Tom, Rozdzial

 7012   3, III|              wyrzekając się przyjemności palenia w bliskości gumna pozostali,
 7013   1, II |                 rzekł - znam jedną tylko paliatywę, która niechybnie o wczesną
 7014   1, IV |            Korczyński, którzy znać cygar palić nie chcieli, bo na ganek
 7015   2, V  |                 A ja, wiesz? jak w ogniu paliłam się we wstydzie. Nocami,
 7016   1, IV |                 Kończyli picie likierów, palili cygara i gwarnie rozmawiali.
 7017   2, V  |                 Boże Ciało poświęcone, w palmy wielkanocne, w pęki suchych
 7018   1, II |                   jakby wybuchem jakiejś palnej materii z krzesła poderwany,
 7019   3, II |                 nie zdejmie, w łeb sobie palnie, a potem i przy świetle
 7020   2, I  |                 po-woli, z pomocą lokaja paltot zdejmował. Potem zwrócił
 7021   3, III|                zachichotała:~- Czemużbym pamiętać tego nie miała? Ale dlaczego
 7022   2, III|           Starzyńska bardzo już wszystko pamiętająca - zajęczała żona Fabiana,
 7023   2, II |               czytywała głośno powieści, pamiętniki, podróże w trzech językach
 7024   2, V  |                zatapiając się w czytaniu pamiętników jednej ze sławnych w wieku
 7025   1, V  |             bardzo nie ukrywał. W zamian pamiętnym był dla niej dzień, w którym
 7026   1, V  |                 Z tym na wpół wykwintnym paniczem, a na wpół rozegzaltowanym
 7027   3, V  |             sensu nie mają! Podobała się paniczowi poczciwa i przystojna dziewczyna -
 7028   3, II |            głośno przemówił:~- Dziękuję, paniczu! Daj Boże zdrowie!~Po czym
 7029   2, II |                    Cóż ty sobie myślisz, panienko?... - z cicha zaczęła. -
 7030   3, III|               ale z zielonej mirty, znak panieński, oku ludzkiemu przypodobujący
 7031   3, II |                 twoją dudkę zagrał o tym panku mówiąc, raczysz mi winy
 7032   3, III|                 mu połyskiwały; zresztą, pannom, które go kilka razy zaczepiły,
 7033   1, VI |              Łowczym na apel zatrąbić, a panom jechać za sobą rozkazał
 7034   1, III|            panować będą sobie mogli, jak panowali i żyli przodkowie? Nie byliż
 7035   3, I  |             pomimo nawet najsilniejszego panowania nad sobą, słuchając sprawozdań
 7036   2, V  |                spokojnie położyć się i o panowaniu marzyć. Nie rozumiem tylko,
 7037   1, III|             stojącymi wodami. Na gruncie pańszczyźnianym wytwarzającym gotowe dostatki,
 7038   2, II |                czołem ukazywała kuzynkom pantofelek swój na ażurową pończoszkę
 7039   1, IV |                 ażurowymi pończoszkami i pantofelkami takimi, że każdy z nich
 7040   1, II |                 przyozdabiając wszystko, pantofla mi wyszytymi w czerwone
 7041   1, I  |            wielkich nogach w kwiecistych pantoflach. Wzrok w twarzy młodej dziewczyny
 7042   1, II |           dopuszcza... do niczego... Pod pantoflem siedzę po uszy... Ale mnie
 7043   1, II |                 zamigotały czerwone róże pantofli. Korczyński, jakby wybuchem
 7044   3, II |             rybko!~Przyglądała się potem pantoflom, wychwalała je, do wielkiej
 7045   2, V  |             okapem, cichość i spokojność panujące w zagrodzie, w tej samej
 7046   1, IV |                wina i najbardziej może z panującego dokoła towarzyskiego gwaru.
 7047   3, I  |                nie nadwerężyła na zawsze panującej w ich stosunkach zgody i
 7048   2, I  |                się Kirłowa. Dla chłodu i panujących w domu ciągów miała na sobie
 7049   3, IV |                nie sługa, nie zna, co to pany. Co pan Jan winien temu,
 7050   2, I  |                 światu i samemu sobie! A papa Orzelski? Czy ja bym tę
 7051   3, III|                  pończochę, a wnet potem papierosa zapaliła i tak już z zapalonym
 7052   3, III|                kieszeni tużurka skórzaną papierośnicę wydobywszy stryjecznych
 7053   3, IV |           otworzeniem na oścież zasobnej papierośnicy dumną swanię ułagodził i
 7054   3, IV |                 kwaśna i zmarszczona, bo papierosów jej zabrakło, nie chciała
 7055   3, IV |            szafie się rzucił, spory zwój papierów z niej wyjął i do biurka
 7056   1, V  |                tam jabłka oliwne, zimowe papierówki... kalwinki... sztetyny ...
 7057   3, III|                 białe rękawiczki, w ręku papierowy wachlarz malowany, a od
 7058   3, IV |               okrywające biurko księgi i papiery. Benedykt usiadł przed biurkiem
 7059   3, IV |                  linie jakieś i cyfry na papierze kreśląc: a przed zachodem
 7060   3, II |                 jej czułość i nieustanne paplanie...~Z żywością mu przerwała:~-
 7061   2, IV |             okrążając miejsca zbyt gęsto paprocią obrosłe, stąpając najczęściej
 7062   2, IV |                 ustało; w krzakach i pod paprociami słychać było pośpieszny
 7063   2, IV |          różnobarwnych wyhaftowanego. Te paprociowe liście, strzępiaste, wzajem
 7064   2, II |        przynajmniej głupią sroką, gęsią, papugą... ~- Witold! Milcz!~Tym
 7065   1, I  |                ciszej trochę rzekła:~- O papuńcię swego lękasz się, ha? Ten
 7066   3, II |                 i potem z klas do mamy i papy przyjeżdżając czasem nawiedzał...
 7067   2, IV |              płonęły pochodnie żałobnych parad i kwitły róże kochającymi
 7068   1, IV |             jeśli i znali kiedyś podobne parady; to od dawna od nich odwykli.
