Tom, Rozdzial

 6012   2, II |          środkami, grzała dla niej wodę, ocierała ją, pocieszała. Z przyzwyczajenia
 6013   3, I  |                sączył się w żyły ludzkie ociężający olejek sybarytyzmu. Po półgodzinnym
 6014   3, II |            Parobek w postawie pokornej i ociężałej słuchał zrazu leniwie i
 6015   1, V  |                  Z bliska, pomimo ruchów ociężałych i przygarbionych pleców,
 6016   2, V  |          zatrzymywać by się mogło na tym ociężałym schorowanym, piętnem wielkich
 6017   3, III|              najstarsi, na kształt równo ociosanego krzaku zieleniał trawiasty
 6018   1, V  |              Płot z niewysokich i gładko ociosanych desek zrobiony obejmował
 6019   1, II |                Emilia nacierając skronie octem cichutko szepnęła:~- Moja
 6020   3, III|               ludzi patrzała i słuchała. Oczarował ją oddech przeszłości własnej
 6021   3, III|          mających. Jak nieprzytomna, jak oczarowana, patrzała ciągle w jedną
 6022   2, II |               obiadu na powrót Benedykta oczekiwać będzie, a tymczasem dla
 6023   3, IV |                idziemy, choćby śród nich oczekiwało nas całopalenie własnego
 6024   3, V  |                  różne zajęcia i kłopoty oczekiwały; musiała przy tym dziś jeszcze
 6025   3, III|                godziny już niecierpliwie oczekiwane rozpoczętymi zostały. Na
 6026   3, III|           bogatszy; inne chwaliły bardzo oczekiwanego kawalera mówiąc, że ślicznie
 6027   3, III|        niecierpliwe i trochę niespokojne oczekiwanie. Państwo młodzi i asysta
 6028   3, I  |           widywał, i dla samego siebie w oczekiwaniu, aż stanie się nim dla ludzkości,
 6029   1, II |        uwiadomiła swoich gości o tym, że oczekuje przybycia na wakacyjne miesiące
 6030   3, III|            wysokiej góry ku przybrzeżnym oczeretom biegli i ani zauważyli,
 6031   3, III|          Anzelmowej zagrody, w gęstwinie oczeretów ukryte, i Jan tylko wiedział
 6032   2, II |                które małe, świecące jego oczka wilgotnymi czyniły. Justyna
 6033   1, II |                komu wody podać i surduta oczyścić?~- Już oczyszczony! - odpowiedziała
 6034   1, II |                 gderał stary.- A któż go oczyścił? Ty sama! Czyż to pięknie,
 6035   1, II |             rozdzierał czas, ktoś ciągle oczyszczał, zszywał i naprawiał. Sprawiało
 6036   1, II |              podpieraniem, naprawianiem, oczyszczaniem. Sztachety psuły się tu
 6037   3, IV |            wybredności i wesołych uciech odarte. Oprócz żelaznego łóżka
 6038   2, II |              sprowadził!~Darzecki zaś za odbiegającymi córkami patrząc z pobłażliwym
 6039   2, II |                 co kokarda.~Kiedy Leonia odbiegła z dala już i głośno panny
 6040   3, I  |     Przewidywanie to truje go po prostu, odbiera mu chęć nie tylko do malowania,
 6041   3, II |                siedziała nieruchomo, nie odbierając mu swojej ręki, która tylko
 6042   1, VI |              wosk pracowitym zwierzątkom odbierali; niektórym król nakazał,
 6043   3, I  |               niej usposobienia płoche i odbierały nadzieję najśmielszym. Tym
 6044   1, VI |         przyjechał i dziadulkowi babulkę odbierze!~Dziewczyna głowę swą zjeżoną
 6045   1, I  |                błękit nieba i ciemny bór odbijając płynął cichy, spokojny Niemen.~
 6046   2, I  |             ogorzałą cerą twarzy, silnie odbijającą od zawiązanej na szyi białej
 6047   2, IV |                na kształt krwistych plam odbijające. Z suchych, kolczastych
 6048   2, III|                  ze szczególnie przy nim odbijającym zamyśleniem w oczach powtórzył
 6049   3, III|                pomarańczową prawie barwą odbijającymi od śnieżnych wygarnirowań
 6050   3, III|              plamy, a majową zielonością odbijał na korczyńskich polach bujający
 6051   2, IV |              roztopionego złota. Pas ten odbił się w rzece, która popłynęła
 6052   3, II |              poduszki zlicytuję, a swoje odbiorę! Niech nie zaczynają! I
 6053   2, V  |             swojej przyjmować.~Wesele to odbyć się miało w parę tygodni
 6054   1, III|           pokoleniu liczby ludzi, którzy odbyli wyższe naukowe studia. Zawdzięczał
 6055   1, IV |            uciech niż kilkoletnie studia odbyte w szkołach sztuk pięknych,
 6056   2, V  |                 a nocne spacery we dwoje odbywać i jej za dobroć złością
 6057   2, IV |                  w tajemnicy i milczeniu odbywającą się grą jasnych i mrocznych
 6058   2, I  |               zajęcia około trzech razem odbywających się robót: prania bielizny,
 6059   2, III|             wieczornych godzin spędziła, odbywała podróż po kraju nieznanym.
