Tom, Rozdzial

 6512   3, III|              wieku pstrą i ruchliwą falą okryło ogród, zieloną pomiędzy
 6513   1, IV |      czterdziestu osób wstawało od stołu okrytego staroświeckimi naczyniami
 6514   3, IV |              złorzeczeniach, którymi cię okrywają... o tych dobrych uczuciach,
 6515   3, III|                 na stołach posplatane od okrywającego je białego płótna jak grudy
 6516   1, VI |              kobiety ze złocistymi włosy okrywającymi ją i jej harfę, z łaskawą
 6517   2, V  |                 ileż zmarszczek tę twarz okrywało! Tworzyły one grube fałdy
 6518   3, II |             twarzą podobnym był do równo okrzesanego krzaku z zasadzoną u wierzchu
 6519   3, III|                  Jednak przy powitalnych okrzykach, przy wzajemnym przywoływaniu
 6520   3, III|                  a gdy to czynił, oprócz okuć bryczki i aksamitnej szerści
 6521   3, III|             Pierwsza świeciła nowiutkimi okuciami i najpiękniejszą majową
 6522   3, I  |              trwałością i siłą swoją nie okupiła sobie prawa wniknięcia w
 6523   2, V  |          skrzynie o bombiastych, żelazem okutych wierzchach; zydle z białych
 6524   2, III|            wiedział, gdzie szukać swoich ołamków, i od jednego do drugiego
 6525   2, IV |               dobrym, a pognębienie, jak olbrzymia tłocznia, szczyty nawet
 6526   3, III|                twardej dla ręki pościeli olbrzymich łopuchów, babek, chrzanów
 6527   1, VI |           stronie i na jednym z wgłębień olbrzymiego kamienia siedząc uśmiechał
 6528   2, IV |              powietrzu jak w kadzielnicy olbrzymiej głuszone zapachem pleśni
 6529   2, IV |            potworów podobne, rudlami jak olbrzymimi płetwami o wodę uderzające,
 6530   1, II |                 odzieży, silni jak wodne olbrzymy, nadając rudlom ciężkie
 6531   3, I  |              blade. Światłocienie w tych olchach są wprawdzie dość piękne
 6532   2, V  |                   a między oknami komodę olchową i na czerwono pomalowaną
 6533   2, V  |                białych desek, przed nimi olchowe, czerwone stoły, a u stołów
 6534   2, I  |              spadzistości spływały aż ku olchowemu gajowi duże i urodzajne
 6535   1, VI |                złoty, w którym delikatne olchy zdawały się drżeć z rozkoszy
 6536   1, II |               gotycki. Na ganku pomiędzy oleandrowymi drzewami rosnącymi w drewnianych
 6537   2, II |                 nowo przez się założonej olejarni; o łączeniu przemysłu z
 6538   3, I  |                  żyły ludzkie ociężający olejek sybarytyzmu. Po półgodzinnym
 6539   1, II |               kwiatki i napełnione wonią olejków i trucizn. W rogu tego pokoju
 6540   2, I  |         mahoniowa komoda pod ścianą, dwa olejne portrety na ścianie, toaleta
 6541   2, II |               trele, oblewał i zaprawiał oliwą i musztardą.~Justyna przy
 6542   2, II |             przed nimi wysmukły fellah z oliwkową cerą, ognistym wzrokiem
 6543   2, II |               się i przemówił do niej ów oliwkowy fellah, zbudziło ją i z
 6544   2, II |                Wczoraj jeszcze marzyła o oliwkowym fellahu, a dziś oznajmiono
 6545   1, V  |                 sapieżanki... tam jabłka oliwne, zimowe papierówki... kalwinki...
 6546   1, I  |           bromowe, albo po antymigrenowy ołówek, albo po Rigollot...~Zaśmiała
 6547   2, V  |                 kilka lat długo, ciężko, ołowianymi kroplami na głowę mu ściekający?~-
 6548   2, II |                wiersze silnie niebieskim ołówkiem podkreślone:~Je viens de
 6549   2, III|             liniami przerzynały na krzyż olśniewającą białość koszuli. Ale młody
 6550   3, IV |               widok. Był on wspaniałym i olśniewająco świetnym. Blade słońce jesienne
 6551   2, IV |          promienie jego tworzyły ogniska olśniewających świateł. Chwilami te ogniska
 6552   1, VI |                  wysokich, wśród jasnych olszyn i brzóz, ale w tej głębi
 6553   1, VI |  nieprzeliczonych rojów pszczelnych, a w olszynach i brzoźniakach na wszystkich
 6554   1, VI |             łagodnych stokach, rosły tam olszynowe i brzozowe gaje, jasne i
 6555   2, IV |                kościoła i wpatruje się w ołtarz. Można by myśleć, że nigdzie
 6556   2, III|               tym wieczne kochanie przed ołtarzem zaprzysięgniem. Jedno zachodzi,
 6557   3, IV |                 odpowiada: "Zrodziły mię omamienia i nienawiści wieków; zagłada
 6558   3, I  |                  silnym jakimś wrażeniem omdlewającą istotę jego wstrząsnęło.
 6559   3, III|           równiną łagodny smętek natury, omdlewającej zwolna i z wdziękiem. Na
 6560   2, V  |               przygasłe, cichą słodyczą, omglone źrenice.~- Wspomina! - szepnęła
 6561   2, IV |          bardziej że wnet prostując się, omglonym, lecz z pozoru obojętnym
 6562   2, II |             wprawiało, z westchnieniem i omglonymi jeszcze oczami wypowiedział,
 6563   1, III|             doktorów leczyć się, karczmy omijać... Lecz bardzo wkrótce wszelkiej
 6564   1, V  |              Justyna. Wzrokiem twarz jej omijał, a pod krótkim, siwiejącym
 6565   3, IV |                 tkwiła, to i mnie go nie ominąć...~- Tedy i ja z gruntu
 6566   2, II |                  nie słyszał, że i teraz ominęły one organy jego słuchu żadnego
 6567   3, IV |             szczęście na tym świecie nie ominie...~- Spodziewam się - odszepnęła -
 6568   3, II |                sto tysiączków... Ale pan omleciku jeszcze nie brał... służę
 6569   3, II |                  widział, ustami pełnymi omlet cmoknął.~- Caca pałacyk...