 7069   1, IV |                kuzynku, gdybyś był sobie parafianinem.~Nagle zamyślając się odpowiedział:~-
 7070   2, I  |                   Wolę już ja być głupią parafianką, gęsią, owcą, a takiego
 7071   3, II |            kiepskiemu księstwu... a jaka parantela. fiu! fiu! z najpiększymi
 7072   1, I  |                  słońca. Płócienny, tani parasolik opierała o ramię, a ręce
 7073   1, IV |              płaszcza, chustki na głowę, parasolika, rękawiczek... Justyna śpiesznie
 7074   3, II |                spoczywającą pocałował.~- Parions - zażartował - że propozycją
 7075   2, III|            siekierą pracował około ulów, parkanu i domu. Wszystko to robił
 7076   2, V  |               jakaściś w pole i na drogi parła, powiada: "Może to nie daj
 7077   2, V  |                cościś ją do tego miejsca parło... Przyszła, spojrzała,
 7078   2, IV |             linie i kształty. W cichym i parnym powietrzu powoli i nisko
 7079   1, II |              owszem, kiedy oficjaliści i parobcy świętują, najbardziej pilnować
 7080   3, IV |             jednak hałasowali najwięcej, parobkom za furmanów im służącym
 7081   3, III|               kosą sam chodzi, ale dwóch parobków trzyma, złotny zegarek ma,
 7082   1, III|              biegł co siła na folwark do parobkowskich dzieci czy w pole do żeńców
 7083   3, I  |            ziemię, ale dźwignąwszy się z parodniowej słabości, w której zdawało
 7084   3, II |          zachodem słońca, gdy Justyna po parogodzinnym wtórowaniu na fortepianie
 7085   3, IV |             wieźć mający. Za nim ustawił parokonną bryczkę państwa młodych;
 7086   3, II |            koczykiem przybyły Zygmunt. Z parokonnej, trzęsącej, na żółto pomalowanej
 7087   3, I  |         wzruszenia, którego doznał, było parokrotne ćwiknięcie giętką laseczką
 7088   1, IV |                  dwom towarzyszom swym o paroletnim pobycie swym w Monachium,
 7089   1, VI |                  do dzisiejszego dnia te parowy pamiątką ostały. A po zimie
 7090   1, V  |                 gęste krople wody wesoło parskając. Jan z gniadej zeskoczył,
 7091   1, IV |            wpychała koronki chusteczki w parskające śmiechem usta; pani Andrzejowa
 7092   3, III|          nieustannie turkotały tam koła, parskały konie, rozlegały się powitalne
 7093   3, III|              muzyką, śmiechem, krzykami, parskaniem koni i z gęstego tumanu
 7094   3, II |             miała się wnet dostać?~Oboje parsknęli głośnym śmiechem, który
 7095   3, III|         zasiadano, dla ciasnoty miejsca, partiami z pary dziesiątków osób
 7096   1, III|             młodych mężczyzn uchodził za partię świetną. Dumną była, że
 7097   3, I  |                 szkła różnobarwną oprawą paruset książek. Były to raczej
 7098   3, II |              Florencji, apartamenty przy paryskich bulwarach, gry w ruletę
 7099   2, II |                 A też oranżerie, wojaże, paryskie fortepiany, stosunki z tym
 7100   1, IV |                naprzód, a potem trochę w paryskiej i düsseldorfskiej . Hrabia
 7101   1, IV |                 także Monachium, Wiedeń, Paryż, ale przekładał Włochy,
 7102   2, II |            bardzo kosztowne. Fortepian z Paryża sprowadzić musimy. Żona
 7103   1, V  |                  dla nas co? Dla nas ani Paryżów, ani honorów, ani pięknych
 7104   1, IV |             kwieciście mówił o Włoszech, Paryżu, Ostendzie i różnych innych
 7105   3, III|              dziś ją jak mara, jak ogień parzący, jak urągliwe senne widowisko!~
 7106   3, III|                  mieszkając niejeden raz parzyłem się przy tym samym ogniu
 7107   2, I  |             ramach, widać było zza drzew pasące się na tej zarzecznej płaszczyźnie
 7108   2, II |                  mistrzowsko. wykonanymi pasażami zakończył czwartą czy piątą
 7109   2, II |              jaką na skrzypcach wygrywał pasaże i trele, oblewał i zaprawiał
 7110   1, IV |                więc chcą moją własnością paść swoje inwentarze - bronił
 7111   2, V  |  najróżnorodniejszymi barwami i wzorami, pasiaste, kraciaste, nakrapiane,
 7112   1, I  |           okrywał wzdłuż woza rozesłany, pasiasty i barwisty, na domowych,
 7113   1, I  |                liczne. Na słomie okrytej pasiastym kilimkiem pomiędzy okrągłymi
 7114   3, IV |              uwieźć miała: kraciastymi i pasiastymi spódnicami, fartuchami,
 7115   3, II |                 swym głosem opowiadała o pasiece, którą miał ojciec jej Giecołd,
 7116   1, V  |                my rolniki i sadowniki, i pasieczniki, i stolarze... W biednym
 7117   3, II |            niedostałe trawy... ledwie do pasienia koni lub bronowania zdatne...~
 7118   3, III|          spódniczki i staniki kolorowymi paskami objęte, jesienne kwiaty
 7119   1, V  |                 się wraz za nią i białym paskiem przerzynając puszystą zieloność
 7120   2, I  |                 twoje dziwne, okropne, z paskudnego tego świata, w którym żyłeś,
 7121   1, V  |                rudery, badyle, śmiecie i paskudztwo...~Justyna powiedziała mu,
 7122   2, II |      najrozmaitszymi karmiła, czasem tak pasła, że aż potem chorowali,
 7123   1, VI |           jeszcze boso latałem i cielęta pasłem, a jego uczył nie wiadomo
 7124   1, VI |               stada obłaskawionych koni, pasły się trzody krów ryżych i
 7125   1, II |               Materia okrywająca sprzęty pąsową barwą swą sprawiała na pierwszy
 7126   3, III|              lecz wzrostem i pełnią krwi pąsowej za cztery stanąć mogące,
 7127   1, VI |                cicha, z ręką ku ciemnemu pasowi zagród opuszczoną. Błogosławiłaż
 7128   2, I  |             leżał wielki, czarny wyżeł i pąsowymi czapkami świeciło kilkoro
 7129   3, II |              oczami mówił - ten Kirło to pasożyt, pieczeniarz, błazen, czciciel
 7130   2, V  |           królewicza do reszty złapiesz, pasterza sobie jakiegoś wynalazłaś.
 7131   3, II |           Korczynie rządzić i chłopów za pasterzy przebrawszy razem z nimi.
