV |         napastniczy i na wodnym bezdrożu niezawodne torował drogi, wydawał się
 5653   3, I  |         najwyższą i opiekuńczą stanowiła niezbędną potrzebę jej duszy i nie
 5654   3, IV |                jej zawierającymi. To już niezbędne. Jeżeli brata nie ma, najbliższy
 5655   3, I  |             realnych i każdemu, zda się, niezbędnych uczuć i uciech życia. Nawet
 5656   2, I  |               jej zaczął o zupełnej swej niezdatności do osobistego zarządzania
 5657   2, IV |           gospodarskiej nadmiar leniwy i niezdatny, ryb mnóstwo łowi, w bliskim
 5658   1, III|             zawsze pytasz znowu...~- Tak niezdolną jestem do zrozumienia i
 5659   3, I  |                przesądów, ale z zupełnej niezdolności do chwilowego choćby rozstania
 5660   2, V  |         zasmęcili się oboje; stryjowi to niezdrowo, a u panny Justyny nawet
 5661   3, II |           zanikaniem jej miłości i wiary niezgłębiona próżnia otwiera się przed
 5662   2, III|             kogoś, kto patrzy w ciemne i niezgłębione otchłanie, Długo przecież
 5663   2, III|                 marzycielskiej radości i niezgłębionej tęsknoty. Wejrzenie jego
 5664   3, I  |              poezji Leopardiego, którego niezgłębiony smutek zgadzał się z dzisiejszym,
 5665   3, III|                  z uroczystością momentu niezgodnej przyjemności nastąpiło wskutek
 5666   3, II |                   pokorny, ze zmieszania niezgrabny, spełniał wszystkie jej
 5667   2, V  |           ciągnął się za nią w miękkich, niezgrabnych, od rosy i pyłu zabłoconych
 5668   1, IV |                 kibić pochyliła w trochę niezgrabnym ukłonie i widocznie zdobywając
 5669   3, I  |                 była to dla niej chwila, nieziemskiego zachwycenia, z której obudziła
 5670   3, I  |              jakiegokolwiek talentu. Gra nieźle, ale jak po francusku mówić
 5671   2, II |              wypisać złotem przywiązania niezłomnego i zwyciężonych wspólnie
 5672   3, II |                 i wtedy dopiero, kiedy o niezłomności oporu matki przekonany w
 5673   3, II |             Korczyńskich, którą wzburzył niezłomny opór matki.~- Szaleńcem! -
 5674   3, II |        objawiające, Witold zamknął się w niezłomnym milczeniu o wszystkim, co
 5675   3, III|               się po spokojnej przecież, niezmącenie cierpliwej jego twarzy,
 5676   1, VI |                 i pozłotami, zachowywały niezmącone główne zarysy swe i cechy.
 5677   3, III|               Proszę tedy, panno drużko, niezmarszczonym czołem, wesołym okiem i
 5678   3, I  |             Wrzała w niej burza zgrozy i niezmiernego żalu. Zbyt wiele w samotności
 5679   1, III|             Nastała była mianowicie pora niezmiernych urodzajów na te kije, które
 5680   3, IV |            lekarstw, napełniły go obrazy niezmierzonych lodowców, nieskończonych
 5681   3, III|          śmiechów kobiecych i męskich, a niezmieszany bynajmniej Adam wcale nie
 5682   1, III|                 cierpliwym stąpaniu swym niezmordowaną postać wołu. Czy ta metamorfoza
 5683   2, II |                 dobrą godzinę. Orzelski, niezmordowany, zachwycony, rozmarzone
 5684   3, IV |                  i nędzy ducha?~Słowa te niezmożoną siłą pociągnęły znowu wzrok
 5685   1, VI |          komi1lów, bo tym leśnym ludziom nieznajoma jeszcze była mularka. W
 5686   1, VI |                 śmiała prosić o nic tego nieznajomego człowieka, który ze swą
 5687   2, V  |          bezprzytomnym się staję. Każdej nieznajomej twarzy ludzkiej najpierw
 5688   2, I  |                 serca i zupełnej zarazem nieznajomości świata... W takich amfibiach,
 5689   1, II |              wysilenia czynił staruszek.~Nieznajomy człowiek, czyli Różyc, ze
 5690   1, II |               pan... przy damach... przy nieznajomym człowieku wypraszał się
 5691   1, II |                  gardła, w których czuła nieznośne duszenie.~- Czy świeże powietrze
 5692   1, III|          postarał się wydobyć cię z tego nieznośnego położenia, w jakim wy wszyscy
 5693   3, IV |                  panna służąca, Zofia.~- Nieznośni! czytać nam przeszkadzają!