 6060   3, IV |              grób milczał i jak w grobie odbywały się w nim rzeczy posępne
 6061   2, II |                  jego podobną czyniło do odbywanej spowiedzi. Była to spowiedź
 6062   3, III|           czekając na kolej swoją lub ją odbywszy, w ogrodzie i na drodze
 6063   1, IV |                     skończę...~- Wszyscy odchodzą - bardzo cicho nalegała
 6064   2, III|            pociągnął sam także ku wozowi odchodząc.~Wesoła baba wybuchnęła
 6065   2, II |         opuszczonym osowiałymi oczami za odchodzącą Martą popatrzał. Potem ostrożnie,
 6066   1, IV |           niedołęgo, słyszysz?~Tymczasem odchodzące od stołu pary przebyły wielki
 6067   3, V  |               swojej szukać. Benedykt do odchodzącego syna zawołał:~- Powiedz
 6068   3, II |                 ruch taki, jakby miał za odchodzącym ojcem poskoczyć i z ust
 6069   2, III|                   o góro! zielony lesie!~Odchodzę od ciebie, tyś zawsze mi
 6070   1, IV |         zdradzały, że takie ceremonialne odchodzenie od jadalnych stołów zwyczajnym
 6071   3, II |            wieczorem poczta z miasteczka odchodzi; umyślnego zaraz wysłać
 6072   3, IV |               zgmatwaną gęstwiną włosów, odchodził ku biurku, niby w śnie powtarzając:~-
 6073   3, I  |                jakim od ślubnego ołtarza odchodziła, czuć było skupienie się,
 6074   2, III|           jeszcze krzycząc na swe zagony odchodzili; napastowani, z głośnym
 6075   3, I  |                zbliżyła się do sztalug i odchylając zawieszone na nich płótno
 6076   2, II |                  warkocz i brzeg stanika odchylała w ten sposób, aby zza niego
 6077   2, V  |                  nikt by gwałtem jej nie odciągał. Sama nie chciała. I widzieć
 6078   3, I  |                od niego wszelkimi siłami odciągała. Ruchliwa i we wszystko
 6079   1, V  |                smętny, kiedy był młody - odcięła się Elżunia. ~- A warto
 6080   1, VI |              morzem zieloności wszelkich odcieni, usianej kwiatami wszelkich
 6081   1, I  |               borze, który ciemnym pasem odcinał pozłoconą, przetkaną szkarłatem
 6082   1, IV |              płachty światła postać jego odcinała się w pełni swych silnych
 6083   2, III|         najstarszą. Kobiety i dziewczęta odcinały się jej, czasem z chwilowym
 6084   3, II |                   a z drugiej widziane i odczute niezmierne cierpienia.~Raz
 6085   3, I  |               wątpliwością, którą ludzie odczuwają u śmiertelnego łoża swoich
 6086   2, III|        pośpiesznie do pracy wracali. Jan oddając Adamowi widły, które mu
 6087   3, II |                 gardło nieprzyjacielskie oddaje, abyśmy się na tym świecie
 6088   2, I  |                  pragnęła i do szkół ich oddała marząc sobie, że jeden z
 6089   1, III|                 twarz swą od jego twarzy oddalając z przejmującym żalem zawołała:~-
 6090   1, V  |               panna! - ścigając wzrokiem oddalającą się zauważyła.~- Co do piękności,
 6091   3, III|             więcej od Fabianowej zagrody oddalała się, tym więcej nad drepczącym
 6092   3, II |                że dusze ich coraz więcej oddalały się od siebie. Od tego wieczora,
 6093   3, V  |             palcu nie mam. Wczoraj mu go oddałam. Serce, ręka i przyszłość
 6094   3, V  |            zdawała się, aby jej stąd nie oddalano. Kirło we dwoje giął się
 6095   3, V  |                  samą!~Przyrzekam ci, że oddalę się, że unikać cię będę,
 6096   2, I  |          mówienia zachęcać młodzieńca. Z oddalenia, w jakim się znajdowała,
 6097   1, I  |       przestrzeni. Wtem znad wozu, który oddalił się o kilkadziesiąt kroków,
 6098   3, I  |             marniał. Jedyną usługą, jaką oddało mu kilkotygodniowe zajmowanie
 6099   1, VI |               światła, wzdymały się fale oddalonych głosów, ozywał się tętent
 6100   1, III|               estetycznych na tysiąc mil oddalonymi od niego były. Wszedłszy
 6101   1, IV |           pieszczeniu jedynaka wyłącznie oddana, żyła jak zakonnica świata
 6102   3, II |               dopomożenia mu w pracy lub oddania jakiejkolwiek przysługi,
 6103   3, I  |           lepszych, pan Benedykt doradza oddanie go do szkół publicznych.
 6104   2, II |                  pochwały synowcowi jego oddawane nie zdawały się bardzo Benedykta
 6105   3, III|                 pomimo zresztą szczerego oddawania się przyjemnościom odpoczynku
 6106   3, II |             Fabian pochwałami synom jego oddawanymi czuł się uradowanym i pochlebionym,
 6107   3, III|          zlewające się, ciężkie w ścisku oddechy obecnych.~Wtem swania Giecołdowa,
 6108   1, VI |               zbożu stanęła ze śpiesznie oddychającą piersią i osłupiałym prawie
 6109   3, IV |                  od reszty ludzkości nie oddzielał, piedestałów mi nie budował,
 6110   3, II |            czytałem i mądrości zjadałem, oddziwić się temu nie mogę. Teraz,
 6111   3, III|              czasu popuści, żeby i swoje odebrać, i ludzi nie pomarnować!
 6112   3, I  |                  a co do serca, tego nie odebrałaś mu dotąd ani cząsteczki...
 6113   3, III|                kiedyś im widać zrabowany odebrali, dopiero by im życie słodkie
 6114   1, V  |              wyprocesowaliśmy to, co nam odebrane było, potem zbudowaliśmy
 6115   1, I  |           odparła Justyna - że dawno już odechciało mi się ich strojów i zabaw,
 6116   2, III|         przeciwny wiatr powieje i daleko odegna wszystko, co człowiekowi
 6117   3, I  |            osobistym życiu tak stanowczą odegrało rolę, kobieta, która przez
 6118   2, V  |              romansowego, jak na teatrze odegranego nie było. Była to sobie
 6119   3, I  |                  samotnym? w takim razie odejdę...~Może uległością jej ujęty
 6120   2, III|            wzruszywszy śpiesznie i zaraz odejdzie. Ale było to tylko mgnienie
 6121   3, II |                  on sobie bardzo od gęby odejmować.~Przed ławą pod. ścianą
 6122   1, V  |                   Odjął ręce od pługa do odejścia gotów. Justyna postąpiła
 6123   2, IV |              topoli Jan silnie od brzegu odepchnął, a potem sam w nie wskoczył.