 7132   1, VI |              rozmów; z łąk albo od łanów pastewnych roślin powracający pobłyskiwali
 7133   1, III|                 dwieście morgów zbożem i pastewnymi trawami; na piaskach sadził
 7134   3, III|               wzbijały się małych ognisk pastuszych niskie, nikłe, sinawe dymy;
 7135   1, III|                 rąbią, zboże spasają, na pastwiska włażą... Czyż mogę własności
 7136   2, I  |              sięgnąć, gładkim, wilgotnym pastwiskiem. Gdzieniegdzie, niby drobne
 7137   1, IV |             jednego procesu z chłopami o pastwisko nie ukończył, a już n1i
 7138   1, IV |                 jakby na widok rozwartej paszczęki węża; walczyła z sobą tak,
 7139   2, IV |                 się żółte kwiaty wilczej paszczy i wypełzały daleko po ziemi
 7140   1, VI |            chłopcy wyprowadzali na nocną paszę. Jedne z nich biegły luzem,
 7141   3, II |              nich pałaców i żywienie ich pasztetami... bo ja i sam ani pałacu
 7142   3, II |                sobie nie wystawiłem, ani pasztetów nie jadam... Tak krawiec
 7143   1, IV |                 głosów.~- Taką chyba, że paszy mają mało, więc chcą moją
 7144   2, V  |               ognia Elżusię przyniesiona patelnia z dymiącą jajecznicą.~-
 7145   3, II |                Zawahał się przez chwilę, patem znowu przed matką siadając
 7146   1, I  |                     przystojny, odważny, patriota... romansowy... Do takiej
 7147   3, I  |             swego męża. Żona demokraty i patrioty, była mu ona powiernicą,
 7148   2, V  |                barwami jaśniał obraz jej patrona, w wianki na Boże Ciało
 7149   1, IV |                 wcale inaczej niż zwykle patrzące. Obok młodziutkiej kobiety
 7150   3, III|                 ma, wilkiem na ludzi nie patrzącego. Może on pośrednikiem między
 7151   1, IV |                ją w ten sposób, że kilka patrzących na to osób uśmiechnęło się
 7152   2, II |               twarzy, że w każdym na nią patrzącym istotną litość budzić musiała.
 7153   2, V  |                 rzeczy w młodości swojej patrzałem i w nich maleńki udziałek
 7154   1, III|             tylko mieć energię i trzeźwo patrzyć na rzeczy. Żebym ja wiedział,
 7155   3, V  |                 chwilę milcząc na siebie patrzyli. Na koniec, Benedykt kładąc
 7156   2, V  |               chaty schwyciła. Stoim my, patrzym, dziwujem się, ociec żegnać
 7157   2, II |               odpoczynku czyniąc krótkie pauzy. Kiedy na koniec wstała
 7158   3, IV |                rogu? dlaczego chciwością pazerni? dlaczego nieprzyjaźni?...
 7159   1, VI |            zakapturzone sokoły, pieściwe pazie z różami na licach, hardonosa
 7160   1, II |                 coś około swych pięknych paznokci.~- Biedna? bez posagu? -
 7161   1, II |      przezroczyste, tak pielęgnowane, że paznokcie ich posiadały kolor listka
 7162   1, V  |               trzymamy się jego zębami i pazurami...~Justyna spuściła oczy.
 7163   1, I  |                Ale bo, widzisz, żeby tak pchły pieścić, jak ona swoje choroby
 7164   2, IV |                skoczył do czółna, silnym pchnięciem z piasku na wodę je zsunął
 7165   3, II |               lubiliśmy dawniej: Ils ont péché, mais le ciel est un don;
 7166   3, II |                  Pardon! - przerwał - na pedagoga nie miałem powołania nigdy
 7167   1, II |                  ciężkości chodu swego i pedantycznej dokładności, z jaką spełniała
 7168   2, III|                  gdzie indziej zbyteczne pędy pozostawionymi zostały,~
 7169   1, IV |              lecą! to... tamto... panie, pędzą... także do Korczyna...
 7170   3, III|            rozczochraną i kulawego konia pędzącą widział, z trudnością teraz
 7171   1, V  |                Janek? - na widok samopas pędzących koni żywiej przemówił.~Ale
 7172   3, II |               tak go Elżusia ustawicznie pędzała i musztrowała. Za to wszyscy
 7173   3, III|                uliczkę wybiegł w wielkim pędzie Julek ze sobą skaczącego
 7174   2, IV |                chmury wicher przeniósł i pędził coraz dalej po jednej połowie
 7175   2, V  |           czterech okolicach życie swoje pędziła: najpierw w ojczystej, czyli
 7176   3, I  |                ku rozkoszy i natchnieniu pejzażysty. Zbyt długo uczył się sztuki
 7177   2, III|             śpiewał:~Jak drzewo od mrozu pęka lub usycha,~Tak serce do
 7178   2, IV |               tak stękał, jakby w nim co pękało. Ludzie koło niego szeptali,
 7179   1, IV |                szlachetniał. Niewielka i pękata postać jego nabierała linii
 7180   1, I  |                  tylko wyrastały dzikie, pękate grusze, stare, krzywe wierzby
 7181   3, IV |            ostatni jechał wóz wyładowany pękatymi kuframi, na których, jak
 7182   2, V  |                   w palmy wielkanocne, w pęki suchych nieśmiertelników
 7183   3, III|             biała rękawiczka z chrzęstem pękła, odpowiadać zaczął, ale
 7184   2, III|              czasem na twojej głowie nie pękły! Ot, z dopustu bożego pośrzednik
 7185   3, III|             tylko córki, lecz wzrostem i pełnią krwi pąsowej za cztery stanąć
 7186   3, III|              oświecona i szlachetna dziś pełnić powinna...~- Kiedyż ja,
 7187   2, IV |            znalazła pracę, niezależność, pełnię dni i cel życia. Ale, naprzód,
 7188   3, I  |                 punkcie, zaokrągla się i pełnieje. Na lat trzydzieści i jeden
 7189   1, VI |                  nosili i takie na ziemi pełnili zadania; że ona także z
 7190   3, I  |                  wprzódy wobec jednego z pełnionych przez jej męża zadań społecznych.
 7191   2, II |                  wiek szczęśliwy, marzeń pełny!...~A potem zaraz do ostatniego
 7192   3, I  |              ciele po świecie chodzi lub pełza, litość i pobłażliwość mieć,
 7193   2, III|                śród wielkiej przestrzeni pełzały przy samej ziemi. Ale widziane
 7194   3, V  |                długim, koronkami okrytym peniuarem opłynięta i w szczególny
 7195   3, II |               wolna, w śnieżnych puchach peniuaru ułożyła się na pąsowym szezlongu
 7196   1, III|                 lepiej by ci było z taką pensją i czystym kapitałem, który
 7197   2, I  |                  rumienisz się teraz jak pensjonarka... Ah! ah! cóż to za boska
 7198   2, I  |             dosyć, zanadto; toujours des perdrix nie było nigdy dewizą moją.