 6570   3, II |                ku niej ją posunął. Potem omletu z konfiturami z półmiska
 6571   1, IV |                  z głową koronkami gęsto omotaną, z rozpiętym parasolikiem,
 6572   2, V  |            przywykła, że i sama, bywało, omylę się czasem i powiem: przeddziad
 6573   3, I  |             Klotyldy byłażby w nim tylko omyłką zmysłów czy wyobraźni? Ależ
 6574   2, V  |               zdawać się mogło, że nagle oniemiała.~Stary Jakub za to uwolniwszy
 6575   2, V  |                przemówże choć słowo! Czy oniemiałaś? Ja do niej gadam i gadam,
 6576   2, II |              Czemuż nie odpowiadasz? czy oniemiałeś?- krzyknął już Benedykt.~-
 6577   3, V  |            jestem zaręczoną...~Na chwilę oniemieni, wszyscy obecni jednogłośnie
 6578   3, I  |              miał on szacunek rzetelny i onieśmielał go do niej układ jej pomimo
 6579   3, I  |             sobie, trochę zimne i dumne, onieśmielało i odstręczało, a ona nie
 6580   3, III|                  nadmiar ją smętek jakiś opada... Na co Jaśmont poważnie
 6581   3, I  |                  już wtedy długi i w dół opadający twarzy jego nadawał wyraz
 6582   2, I  |                warkoczem lnianych włosów opadającym na wąski tołubek szesnastoletnia
 6583   3, I  |           aksamitu i koronek złożonym, z opadającymi na plecy strugami ufryzowanych
 6584   2, IV |                  zalotną. Ale on do tych opadłych, falistych zwojów przylgnął
 6585   3, IV |           rozrzucone w nieładzie rubiny, opale, ametysty i agaty. Wydawała
 6586   1, V  |                 które już raz tak srodze opaliło jej skrzydła. Przed kilkunastu
 6587   3, I  |             Dianę w postaci rezydentki z opalonymi rękami?~Pierś młodej kobiety
 6588   1, IV |                    Nie dokończyła. Nagle opanowała siebie i postąpiwszy parę
 6589   1, IV |          stopniowo, ale bardzo widocznie opanowywało dziwne dla wszystkiego zobojętnienie,
 6590   1, VI |                miejscu porosły służył za oparcie przygarbionym jego plecom,
 6591   1, V  |                 wąskiej, na dwu słupkach opartej deski złożona i tak długa,
 6592   3, III|                  zdrady nie doznaje?~Jak oparzony tym zapytaniem o mało się
 6593   1, II |            ramieniem swym kibić jej miał opasać, ogoloną twarz swą z wpółdobrodusznym,
 6594   3, III|                  w białej sukni z różową opaską. Witold, który sporej i
 6595   3, I  |               wrażeń. Czymże, jeżeli nie opasłym wołem, stać się może człowiek
 6596   3, II |                  biedną dziewczyną przez Opatrzność okazany!"~Pani Emilia myśli
 6597   3, I  |              wpółzatartym herbem Szwecji opatrzonych, a Darzecki uwiózł do domu
 6598   2, I  |                 w najbliższym miasteczku opędzała potrzeby domowe. Przy zbliżających
 6599   3, IV |               napełniały stolicę. Włoska opera była szczytem doskonałości,
 6600   1, IV |              opowiadał o nowych słynnych operach. Sposób mówienia miał łatwy,
 6601   2, V  |          blaskiem jutrzenki zaróżowioną, operloną poranną rosą i stąpającego
 6602   2, III|                bujne kwiaty, rzeźwą rosą operlone i nieskończoną ilością barw
 6603   3, II |                uproszę, byleby tylko pod opieką cioci Marty, którą także
 6604   2, V  |                  naszym, starszym będąc, opiekę rozciągał, i przez listy
 6605   3, I  |                 przebaczenia czy tkliwej opieki nad głową jej dłoń wyciągnął.
 6606   3, I  |         poufałości. Prawny i przyrodzony opiekun małoletniego bratanka, Benedykt
 6607   3, I  |              potęgę i dobroć najwyższą i opiekuńczą stanowiła niezbędną potrzebę
 6608   3, V  |             twoja wola, mój dobry wuju i opiekunie, odwieść mię odeń nie zdoła.~
 6609   1, V  |           szeptał Jan i za obie już ręce opierającego się pociągał. - Stryjku,
 6610   3, II |                Silne jej ciało zwycięsko opierało się targającej nim rozpacznej
 6611   1, III|              raty... Wszakże już Korczyn opisywać miano i ledwie nieledwie
 6612   1, VI |                 Ja owszem...Nikt jej nie opisywał i w książkach nie drukował...
 6613   3, II |              półświata, w dziennikach aż opisywane zakłady i pojedynki... Ile
 6614   2, II |                   że procenty regularnie opłacał i nawet przed kilku laty
 6615   1, V  |               współkę z panem Benedyktem opłacała nauczycielki Justyny, sprawiała
 6616   3, I  |           przecież nie zaniedbuje, drogo opłacani nauczyciele uczą go mnóstwa
 6617   1, V  |              starszy, w domu, przy drogo opłacanych nauczycielach chowany i
 6618   2, IV |           girlandami szorstkich widłaków oplątane, młode zarośla jodłowe tworzyły
 6619   1, II |                zamknięty w dwu okrągłych opłatkach i tłumacząc się jakby z
 6620   1, III|              pachnącym kapryfolium gęsto opleciona była jedną z nielicznych
 6621   1, V  |                na którym zza niziutkiego opłotku widać było świron ż wystającym
 6622   2, II |                   Delikatne jej policzki opłynął blady rumieniec, powieki
 6623   2, III|                 uszy i aż ogorzałą szyję opłynęły. Z tym jeszcze powoli spływającym
 6624   1, IV |                  kibić, którą malowniczo opływała czarna i ciężka suknia.