 6124   2, III|                 Ot, jaki on! Bo to drugi odepchnąłby, a on przygarnął, na rękach
 6125   3, IV |                 gdzie indziej go wabiące odepchnąwszy wziął znowu krzyż swój na
 6126   2, V  |                głowę odwracając rękę jej odepchnęła.~- Ona Justynkę chce na
 6127   1, V  |              względem, pomimo rzetelnego oderwania się od materialnych spraw
 6128   1, III|                  i od pospolitości życia oderwanych znałem się, a wyrzekłem
 6129   1, VI |               głowa jego z wielką czapką oderwawszy się od kamiennego złomu
 6130   1, I  |             ziemi a koroną ciemnego boru oderznięty od błękitnego nieba, ogromnym
 6131   3, I  |             obudzić i uczucia wskrzesić, odesłała mu je przy pierwszej zapewne
 6132   2, V  |                 dźwignie się i odżyje...~Odeszli. Z małego ganku gzymsem
 6133   1, III|                     Ale chciałbym czasem odetchnąć swobodniej, pewnym być,
 6134   2, III|          spotniałym czole przesunęła lub odetchnęła głośno. Do stóp im wraz
 6135   2, V  |                nie był!~- Ot, i z głupia odezwała się! - żartobliwie odparł
 6136   1, II |              Emilia uczuła niewłaściwość odezwania się swej towarzyszki, bo
 6137   1, IV |                 pąsowe usta, nikt by nie odgadł męczarni, które przez kilka
 6138   3, V  |                włożył i ramię jej podał.~Odgadła, dokąd ją miał prowadzić,
 6139   3, III|              płotka nie porwał.~- Ja już odgadłem, że pani mnie te pytania
 6140   2, II |                powoli, z namysłem - któż odgadnie? może z walką Justyna rozdarła
 6141   2, I  |                   Cóż to tak trudnego do odgadnięcia! Gdybyś był głupcem, nie
 6142   1, VI |                   Panowie myśl królewską odgadując i potakując głowami razem
 6143   2, I  |                dwoistość jest kluczem do odgadywania wielu na świecie zagadek...~
 6144   2, V  |               wilgotne jeszcze włosy swe odgarniając i z wyrazem pieszczoty oczy
 6145   2, III|             poważnym i zamyślonym ruchem odgarniał z czoła opadające na nie
 6146   2, III|                  co chwilę i w tył nieco odgięte podnosiły w rękach garście
 6147   2, IV |          olbrzymim trójkątem ścian w tył odgiętych i ku szczytom rozwierających
 6148   2, II |                    Z tymi słowami i przy odgłosach pożegnalnych całusów panienek
 6149   3, III|             drogi wyborową niby gromadę, odgłosami żywej rozmowy w ciche powietrze
 6150   2, V  |               piania, które teraz słabym odgłosem dochodziły z okolicy, z
 6151   2, II |                 słychać było wiele naraz odgłosów:. śmiech, całusy, brząkanie
 6152   2, V  |                 powoli, bez najlżejszego odgłosu, który by trwożliwe stworzenia
 6153   2, I  |                 oprawie wsłuchiwał się w odgłosy tego małego domu i odgadywał
 6154   3, III|                 latami mnie od szczęścia odgradzają. Czy ja zwierz jestem albo
 6155   1, IV |             zastępując i od innych ludzi odgradzając ją sobą. Justyna spotkała
 6156   1, V  |              pług, aby poprzeczną bruzdą odgraniczyć zaoraną rolę od kwitnącego
 6157   1, IV |                 w pobliżu stojących osób odgrodził i malowniczo wspierając
 6158   3, III|              wysokimi ścianami od świata odgrodzoną, na tę szeroką i poważną
 6159   3, II |                  chleb kładli i kęs jego odgryzłszy porcje na zydlu składali,
 6160   1, V  |          powiedzieć? oni tam za górką...~Odjął ręce od pługa do odejścia
 6161   2, I  |               było, że śpieszył bardzo z odjazdem i że wszystko na świecie
 6162   2, I  |             grzecznie oświadczyli, że do odjazdu gościa na zakończenie interesu
 6163   3, II |            Korczynie i po wieczerzy miał odjechać, było to tylko towarzystwo
 6164   3, I  |              czuła już tylko, że mąż jej odjedzie i cały jej plan dnia szczęśliwie
 6165   3, III|              wielu przychylność dla niej odjęły; niektórzy też z natury
 6166   2, III|          pozostawionymi zostały,~tam nie odjęto pąków, których istnienie
 6167   1, VI |               córek i poślubiwszy je nie odjeżdżali nigdzie, tylko tu sobie
 6168   2, III|                Drugiemu smętny byłby ten odkład, a jemu nie! Zawsze wesoły
 6169   3, I  |      rozpoczętego dzieła z dnia na dzień odkładając. Przed tym nie dokończonym,
 6170   3, III|                przyzwolenia lekko mu się odkłoniła, ku muzykantom rękę wyciągnął
 6171   2, III|                  tak, że aż głowę na bok odkręcała, i wnet prawiła dalej:~-
 6172   2, I  |                  bochen razowego chleba, odkroiła zeń kawał spory, miodem
 6173   2, I  |                 takim, jakby znakomitego odkrycia dokonywała, rzekła:~- Kuzynie!
 6174   3, I  |                gruntownej, aby przez nią odkrycie to zgłębić i sprawdzić.
 6175   1, III|               jest to już dla mnie nowym odkryciem, tylko że dotąd łudziłem
 6176   3, I  |               talent malarski. Ile w tym odkryciu z tryumfem matce oznajmionym
 6177   1, V  |               trochę nieśmiało zapytała.~Odkryte i od reszty twarzy bielsze
 6178   3, III|              rozhulana rozsypała się pod odkrytym niebem, na którym gwiazdy
 6179   3, III|              popędziła. Domuntowie zaś z odkrytymi czuprynami biegiem ku Jaśmontowi
 6180   2, IV |                tani, ale świeży zalotnie odkrywający szyję jej i całe prawie
 6181   2, IV |              chwilę przysłaniały one, to odkrywały rozżarzoną tarczę słońca,
 6182   3, III|              niego my jak barany na rzeź odłączone zostali. Ni do kogo przytulić
 6183   1, V  |               sercu? W tłumnym nieładzie odłamy przeszłości zbiegały do
 6184   2, V  |                 porcji chleba małe kąski odłamywali i dwoma palcami do ust je
 6185   3, I  |               ona w słoneczne, kwieciste odleci? Za samo przypuszczenie,
 6186   3, IV |            jaskółki już w dalekie strony odleciały; inne ptastwo po gniazdach
 6187   1, II |             jakby znad sufitu, osłabione odległością słyszeć się dało granie
 6188   2, IV |        zaokrąglone i w równych od siebie odległościach ciągnące się długim szeregiem.~-
 6189   3, IV |        przypominały: jakiś moment bardzo odległy, lecz niezmiernie ważny,
 6190   2, II |                 by tę rozmowę na później odłożył, polu i odbywającym się
 6191   2, I  |                  ciche, skromne i prawie odludne. Z domu i całego jego otoczenia
 6192   2, I  |                   i dla was wszystkich w odludnych kątach żyjących, ale na
 6193   1, III|                  smutną i - chorą. W tym odludnym i cichym Korczynie, przy
 6194   2, III|                 przykrych uczuć. Niesmak odmalował się był na jej pąsowych
 6195   2, II |              włożony.~Darzecki powstał i odmawiając śniadania, na które zapraszał
 6196   1, III|                 ci to kłopot, a ja znowu odmawiałam sobie wielu rzeczy, byleby
 6197   3, II |              może nogi posłuszeństwa jej odmawiały, powstała i zapłakała tak,
 6198   2, IV |            ciągnące się girlandy mnóstwa odmian powoi, bluszczów i widłaków.