 7199   3, III|                  jest wianek uwity nie z pereł ani z diamentów, ale z zielonej
 7200   2, I  |                  małej podała. Ząbki jak perełki drobne i białe zatopiły
 7201   2, II |                biegając rozbiła flakon z perfumą i flaszkę z lekarstwem,
 7202   1, III|          Mieszkańcy tej wsi mieli kiedyś pergaminy i przywileje szlacheckie,
 7203   2, III|                  Żwawa, wesoła kobieta w perkalowym czepku na siwiejących włosach
 7204   3, V  |           wesołość. Z tym śmiechem jak z perlistą, nieposkromioną gamą odwróciła
 7205   2, III|            wesołych uśmiechach ukazujące perłowe rzędy zębów, ale wszystkie
 7206   1, II |                  czym do Różyca zwrócony perorować zaczął:~- Przedstawiam nowemu
 7207   3, I  |                wielką i małą, w dalekiej perspektywie widać było z okien górnego
 7208   2, V  |                na nie plunąć było warto. Perswadować chciałem i przekonywać,
 7209   3, V  |                  czasem w grobie gnić! I perswadowałam sobie, a ciągle gryzło żądanie,
 7210   1, I  |             znali, z bliska nawet znali, perswadowali chłopom, że to nie była
 7211   3, I  |         rodzinnych zebrań, narad, namów, perswazji. Nikt prawie zrozumieć tego
 7212   1, V  |             podskakując, przyśpiewując i pestki od wisien z ust wypluwając.
 7213   3, I  |                   uperfumowany Feuillet, pesymista Leopardi, najniespodzianiej
 7214   3, I  |                łzy, zwątpienia wielkiego pesymisty stosował do siebie. Czytając
 7215   3, II |                  comme je te connais, ma petite, chére maman!... ale po
 7216   1, VI |              ramion aż prawie po końskie pętlice. Wokół niego i za nim jechali
 7217   3, III|                głowie miała, a kawaler w pętlicy ubrania. Widok ten niby
 7218   3, I  |            świętą wiarę wyznający.~Przez pewien tedy szereg dni obaj wytrwale
 7219   3, I  |               był o tej samej godzinie w pewnej grupie olch pewne rysunki
 7220   2, V  |                  a może i spokojniejszy, pewniejszy. Do tego, choć z pańskiej
 7221   1, I  |               jej oczach błysnęły łzy.~- Phi! - zaśmiała się Marta -
 7222   1, VI |                parowu prowadzące zaczęły piąć się po stokach gór; to nagie,
 7223   2, V  |           wpatrzona uchem łowiła kogucie piania, które teraz słabym odgłosem
 7224   3, V  |               siostrze zwracając obu już piąstkami spódnicę matczyną pochwyciło.~-
 7225   1, V  |                  z widoczną starannością piastowane plonki osypane już były
 7226   3, III|                młoda, choć pozbywasz się piastowania matki i ojca, ale nabywasz
 7227   2, IV |            zawsze tym, czym by być mogło piąte u wozu koło. Nikt nawet
 7228   1, III|                Martą wstali jak zwykle o piątej z rana i jak zwykle oba
 7229   1, VI |                  czwartemu bobrowniczkę, piątemu pszczelarkę, a szósty handlując
 7230   1, IV |                  nie zasiadało. Kończyli picie likierów, palili cygara
 7231   3, I  |               czterema laty. Dziś prawie pięćdziesięcioletnia, pani Andrzejowa wyglądała
 7232   2, I  |                rumieniec na twarzy matki pięciorga dzieci!~Rumieniła się istotnie,
 7233   1, VI |                  biedne i smrodliwe, bez pieców i komi1lów, bo tym leśnym
 7234   2, IV |               wychodzić będzie, nieduży, pięćset rubli, ale Michałowi, który
 7235   1, VI |            pomniku wypisanym, tysiącznym pięćsetnym czterdziestym dziewiątym...~
 7236   2, III|                  ludźmi, że aż mię język piecze...~Tu, jak swawolne dziecko,
 7237   2, I  |                  robót: prania bielizny, pieczenia chleba i robienia serów.
 7238   3, III|                   dobrze już napoczętymi pieczeniami, pierogami i serami zastawione,
 7239   3, II |                    ten Kirło to pasożyt, pieczeniarz, błazen, czciciel złotego
 7240   3, III|             stołach i napoczęte pierogi, pieczenie i sery, na rydzowatą i uroczysty
 7241   1, VI |               nazwisko Bohatyrowiczów, a pieczętowali się klejnotem Pomian, który
 7242   2, II |            popatrzał. Potem ostrożnie, z pieczołowitością troskliwej piastunki, skrzypce
 7243   3, I  |             swoje przeznaczenie i jedyny piedestał, który mógł go umieścić
 7244   3, IV |                 ludzkości nie oddzielał, piedestałów mi nie budował, na królewicza
 7245   3, II |                Dopóki żyję, nigdy na tej piędzi mojej rodzinnej ziemi, nigdy
 7246   1, VI |                  bez ganku, bez płotu, ż piędzią ogrodu, na którym rosło
 7247   1, III|                  i ciasteczka z malinami pieką się, ale jeszcze nie upieczone.
 7248   3, IV |             ciężkim kamieniem, a w serce piekącą łzą. Już zdawało mu się
 7249   3, III|            twarzami w pył nie upadał pod piekielną obelgą chłosty. Był to lud,
 7250   3, II |                 jest to życie prawdziwie piekielne, od którego oszaleć można,
 7251   3, III|             przezywali, dopóty prosili i piekielnie nad samymi uszami hałasowali,
 7252   2, II |               się w prawie wysyłać je do piekła?~- One same, mój ojcze,
 7253   2, V  |                 podnosiło, bo bułki dziś piekłam. Od pierwszego momentu o
 7254   2, III|                 się po domu jak Marek po piekle. Bo przecież na świecie
 7255   2, II |                ogrodu, wysubtelniał się, piękniał, unosił się czasem na palcach
 7256   3, II |                 świetlicy może jeszcze i piękniej. Na dole, to prawda, że
 7257   3, III|                gro na tancerek. Nie była piękniejszą od kruczowłosej Osipowiczówny
 7258   3, II |              syna.~- Witold! - zawołał - pięknieś postąpił! Zirytowałeś matkę,
 7259   1, I  |               kiedyś były one jedyną jej pięknością, a teraz, wielkie i czarne,
 7260   2, II |         opowiadała kuzynkom o wszystkich pięknościach, które czasem w wielkim
 7261   1, VI |               Inne siedziały na zagonach pieląc warzywo, inne jeszcze szły
 7262   2, I  |               ogrodowych nasion. Kobiety pielące z zagonów nie wstając podniosły
 7263   2, II |                bardzo dobra... tak czule pielęgnowała mię dziś, gdy cierpiałam...