 6625   2, II |                 polne...~Rumieńce powoli opływały znowu śniadawe jej policzki,
 6626   3, II |                 którą wzburzył niezłomny opór matki.~- Szaleńcem! - powtórzył -
 6627   3, I  |               wiernie historię jego ojca opowiadające. To i drugie sztucznie wydęło
 6628   2, I  |                głowie...~I dalej jeszcze opowiadałaby o swoich biedach i nadziejach,
 6629   1, V  |                   co to ja stryju zawsze opowiadałem... Niech stryj idzie i przywita
 6630   3, III|                  Podstarzałe zaś kobiety opowiadały sobie wzajem, jaki to bogacz
 6631   1, III|               pytasz, zawsze ci wszystko opowiadam i zawsze pytasz znowu...~-
 6632   3, II |                 kakao jej niesłużyło i z opowiadaniem o śnie dzisiejszym łączyła
 6633   2, V  |               dzwonki ubierają. Przy tym opowiadaniu aż zanosiły się obie od
 6634   3, II |             korczyńskim osoby niektóre z opowiadanych szczegółów już znały; innych
 6635   1, VI |                tylko pięknie poprosić... opowie.~Istotnie, po Anzelmie widać
 6636   2, V  |                  odpłaciła jej wzajemnym opowiedzeniem czegoś, co ją zajmowało,
 6637   3, V  |               gabinetu wysłuchała, bratu opowiedziała i tu zadanie swoje już spełniwszy
 6638   2, V  |               które ją interesować mogą, opowiedziałam, od gadania aż ochrypłam,
 6639   3, II |              zastanawiała się długo, gdy opowiedziawszy już Marcie wszystko, o czym
 6640   3, IV |              obronił. Bracia mi wszystko opowiedzieli i takoż pana Jana bardzo
 6641   2, III|                już o tym! lepiej ja panu opowiem niektóre z moich myśli,
 6642   3, III|               się gromadkach o tym tylko opóźniającym się, a tak ważnym gościu
 6643   3, III|                  była mowa. Nie dziw, że opóźniał się: taki człowiek! bogaty,
 6644   3, I  |           świecąca zza szkła różnobarwną oprawą paruset książek. Były to
 6645   2, III|             czarnych paciorek w koralową oprawę u tych. Przed niewielką
 6646   1, VI |              mówiąc, on zrąbywał drzewa, oprawiał kłody i budował, a ona zbierała
 6647   3, I  |             dzienników stała tam pięknie oprawiona, dość duża fotografia Zygmunta,
 6648   3, I  |                 stole pięknie wykonany i oprawiony portret dwunastoletniego
 6649   1, VI |                 na toporze w długim kiju oprawionym; ona zsiwiałe włosy po pas
 6650   2, III|             błyskawice sierpów. Zresztą, opróżnione wozy, jedno i dwukonne,
 6651   1, IV |                   stanął też przy niej z opróżnionym kieliszkiem w ręku stary
 6652   3, II |              szczęściu, życiu, sztuce... Opuść ten dom, zamieszkaj w Osowcach...
 6653   2, IV |                  wracać do niej, ilekroć opuścić ją musiał, Rzadko też ją
 6654   1, V  |                   co tam, że jeden dzień opuścim!...~Stary głowę pochylił.~-
 6655   3, I  |                  ręce z robotą na kolana opuściwszy wzrokiem zamyślonym po zielonych
 6656   1, III|                   ładem i dostatkiem, że opustoszenia jego prawie nie uczuł, Zresztą,
 6657   2, IV |       doświadczeń życia, które serce jej opustoszyły z wielu marzeń i złudzeń;
 6658   2, IV |          Miejscami szerokie, aż do ziemi opuszczające się gałęzie jodeł i bujające
 6659   2, IV |                  tak ciężki i malowniczo opuszczający się na kark, z lekka przez
 6660   1, III|               Gdybyś mię tak kochał, nie opuszczałbyś mnie na godziny i dnie całe
 6661   2, IV |                 kilka niepokoiła ją myśl opuszczenia Korczyna i udania się gdzieś
 6662   3, IV |          wiedziałeś? O ich strapieniach, opuszczeniu, niebezpieczeństwach...
 6663   3, IV |              szczytu jego życia, z dawno opuszczonego szczytu jego świeżej, górnej,
 6664   2, II |               świetle dochodzącym tu zza opuszczonej sztory zawzięcie wyszywała
 6665   2, III|                   Żniwiarki z sierpami w opuszczonych rękach na zagonach stanęły
 6666   1, V  |               siadało na grudach. ~Nagle oracz gwizdać przestał i o kilka
 6667   3, III|               pierwszy ujrzała ochoczego oracza i jego błękitne oczy utkwione
 6668   3, III|                  nad z rzadka rozsianymi oraczami i siewcami, świeciło śród
 6669   3, III|                ochocze i krótkie wołania oraczy; widać także było szybko
 6670   1, III|          demokratyzmu równającym pługiem orał społeczną glebę. Wyżyny,
 6671   1, V  |                sama z parobkiem kosiła i orała... Wtedy mnie stryj powiedział,
 6672   1, VI |          wszelkiego zboża; sto par wołów orało pole pod przyszły zasiewek,
 6673   3, IV |         wyciągniętych wyrastały z gruntu oranego przez złość i przemoc, widział
 6674   2, II |                mojej zechciało się małej oranżerii, do której by wychodzić
 6675   3, IV |              papierosem w wąskich ustach oraz żwawa Starzyńska we fruwającym
 6676   2, V  |                było. Była to sobie rzecz ordynarna, prozaiczna, taka, co wszędzie
 6677   3, IV |              Jaśmonta, który też asystę, ordynek i wszystko, co żyło, opuszczając
 6678   3, IV |                  wszystkie te porządki i ordynki są przesądami nigdzie już
 6679   3, IV |                  po czym już ustawianiem ordynku zajmować się przestał, bo
 6680   3, IV |                   Wiwat pośrednik nasz i orędownik! - co moment wykrzykiwał
 6681   3, III|                  tu pana za pośrednika i orędownika naszego zaprosili!~- Na
 6682   3, III|                 przed swoim ojcem naszym orędownikiem został...~Tu rozpłakał się
 6683   3, II |              Korczyńskim pojednać się, i orędowników u niego chce mieć. Bardzo
 6684   1, IV |                  grą fizjonomii zdradzał organizację niezmiernie żywą i nerwową.
 6685   1, V  |              całej uderzały, należała do organizacji, które rychło głodnymi sercami
 6686   2, II |                   że i teraz ominęły one organy jego słuchu żadnego na nich
 6687   2, II |                madame, devant vous, ~Mon orgueil tout entier est encore a
 6688   1, IV |                  taki umłót; taka i taka orka, siejba, kośba itd. Teraz
 6689   1, VI |         skrzydłami łopotały krzywodziobe orły. Nocami wyły puszczyki i
 6690   3, I  |              znajdzie, jeżeli nie czary, ornamenty i posągi, to przecież zawsze
 6691   3, IV |                  Jan, który odjeżdżający orszak wzrokiem odprowadzał, odwrócił
 6692   3, IV |                obowiązkiem było wieźć za orszakiem weselnym wyprawę siostry.
 6693   3, I  |                 śmiałego rzutu myśli ani oryginalnego uderzenia pędzla - nic osobliwego.