 6199   3, III|              bohatyrowicka okolica nieco odmienną postać przybrała. Nie był
 6200   3, III|                 gospodarstwa rozmawiała, odmłodzona jakby, choć przygarbiona,
 6201   1, IV |             pożółkły i cierpiący; wrócił odmłodzony, świeży, promieniejący,
 6202   2, II |         przechadzki swej nie przerywając odmówił Darzecki.~Benedykt z wyrazem
 6203   3, V  |              jest te... całą gębą panem, odmówiła! A jaż, panie dobrodzieju,
 6204   2, I  |         odradzała i paru innym dla niego odmówiłam. Czy ty, kuzynie, wyobrażasz
 6205   3, V  |                 prawda... czy prawda, że odmówiłaś Różycowi, a wychodzisz za
 6206   1, IV |                  ojcze!~- Zaraz, zaraz - odmruknął - tylko widzisz... skończę...~-
 6207   3, II |               pożegnanie całował, uczuła odnawiające się i tym razem gwałtowne
 6208   3, I  |                 szeptali, że na te różne odnawiania, ozdabiania, przerabiania
 6209   3, II |                  zwycięstwem na wpół już odniesionym i otwierającą się przed
 6210   2, V  |                 jakby na skrzydłach mnie odniosło. Co dawniej było - obrzydło;
 6211   3, III|           przeciwne wiatry daleko od nas odniosły...~Wtem umilkli, wyprostowali
 6212   2, IV |                pieniądze regularnie ojcu odnosi. Niemen i jeszcze ten pies
 6213   3, IV |             głowie. Ale powracająca fala odnosiła mu wszystko, co życie zabrało,
 6214   3, II |                 czym przy stole mówiono, odnosiło się do Justyny. Kiedy po
 6215   3, I  |               domu starannie i wymyślnie odnowiono i przybrano przed ożenieniem
 6216   3, I  |                  państwa wszystko w domu odnowionym i ulepszonym zostało. Z
 6217   3, III|              stały w wyraźnych, pełnych, odosobnionych zarysach. Pozostałe w ogrodach
 6218   2, IV |                 nieco pochylony, wiosłem odpędzał żywioł napastniczy i na
 6219   2, V  |           wyperswaduję sobie, desperację odpędzę i dzień, drugi jak wszyscy
 6220   3, III|                 grono od białego stanika odpięła i podając mu je głowę podniosła.
 6221   3, II |               milczała. Nie mogła jawnie odpierać ani przyjmować spadających
 6222   1, IV |                powtórnego wyjścia za mąż odpierając nieprzezwyciężonym chłodem.
 6223   3, II |             Naturalnie! Natychmiast musi odpisać, aby usilne, najusilniejsze
 6224   1, III|                   Tej nocy jeszcze bratu odpisał w sensie przeczącym.~Nazajutrz
 6225   3, IV |                  od ciebie padł na nich, odpłacić... nie wiedziałeś? Powiedz
 6226   2, V  |            której przemawiała tak długo, odpłaciła jej wzajemnym opowiedzeniem
 6227   2, V  |                  brat jego wiecznym snem odpoczywa.~Dwóch ich tylko było i
 6228   1, II |                 nie zajęte...~- To niech odpoczywają, a jak odpoczną, lepiej
 6229   2, IV |                  czasy horowania i czasy odpoczywania - w zimie na przykład. Robota
 6230   2, IV |                 starości, żyć w wiecznym odpoczywaniu..,~Innym razem jakby do
 6231   2, V  |                wszystkie już pytania jej odpodziała, zapytywała znowu:~- Wspomina?
 6232   2, I  |                  okazywała się chmurną i odporną, prawie nie odzywała się,
 6233   2, IV |         zastąpiła dumę albo raczej hardą odporność, z jaką od dawna najczęściej
 6234   1, VI |            ludzie pytali ich o nazwisko, odpowiadali, że przy chrzcie świętym
 6235   3, III|              Niemen!~Tym kobiecym głosom odpowiadały męskie:~- Jestem! Idę! biegnę!
 6236   2, V  |                mówi ociec. "Nie wiemy" - odpowiadamy. A matka za nami idąca,
 6237   3, II |             umiesz tak biegle i w sposób odpowiedni z chłopami rozmawiać...~-
 6238   1, VI |                 praw stanowi rycerskiemu odpowiednich odtąd aż do wygaśnięcia
 6239   3, IV |              pismo nie zaszczyciłeś mnie odpowiedzią. Ja jednak piszę, aby rozdzielić
 6240   3, II |               panem Różycem, śmiejąc się odpowiedziałaś: "Bo to wy wiecie jedno,
 6241   1, IV |                 ekonomicznego bytu?...~- Odpowiedziałbym, że stoi on pod tymi wszystkimi
 6242   3, I  |                  a po części za los swój odpowiedzialną czyniąc. Tę odpowiedzialność
 6243   1, V  |                  żadnej już przeszkody i odpowiedzialności poświęcać muzyce. ~Teraz
 6244   3, II |                za jej moralną przyszłość odpowiedzialnym jesteś...~- Pardon! - przerwał -
 6245   3, III|                  wszystkimi wykrzykami i odpowiedziami górowało wołanie:~- Na Niemen!
 6246   3, II |                 wówczas na pytanie twoje odpowiem...~Powściągając się widocznie
 6247   1, I  |              więc swoje szkapiny do domu odprawić, a sam i w cudzym faetonie
 6248   3, I  |                   Przed dwoma miesiącami odprawiła jedną ze swych służących,
 6249   2, V  |                  Posunąłem się tedy... i odprawiony zostałem. Nie chciała. Nie
 6250   3, IV |             przeciwności zaszły w gronie odprowadzających państwa młodych drużek i
 6251   3, IV |             odjeżdżający orszak wzrokiem odprowadzał, odwrócił się i oko w oko
 6252   2, V  |               rzekła Justyna.~- Ja panią odprowadzę, bo na dworze zupełnie ciemno...~-
 6253   1, II |       przyzywającej pomocy służących dla odprowadzenia pani do pokoju.~Różyc i
 6254   1, V  |                sam...~- Kiedy mnie konie odprząc i nakarmić trzeba!- gwałtownie
 6255   1, V  |              stryj przyjdzie... ja konie odprzęgę...~I rzucił się ku stajni,
 6256   2, III|                  które nogami potrącać i odpychać trzeba.~- Niech pan tego
 6257   2, I  |             pogardą eskortę jej łokciami odpychając, nadąsany, ale i zawstydzony,
 6258   3, I  |            dopóty wywierała na nią urok, odpychany, ale często nieprzezwyciężony.