 7264   1, II |                prawie przezroczyste, tak pielęgnowane, że paznokcie ich posiadały
 7265   1, V  |             sposoby, w jakie zasadzają i pielęgnują owocowe drzewa we dworskim
 7266   2, IV |                wzgórzystości, po których pięły się i spływały coraz gęściej
 7267   3, III|                 egipską niewolę za marny pieniądz iść! Ale gdybyśmy w panu
 7268   1, VI |                nazywali się bawolniki. O pieniądzach to jeszcze gdzieniegdzie
 7269   2, III|            słowik na drzewie zaczyna swe pienie,~Zasyłam do ciebie serdeczne
 7270   1, III|                na wschodach ganku, żądał pieniężnej zapłaty za stratę, którą
 7271   2, I  |                  umowę napisała, zadatek pieniężny wzięła i chwilę jeszcze
 7272   3, III|                 napoczętymi pieczeniami, pierogami i serami zastawione, a zydlami
 7273   3, III|       rozstawione po stołach i napoczęte pierogi, pieczenie i sery, na rydzowatą
 7274   3, II |            robaczku? Może kotlecika albo pierożków z czernicami? Gotowe już...
 7275   3, III|              gdzieniegdzie złoto udający pierścionek na palcu, a u szyi szpilka
 7276   3, V  |             swoją rękę.~- Widzisz, wuju, pierścionka matki mojej na palcu nie
 7277   2, V  |              nawet ma, złotne kolczyki i pierścionki, bo i bogata jest sukcesorką
 7278   2, IV |            czarnymi skrzydły i śnieżnymi piersiami na jej czerwonawym i żółtym
 7279   1, V  |                  Śmiał się teraz cichym, piersiowym śmiechem, przygarbione plecy
 7280   3, I  |           wywierane wpływy, przedtem już pierwiastkami wykwintu i piękna przesycone,
 7281   3, III|               układne dygi, wzajem sobie pierwszeństwa na ścieżkach i we drzwiach
 7282   2, II |       odbywającym się śród niego robotom pierwszeństwo dając. Ale teraz świeżo
 7283   1, II |                 Wkrótce obaj zniknęli za pierwszymi drzewami boru. Ale zaledwie
 7284   1, IV |                  zesztywnięcie rysów nie pierzchło wtedy nawet, gdy zobaczyła
 7285   3, III|                na czele swego dokazawszy pierzchnęła w strony różne; oni przez
 7286   1, V  |                  ręki mocno nie trzymał, pierzchnęłaby wnet i schowała się gdziekolwiek.
 7287   3, I  |             szczęśliwie z nim spędzonego pierzchnie.~- Muszę - obojętnie odpowiedział
 7288   1, I  |                  widzisz, żeby tak pchły pieścić, jak ona swoje choroby pieści,
 7289   1, VI |              śpiewała, on, choć senliwy, pieścił się z jej włosami, a potem
 7290   1, V  |                pięknej gry na skrzypcach pieściły i wychwalały wszystkie dostępne
 7291   1, VI |           trzymając zakapturzone sokoły, pieściwe pazie z różami na licach,
 7292   3, III|              domu steczka,~Chowaj, matko pieska:~Masz córeczkę ładną,~To
 7293   3, II |               ukontentowaniem, spólnie z pieskiem, witamy. A co to szkodzi!
 7294   2, IV |                 tonów bez słów uplecioną pieśnią, i gorętsze, jakby spod
 7295   2, V  |                  im dać, Panie!" Co nową pieśnię kto zawiedzie, to ja znów: "
 7296   3, III|              niegdyś im znanym, kochanym pieśniom wtórzyły.~Na wysokiej górze
 7297   1, IV |              swoim majątku, wychowaniu i pieszczeniu jedynaka wyłącznie oddana,
 7298   3, I  |                mogło to dziecku zbytku i pieszczot, gdyby miłość jego dla męża,
 7299   1, IV |          wychowała syna w nadzwyczajnych pieszczotach, z dala od kraju i tego
 7300   3, II |           wdzięku i czuła na swojej ręce pieszczotę jego ręki miękką, delikatną.
 7301   3, II |              tylko w poufnej i razem coś pieszczotliwego mającej w sobie postawie,
 7302   3, II |            zmieszaniem prośby i wyrzutu, pieszczotliwości i zniecierpliwienia pytać
 7303   2, V  |                 którym rozlegał się zbyt pieszczotliwy, ale przyjemnie brzmiący
 7304   1, III|                koteczko?~Nie broniła się pieszczotom jego, ale delikatną i coraz
 7305   2, II |           namówić. Ale Marta, pochylona, piętami suknię wysoko za sobą podrzucając,
 7306   1, II |                  jeszcze dziecko, ma rok piętnasty...~Kirło, który o tym wszystkim
 7307   2, V  |               tym ociężałym schorowanym, piętnem wielkich boleści przyobleczonym
 7308   3, I  |               widać było z okien górnego piętra osowieckiego domu czy pałacu.~
 7309   3, III|                 na stole, wiązkami mirtu piętrzącej się tacy, rękę w białej
 7310   1, IV |           wielkim półkolem obsiadły stół piętrzący się albumami i ilustracjami
 7311   2, V  |       zabłoconych zwojach. Na głowie jej piętrzyła się koafiura od sukni jeszcze
 7312   3, III|            prowadził.~- Owszem! Przecież pięty do tańca poruszył! - zawołała
 7313   2, II |                połknęła parę codziennych pigułek i ułożyła się do snu, zaledwie
 7314   2, IV |                  drugiemu przysiaduje.~- Pijactwa pomiędzy nami nie ma ani
 7315   3, V  |                 Prosto z mostu mówiąc... pijakiem jest! - sarknął.~Kirłowa
 7316   3, IV |                pozamykać, aby chłopów do pijaństwa nie kusić. Wielu to uczyniło.
 7317   3, III|             gumnie i na Niemnie, nikt tu pijanym nie był, ale panujący w
 7318   2, I  |              nieprawdę. Herbatę lubisz i pijasz jej wiele... wiem o tym
 7319   2, V  |               wypiła? My ją rzadko kiedy pijemy, ale zaraz można zrobić...~
 7320   3, III|          siedział, fajkę palił i herbatę pił jak najpierwszy arystokrat.