 6694   2, I  |             Marty Korczyńskiej... od tej oryginalnej starej panny... Bardzo to
 6695   3, I  |            staroświeckich materii, kilka oryginalnych kanapek do siedzenia lub
 6696   3, II |                 to tylko, co jest nowym, oryginalnym, niespodzianym... Jakże
 6697   1, VI |              daje tylko to, co bydlęciu! Orz dla tego, abyś jadł, buduj
 6698   2, IV |                   że potem spotkawszy go orzącego w polu poznała od razu:~-
 6699   3, I  |                  byłoby dla takiej panny Orzelskiej... Bo czymże ona była? Córką
 6700   1, IV |         ironicznym uśmieszkiem na ustach orzuciła ją od głowy do stóp jednym
 6701   1, III|            Andrzeja, na folwarku nabytym osadzając i na tych dwóch braci wkładając
 6702   3, III|            zaczął Fabian.~- Abyś pan nas osądził i na śmierć albo życie zadekretował -
 6703   3, I  |             sobie ich pociągnąć. Owszem, osamotnienie, w jakim żyła, zupełny wkoło
 6704   1, II |         gospodynię domu nie mógł długo w osamotnieniu zostawiać. Toteż z wyrazem
 6705   1, IV |                bardzo w tym towarzystwie osamotnioną cudzoziemką, nauczycielką
 6706   1, VI |                 znacznymi przestrzeniami osamotnione, a czasem jedne zza drugich
 6707   2, IV |                  wrony, te kumochy lasu, osiądą na nich i ochrypłymi głosy
 6708   3, IV |                  stało. Żelazo nie czuje osiadającej na nim rdzy, ale człowiek
 6709   3, IV |               która mu przez długie lata osiadała duszę, i aby to podobieństwo
 6710   2, V  |                 i w Wołowszczyźnie stale osiadł, bo to jedno jeszcze mogłoby
 6711   1, III|               jeszcze do studenta niż do osiadłego obywatela podobny, przyjmował
 6712   3, III|           spulchnioną powierzchnię gęsto osiadywały wrony, w zadumanych postawach
 6713   3, II |              góry lub nad morze. Kapitał osiągnięty ze sprzedaży Osowiec w połączeniu
 6714   1, III|                  drogi, kiedy to koła po osie, a konie po golenie w gęstym
 6715   2, I  |               podobna mu w tych stronach osiedlać się stale, że pragnie i
 6716   3, I  |                   które od czasu stałego osiedlenia się w Osowcach Zygmunta
 6717   2, V  |               ostatni mąż i ostatnie jej osiedlenie - żartobliwie znowu zauważył. -
 6718   2, III|                 że kiedy pan w Korczynie osiędziesz, trudno będzie, trudno...
 6719   2, I  |            kupcami, którzy jej dawali po osiemnaście rubli za pud wełny, a ona
 6720   3, I  |        przyszłości jej i jej syna. Przed osiemnastu mniej więcej laty w tym
 6721   1, III|                 lat minęło było od owego osierocenia po braciach, majątkowego
 6722   2, IV |               brzęczy. Do tego dwa konie osiodłane i pod pagórkiem tym stojące
 6723   3, III|       najbliższych podwórek; kilkanaście osiodłanych koni stanęło u różnych płotów;
 6724   3, III|                ku zaprzężonym bryczkom i osiodłanym koniom, ale pierwszy drużbant
 6725   3, III|                 Niemna także przyjechali Osipowicze z Tołoczek, po włosach jak
 6726   3, III|              głowy łysiejące, siwiejące, osiwiałe, czoła zarumienione i spotniałe,
 6727   3, I  |                 O niemotę swego geniuszu oskarżał świat zewnętrzny. Od zewnętrznego
 6728   2, IV |                 Ci, pośród których żyła, oskarżali ją o dumę. Słusznie. Była
 6729   1, III|                  Chorowałam na zapalenie oskrzeli... i sama w domu byłam...
 6730   3, IV |                 z najbliższego ostu puch oskubywać zaczęły.~- Dla tej przyczyny
 6731   1, IV |             ustępowało przed znużeniem i osłabieniem; szczupła jej kibić garbiła
 6732   1, III|            daleko, niżby się tego po jej osłabieniu spodziewać było można, i
 6733   1, II |                 dala, jakby znad sufitu, osłabione odległością słyszeć się
 6734   1, II |                  sam miała głos smutny i osłabiony. Tylko zamiast pięknego
 6735   3, V  |                  zdarzało się nigdy - ku osłabłej i rozbolałej gospodyni domu
 6736   3, II |          nieszczęście! zguba prawdziwa z osłami i łajdakami tymi! Żniwiarkę
 6737   3, IV |            własny interes osłaniała albo osłaniać mniemała; że bez zaprzeczenia
 6738   1, V  |                 która skórzanym daszkiem osłaniając mu czoło nie zasłaniała
 6739   2, III|              Fabiana, w sztywnej chustce osłaniającej głowę i część mizernej jej
 6740   2, IV |               jak najdalej, zdaje się na oślep... Nad piaskami zaś ciągle
 6741   2, III|              tylko świeci, ale aż prawie oślepia - z łuną rumieńca przepływającą
 6742   3, II |            uszczęśliwić można cackami, a oślepić drobną monetą czułości...
 6743   3, II |                niej duszę. Wtem oczy jej oślepiło jakieś wielkie, jaskrawe
 6744   3, III|                  oczów pani zadziwiony i oślepiony zostałem...~- Tak, tak to
 6745   2, I  |                  się chciwie w czarnym i osłodzonym chlebie macierzyńskim, ale
 6746   1, VI |              bezimiennego tego grobowca, osłoniętego przed światem ścianą nadniemeńskiego
 6747   2, III|                 częste. W białej koszuli osłoniętej nieco skrzyżowaną na piersi
 6748   2, IV |                się krótką, ją tak dobrze osłoniła, że deszcz suknię jej tylko
 6749   3, IV |                 krześle siedzący Witold, osłupiały, niemy, chciwymi oczami
 6750   1, VI |          śpiesznie oddychającą piersią i osłupiałym prawie zdziwieniem na twarzy.
 6751   3, II |               macie serce albo sumienie, osły, łajdaki, gałgany...~- Mój
 6752   2, I  |             różowe policzki miodem sobie osmarowując nie mniej wytrwale niż wprzódy
 6753   2, II |               względność twoja ciągnął - ośmiela mię...~Wtem jak jasne motyle
 6754   3, I  |                  całe życie, z wyjątkiem ośmiu lat, które jej u boku męża
 6755   2, IV |               lat podtenczas skończyłem, ósmy mi szedł, to może i nie
 6756   3, III|             będzie upewniony, że ja o tę osobę tak dbam, jak pies o piątą
 6757   1, II |                przez propozycję Kirły na osobie, której ona uczynioną została.