 6259   3, I  |            czasem jeden jakiś wysilony i odradzać się nie mogący owoc. Ale
 6260   2, V  |                  spłynęła taka sama łuna odradzającej się i rozczulonej pamięci,
 6261   3, II |                chce pieprzem karmić? - z odradzającym się rozjątrzeniem rzucił
 6262   3, II |         wszystkich swoich instynktownych odraz i niedołężności nigdy tak
 6263   3, I  |         odstręczały. Z nieprzezwyciężoną odrazą spoglądała na brudne ciała,
 6264   3, II |                  co prawda, ale gdyby go odrestaurować, urządzić... byłaby rezydencja
 6265   3, IV |                zrobiło się, tego już nie odrobić, a łganiem gorzej jeszcze
 6266   1, II |                wszelkim żywszym i choćby odrobinę energiczniejszym poruszeniem
 6267   3, II |              domu narzeczonemu do ust po odrobinie miodu łyżką wkładała, a
 6268   3, IV |                mu, zależy skrzepnienie i odrodzenie narodów, jego narodu nade
 6269   2, IV |                znikając pod gęstwinami i odrodzonym morzem wypływając znowu
 6270   3, I  |               kart książeczki wzroku nie odrywał. Na młodziutkiej jej twarzy
 6271   1, III|               ale tylko dla tych, którzy odrzucą jego brzydką i prozaiczną
 6272   3, II |            odpowiedziała - czyżbym mogła odrzucać od siebie tak wielkie, niespodziewane,
 6273   3, IV |                Nagłym ruchem głowę w tył odrzucając i palcami ocierając wilgotne
 6274   3, V  |                siebie nie pozwalałaś! ty odrzucasz teraz los świetny, wysokie
 6275   3, V  |                umiem, bez wahania i żalu odrzucę to, co ani mnie, ani, jak
 6276   1, II |               swą kibić w szarym staniku odrzuciła na tylną poręcz krzesła,
 6277   1, III|         położonym. Dominik żył, ale losy odrzuciły go bardzo daleko i po kilku
 6278   3, III|          namiętnej radości włosy z czoła odrzuciwszy gałązkę jarzębiny u guzika
 6279   3, IV |                 także ku brzegowi biurka odrzucony i szeroko rozwarty list
 6280   2, III|                 pod jej rękami.~Oparty o odrzwia wysoki mężczyzna, którego
 6281   2, IV |              wypukle w słonecznej smudze odrzynającą się od tła lasu. Długo na
 6282   1, VI |                  nieco zsuniętą, wypukle odrzynała się od wysokiego złomu kamienia.
 6283   3, III|                Jaśmont Janka od Jadwiśki odsadzi, bo daleko, gdzie! może
 6284   2, V  |              mogła tak śmiele postąpić - odsarknęła córka Fabiana.~- A raz na
 6285   3, I  |              francuską z polską...~Nagle odskoczył od rozkopanego wzgórza i
 6286   2, II |                 i kształtną szyję lepiej odsłonić. Potem za bolącą głowę chwytając
 6287   1, VI |                na wielki trójkąt Niemna, odsłonięty tu przez wyginające się
 6288   3, IV |                  i ściskiem, a gdy twarz odsłonił, zdawać się mogło, że było
 6289   1, V  |                  gdy wnętrze jej szerzej odsłoniło się przed nią, szybko postąpiła
 6290   2, V  |             starszych braci już w wojsku odsłużyło - rozgadała się Antolka. -
 6291   3, III|                 przyzwyczaić się mogła i odstać jej trudno... Jednakowoż
 6292   3, II |               strzelę, ale od teorii nie odstąpię za nic...~Benedykt stanął
 6293   3, III|             zważając ani na krok jej nie odstępował, zarzucano tam niestałość,
 6294   1, IV |                    Zbliżała się ku nim i odstępowała, wyciągała naprzód śliczną
 6295   3, I  |                  i dumne, onieśmielało i odstręczało, a ona nie czyniła nic,
 6296   3, I  |             pociągał, szczegóły raziły i odstręczały. Z nieprzezwyciężoną odrazą
 6297   2, V  |         stworzenia wodne spłoszyć mógł i odstręczyć, nawet bez plusku wioseł,
 6298   2, V  |       schłopiejesz!" To mnie i najwięcej odstręczyło jeszcze więcej niż kpiny
 6299   1, III|                 się nieco, aby twarz swą odsunąć od głośnego i gorącego jego
 6300   3, II |            wzięli!...~Krzesło ze stukiem odsunął i od stołu wstał. Obok niego,
 6301   3, II |             krzesło, na którym siedział, odsuwając zawołał:~- Dobrze. Milczmy
 6302   1, IV |            niosąc, drugi na środek stołu odsuwał. ~- Nie... nie... nie... -
 6303   3, II |                szybkiego biegu, w swojej odświętnej, bordowej sukni, stanęła
 6304   3, II |                 runie: wyrestauruje się, odświeży, urządzi, gdy tylko właściciel
 6305   2, V  |                Co tam - myślę - zapomnę, odtęsknię się, odżałuję!" A Darzecka
 6306   2, III|                 czyniąc ruch taki, jakby odtrącić go chciała, z nogi na nogę
 6307   1, V  |    przybywającemu, ale on go końcem buta odtrącił i z fantazją w postawie
 6308   3, III|                  mojego chłopca zawczasu odtrąciła, boby on może przez to uleczonym
 6309   2, V  |          wyraźnie rozgniewanym ramieniem odtrąconą się uczuła.~- Za pozwoleniem,
 6310   3, II |                  o tym, że przez Justynę odtrąconym został, następnie, że żadnej
 6311   3, I  |              wyraźnie wyobraźnia jej nie odtwarzała postaci jej pierwszego i
 6312   1, III|                   gdy siedział na koniu. Odwaga i zapał jego, dla których
 6313   3, V  |             chwilowym milczeniu znowu na odwagę się zebrawszy mówiła dalej:~-
 6314   3, IV |         niebieski z grobu naszego kamień odwalił! Alleluja!~O aniele mówiąc
 6315   3, III|               zabawie panu dobrodziejowi odważam się przeszkodzić... Ale
 6316   3, IV |           pomyślał chwilę.~- A jeżeli ja odważę się kiedy tam przyjechać,
 6317   1, I  |                 mężczyzna... przystojny, odważny, patriota... romansowy...
 6318   1, IV |                  dzieci? Troje starszych odważyłam się wziąść z sobą, bo myślałam,
 6319   2, V  |          nierozsądna była i że za wysoko odważyłem się spojrzeć, ale ja tak
 6320   2, IV |                przysługi, których niczym odwdzięczyć nie mogła, nade wszystko
 6321   2, I  |                 te tasiemki, ale chłopca odwiązać trzeba, choćby dlatego,
 6322   1, VI |         rodziciel wasz pokonał żubra i z odwiecznego jego siedliska uczynił to
 6323   2, III|                 księżyca srebrzących bór odwieczny i brylantami szronów okryte
 6324   2, IV |              były ludzkość, naród, idea. Odwiecznym porządkiem padały na świat
 6325   2, V  |             Andrzejową, która to miejsce odwiedza czasem, ale bardzo rzadko
 6326   3, I  |            ogarnął ją wstyd.~- Dawno nie odwiedzałem stryja i mam do niego interes.