 7321   2, IV |                miejsce przenosić, choćby piłę żelazną pochwycić i drzewo
 7322   1, IV |                stary Orzelski. ~A co pan piłeś? maraskino? różany? kawowy?-
 7323   1, II |               odparł młody pan i malutką piłką począł bardzo uważnie robić
 7324   3, III|                  co działo się w gumnie, pilną uwagę zwracał, wyprostował
 7325   3, I  |                  i nosiło na sobie ślady pilnego ich czytania. Długie godziny,
 7326   1, II |         naprawiał. Sprawiało to wrażenie pilnej pracy, usiłującej zwolnić,
 7327   3, IV |           spuścił i znowu milcząc, coraz pilniej, z coraz boleśniejszym prawic
 7328   2, II |               poprosiła:~- Moja Tereniu, pilnuj tylko, aby nikt tu nie przychodził,
 7329   2, II |                     Che, che, che! łódki pilnuje! - zaśmiał się jego towarzysz.~-
 7330   1, V  |             leżała brona, stały kozły do piłowania drzewa i żółciało trochę
 7331   3, IV |                już z życia tyle wyssałem piołunowych soków, ile ich trzeba, ażeby
 7332   3, III|      współtancerzy uwagą, tancerkami jak piórkami wywijając, a przytupując
 7333   3, I  |           bogactwem i ugodził weń jakimi piorunami wrażeń... Tu, niestety,
 7334   3, IV |            jednej wielkiego uniesienia i piorunującego wspomnienia trzeba było
 7335   2, IV |          pomaleńku, jakby z całego nieba pioruny zebrały się i w te miejsce
 7336   2, III|                  swoją nazywam. W jednej piosence są takie słowa... śpiewałem
 7337   3, III|              naprzód rozległa się tęskna piosnka o biednym żołnierzu, który
 7338   2, V  |            honoru! zapieram się jego jak Piotr Chrystusa, i... wiesz? wieczna
 7339   3, III|              najmował, aby choć czytać i pisać umieli. Niełatwoż przyszło
 7340   3, III|                  mi jaką książkę?~- Będę pisał, będę ci książki przysyłał
 7341   2, II |                podróże w trzech językach pisane; bo ta mizerna, podstarzała
 7342   3, III|              troje jej dzieci czytania i pisania nauczyła; zbliżyła się też
 7343   1, III|                 listownie, ale na długie pisanie nigdy czasu nie miał i wszelka
 7344   1, III|                list brata jego Dominika, pisany ze stron bardzo dalekich
 7345   3, I  |             sławy myślicieli, artystów i pisarzy krajowych, więcej jeszcze
 7346   3, III|        instrumentów swych z przeciągłymi piskami i huczeniami próbujący;
 7347   1, II |         spazmatyczne łkanie pani Emilii, piskliwe wykrzyki Teresy przyzywającej
 7348   1, I  |                łączył z chórem cienkich, piskliwych śmiechów dziewcząt.~Marta
 7349   1, IV |           rozbijającego się szkła wraz z piskliwym wykrzykiem kobiecym. Była
 7350   2, II |             przesuwała po okrywającym ją piśmie:~"Przestałaś lubić. muzykę,
 7351   3, IV |                 miałem; na ostatnie moje pismo nie zaszczyciłeś mnie odpowiedzią.
 7352   1, III|              bardzo. Życie! Od kilku lat pisywał do brata rzadko i listy
 7353   3, III|          umiarkowanie popijanym miodem i piwem, zasiadano, dla ciasnoty
 7354   3, V  |                  temu przeziębiłam się w piwnicy warzywa na zimę układając,
 7355   3, III|          wstrzemięźliwie popijane miód i piwo twarze te oblewały ogniem
 7356   1, III|               teraz dziesięć i dwanaście płacą z największą ochotą. Może
 7357   2, II |                  blis-kich...~- Procenty płacę regularnie - nieśmiało i
 7358   1, V  |        jaskraworóżowym kaftanem. W dużej płachcie przymocowanej do pasa niosła
 7359   3, II |            Wszyscy po kimś albo po czymś płaczą, zbiedzeni, skłopotani,
 7360   2, II |                 korytarz cienki i prawie płaczący głos podlotka - ja cioci
 7361   1, VI |               mógłby był pewnie ustać na plączących się i podrygujących nogach,
 7362   2, V  |                mnie należy... - prędko i plączącym się ze wzruszenia językiem
 7363   1, II |                  się jej świat.~Czego ty płaczesz, czego narzekasz,~Dziewczyno
 7364   3, IV |          wszystkie czarne mary i ciężkie plagi życia zapytywać: skąd? za
 7365   2, IV |              piaski jechał. Widać bardzo płakałem i za łzami wprzódy zobaczyć
 7366   3, III|                parę rodzice pana młodego płakali, i swania Starzyńska rozpłakała
 7367   3, III|                Co nam już ze śpiewania i płakania przyjdzie! O młodszych pogadajmy...~
 7368   3, III|                     z powagą przemówił - płakaniem śmiechu nie odzyszczesz...
 7369   2, IV |             zieleni na kształt krwistych plam odbijające. Z suchych, kolczastych
 7370   2, IV |                ciemnym, wzdętym, białymi plamami usianym szlaku rzeki czółno
 7371   2, II |                 jest to przede wszystkim plamić się i krzywdzić! Kochać
 7372   1, IV |               bronił się pan Benedykt. - Planami i wszystkimi dokumentami
 7373   1, II |               urodził się i żył na innej planecie. Jedną tylko cechę mieli
 7374   3, IV |                 nad rozłożonym na biurku planem Korczyna obaj siedzieli,
 7375   3, II |                jedynemu jego ratunkowemu planowi, nadwerężało w nim nawet
 7376   3, I  |             Klotylda, ostudził widnokrąg płaski, ubogi, choć niby dość bogatą
 7377   2, I  |          gładkimi pniami przebłyskiwał w płaskich brzegach płynący tu Niemen
 7378   1, V  |              wystrzeliwały malwy obrosłe płaskim i różnobarwnym kwiatem i
 7379   3, II |            pięknym, złotawym, tylko co z plastrów wyciekłym miodem, a przy
 7380   1, IV |                gości~swych zatrzymywała. Płaszczem owinięta, z głową koronkami
 7381   2, IV |              okrywały zielony, w garby i płaszczyzny pogięty stok góry. Upalne
 7382   1, IV |            kuzynie.. czego chcesz?~Słowa plątały się jej w ustach i głos
 7383   1, VI |             żerdzi nierozwikłaną dla oka plątaniną rozdzielały pomiędzy sobą
 7384   3, III|            tworzyły wysoką i nieprzebitą plątaninę, której spodem kładły się
 7385   3, III|                krzakach mlecznie bielały płatki pajęczyny. Zamiast upajającej
 7386   3, III|           widowisko!~Tymczasem na niskim płatku obok Justyny siedząc Jan
 7387   3, I  |            płochych ptasząt i obłoconych płazów oddalona.~Nie była wcale
 7388   1, VI |               oparcie przygarbionym jego plecom, a na baranią czapkę i aż
 7389   2, III|                  młodszemu, lecz również pleczystemu i silnemu bratu. Wszystko
 7390   1, VI |              ziemi ani żadnego ludzkiego plemienia. Z tej strony rzeki i z
 7391   2, IV |                 z siebie wydając bielała pleśń ziemi. W głębi, pod ciemną
 7392   2, IV |                   rudlami jak olbrzymimi płetwami o wodę uderzające, ciężkie,
 7393   1, II |                 i zwróciła się do Teresy Plińskiej, która w tej chwili z zachwyceniem
 7394   1, I  |                   a druga szmatę białego płó1.na; z bliska uderzały one
 7395   3, I  |             zrażały do niej usposobienia płoche i odbierały nadzieję najśmielszym.