 6758   1, III|                   który ona użyć chce na osobiste swe potrzeby. Posagu wniosła
 6759   2, I  |            zupełnej swej niezdatności do osobistego zarządzania Wołowszczyzną,
 6760   2, III|             konieczność dla własnej swej osobistej godności uważał. Jak wtedy
 6761   1, III|                   a przez to ożenienie i osobisty majątek swój bogatym; Jerzy
 6762   1, III|               Korczynie cudne trawniki i osobliwe kwiaty, szparagi zadziwiającej
 6763   2, I  |              konfiturzek !~Z całej; dość osobliwej rozmowy dwojga krewnych
 6764   3, I  |                 poczytywał, we wszelkich osobliwościach rozlubowany, a w geniusz
 6765   3, III|                zagrodowca na właściciela osobnego folwarczku wyszły; i z wyszukanym
 6766   1, III|                 z nas ma już teraz świat osobny... zupełnie inny... ~- Więc
 6767   1, VI |             przyrobiwszy gdzie daleko na osobnym folwarku siadał i pański
 6768   1, IV |           straszne... Najbliżej stojącym osobom mówiłá, że doświadcza takiego
 6769   2, II |          smyczkiem na struny opuszczonym osowiałymi oczami za odchodzącą Martą
 6770   1, V  |                co parę dni wzywała go do Osowieca; Darzecka przyjeżdżała sama
 6771   3, I  |          prozaicznych? Wprawdzie wyborny osowiecki kucharz mistrzowsko umie
 6772   3, I  |             dwupiętrowym, murowanym domu osowieckim? Można to było odgadnąć
 6773   3, IV |                  nuty starych pieśni nad osrebrzoną powierzchnią Niemna chórem
 6774   1, V  |                  wszystko jedno, po nich ostają...~Spojrzał w górę i zamyślił
 6775   1, VI |            żurawi spadł jeden i łaskawie ostał już towarzyszem człowieka;
 6776   2, V  |                  iść razem z nami w tyle ostała. Przyszli my w te miejsce,
 6777   2, III|                że i na zawsze smętny już ostałem, to jest prawda. Ale co
 6778   1, VI |                  dnia te parowy pamiątką ostały. A po zimie wiosenną porą
 6779   2, IV |               lat kilka śladu po nim nie ostanie, i między sobą za włosy
 6780   1, VI |             własnego żądania bezimiennym ostaniesz i jakeś się urodził, tak
 6781   3, II |                 która by mnie wtrąciła w ostateczne już poniżenie. Poniżyć się
 6782   3, II |                zdolności, dla uniknięcia ostatecznej degrengolady ducha koniecznie
 6783   2, V  |                 mężem w Jaśmontach, a na ostatku, za trzecim, w Starzynach.~-
 6784   2, III|                  iskrzyło się nad borem. Ostatnimi promieniami jego przeniknięty,
 6785   2, III|                  u ojczyma w poniewierce ostawać, niech lepiej u nas rośnie,
 6786   1, VI |                to już na długo przy nich ostawali przypatrując się różnym
 6787   1, IV |                mówił o Włoszech, Paryżu, Ostendzie i różnych innych wsławionych
 6788   2, III|            najwyżej, prawie pod sufitem, Ostrobramska Maria w ramach, złoconym
 6789   1, I  |          złośliwości nadawanym jej przez ostrość nosa i zaciśnięcie warg
 6790   3, I  |            podobnym był w tym wypadku do ostrożnego i lękliwego strategika,
 6791   3, IV |                 ten strach wieczny... ta ostrożność niewolników, których drżeniem
 6792   2, V  |               Domuntówna.~Jednocześnie z ostrożnością, lecz i niepospolitą siłą
 6793   2, III|      przedwcześnie!~Serdecznym i zarazem ostrożnym jakby ruchem Witold w obie
 6794   3, II |               dłońmi i kilku szramami od ostrza sierpa pochodzącymi.~- Przez
 6795   1, II |              świdrujące jego oczki coraz ostrzej błyszczały.~- Niech pan
 6796   2, III|          trudnością i niezręcznie zżęła, ostrzem sierpa drasnęła się w rękę.
 6797   1, V  |                głowa mężczyzny, z krótko ostrzyżonymi włosami, sterczącymi wąsami
 6798   3, IV |                znalazłszy z najbliższego ostu puch oskubywać zaczęły.~-
 6799   3, I  |          milknącym szczebiotem Klotylda, ostudził widnokrąg płaski, ubogi,
 6800   2, II |                 i nadzwyczajnej słabości osunęła się znowu na pościel i ledwie
 6801   2, II |             poprawiała i machinalnie już osuwała brzeg stanika, aby białą
 6802   3, II |                Tylko że ja dziwnie łatwo oswajam się ze wszystkim, a jak
 6803   3, III|                 przed jednym człowiekiem oświadczał, że ani godziny zwłoki nie
 6804   1, IV |                  zawsze trochę z wysoka, oświadczała jej swoje przyjemne zdziwienie
 6805   3, III|               było, że nic jej nigdy nie oświadczałem i nie przyrzekałem, a tylko
 6806   2, II |             uszanowanie, powinszowania i oświadczenia brała ona za nową formę
 6807   3, I  |             wyraz wiecznego zmartwienia, oświadczył, że zamierza otwarcie i
 6808   2, I  |                przybywające go grzecznie oświadczyli, że do odjazdu gościa na
 6809   3, V  |                  wąsem Benedykt, którego oświadczyny te najmniej zdawały się
 6810   2, I  |                inteligencja, inicjatywa, oświata, dobrobyt itd. Parę razy
 6811   3, I  |                  obszerny i wysoki pokój oświecającej albo w letnie gwiaździste
 6812   3, II |             podnoszenia go, pocieszania, oświecania...~Nagle umilkła. W zmroku,
 6813   3, I  |             poprzedził. Umysł miała zbyt oświecony, aby nie rozumieć, że wizja,
 6814   2, V  |            drugiej na opuszczoną mogiłę, oświetlając je i niby je wiążąc, łącząc
 6815   3, I  |           rysunki liści, te same ciekawe oświetlenia podłoży i szczytów drzew;
 6816   2, V  |                  na biurku stojącą lampą oświetlony. Przy biurku siedział Benedykt
 6817   1, II |             obszernych, niskich i dobrze oświetlonych sieniach sterczały na ścianach
 6818   2, V  |               lampką palącą się na stole oświetlonym.~- Aha! jesteś! przecież
 6819   3, III|                   Gumno, świron, chata z oświetlonymi oknami zakręciły się jej
 6820   1, I  |               wszystkim i z przeszłością oswoiłam się zupełnie... Przecież
 6821   3, II |                ze wszystkim, a jak tylko oswoję się, zaraz mię nudzi...