 5694   2, III|               garści żyta z trudnością i niezręcznie zżęła, ostrzem sierpa drasnęła
 5695   3, I  |             niespokojną zadumą nad czymś niezrozumiałym i groźnym. Parę razy dłonią
 5696   3, II |                  miała poważną, surową i niezwyczajnie błyszczące oczy. Ręką rzucił.~-
 5697   3, I  |            rozmyślań i cierpień dościgła niezwykłej mocy. Wierzyła także w istnienie
 5698   2, V  |                koafiura od sukni jeszcze niezwyklejsza, wysoka, kołysząca się,
 5699   3, II |                zawsze leniwi, niedbali i nieżyczliwi...~- Cóż dopiero, kiedy
 5700   3, III|              Jadwigi, która nadęta i jak nieżywa poruszała się przy nim,
 5701   2, I  |               epidemii? Skąd ją wziąłeś? Nigdyś mi jeszcze o tym nie mówił.~-
 5702   2, III|         arystokrat? Ja tylko to wiem, że nijaki porządny gospodarz nie zubożeje,
 5703   3, II |                  poniżenia i wstydu, ale nikczemności. Pomiędzy mną a tobą stanęły
 5704   2, IV |             znikomych dymów wytryskiwały nikły nad okrągłymi, nagimi czołami
 5705   3, III|                  ukazywały się w postaci nikłych floksów albo drobnych aster;
 5706   2, V  |              brzeg skręcający, z drugiej niknący w przestrzeni za dalekimi
 5707   3, IV |           młodości moja! Falo, która nas niosłaś... powracająca falo!..~Z
 5708   3, III|                  niego padającą na sobie niosłem. Jednakże ja tak mówię:
 5709   3, I  |               okopów szwedzkich. Podanie niosło, że niegdyś, przed dwoma
 5710   2, IV |                  kłótnie i niezgody. Las niszczą tak, że za lat kilka śladu
 5711   3, IV |          zginionymi ci, którzy chodzą po nizinach samolubstwa, zaprzaństwa,
 5712   3, I  |                życiem wysoko, wysoko nad nizinami, po których zwijały się
 5713   1, III|                 zdjęte, pochylały się ku nizinom, gotowe do wynagrodzenia
 5714   1, III|              bardzo wysoko, ale też i na niziny nie spadło. Może ono i miało
 5715   2, II |                go te rzeczy... te małe i niziutkie rzeczy interesowały?...~-
 5716   1, V  |                dziedzińca, na którym zza niziutkiego opłotku widać było świron
 5717   2, IV |                  chwiejnego jej, i coraz niższego lotu z oczu nie spuszczał
 5718   3, II |            przybite do mego czoła piętno niższości, który o połowę uboższy
 5719   2, II |        zwilgotniały oczy.~- Siostra moja nn tej samej znajduje się drodze
 5720   1, VI |            używać má i takowe wykonywać. Nobilituję was i nakazuję, abyście
 5721   2, IV |                  boru pagórek... Dniem i nocą, latem i zimą pusty on stoi
 5722   1, VI |              kobiety cienkimi głosami do nocnych siedlisk zwoływały domowe
 5723   3, II |      Odpowiedział, że Janek dziś na łące nocować będzie, bo wszystkiego siana
 5724   1, II |                  i był zarazem sypialnią nocujących tu czasem gości. Justyna
 5725   2, IV |                albo przy brzegu często i nocuje. Do roboty gospodarskiej
 5726   3, II |             metalowej turkawki na jednej nodze okręcała się dokoła pokoju,
 5727   2, V  |                pograć... Jakiegoś nowego nokturna czy diabła nauczył się i
 5728   2, V  |               romansach ani o sonatach i nokturnach nie słyszeli, a przy tym
 5729   2, II |              cmoknięciem wymówił:~- Caca nokturnek! prawda, Justysiu? cukierek!~
 5730   3, II |             umieszczę moją propozycję... non! moją najgorętszą prośbę...~
 5731   3, V  |               ufam, bo różowe okulary na nosie mu siedzą, ale wiem dobrze,
 5732   1, I  |            jeszcze wtedy kolorowe suknie nosiłam... Kapelusz taki, ot, słomkowy
 5733   3, I  |               książek napełniało stoły i nosiło na sobie ślady pilnego ich
 5734   1, IV |                  których jedwabne suknie nosiły na sobie widoczne ślady
 5735   1, I  |               kapelusza i rękawiczek nie nosisz...~- O, niech ciocia tak
 5736   3, I  |                  ludzkiej. W samej sobie nosząc wierność niezłomną syna
 5737   3, I  |                 nich najmniej bogatego i noszącego nazwisko najskromniejsze.