 7396   3, I  |                 nad wszelką pospolitość, płochość i prozę, że zdolną była
 7397   3, I  |               pracowitych owadów, jak od płochych ptasząt i obłoconych płazów
 7398   1, II |                 na piersiach jak wklęsła płócienna tarcza, Bolesław Kirło miał
 7399   3, III|             szarej siermiężki a twarzą w płomieniach, wciąż coś do niej mówił...~
 7400   2, V  |                 i drżąca pomiędzy usianą płomienistymi punktami ciemną wstęgą rzeki
 7401   2, III|                porywczo zawołał Witold i płomienne rumieńce uderzyły mu do
 7402   2, I  |                  ze spuszczonymi oczami, płomiennie zarumieniona i milcząca.
 7403   1, I  |           przenikliwe, ostre, urągliwe i płomienność nieustanną, jakby wciąż
 7404   2, I  |          istotnie, po swojemu, dziewiczo płomiennym i świeżym rumieńcem, ale
 7405   2, IV |               oko, bo żadna praca, żaden plon i żadna dokądkolwiek prowadząca
 7406   2, III|                przestają w przestrzeni i płonąć w powietrzu, aż wejdą znowu
 7407   3, IV |                także, rumieńcem w zmroku płonąca, z uśmiechem zmieszania
 7408   3, I  |             płomię w marmurowym naczyniu płonące. Kiedy w dwudziestym szóstym
 7409   2, I  |                 prania bielizny, albo od płonącego w wielkim piecu ognia odstawiała
 7410   2, IV |                  zakochani; pracownicy z plonami dłoniach wracali do ognisk
 7411   2, IV |                sztandary; po cmentarzach płonęły pochodnie żałobnych parad
 7412   2, IV |                się gdzieniegdzie młodymi płonkami sosen i osin nakrapianych
 7413   1, V  |                  starannością piastowane plonki osypane już były zawiązkami
 7414   2, III|              głosy i kroki wcale ich nie płoszyły. Tylko w nierozwikłanej
 7415   1, VI |               drodze ściśniętej pomiędzy płotami dwóch zagród ukazała się
 7416   2, III|                  a za nim biegł też, pod płotkami prześlizgiwał się, zagony
 7417   3, III|                  niej zwrócona na niskim płotku siedziała para ludzi. Rozmowy
 7418   1, VI |                 wełny nie znając odzieży płótnianej tylko używali. Zboże zaś
 7419   1, VI |               potrzebując, w śnieżystych płótnianych sukniach, by dwa białe gołębie,
 7420   3, III|            zaczynało. Już Obuchowicze ku płotom się zbliżali w zmroku wypatrując,
 7421   1, V  |            Dobranoc!~Machnął czapką i ku płotowi poszedł. Elżunia biegła
 7422   1, VI |                  pięknym czołem i bujną, płową czupryną, ale z chłopska
 7423   3, III|             policzków bielsze i czupryny płowe, złociste, rudawe, czarne,
 7424   1, VI |                  że podobną stała się do płowej łani, której trudności i
 7425   2, III|          słonecznym blasku miały złotawą płowość zaczynającego dojrzewać
 7426   2, III|         ironicznym uśmiechem drgnęły pod płowym, siwiejącym wąsem.~- Korczyński -
 7427   2, II |                   zawołał Benedykt - nie pluć mi tak na krewnych !~Ale
 7428   1, IV |             laurowych kropel i magnezji, płucząc gardło roztworem różnych
 7429   1, VI |            pokażę, skąd kozy gonią!~Parę pługów i bron z nie wyprzężonymi
 7430   1, V  |            zdyszany. Jednym zamachem rąk pługowi nadał właściwy kierunek,
 7431   3, III|                 bo on biedzie w oczy nie pluje, ludziom życzliwy jest i
 7432   3, IV |                 się, oburzał się, żółcią pluł, a teraz znowu ten list
 7433   2, V  |         przyczyny takie, że tylko na nie plunąć było warto. Perswadować
 7434   2, V  |              bladosrebrnym gdzieniegdzie pluskały ryby, w wielkie koła rozbijając
 7435   1, II |                  wodzie, która z wielkim pluskiem tryskała w perlistych kaskadach.
 7436   2, V  |                  i odstręczyć, nawet bez plusku wioseł, czerwone ognie i
 7437   2, IV |          przeciwnym brzegu rzeki wielkie pluśnięcie wody, a potem już ciche,
 7438   2, III|         więdnących kwiatów. Stawiając na płycie garnek, pełen wody nagle
 7439   2, II |           urządzony. Z tych dwóch źródeł płyną liczne moje znajomości i
 7440   1, VI |                  Co do rzeki, tej w dole płynącej król z oddali zobaczyć nie
 7441   2, IV |               czasu do czasu nad głowami płynących przelatywały, ale ta opuszczała
 7442   1, IV |            przebierał flakony napełnione płynami różnych barw i wabił nimi
 7443   3, III|                  jak woda biegąca, takie płynne, a do tego i wierszami przyozdabiane.