 6822   1, II |           niesmak objawiający; pani domu oswojona znać z żartobliwym usposobieniem
 6823   1, II |              wyraz niesmaku. Korczyński, oswojony znać z dobrym humorem Kirły
 6824   3, I  |              nawet ręce jego pocałunkami osypała, ale wnet zerwała się z
 6825   2, II |                 drobnym, różowym kwiatem osypana to szczęście. Nazywa się
 6826   1, VI |             ziemi okrytej rzadką trawą i osypanej igłami sosen. Pod sosnami
 6827   1, VI |               kwitnących głogów, wilczyn osypanych purpurowymi gronami jagód,
 6828   1, I  |                 do zielonawych robaczków osypywał im suknie i głowy. Marta
 6829   2, V  |                 jakby śniegowych płatków osypywała czółna i siedzących w nich
 6830   2, IV |                 stok góry. Upalne słońce osypywało nieścigniony szlak wody
 6831   1, V  |                   ale przemoc, którą ten oszalały w tej chwili chłopak na
 6832   3, II |         prawdziwie piekielne, od którego oszaleć można, nie tylko już ze
 6833   2, V  |               zapanować nad sobą i nerwy oszczędzać... może już kula dusi?...~
 6834   1, I  |            siebie i ojca, trzewiki nawet oszczędzasz, tak że czasem boso chodzisz,
 6835   3, II |                ona za Różyca, kłopot ten oszczędzonym mu zostanie, bo dziedzic
 6836   1, VI |               było tylko wędę, sieć albo oszczep w rzekę zanurzyć, ażeby
 6837   1, VI |                 położył się pod dębem, z oszczepem i łukiem napiętym przy boku,
 6838   3, III|                  górę i bór przeciwległy oszklił powierzchnię rzeki drobnymi
 6839   3, V  |                   głodem zamorzą!~Łzy mu oszkliły oczy; z gniewu wpadł w żal,
 6840   3, III|                Jaśmont, zrazu zdumiony i oszołomiony, do przytomności przyszedłszy
 6841   3, III|                 że przez złego człowieka oszukany zostałem, czy dlatego już
 6842   3, II |                  ich kłamiecie, czy nimi oszukujecie samych siebie? Może i tak
 6843   3, IV |             wielką jest, a w tym, że ich oszuści wyzyskują i do złego prowadzą -
 6844   3, III|                 mógł wiedzieć, że był to oszust, skoro tak pięknie i rozumnie
 6845   2, I  |                  zieloną, złotym galonem oszytą czapkę i trochę hardą, a
 6846   1, I  |            ozdobie zapewne zieloną taśmą oszytej. Niedbale w ogorzałych rękach
 6847   2, V  |                monarchę, tak jak gwiazdy otaczają słońce. Był tam wielki Kondeusz,
 6848   2, III|                 swej za to cichy był jak otaczająca go tutaj cisza i od wschodu
 6849   2, I  |                  Opowiadała mi o naturze otaczającej Korczyn, o jakimś parowie
 6850   3, I  |                ją wyraz kaprysu te wargi otaczający. Uczyniła ręką ruch taki,
 6851   3, I  |             napełniała jej dom rodzinny, otaczała ją ze wszech stron, gdy
 6852   1, IV |              galaretę, starannie serwetą otarł swe pulchne, pąsowe usta
 6853   2, IV |               che, che, che!~Czółno Jana otarło się prawie o to, na którym
 6854   3, II |              znad talerza i wąsy serwetą otarłszy, jakby do wstawania od stołu
 6855   3, IV |                  dróg czynu i wszystkich otchłani myśli? Kto tak mniema, niech
 6856   2, III|                  w ciemne i niezgłębione otchłanie, Długo przecież trwać to
 6857   3, IV |                 ojcze, co mię ku ciemnym otchłaniom popycha...~Mówił to cicho
 6858   3, I  |         starannie uprawianej roślinności otoczeni, blaskiem letniego słońca
 6859   3, I  |           Zygmunta przyjęła i odtąd całe otoczenie jego, wszystkie na niego
 6860   3, III|           wysokiego siedzenia swego, ale otoczono go jeszcze ściślej, a Fabian
 6861   3, III|             Witolda i kilku innych ludzi otoczonym i zatrzymanym został, a
 6862   3, III|          karmazynową czapeczkę uszyłam i otoczyłam ją siwym barankiem?~- A
 6863   1, IV |               Muzyka umilkła, kilka osób otoczyło Orzelskiego dziękując mu
 6864   3, III|             zaczerpnąć nie mamy. Zewsząd otoczyły nas granice, których przestąpić
 6865   3, V  |                    Królu mój! braciszku! otożeś mię uszczęśliwił! Wieczna
 6866   1, V  |              napojone i wykąpane w rzece otrząsały z siebie gęste krople wody
 6867   3, I  |                zmartwychpowstania, jakby otrząśnięcia z siebie mogilnych prochów
 6868   3, III|                  musiało, i nagle, jakby otrzeźwiawszy, zaśmiała się:~- A pan Anzelm
 6869   3, II |                najuniżeniej dziękuję, że otrzymać mogłem tę promocję, której
 6870   3, V  |                  łaski twojej, mój wuju, otrzymanego, zostanie mi jeszcze trochę
 6871   3, II |                  i z ust rzucić w zamian otrzymanej obelgi grad gorzkich wyrzutów.
 6872   1, III|                  sobie byt skromny przez otrzymanie małego zrazu urzędu. Benedykt
 6873   3, II |                  na poczcie w miasteczku otrzymany list od prawnika, któremu
 6874   2, IV |          zapomnianych? Albo w zamian nie otrzymanych wawrzynów otrzymywałyżby
 6875   3, II |                 poprawy losu swojego nie otrzymasz...~- I ziemi przykupić -
 6876   1, III|               ochotą. Może nawet tę sumę otrzymywać w dwóch albo trzech ratach.