 5738   2, III|              przeciwek, dlatego tę nazwę noszący, że sień go rozdziela z
 5739   1, V  |                że coś o miejscu nazwę tę noszącym słyszała, ale nie była tam,
 5740   1, I  |               żadnych drogich rzeczy nie noszę nie tylko dlatego... nie
 5741   2, V  |            kreślił długie kolumny cyfr i notatek. W świetle lampy wysoka
 5742   2, V  |               wychodzącymi mu spod pióra notatkami i cyframi dosięgnąć by go
 5743   2, I  |      francuszczyzna panny Justyny, entre nous, dość kulawa? Gdyby się
 5744   1, II |         perorować zaczął:~- Przedstawiam nowemu sąsiadowi naszemu najznakomitszego
 5745   1, IV |                 Ja, który obywatelskiego nowicjatu liczę już dwa lata, mogę
 5746   2, V  |               Już i nie spodziewałem się nowin takich o... o... glądać! -
 5747   3, III|                koniem! Pierwsza świeciła nowiutkimi okuciami i najpiękniejszą
 5748   3, III|            wygarnirowanych kornetach lub nowożytniejszych czepkach, często nawet w
 5749   2, III|              Wiele zaś razy sierpem albo nożami do krajania zielska, albo
 5750   3, III|            przylatujące od niej wiaterki nozdrzami w siebie wciągając. Dziewczęta
 5751   3, IV |                czarnym, pięknym, zgrabną nóżką o ziemię bijącym konikiem.
 5752   1, V  |             wysuwającą i cofającą drobne nóżki z niewymowną trwogą uczuwaną
 5753   1, V  |               było, że ten, kto słowa te nucił, smutny był czy nadąsany.~
 5754   1, III|                lnie mogę... I nuda... Ja nudzę się... Przecież książki
 5755   3, V  |                   Szczęśliwym się czując nudzić się przestanie, domowe,
 5756   3, IV |                go bardzo. Dominika tylko nudziła trochę jego gadanina. On
 5757   3, II |              wesołym uśmiechem dodała:~- Nudziłam się okropnie i może z nudy
 5758   1, V  |               wszystkiego, co ją raniło, nudziło i poniżało. Od kilku lat
 5759   3, II |                filuternie.~- A teraz nie nudzisz się? - zapytał.~Przecząco
 5760   1, VI |            najpierwej chatę, czyli takąż numę bez pieca i komina, nędzną
 5761   3, IV |              cierpienia, w której on sam nurzał się od tak dawna; co więcej,
 5762   1, I  |                  i upał słońca, w którym nurzała swą odkrytą głowę, rumieńcem
 5763   1, I  |                  pośród dróg na kolana i nuż żegnać się, czołami bić
 5764   3, I  |             grudki ziemi, cieszyli się i nużyli, spodziewali się i zniechęcali,
 5765   1, III|                 domu do ogrodowej altany nużyło ją niekiedy. Szczęściem
 5766   2, III|              czekają, i tu zaszedłem dla obaczenia, wiele mego żyta na przyszły
 5767   1, V  |           dziesięć lat temu tu przyszła, obaczyłaby same rudery, badyle, śmiecie
 5768   2, IV |            zwierzęcy, i wtenczas dopiero obaczyłem, że w kąteczku pokoju pani
 5769   3, III|           przyjaciela i opiekuna naszego obaczyli, gdyby każdy mógł zaprzysiąc,
 5770   1, VI |                 pierwsze jesienne wiatry obalić mogły, musiał być zastąpionym
 5771   2, IV |                 gałęź zgniecionego przez obalone drzewo jadłowcu. Pochylił
 5772   1, VI |                 O parę kroków od niej na obalonym pniu sosny siedział Jan
 5773   1, III|              swoje i gusta, którymi jego obarczać wciąż nie chce, a bez których
 5774   3, V  |                cię! Nie gub siebie i nie obarczaj tak strasznie mego sumienia...
 5775   2, II |           dochody swe i wydatki, ciężary obarczające Korczyn, starania swe o
 5776   2, II |       strzelistych babek i złotym miodem obarczonych pszczół...~Salon korczyńskiego
 5777   1, III|              czysty jak kryształ majątek obarczył drugim już długiem. Były
 5778   3, I  |             cierpień, tęsknot, pragnień, obaw i tego błysku szczęścia,
 5779   3, I  |             lękała się jej dotknąć przez obawç sroższego jej zaognienia,
 5780   2, III|                  znany, a dla wszelkiego obcego oka i pojmowania do rozwikłania
 5781   2, I  |                   potwierdził - otóż tak obchodź się ze mną zawsze! Jesteś
 5782   1, II |               zapewne niewiele; może też obchodził go on niewiele.~- Któż to
 5783   3, II |                  jest to, aby ludzie nie obchodzili się z ludźmi jak z bezmyślnymi
 5784   2, II |                się niepokój. ~- Dlaczego obchodzisz się z wujem tak, jak gdyby
 5785   3, III|               wywabiało rumieńce, a nogi obciążało niewidzialnymi brzemiony.