 7444   3, II |                mogła, słuchała jego mowy płynnej, pełnej wdzięku i czuła
 7445   2, II |                  mówić słuchał długich i płynnych wywodów szwagra o różnych
 7446   2, III|                 Przed niewielką kuchenną płytą ogromnym kapturem osłoniętą
 7447   2, IV |              pośród wielkich kamieni nad płytką wodą z piaszczystego dna
 7448   3, I  |                 obcisłym i kosztownym, w płytkim obuwiu, które połyskiwało
 7449   3, I  |                  moralne, co najmniej za płytkość i pospolitość; wobec publicznych
 7450   1, II |               słońcu, a stojący u sterów płytnicy, w białej odzieży, silni
 7451   1, II |                  pracujących około rudli płytników.~- Ci ludzie nie mają także
 7452   2, IV |              wciąż powoli, rozjaśnionych płytów podniosły się kręte, złote
 7453   2, V  |                    Z rybakami po Niemnie pływa... błazen! - gniewnie i
 7454   2, V  |                się tak z samym sobą, jak pływacz z wodą, lat może ze trzy,
 7455   2, II |          utopiwszy patrzeć mniej może na pływające po ich powierzchni i obecność
 7456   2, V  |                  że tylko co widziała go pływającego po Niemnie z rybakami, którzy
 7457   1, III|              łowić!... Ja z Julkiem dziś pływałem... on złowił szczupaka... .
 7458   1, III|                   razem rybackim czółnem pływali po Niemnie ku oddalonym
 7459   2, III|              przed Julkiem wybrał się na pływanie? Julek to pływać mię uczył!
 7460   1, VI |                  i gnije... ~Z obalonego pnia drzewa powstała kobieta
 7461   2, IV |         rozległym półcieniu, po gładkich pniach sosen, po mchach i paprociach,
 7462   2, I  |                 rozstawionymi i gładkimi pniami przebłyskiwał w płaskich
 7463   2, II |               kochany szwagrze, tak, nie po-do-bna! Oprócz wyprawy córki mamy
 7464   2, I  |                  w jednej znajdowały się po-koje mieszkalne, w drugiej kuchnia
 7465   2, I  |               wieszadłom zwrócony bardzo po-woli, z pomocą lokaja paltot
 7466   3, III|               Anzelmowej zagrodzie oboje pobiegli, dla pośpiechu płot przeskoczyli
 7467   2, III|                  źrenice jego wejrzeniem pobiegły daleko, ku zaniemeńskiemu
 7468   2, III|            sufitem i chropowatymi, skąpo pobielanymi ścianami. Drewniany tapczan
 7469   2, V  |            niskiego sufitu grube, wapnem pobielone belki krzyżując się z cienkimi
 7470   1, II |                 dom drewniany także, nie pobielony, niski, ozdobiony wijącymi
 7471   2, III|                 się! Niezadługo pewnie i pobiorą się... bo to słońce pierwej
 7472   1, III|             całymi dniami, tak że aż sam pobladł i schudł... Korczyński na
 7473   2, II |                ojcowskie, mieniła się na pobladłej jego twarzy z wyrazem gryzącego
 7474   3, III|                 świetne jej barwy i samo pobladło, a teraz na piękną jeszcze,
 7475   3, I  |                łatwością i wesoło jej to pobłażał; ona zgryzioną i upokorzoną
 7476   2, I  |                  się za podłą, gdybym ci pobłażała i przytakiwała...~Urwała
 7477   3, I  |                na ziemi ludzi miłością i pobłażaniem ogarniać nakazywała. Jednak
 7478   2, I  |                bunt ten zrezygnowała się pobłażliwie, macierzyńska powaga jej
 7479   3, I  |               chodzi lub pełza, litość i pobłażliwość mieć, w potrzebie pomoc
 7480   2, II |          odbiegającymi córkami patrząc z pobłażliwym uśmiechem mówił:~- Wesoła,
 7481   3, III|                 i siwy jak gołąb felczer pobliski, o delikatnym profilu i
 7482   2, III|               przyciągnęła kilku ludzi z pobliskich łanków; Jan także, który
 7483   2, III|         pobłogosławić... i jej dziadunio pobłogosławi...~- Chodźmy do roboty,
 7484   2, III|             stryj tego tylko czeka, żeby pobłogosławić... i jej dziadunio pobłogosławi...~-
 7485   3, II |           później już, kiedy Pan Bóg nie pobłogosławił, pożary i mory na bydło
 7486   1, V  |                 w bladym błękicie źrenic pobłyskiwać zaczęły nikłe, lecz prawie
 7487   3, III|              Niemen tu i ówdzie srebrnie pobłyskiwał. Po ogrodach, trawach, gajach
 7488   1, V  |                 pobrzękiwała i na słońcu pobłyskiwała, zawołał:~- Adaś! a spóźniliście
 7489   1, VI |            pastewnych roślin powracający pobłyskiwali kosami albo wznosili w powietrze
 7490   1, VI |              ustawało; tu i ówdzie tylko pobłyskiwiały w oknach drobne światła,
 7491   3, III|               Bohatyrowicz, dla gorliwej pobożności swej Apostołem od dawna
 7492   3, V  |                  i Janek za dwa miesiące pobrać się postanowili,.. przez
 7493   1, II |                  więc?...~- Dlaczego nie pobrali się? Ależ i mowy o tym być
 7494   3, I  |            żądanie jej w parę lat po ich pobraniu się gdzieś daleko stąd przez
 7495   1, V  |                 do kosarza, którego kosa pobrzękiwała i na słońcu pobłyskiwała,
 7496   3, I  |                że jest dumną, wzniosłymi pobudkami cechę tę swoją nie tylko
 7497   1, III|                 nazwy użył i jakimi były pobudki, które ją rozpowszechniły,
 7498   1, VI |                  łąk zielonych, a ludzie pobudowali troszkę osad, w których
 7499   1, IV |            towarzyszom swym o paroletnim pobycie swym w Monachium, który
 7500   3, II |           zostałem, z nią przez tyle lat pobytu mego za granicą zżyłem się,
 7501   3, II |              jeden niski ukłon, za jedno pocałowanie ręki, wiele uczynić może...
 7502   3, IV |              stopniowo zmierzch wieczoru pochłania światło dnia; jak stopniowo
 7503   1, III|               czytanie i ręczne robótki. Pochłaniała dużo książek, wyrabiała
 7504   3, II |                 nią perspektywą czuć się pochlebioną i uszczęśliwioną...~Benedykt,
 7505   3, II |         oddawanymi czuł się uradowanym i pochlebionym, ale obojętność i nawet
 7506   3, II |                to, co innym wydawało się pochlebnym i zaszczytnym, ją drażniło
 7507   3, III|                 smutku! Żeby mnie ziemia pochłonęła, nim koniec tego wesela
 7508   3, I  |                 sztuce, o której rojenia pochłonęły mu całą młodość, widział
 7509   3, IV |                  znana, lecz przez życie pochłonięta, a teraz niby z przepaści
 7510   2, III|                zasęp na niego padł. Taki pochmurny zrobił się, że podczas przez
 7511   2, IV |                bo człowiekiem był więcej pochmurnym niżeli wesołym i częściej