 6877   2, I  |                dawać dochody; krewny zaś otrzymywałby za swą pracę wynagrodzenie,
 6878   1, III|               które światła swe i wzloty otrzymywały od wielkiego i szeroko promieniejącego
 6879   2, IV |                nie otrzymanych wawrzynów otrzymywałyżby ich kości dar wiecznego
 6880   1, III|              tysięcy przez całą tę pracę otrzymywanego dochodu wypłacał raty bankowe,
 6881   1, VI |                  szerokimi swymi gałęźmi otulały zarówno dostatek i nędzę,
 6882   2, V  |               nieco uchylić się i kapotą otulić się spróbował.~- Nowina! -
 6883   2, III|            zwykłym sobie trwożnym ruchom otulił się kapotą: Nie uścisnął
 6884   3, V  |                zmieszana, ciemną chustką otulona.~- Przysyłałeś po mnie,
 6885   3, II |                 duszy, której wybuchliwą otwartość znał, więc sztuczną skrytość
 6886   3, II |               wiary niezgłębiona próżnia otwiera się przed nią, kruszą się
 6887   2, III|                postać świata, pośrednicy otwierający łono ziemi dla zapładniających
 6888   3, II |                  zapełnić nie wiedząc, w otwierających się drzwiach, zasapana trochę
 6889   2, IV |          siedzącej.~Za wielkim trójkątem otwierającym parów Jana i Cecylii zielona
 6890   3, III|            dziewcząt na oścież i szeroko otwierali salę do tańca. Mieściła
 6891   2, I  |                 znowu.~Ale przerwało jej otworzenie się drzwi od sieni i głos
 6892   3, IV |                  drużbant mocą ukłonów i otworzeniem na oścież zasobnej papierośnicy
 6893   1, IV |                 szwagrowi. Darzecka rękę otyłego sąsiada, który jej świetnego
 6894   3, I  |                  wprawiała go w rozpacz. Otyłość jest szpetnością, a wszelka
 6895   3, I  |               dziesięć najpewniej będzie otyłym. Myśl ta wprawiała go w
 6896   2, IV |            ostrożnie, troskliwie omdlały owad z wiosła na brzeg czółna
 6897   2, III|                 tkniętego jeszcze zboża; owady ćwierkały, czasem przelękniony
 6898   1, II |                  jej okrągła, rumiana, w owalną ramę chusteczki ujęta twarz.
 6899   2, I  |                głupią parafianką, gęsią, owcą, a takiego wielkiego świata
 6900   3, I  |                należące. Osowce - podług ówczesnego rachunku - posiadały około
 6901   1, III|      okoliczności mógł tu pozostać. Przy ówczesnym braku młodych mężczyzn uchodził
 6902   1, II |                 majątek, a wkrótce potem owdowiał. Od tego czasu oboje u nas
 6903   2, V  |                 się zdaje, że gdyby dziś owdowiała, toby za rok poniosła się
 6904   1, V  |             ogólnego rozbicia uratował i owdowiałego ojca wraz z czternastoletnią
 6905   1, V  |               Jego matka, po bracie moim owdowiawszy, drugi raz za Jaśmonta poszła
 6906   1, I  |          pszenicą. Biała i sucha kurzawa owiała je wielkim kłębem, o tyle
 6907   2, V  |            Saint-Simon, książęta Broglie'owie, hrabia de la Rochefoucauld,
 6908   1, II |            dopomogła. Potem zaczęła sama owijać się ciepłym szalem, wsuwać
 6909   2, III|                  i znowu trwożnym ruchem owijając się kapotą przemówił Anzelm.~-
 6910   3, III|                  tańca chustkami do nosa owijali sobie rękę, w której spoczywać
 6911   3, II |            zaledwie rozróżniać mogła, bo owijały je złotawe pary, ale wypukłe
 6912   2, III|             podniesiony złoty tuman pyłu owinął znowu długi szereg domostw
 6913   3, IV |                 nie ty, od kolebki pewno owinięto by mię w watę zbytku i zamknięto
 6914   3, II |                   Ale on, złotawą glorią owinięty, leżał na krwawym obłoku
 6915   2, III|          zarumieniały gęsto osypujące je owoce. Pszczoły ułożyły się już
 6916   2, I  |                  znajdował się spory sad owocowy, prostym częstokołem ogrodzony,
 6917   3, II |                  słomą połatana. Z drzew owocowych, oprócz śliwowego gaju,
 6918   1, V  |              ogrodzie, który był zarazem owocowym, warzywnym i kwiatowym a
 6919   1, V  |               niej biała dzięcielina. Za owocowymi drzewami ze dwadzieścia
 6920   1, VI |               czerwonością i liliowością owocu; po zielonych trawach suszył
 6921   1, I  |                po łanach niskich jeszcze owsów i jęczmion.~Wśród tej wesołej
 6922   3, III|               ogrodami, z których zdjęto owsy, konopie i fasolę, domy
 6923   1, IV |                  takimi, że każdy z nich ozdabiać mógł jako cacko ładną etażerkę.
 6924   2, V  |          Błyszcząca, bardzo licha brosza ozdabiała jej stanik, liche także,
 6925   1, IV |                lub polotnych, uśmiechami ozdabiały przywiędłe usta, przez co
 6926   3, I  |                  na te różne odnawiania, ozdabiania, przerabiania użytą została
 6927   1, IV |                  błyszcząca od dżetowych ozdób, które ją okrywały, dała
 6928   3, III|               dniu dzisiejszym chwalebną ozdobą być mający...~Mówiąc to
 6929   1, I  |                szarej, krótkiej kurty ku ozdobie zapewne zieloną taśmą oszytej.
 6930   3, I  |              elegancko zaostrzonym wąsem ozdobionych. Z samego układu stóp jego
 6931   1, II |                 niegdyś politurowanych i ozdobnych, dziś tylko czystych i całych,
 6932   3, I  |             daleko świeższego, który nad ozdobnym kominkiem umieszczony przedstawiał
 6933   2, V  |                suknie z ogonami i złotne ozdoby nie patrzy; nawet mniej
 6934   3, III|                 wszystkimi oświadcza, że ożenić się zamyśla, bo mu już kawalerstwo
 6935   1, III|        dziedziczką ożenionym, a przez to ożenienie i osobisty majątek swój
 6936   2, I  |               dla ciebie ratunek byłby w ożenieniu się z kobietą rozsądną,
 6937   1, III|        najbogatszą w okolicy dziedziczką ożenionym, a przez to ożenienie i
 6938   1, III|               dojrzałej pszenicy, gdy ją ozłaca słońce. Wpadło, poskoczyło,
 6939   3, IV |                spłowiały kobierzec ziemi ozłociło i wyrastającym zeń drzewom
 6940   2, I  |                  głową, potakujące ruchy oznaczające zrozumienie albo wysoki
 6941   1, III|               tylko, abyś chciała ściśle oznaczyć mi terminy wypłat...~Odpowiedziała,
 6942   2, I  |                  drzwi niskich i wąskich oznajmiał spiżarnię. Za starą szafą
 6943   2, V  |             przeciągłe, głośne chrapanie oznajmiało o głębokim i spokojnym uśpieniu
 6944   1, VI |          przepływa Wisła; nazwisko swoje oznajmię tylko jednemu Bogu, kiedy
 6945   2, II |                 że jednak ma istotnie do oznajmienia jej ciekawą i ważną nowinę.