 5786   2, III|          hodowaniem. Tu gałęzie nie były obcięte, jak należało, gdzie indziej
 5787   2, III|                skrojonej i przybranej, a obcisłością swą rysującej wydatnie kibić
 5788   2, V  |           morderową i granatową barwą, w obcisłych stanikach i kolorowych kokardach
 5789   3, II |              Milczmy obaj. Chcesz mi być obcym? Zamykasz się przede mną
 5790   1, III|             coraz więcej wydawały mu się obcymi i jałowymi. Wszystkie siły
 5791   1, VI |         sokolnikami, a inszych wolnością obdarował, aby tylko wszelkie posyłki
 5792   3, I  |                  prędzej radosną wieścią obdarzyć tego, kto na nią niecierpliwie
 5793   3, I  |               lub urazę... Wprawdzie nie obdarzył on ją dzisiaj ani jednym
 5794   1, III|             skargę podaje... bez procesu obdzierać się nie pozwolim...~- Podam -
 5795   1, V  |                 krzywdzili i z własności obdzierali, z sieroctwa i dziecinnego
 5796   3, IV |              zagrabiłem, że ich ze skóry obdzieram, prawda?~- Tak, ojcze!~-
 5797   1, V  |               napełniły się litością. Do obecnego pana Benedykta rzekła, że
 5798   2, III|               zamyślenie duszy daleko od obecnej rzeczywistości ulatującej.
 5799   3, III|                 Stanisławie, mówił jak o obecnie żyjącym dziedzicu Korczyna.
 5800   3, III|               wzrokiem przyjaciela, jego obecnością ośmielona, serdecznie obie
 5801   1, V  |              jest on zawsze duchowi memu obecny. Często rozmawiam z nim
 5802   3, I  |                  prawie zaraz, kibić jej obejmą ramiona, a na ustach jej
 5803   1, V  |                  idącego szkodliwy wiatr obejmie i rumatyzmu albo innej choroby
 5804   3, III|                  tył się cofać zaczęli i obejmować panny za nimi się znajdujące,
 5805   1, III|                  mężczyzny coraz silniej obejmowało szczupłe ciałko dziecka
 5806   2, III|                  ogniska. Złotawe blaski obejmowały jej wątłą, wysmukłą kibić,
 5807   1, V  |                  rohułe gęstymi splotami obejmujące łodygi żyta. Gdy podnosiła
 5808   2, I  |             swoich nie tylko jeszcze nie obejrzałem, ale mię sama myśl o tych
 5809   2, I  |                 w tych czasach? może już obejrzałeś swoje majątki? A z tym okropnym
 5810   1, IV |                 aż kilka osób na nią się obejrzało, wybuchnęła:~- A toż co?...~
 5811   3, I  |               rozstała się przed chwilą, obejrzy się także za nią lub ją
 5812   2, II |             wypłacenie długu; na koniec, obejście się Darzeckiego, jego wykwintność,
 5813   1, V  |                  postawie, mowie i całym obejściu się jego dziwnie mieszały
 5814   3, IV |                  gradem wyrzutów, prawie obelg? Potrzebę tego ostatniego
 5815   3, III|                 nie upadał pod piekielną obelgą chłosty. Był to lud, ale
 5816   2, III|                koniec, że bez jegomościa obeszło się i jednego naszego kłosa
 5817   3, II |             nieszczęście, Teresa, z ręką obezwładnioną i zębami, które od alteracji
 5818   1, I  |                drżącymi rożkami, których obfitość wróżyła urodzaj; niższe
 5819   1, VI |                 sadzili i len w wielkiej obfitości sieli, bo owiec nie mając
 5820   1, VI |               zaczynała roślinność coraz obfitsza, aż wybuchały one morzem
 5821   3, IV |               cierpiąc czuł jednak, że z obfitych i gorących słów syna powstawała
 5822   2, V  |             prowadzące się pary i sam od obiadów, od wieczerzy wstając podawał
 5823   3, III|       pośpiesznie na ręce włożył i przez obiadujące ławę niewiasty przeskoczył.