 6327   3, I  |                nie mogła. Kiedy niekiedy odwiedzano ją, tu i ówdzie ukazywała
 6328   1, II |                naszego kochanego artystę odwiedzić... słyszę: gra! Dobrze,
 6329   2, III|                 czasu nigdy jej pani nie odwiedziła...~Śmiałość tego zarzutu
 6330   3, I  |            Książkę tę - zaczęła zwolna - odwieziono tu przed kilku dniami z
 6331   3, V  |                   W sieni woalkę z głowy odwijając i gromadkę swą ukazując
 6332   3, I  |            względem syna postanowień nie odwiodą jej żadne rady lub upomnienia;
 6333   2, II |              Widział dobrze, że w oczach odwracającego się od niego ojca zamigotały
 6334   3, I  |                 Przyczyną tego szybkiego odwrotu była gromadka ludzi, którzy
 6335   1, IV |              parady; to od dawna od nich odwykli. Mężczyźni nie czynili sobie
 6336   3, I  |                ciała, niezgrabną odzież, odymione ściany, zgrubiałe i wykrzywione
 6337   2, V  |                  komu ten gniew obrócić. Odżałować tego, co przeminęło, nie
 6338   2, V  |            własne córki swatać, a czy ja odżałowałam i zapomniałam, o tym już
 6339   2, V  |                  zapomnę, odtęsknię się, odżałuję!" A Darzecka trzepała: "
 6340   2, III|            Mężczyzna był tam bosy i cały odziany w grube, szarawe płótno;
 6341   3, II |               ojciec, nie przeszło drogą odziedziczenia i niejako zaszczepienia
 6342   1, III|              liczba uzbrojona do walki w odziedziczone lub zdobyte siły oparła
 6343   1, II |               Korczyńskiego, właściciela odziedziczonego przezeń po ojcach i dziadach
 6344   1, III|                 dlaczego? Nie mieliż oni odziedziczyć po nim znacznego obszaru
 6345   1, II |            gospodarstwie wiejskim - znać odziedziczył to po ojcu - a Leonię wysłała
 6346   2, IV |                bezwładną, a z włosów i z odzienia woda mu potokami ciekła.
 6347   3, IV |           wszystkiego, co nie żywi i nie odziewa ciała... ten brak miłości
 6348   2, III|                 rękach ją nosił, karmił, odziewał i do mnie jeszcze przez
 6349   3, II |           natchnienia i zdolność twórczą odzyska. Żyć i podróżować będą zawsze
 6350   2, IV |              wzruszenie swe i zimną krew odzyskał.~- W lesie pozostać na żaden
 6351   2, IV |            skrzydeł spłoszona pszczoła z odzyskaną w spoczynku siłą zerwała
 6352   2, V  |             zapytał Anzelm.~- A jakże! - odzyskując mowę zawołała. - Taki był
 6353   3, III|                    płakaniem śmiechu nie odzyszczesz... ubiegła woda nie wraca...
 6354   2, I  |                   na którym sałatę myje, odzywa się do niej czasem, z żartobliwą
 6355   1, VI |       niespokojnych postawach. Niektórzy odzywali się czasem z zapytaniem
 6356   1, III|             życie wymagało od nas takich ofiar. Może ono być piękne i szczęśliwe,
 6357   3, II |           wypadku są jakieś nierówności, ofiarą ich z pewnością jestem ja.~
 6358   3, I  |              choć innymi niż on sposoby, ofiarę z życia swego składali.
 6359   3, IV |              snów o nowych jutrzenkach i ofiarnych stosach!"~Mówił, opowiadał,
 6360   1, IV |              nigdy tego, co ty jej teraz ofiarować możesz!~Chwiejnym trochę,
 6361   1, IV |            gastronoma wyglądający sąsiad ofiarował się na towarzysza siostrze
 6362   1, IV |             panów z pośpiechem pomoc swą ofiarowało, ale ona jej nie przyjęła.
 6363   3, II |            własnej roboty kochanej cioci ofiarowuję i proszę je przyjąć tak...
 6364   3, II |                Boże! i ty mi takie życie ofiarowywać chciałeś... Jakim prawem?
 6365   3, II |              Leoni pierożki z czernicami ofiarowywała. Ale dziewczynka z lekkością
 6366   3, V  |        przyjemnością panu dom swój nadal ofiaruję. Zresztą, macie u mnie swoją
 6367   3, II |              wyhaftujesz i tę chusteczkę ofiarujesz mu w zamian podanych ci
 6368   2, V  |              oczu nie powyślepiali brata oficera wyglądając.~Gdy stary to
 6369   1, IV |               pełen żołnierzy, dom pełen oficerów... Ja w strachu! Zniszczą
 6370   1, IV |              żołnierze na konie siadają, oficerowie szable przypasują... już
 6371   3, III|                  u rodzicielskiego płotu oficerze Franusiu opowiadał, gdy
 6372   1, II |                  nie ma. I owszem, kiedy oficjaliści i parobcy świętują, najbardziej
 6373   2, I  |                  kuchni zjawił się młody oficjalista, namiestnikiem tytułowany,
 6374   1, VI |             dworach o urzędnikowskie lub oficjalistowskie posady zaskakując. Jeden
 6375   3, II |                radą wystąpił, żebym koło oficyny szła i w kuchni spytała
 6376   2, III|                  nie porzucaj!" A on jak ofuknie: "Ja mówi - nic Jadwiśce
 6377   2, II |              wyłaniającą się rycerskość. Ofuknięty znowu, zbladł jeszcze więcej
 6378   3, II |                  pola z zielsk wszelkich ogałacają, a zawsze srogi niedostatek
 6379   2, IV |                chaosem dźwięków. Zarazem ogarnęły ją mocne wonie smoły, jałowcu,
 6380   1, VI |                  rośnie i duszne zamroki ogarniają nas coraz większe...~Trząsł
 6381   3, III|                 ku niemu zwrócone twarze ogarniając głośno przemówił:~- Jestem!