 6946   2, II |              wydymała bledziutkie wargi. Oznajmienie o przybyciu Kirły wywołało
 6947   2, II |          przyjechać i Kirło pośpieszył z oznajmieniem paniom tej wizyty. Usta
 6948   1, II |                 cienkie wykrzyki kobiece oznajmieniu temu odpowiedziały. Ale
 6949   2, II |                oliwkowym fellahu, a dziś oznajmiono jej, że kocha ją lub bardzo,
 6950   3, I  |                odkryciu z tryumfem matce oznajmionym było prawdy, a ile złudzenia
 6951   3, II |            łatwością zdradzającą wielkie oznajomienie się z ludem, Witold mówił
 6952   3, I  |           paciorki itp. wydawały się jej oznakami czci błahymi, nieestetycznymi,
 6953   3, I  |            fantastycznością za nieomylną oznakę geniuszu poczytywaną. Biegli
 6954   1, VI |               opadały mu cienkie gałęzie ożynowego krzaku.~- Było to w starych
 6955   1, III|               wołaniu usłyszał na koniec ożywający się w głębi cienistej altany
 6956   3, III|              rzeczy, wśród której jednak ozywały się w górze ostre krzyki
 6957   2, I  |                 dla mnie samego sympatia ożywia trochę, podnieca, i doprawdy,
 6958   1, IV |                   Gdybyś słyszała... ~Tu ożywiając się coraz mówić jej zaczął
 6959   1, IV |             Najdrobniejsza błyskotka nie ożywiała jej wdowiego stroju; uśmiech
 6960   1, I  |                 wszelki cień uprzedniego ożywienia zniknął z jej twarzy. Zmysły
 6961   2, III|             wyrosła. Tymczasami...~Nagle ożywił się i prędzej nieco mówić
 6962   1, III|                książka. Wejście męża nie ożywiło jej zasępionych rysów; uchyliła
 6963   3, II |          opowiadania Kirły zaciekawiły i ożywiły, wyraźnie malowały się wykrzykniki: "
 6964   2, I  |                  słuchać z ciekawością w ożywionych rysach i wzniesionych ku
 6965   2, V  |                 Anzelm był niepospolicie ożywionym, mównym i każde ciekawe
 6966   2, II |                  Leonia prędko także i z ożywionymi gestami cicho porozumieli
 6967   3, III|                  Kopa lat... ko... ko... pa... lat..~A ona także zaczęła:~-
 6968   2, V  |            pogrążył...~- Znowu dziadunia Pacenką nastraszyli? - Na Jadwigę
 6969   2, III|                  z tych roślin dzikich i pachnących, po które zawsze sięgała
 6970   1, I  |                świecie jaśniało, kwitło, pachniało, śpiewało. Ciepło i radość
 6971   2, II |               jak dwie krople wody! Ależ pachnie, aż się po całej sali rozeszło!
 6972   3, I  |                  twarz jedna, dziecinna, pacholęca, młodzieńcza, męska, w różnych
 6973   3, I  |                  co patrzała, było tylko pacholęcymi próbami, tu, przy tym stole,
 6974   3, II |              pełno: lasy, stawy, ogrody, pachty, młyny, dwie gorzelnie,
 6975   2, IV |              uderzą w liliowe dzwonki na pacierz żałobny, który wyszepczą
 6976   1, VI |                  prawié, ale jak słowa z pacierza, ze starej gadki wyrzucić
 6977   1, I  |               się, czołami bić o ziemię, pacierze głośno mówić... "Cholera! -
 6978   1, V  |                 myśleć, że słowa te były pacierzem, który odmawiał od lat wielu,
 6979   2, III|           błyszczało na kształt czarnych paciorek w koralową oprawę u tych.
 6980   2, V  |                 Posrebrzane, pozłacane i paciorkowe bransolety dzwoniły u jej
 6981   2, V  |         ciemności nocnej białymi płatami pada. Co nowy taniec zagrają,
 6982   3, IV |             lampy i na rachunkowe księgi padają! Rzeźwy wiatr wnika przez
 6983   3, III|             samym ogniu i sadzę od niego padającą na sobie niosłem. Jednakże
 6984   2, IV |             cieniów od jodłowych gęstwin padających. Wysłaniem jej była trawa
 6985   3, IV |             pracę, acz poziomą i ciasną, padał przecież i z góry jakiś
 6986   2, III|              nigdy na ludzkie języki nie padałam! I w swojej chacie wszystko
 6987   2, I  |              patrząc, czy przez czas jej padania matka jej nie uciekła. Kirłowa
 6988   2, III|                   Ludziom znów na języki padłam. Owszem. Wy wiecie jedno,
 6989   2, V  |                 i żeby nie ja, na ziemię padłby... i już teraz nijak jego
 6990   2, V  |         powracającymi boleściami na łoże padłem, dziewięć lat potem przez
 6991   2, IV |              przed jego nogami na ziemię padłszy głośno zawyłem. On stał
 6992   2, V  |            jednej wyczytałem: "Jak muchy padną w boju syny ludzkie..."
 6993   3, III|                 się, że taki los na mnie padnie i że na starość przemienię
 6994   2, IV |                 nawet kruszy i wtłacza w padoły. W życiu jednostek i narodów
 6995   1, VI |                  białych owiec. Na dwóch pagórkach dwa wietrzne młyny łopotały
 6996   2, IV |                na połowie drogi pomiędzy pagórkami a borem. Księżyc tkwił wprost
 6997   3, III|                  jednej strony w lesiste pagórki, a z drugiej w półkoliste
 6998   2, IV |              znowu twarzą zwrócił się ku pagórkowi i stanął.~- Stąd Niemna
 6999   3, I  |            liczne i dokładne wiadomości. Pajęczych robótek i ładnych drobiażdżków
 7000   3, III|              przypominające bliskie już, pajęczynowe, babie lato - do umieszczonego
 7001   3, III|                  mlecznie bielały płatki pajęczyny. Zamiast upajającej woni
 7002   3, IV |               nocy. Nigdy w jasną pogodę pąki kwiatów nie rozwierają z
 7003   2, III|                  zostały,~tam nie odjęto pąków, których istnienie wyniszczało
 7004   3, IV |               was teraz kule w łeb sobie pakują! Ach, ty! Mądryś taki, a
 7005   2, II |               jeszcze ojca, żeby ci jaki pałac królewski do Korczyna sprowadził!~
 7006   3, IV |                przebiegł do powszedniej, palącej go rzeczywistości, opowiadał
 7007   3, I  |                 Dom, na wiele mil dokoła pałacem nazywany, był po prostu
 7008   3, IV |                nad rzeką zawisł ogromną, pałającą tarczą. Gwiazdy gasły, świat
 7009   3, IV |                założył i śmiałymi oczami pałający wzrok ojca spotykając odpowiedział:~-
 7010   2, I  |            uczęstowania krewnego Kirłowa pałała żądzą zajrzenia na drugą
 7011   3, I  |                aby do jej powłoki końcem palca dotknąć, ciężko z sobą walczyć