 5824   1, II |              zupełnie tania i pospolita. Obicia na ścianach, tak jak i sprzęty,
 5825   3, III|                braci posłuchać musiała i obiecała, że przyjdzie!~Usłyszawszy
 5826   1, III|               zmienił i znaczne korzyści obiecywał sobie z tego na przyszłość,
 5827   1, IV |           przyjemność poznać pana, i tak obiecywałem sobie obszernie o tym z
 5828   2, III|            niskie płotki i pędem strzały obiegał domy, a za nim biegł też,
 5829   2, I  |                taktykę i zacząłem z tonu obiektywnego... ożywiła się natychmiast
 5830   3, I  |          zwierzenia a także pieszczoty i obietnice matki ulgę przyniosły, blada
 5831   1, II |                 basowymi krzykami, które obijały się o bór ciemny i wywoływały
 5832   2, V  |                  domowego wyrobu tkaniną obita; naprzeciw znajdowało się
 5833   3, I  |              spłowiałym dziś adamaszkiem obite kanapy i fotele, męskie
 5834   1, IV |              pójdą sobie z Panem Bogiem, objadłszy mię, co prawda, dziedziniec
 5835   1, II |              dobrym humorem Kirły i jego objawami, spoglądał przez okno na
 5836   3, I  |                  którą tak przedwcześnie objawiać zaczynał mały Zygmunt, odpowiedziała,
 5837   3, IV |                 żarem źrenic, którym się objawiają najniebezpieczniejsze, skupione
 5838   1, III|               białym negliżu, w postawie objawiającej znudzenie i znużenie, siedziała
 5839   1, II |              ruch zdziwienie czy niesmak objawiający; pani domu oswojona znać
 5840   2, III|              ramion głębokie przekonanie objawiającym.~- Z daleka patrząc - z
 5841   2, III|               charaktery wszelako bywają objawiane: u jednych pięknie, u drugich
 5842   3, I  |             Andrzeja prędzej lub później objawić się musi jakaś zdolność
 5843   3, I  |                   gdyby ją był stanowczo objawił, nie wywierałaby nigdy.
 5844   2, V  |                mnie ściekły, bo tam mnie objawiły się te widowiska senne,
 5845   3, V  |                na upadnięcie jej, ani na objawione przez nią życzenie nie zważając
 5846   1, V  |             ławie przy sobie posadziła i objąwszy, w białe, ciemnymi włosami
 5847   3, I  |                 u stóp czarnego krzyża w objęciach upokorzenia i skruchy, a
 5848   3, III|                  więcej nad drepczącym w objęciu jej starcem kwiliła, a łzy
 5849   2, I  |             nicdobrego, który choruje od objedzenia się marcepanami i z uszanowaniem
 5850   1, III|               rękami szyję Korczyńskiego objęło i bardzo cienko i głośno
 5851   2, IV |          rozległą polaną czy łąką leśną, objętą regularnym i ściśle zamkniętym
 5852   3, III|               staniki kolorowymi paskami objęte, jesienne kwiaty w gładkich
 5853   3, III|                takimi a takimi granicami objęty, nie do pana Korczyńskiego,
 5854   3, III|                go nie żałować! Trzeba go oblać rzewnymi łzami, bo jakież
 5855   3, II |                  wpółciemnym korytarzyku oblały go fale muzyki Orzelskiego;
 5856   1, IV |                  mogę...~Osłupiała zrazu oblana gorącem jego słów i wzroku,
 5857   3, I  |                 blaskiem letniego słońca oblani, lecz dla troskliwie śledzącego
 5858   1, VI |                 łąkach mieszkając bawoły obłaskawiali i dla tej przyczyny nazywali
 5859   1, VI |          bawolicę, którą on rychło sobie obłaskawił, naprawiała odzież, a gdy
 5860   1, VI |             gładkich łąkach hasały stada obłaskawionych koni, pasły się trzody krów
 5861   2, III|                 brunatnością ogorzelizny obleczone i wszystkie lśniące od potu
 5862   2, V  |                     Taka już mnie czasem oblega zgryźliwość, że i najmilszy
 5863   3, III|           podczas takie wątpliwości mnie oblegają, że ni to żywy, ni to umarły
 5864   3, II |                  którą nad tym uczuwała, oblekała jej twarz wyrazem dotkliwego
 5865   2, IV |         sklepienia, którego druga połowa oblekła się nagle promiennym błękitem
 5866   2, V  |              wyrazem ukojenia i słodyczy oblekły się jej rysy.~Justyna wstała,
 5867   3, IV |            bolącej i leczniczym plastrem oblepionej szczęki. Erotyczne tęsknoty
 5868   3, II |              kredowej bladości twarz jej oblewać poczynającej nie spostrzegł
 5869   2, III|               Ulewą żaru błękitna kopuła oblewała ich zgięte plecy, a gorący
 5870   2, V  |                  tak pracuję, że aż cały oblewam się potem, najmniejszym
 5871   1, III|            szlachecka trzymały Korczyn w oblężeniu formalnym i gdyby Benedykt
 5872   2, IV |                  ludzkich; cóż dopiero w obliczu wielkich, spełnionych zadań
 5873   1, III|              chodzenia po bagniskach bez obłocenia się i ugrzęźnięcia. Ale
 5874   3, I  |                jak od płochych ptasząt i obłoconych płazów oddalona.~Nie była
 5875   1, VI |               chmurki, ani nawet jednego obłoczka nie było. Szafirowe w środku,
 5876   1, III|                  ty kilka dni chorowałaś obłożnie... Ale przecież sama nie
 5877   3, I  |                  tych lat wyjechała stąd oblubienicą młodą i szczęściem promieniejącą,
 5878   3, II |             zdejmował z jej skroni welon oblubienicy. Cisza głęboka, taka, jaka
 5879   3, I  |                 energicznej. Był to plan obmyślany, wyrozumowany, podstawy
 5880   3, II |             Myślałem, że miłość wszystko obmywa i uświęca... - zaczął.~Ale
 5881   3, V  |                 wstała i ciemne, drobne, obnażone ramiona szeroko rozkładając
 5882   1, IV |               dziecinnymi prawie ruchami obnażonych śnieżnych ramion, szczebiotała
 5883   2, I  |                  z czerwonymi, po łokcie obnażonymi i twarogiem poplamionymi
 5884   3, I  |                  wydawały się jej, nawet obniżającymi godność i wartość człowieká.