 6382   1, VI |              było, że walczyć zaczynał z ogarniającą go chęcią mówienia o czymś,
 6383   1, IV |          krzesełku w takiej pozie, że od ogarniającej go płachty światła postać
 6384   1, III|            wszystkiego, co było na nich. Ogarniało ją coś bardzo podobnego
 6385   2, V  |            zwierciadło, ośmieliło mię do ogarnięcia spojrzeniem twarzy królewskiej,
 6386   3, IV |                umilkł nagłym zamyśleniem ogarnięty. Pochylił głowę.~- Wiem,
 6387   3, III|              majową barwą; drugi, czarny ogier (weselnicy pomiędzy sobą
 6388   1, IV |                  zlękniona, z niepokojem oglądająca się na postępujące za nią
 6389   2, V  |              stół i teraz wszystkie trzy oglądały te wyroby jej rąk: suknie,
 6390   1, IV |              ukazywały sobie młodą parę, oględnie i z cicha robiąc uwagi,
 6391   2, I  |                 ale mię sama myśl o tych oględzinach w rozpacz wprawia. Wiesz
 6392   1, VI |              dekret, który zaraz chcę tu ogłosić".~Panowie myśl królewską
 6393   1, III|                  stojącą, pełną zarazków ogłupienia, zezmysłowienia się, lenistwa
 6394   3, II |               sekund wtórował ogromnemu, ogłuszającemu ćwierkaniu świerszczy w
 6395   3, III|                pługi wzruszonej. Zamiast ogłuszających śpiewów ptastwa i niezliczonych
 6396   1, V  |                kroków od gruszy polnej i ogłuszył ją krzyk drobnych ptaków,
 6397   2, I  |               które ją zajmują, ma takie ogniki w oczach i coś takiego w
 6398   1, V  |                dwóch latach spędzonych w ogniskach sztuk pięknych, przeważnie
 6399   2, V  |                wybuchającą promienistymi ogniskami świateł i skrzydłami jaskółek
 6400   1, III|                 promieniejącego ogniska. Ogniskiem tym, w samym sercu prowincji
 6401   3, I  |            niecierpliwością przypisywaną ognistemu temperamentowi, z fantastycznością
 6402   1, III|                ale kształtna i ruchliwa, ognistooka; wesoła i wiecznie czynna,
 6403   3, III|                     Ślicznością figury i ognistością oczów pani zadziwiony i
 6404   1, V  |                 czoło pocałowała. Daleko ognistszy rumieniec niż ten, który
 6405   3, IV |               ukuciu spójnego łańcucha z ogniw, dotąd przez pychę, zawiść,
 6406   2, V  |               niby je wiążąc, łącząc jak ogniwa jednego łańcucha.~Marzyła
 6407   3, I  |                 mówiono - nie rozumiała. Ogół ją pociągał, szczegóły raziły
 6408   2, III|                calutkie te pólko Jankowi ogólim! Żwawo, dziatki, żwawo!
 6409   3, III|           musiała...~Koncept ten wywołał ogólną wesołość i poufałość. O!
 6410   1, IV |        przybliżyła się do ojca, który na ogólne wstawanie od stołu nie zważając
 6411   1, IV |          podbijać serca ludzkie, ale jak ogólnie w okolicy tej wiedziano,
 6412   1, II |                  sympatią mówić zaczął o ogólnym teraz usposobieniu do chorób
 6413   3, III|               jeszcze zdziczałe spireje, ogołocone z kwiatów malwy, przekwitłe
 6414   3, III|                po trawach zroszonych, po ogołoconych ogrodach i przerzedzonych
 6415   1, II |              swym kibić jej miał opasać, ogoloną twarz swą z wpółdobrodusznym,
 6416   3, III|              przybłędy... nie sroce spod ogona wczoraj wyskoczyli... Więcej
 6417   2, V  |              Janek wcale na jej suknie z ogonami i złotne ozdoby nie patrzy;
 6418   3, III|                to my onegdaj srokom spod ogonów powylatywali albo żeby ten,
 6419   1, II |                  z zajęciem spoglądał na ogorzałe, zorane czoło i w dół spuszczone
 6420   2, IV |               się na kark, z lekka przez ogorzeliznę pozłocony. W kilka godzin
 6421   2, III|            wszystkie ciemną brunatnością ogorzelizny obleczone i wszystkie lśniące
 6422   3, III|                 rady, jak w tym ścisku i ograniczeniu ratować się i postępować.
 6423   3, II |          zupełnie Zimna jest, przesądna, ograniczona, przybiera jakieś pozy bohaterki
 6424   2, III|                 posiadał w jednej ściśle ograniczonej całości ani w bezpośrednim
 6425   3, I  |                  zamierza otwarcie i bez ogródek o małym synowcu z bratową
 6426   1, I  |           wszystkie razem. W tym gwarnym ogródku było tak ciasno, że woźnicy
 6427   1, III|           biegłego i również kosztownego ogrodnika. Przez dwa lata potem były
 6428   1, I  |             głowie, inne zaś, niby klomb ogrodowy, kwitły rumieńcami twarzy
 6429   2, I  |             owocowy, prostym częstokołem ogrodzony, bez dróg i upiększeń żadnych;
 6430   2, IV |                  klęsk domowymi ścianami ogrodzonych; dojrzewała w kole rozkoszy
 6431   1, V  |             można by ją było porównać do ogromnej, silnej i w sile swojej
 6432   3, II |              przez kilka sekund wtórował ogromnemu, ogłuszającemu ćwierkaniu
 6433   1, VI |                 Głębinę i prędkość miała ogromniejsze. Wody były wtedy nadmiar
 6434   3, III|               się zżółkła, chuda twarz z ogromnymi, ciemnymi okularami i Bohatyrowicz
 6435   1, IV |              Prusaków najbliżsi sąsiedzi ogryzą nas jak psy kości... Jeszczem
 6436   2, V  |                tylko zmokła, ale chętnie ogrzałabym się przy ogniu...~- To ja
 6437   3, III|                  nie wybuchała radością, ogrzewało ono jeszcze, lecz już nie
 6438   3, II |            zdumioną... nawet oburzoną... oh, comme je te connais, ma
 6439   3, II |                    z gniewu, z obrazy, z ohydy...~Teraz, gdy drżała i mięła
 6440   1, III|            wypłacić to, co mu się według ojcowskiego rozporządzenia należało.