 5885   2, II |              czuje się on przygnębionym, obniżonym, unieszczęśliwionym...~Rozmowa
 5886   1, III|               się nie możemy - ze smutną obojętnością rzekła pani Emilia.~- Ale
 5887   3, II |               przedmiotach codziennych i obojętnych z ojcem rozmawiał, śpiesznie
 5888   3, I  |            kożuchy śmierdzą. Rozmawiać z obojętnymi rzecz to zwykle fatygująca.
 5889   2, II |                   Przy tym pomiędzy tymi oborami, stajniami, parobkami etc.,
 5890   1, VI |               dachami, stodoły, stajnie, obory, podwórka i sady. Niewysokie
 5891   3, III|               wesz za kołnierzem, wilk w oborze i chciwy sąsiad za miedzą!~-
 5892   3, II |                 z prawdą tobie, kuzynie, obowiązaną jestem...~Ze zdumieniem
 5893   2, II |             Stosunki zaś do wielu rzeczy obowiązują, niejako zmuszają. Jest
 5894   3, II |               kształcenia żony mojej nie obowiązywałem się przed nikim. Ce n'est
 5895   3, I  |            niegdyś, przed dwoma wiekami, obozowały tu wielkie wojska i staczały
 5896   3, I  |                  razy i z wielu stron ku obozowi nieprzyjacielskiemu z wojskiem
 5897   2, I  |                 byli jej wspólnikami, bo obrabiali w Olszynce część gruntów,
 5898   2, II |                 z pośpiechu ręką w zamku obracać zaczęła. Oddychała przy
 5899   2, III|              góry widziane - jubilerowie obracający w swym ręku najdroższy metal
 5900   2, III|           patrzał. Jechał powoli i twarz obracał ku temu zagonowi, na którym
 5901   2, III|    przyciemnionej sieni Starzyńska żwawo obracała okrągłym kamieniem żaren.~-
 5902   1, VI |                 We wnętrzu domów huczały obracane żarna i stukały krosna.
 5903   2, III|                 śmiejące się głosy i huk obracanych żaren. W małej, przyciemnionej
 5904   3, III|                 sobie Jana Bohatyrowicza obrała i żeby tam nie wiadomo co,
 5905   2, III|            zagonów zupełnie już ze zboża obranych z widocznym zadowoleniem
 5906   3, II |            czystą, wzniosłą, idealną, że obrażać cię nie może... Wiem dobrze,
 5907   1, III|            zapominałbyś o wszystkim, nie obrażałbyś co chwilę gustów i przyzwyczajeń
 5908   3, III|             chatach siedzący zwadami nie obrażali Boga i nie gorszyli ludzi.
 5909   3, II |               zaszczytnym, ją drażniło i obrażało. Wszyscy wprawdzie wiedzieli
 5910   3, II |                  uczucia czy wyobrażenia obrażam, ale rozumiem, doskonale
 5911   3, I  |                 kształt okrągły i ściany obrazami okryte nadawały pozór kaplicy,
 5912   3, IV |                  twojej, tym powtórzonym obrazem twojej młodości, tą - powracającą
 5913   3, III|                 kiedy jednym słóweczkiem obrazić pana zamyślałem! - z przerażeniem
 5914   2, IV |               się strwożony, czy jej nie obraził, i z odwróconą od niej twarzą
 5915   1, IV |            posypały się mu iskry - i nie obraziłeś mię wcale, Zygmuncie, przypominając,
 5916   1, VI |           gromadne życie. Jak obrazek za obrazkiem, zagrody te ukazywały się
 5917   2, V  |                bo wśród mnóstwa świętych obrazków, które nad łóżkiem ścianę
 5918   3, I  |                  parę minut marzył o tym obrazku; teraz stał przed nim obojętny,
 5919   1, IV |              Sposób mówienia miał łatwy, obrazowy, okazujący niepospolite
 5920   2, IV |            wełnistych, ciemnych, srebrem obrębionych kłębów.~- Może dziś deszcz
 5921   3, III|                energicznie zgniótł brodą obręcz krawata i czoło ku ziemi
 5922   2, III|            łokciem: silnie, żelazną niby obręczą syn ramię jej ścisnął.~-
 5923   2, IV |           drzewnego miału leżała na wpół obrobiona gruba kłoda drzewa.~- A! -
 5924   1, VI |                 na ziemi i do połowy już obrobionej kłodzie drzewa. Anzelm wielką
 5925   2, IV |               wszyscy ku stronie piasków obróceni, stuków i grzmotów słuchali,
 5926   1, I  |             kiedyś, gdzie tylko, bywało, obróci się... śpiewa.~Z daleka
 5927   3, II |               wina chowała, i kilka razy obrócił ją w kółko, potem przy wtórze
 5928   2, V  |                   bo kiedy już te rzeczy obróciły się na złą stronę i zaćma
 5929   3, IV |                 mnie wydawać, ujął się i obronił. Bracia mi wszystko opowiedzieli
 5930   2, IV |                 że zdjęła z siebie jakiś obronny puklerz, że porzuciła ją
 5931   2, II |            Pośród tej grubej, czerwonej, obrosłej twarzy jaśniał szereg zębów
 5932   2, V  |          powiedzieć: pana Anzelma, zaraz obruszyłby się i powiedział: "Ja do
 5933   3, V  |        zaokrąglającą się postać wzrokiem obrzucił i przez zęby syknął:~- Prostaczka!~
 5934   2, V  |              odniosło. Co dawniej było - obrzydło; co bawiło i radowało -
 5935   3, V  |                niepotrzebny, a wszystkim obrzydły! Ty bo nie wiesz, braciszku,
 5936   1, VI |                lęgło się wielkie mnóstwo obrzydłych żab, tarakanów, wężów i
 5937   1, I  |           drgnienie nagle jakby uczutego obrzydzenia; wnet jednak odpowiedziała:~-
 5938   3, I  |                  szpetność budziła w nim obrzydzenie. Czyliż męczarnie duchowe
 5939   1, VI |            wiatrów i mrozu piekące bąble obsiadały ciała. Może dwadzieścia
 5940   1, IV |                   które wielkim półkolem obsiadły stół piętrzący się albumami
 5941   3, III|            znalazła się za ławą i rzędem obsiadujących ją kobiet w znajdującej
 5942   3, III|            pomiędzy słupami wąskie ławki obsiadywać zaczęły podstarzałe kobiety;
 5943   3, II |                jej tylko, że z mglistych obsłon wydobyte, przejrzyste jego
 5944   3, III|               zdobi...~Nie zauważyli, że obstąpiło ich kilku starszych bohatyrowickich
 5945   3, III|             otwarte drzwi i okna tłumnie obstępując.~Świetlica Fabiana równie
 5946   1, III|       rozległości i z którym łączyły się obszerne lasy do Andrzeja i paru
 5947   1, II |                wiodło z jednej strony do obszernej sali jadalnej, z drugiej -
 5948   1, III|           Światem zaś Benedykta stał się obszerniejszy od pokojów jego żony, ale
 5949   3, III|              Zaniewicz i z zaniemeńskich Obuchowców Obuchowicze złą sławę mający,
 5950   3, III|                 targują!~Wojnę miłującym Obuchowiczom w to tylko było grać! Jakkolwiek
 5951   3, III|              kilku bojaźni nie znających Obuchowiczów, podszedł w swym kanarkowym
 5952   3, III|                 Adam Zaniewski ze Stefką Obuchowiczówną, Władysław Osipowicz z Cecylką
 5953   3, V  |                 jeszcze interesującym... obudza jeszcze żywszą dla niego
 5954   3, I  |               uczuć, a drżąca od wstrętu obudzanego w niej przez prozaiczność,
 5955   1, III|                 Benedykt po raz drugi po obudzeniu się ze snu młodości rozejrzał
 5956   1, IV |                 w skórę! O Jezus, Maria! Obudziłem się cały w potach i nazajutrz
 5957   2, II |                  że teraz przybycie jego obudziło w niej tę samą siłę, jaką
 5958   3, III|             rozżaleni i na sercu upadli, obudziły w nich znowu ambicję i wiarę
 5959   3, III|             wynalazłszy, i w słuchaczach obudziwszy nawet zdziwienie: jakim
 5960   3, V  |                zaledwie przed kwadransem obudzona, piła w łóżku kakao, lecz
 5961   3, I  |            jednym serdecznym słowem męża obudzone, znikły bez śladu. Domyśliła
 5962   3, IV |           rozkoszy i trwogi przebiega po obudzonej ziemi.~Zaczynali rozmawiać,
 5963   2, V  |                zwykłą swą porywczością i oburkliwością sarknęła:~- Po co? na co?