 6441   3, II |                jej ojciec, mnóstwo ich w ojcowskiej zagrodzie hoduje...~Nagle
 6442   2, III|              także na widok szkody zbożu ojcowskiemu wyrządzonej gniewem zapłonął
 6443   1, I  |                  to właśnie wtedy, kiedy ojczulek twój z tą Francuzicą romansował...~
 6444   2, III|                siestrę, i wezmę. Co ma u ojczyma w poniewierce ostawać, niech
 6445   2, V  |                swoje pędziła: najpierw w ojczystej, czyli w Siemaszkach, potem
 6446   1, III|              swej Korczyński przeznaczał ojczysty Korczyn najmłodszemu ze
 6447   1, I  |                 Bywaj, dziewczę, zdrowe, ojczyzna mię woła!" A potem ja jemu
 6448   1, VI |                ludu otworzył, a przez to ojczyźnie bogactwa przymnażając: przeto
 6449   3, II |               świecie nie fundowali, ale ojczyzny wiecznej szukali...~- Cierpliwość
 6450   1, VI |                Chrystusa, a którego boki ok1yte były różnobarwnymi godłami
 6451   1, II |               budynki. U zbiegu dwu dróg okalających trawnik i rosnące śród niego
 6452   2, IV |                ni z owego skurczyły się; okaleczał. Wszyscy dobrze wiedzą co
 6453   1, VI |                 długości ich członków, z okaleczeń, którymi czas zatarł rysy
 6454   2, IV |           Wszyscy dobrze wiedzą co o tym okaleczeniu myśleć. Na to mu rozumu
 6455   1, VI |            okrywające figurę, przez czas okaleczone, ze spłowiałymi barwami
 6456   2, III|                  łączkę spasał, albo sam okaleczony zostanie tak, jak mu się
 6457   3, II |                 Upatrywała w tym naprzód okazane jej uszanowanie, a potem
 6458   1, II |         Zawstydziła się rubaszności męża okazanej wobec mało jeszcze znanego
 6459   1, V  |                  z widocznym pragnieniem okazania się grzecznym i usłużnym.
 6460   2, V  |                 dziedziczoną obawę przed okazaniem grubiaństwa i żarłoczności.
 6461   3, II |              dziewczyną przez Opatrzność okazany!"~Pani Emilia myśli te nawet
 6462   3, II |               kochaniu zgrabniejszym się okaże! - jak grzmot potoczył się
 6463   1, I  |                się, gdy tylko zdarzy się okazja, mizdrz się do kawalerów,
 6464   2, III|                  i do mnie jeszcze przez okazję raz wraz nakazywał: "Mamie
 6465   2, III|               drudzy inaczej złość swoją okazują... A Bóg najwyższy na jednym
 6466   3, I  |                sympatię właścicielce ich okazując. Zamiary, które względem
 6467   1, IV |           mówienia miał łatwy, obrazowy, okazujący niepospolite znawstwo muzyki
 6468   3, II |                    w dziwnym jakimś śnie okazujesz się takim... Zygmuncie,
 6469   2, V  |                   na co tylko pojrzałem, okazywało mi się w postaci znikomej
 6470   3, IV |              niepokojem nadaremnie przez okazywane uradowanie pokrywanym ku
 6471   1, V  |           mówność powściągane przez chęć okazywania się grzecznym i przystojnym.
 6472   3, I  |                 nad wszystkimi innymi. W okazywaniu uczuć swoich jak zwykle
 6473   3, IV |                sztorę!~Po dwóch minutach okiennica była zamkniętą i gruba sztora
 6474   2, II |                książką, której kosztowna okładka połyskiwała dwoma wyzłoconymi
 6475   1, III|                  albo padając na szarych okładkach ksiąg rachunkowych rozpinały
 6476   1, III|        akuratnością otrzymywane od męża, okleiła swą sypialnię papierem błękitnym,
 6477   1, II |             przypominał pudełko apteczne oklejone papierem w kwiatki i napełnione
 6478   3, IV |               niewieści. Tam, w buduarze oklejonym papierem w polne kwiatki,
 6479   1, VI |               rzeczy, których na szeroki okół nikt jeszcze nie miał. Poszli
 6480   1, III|                 Samosierry, to zaś, co w okoleniu najbliższym zadrzemało było
 6481   1, III|             powiedzieć; lecz utrwalona w okolicznej mowie była ona jedynym grobowcem
 6482   3, III|            nieprzystojne. Zresztą zaszła okoliczność, która od świeżego zdarzenia
 6483   1, III|                ludzi. W takich, uważasz, okolicznościach ostatni chyba głupiec utrzymywać
 6484   3, I  |               pałasz. Rzeczy podobnych w okopach mnóstwo zapewne znajdować
 6485   3, I  |      kilkotygodniowe zajmowanie się tymi okopami, było to, że więcej mając
 6486   3, II |                 rozwijać się mogą w tych okopconych i przeludnionych izbach?
 6487   3, I  |                 grupę olch i zmierzał ku okopom, które łańcuchem niskich
 6488   3, IV |                  twój ojciec kogokolwiek okradać chce... Do tego jeszcze
 6489   1, III|                nie pozwolę, abyście mnie okradali...~- Za pozwoleniem pańskim! -
 6490   1, V  |        rozmawiających. Z dala już, wśród okrągłej i tłustej jej twarzy śmiały
 6491   3, II |                 a co teraz Kirło z werwą okraszoną dowcipami i dwuznacznikami,
 6492   2, IV |                 smugi świateł i cieniów, okrążając miejsca zbyt gęsto paprocią
 6493   1, VI |               Kilkadziesiąt domów, które okrążała albo przez których dziedzińce
 6494   3, II |                 turkawki na jednej nodze okręcała się dokoła pokoju, przy
 6495   3, II |              wichrem ostać się nie może, okręciła się na miejscu i z jękiem
 6496   2, V  |           wiankiem z żółtego rozchodniku okręcony i mała lampa z grzybiastym
 6497   3, I  |               żadnej energii. Po krótkim okresie najpierwszej młodości, w
 6498   1, III|                 Według wyrażenia, którym określał pewne uczucia swe, "we środku
 6499   1, V  |                 które dla samej nauki do określenia i zwyciężenia wielce trudnymi
 6500   2, IV |                 zaznanych i wyraźnie nie określonych. Pogrążyła się w nich tak,
 6501   2, I  |                  do uszu jej doszły całe okresy żywcem jakby z mądrej jakiejś
 6502   2, I  |             przerwała - to twoje dziwne, okropne, z paskudnego tego świata,
 6503   3, II |                     que sais-je? do tego okropnego Jaśmonta, który co wieczór
 6504   3, II |           jakiejś złej chwili... jakiejś okropnej chwili... w której bym sama...
 6505   1, VI |                  nie tak, jak teraz, ale okropniej i dziczej. Po puszczy chodziły
 6506   2, V  |                szkła leżał wśród grubych okruch nie dojedzony kawał razowego
 6507   3, IV |             miotały podmuchy chciwości i okrucieństwa - ratunek dla krwawych cierpień,
 6508   2, V  |                  nimi żyjąc.~- Te wiatry okrutne, które mnie drogę życia
 6509   1, V  |                dumną i że godność ludzką okrutniej jeszcze zranioną w niej
 6510   1, VI |                 nie pozwolił. Nowy krzyż okryją stare godła, krótki napis
 6511   3, III|                  sam sobie ręce mozołami okryję, a Antolka przy mnie zbytecznych