 5964   3, V  |             dziwić się, ani gniewać, ani oburzać, bo wszystkie myśli z głowy
 5965   3, IV |                 i wspomnieniami bił się, oburzał się, żółcią pluł, a teraz
 5966   2, II |            Głęboko w zamian dziwiło go i oburzało to, co syn jego powiedział
 5967   3, II |                 będzie zdumioną... nawet oburzoną... oh, comme je te connais,
 5968   1, III|              nozdrzy ogień wyrzucał, jak oburzony i zniecierpliwiony rumak,
 5969   3, II |              ramieniem. Ale ona gibkim i oburzonym ruchem cofnęła się o parę
 5970   1, V  |          zapominając o bojaźliwości swej oburzyła się Antolka.~- Bardzo słusznie!
 5971   1, V  |               szczerej, lata trwającej i obustronnie uczuwanej. Były tam ranki
 5972   3, II |               idąc stopą w gruby trzewik obutą suche gałązki zrzucała ze
 5973   3, II |              Usiadł tak, że końcem stopy obutej w cielisty kamasz i błyszczący
 5974   2, V  |              miał cały w dziurach, a czy obuty był, tego i widzieć nie
 5975   2, II |           wielkich, w kwieciste pantofle obutych stopach, i wprost jej w
 5976   3, III|              kołnierz codziennej koszuli obwiązać. Teraz już nie opierał się,
 5977   3, II |                 drugą, którą sobie twarz obwiązała, i skurczywszy się w kątku
 5978   1, II |                 ten widział...~Kobieta z obwiązaną twarzą wtrąciła:~- Justynka
 5979   1, IV |                już nie twarz, ale gardło obwiązane miała batystową chusteczką,
 5980   3, III|              narzeczonego, którego szyję obwiązano białym krawatem, tak szerokim
 5981   3, III|          amarantową, obfitymi draperiami obwieszoną, a z tyłu w ogromną turniurę
 5982   3, IV |          mlecznymi, połyskliwymi puchami obwieszone. Po twarzy Jana przemknęło
 5983   3, V  |                  przyjechałam, w bawełnę obwijać nie będę. Prosto z mostu
 5984   2, I  |                te dziewczęta o cokolwiek obwiniać miała. Wcale nie. Sama była
 5985   3, IV |                go tu przysłano, skargi i obwinienia, które szumiały mu jeszcze
 5986   2, I  |                  wysokie łozy z długimi, obwisły-mi liśćmi i wierzchołkami podobnymi
 5987   3, II |             zajęty losami, charakterami, obyczajami ludzi, których przed chwilą
 5988   1, V  |              oddał, znać było, że dworne obyczaje nie były mu całkiem obce.
 5989   3, IV |                  stronę, a grzeczności i obyczajowi nie ubliży. Tylko jeszcze
 5990   3, III|         kompromis i Bóg to wie! Może też obydwie od ostatniego zginienia
 5991   3, III|           grunciki, a wiele dzieci mają. Obydwom tedy stronom dogodziłby
 5992   1, IV |          wesołego gastronoma wyglądający obywatel; podążyło ku niej potem
 5993   2, II |               Pojmuję dobrze solidarność obywatelską, będącą niejako fundamentem
 5994   2, V  |               krewnych dostawałam. Ale z obywatelskiej familii pochodziłam, krewni
 5995   1, III|          zachodzących. Andrzej był synem obywatelskim, w dostatkach wzrosłym,
 5996   1, III|                  Nie byliż szlachcicami, obywatelskimi synami? nie mieliż zatem
 5997   1, II |                 chciałbym coś wiedzieć o obywatelstwie średnim, takim na przykład
 5998   3, II |                 się, nie domówił, trochę ochłódł. Nagle w twarz kuzynki przenikliwie
 5999   3, III|                wróciła i umilkła. Twarze ochłodły i oschły z potu nie pozbywając
 6000   1, I  |                   słomkowy zdjęłam i dla ochłody machałam nim sobie przed
 6001   2, IV |               rozgrzać stygnące dłonie a ochłodzić rozgorzałe czoło. Ale w
 6002   3, III|                  z pierwszego uniesienia ochłonąwszy do zwykłej powolności mowy
 6003   3, III|                 przewlekłe i posępne lub ochocze i krótkie wołania oraczy;
 6004   3, III|                  po raz pierwszy ujrzała ochoczego oracza i jego błękitne oczy
 6005   3, III|                 ambicja, mowność, tak do ochoczej zabawy, jak do zuchwałych
 6006   1, V  |            owszem, brzmiało ono raźnie i ochoczo. Wnet potem rozległo się
 6007   3, III|            Istotnie, tancerz był z niego ochotny i zgrabny, dla tancerek
 6008   2, V  |             opowiedziałam, od gadania aż ochrypłam, a ona nic powiedzieć mnie
 6009   2, IV |           kumochy lasu, osiądą na nich i ochrypłymi głosy zagadają o plotkach
 6010   3, III|            jednym ręku, białą rękawiczką ociągniętym, trzymał rzemienne lejce,
 6011   1, VI |              ciepłem słonecznym weszli w ocieniony i chłodny korytarz. Roztworzył