Tom, Rozdzial

 8014   3, II |          parokonnej, trzęsącej, na żółto pomalowanej bryczki wyskakując Benedykt
 8015   3, III|              kołnierzami u szyi i rękami pomarańczową prawie barwą odbijającymi
 8016   1, VI |                 krzaczyste boże drzewka, pomarańczowe nasturcje, różowe grochy
 8017   3, II |                wsunęła rękę kościstą, do pomarańczowej prawie barwy ogorzałą, od
 8018   1, VI |                  tylko ich wszystkich za pomarłych ojców i dziadów przyjmuje...
 8019   3, IV |                Andrzejowi, ale wszystkim pomarłym grobów ich zazdrościł... ~-
 8020   3, III|               swoje odebrać, i ludzi nie pomarnować! Ktoś ze zniechęceniem ręką
 8021   2, II |               wstrzymać się, zakaszlała; pomarszczone jej czoło nabiegło krwistym
 8022   2, IV |                pustki nie było nic prócz pomarszczonych, głębokich piasków i małych
 8023   1, VI |               pieczętowali się klejnotem Pomian, który jest żubrzą głową
 8024   3, II |              Wtem przypomniał coś sobie, pomiarkował się i trochę miększym głosem
 8025   2, II |                 mezalians zrazu w głowie pomieścić się nie mógł, a potem samo
 8026   2, I  |            trochę, czy też jej tak jakoś pomieszało się w głowie. A tu i Marynia
 8027   2, V  |           nakrapiane, z czystej i z lnem pomieszanej wełny. Jan siostrę o matkę
 8028   3, II |            przecież życzeniem mamy, abym pomnażał poczet nieszczęśliwych?~
 8029   1, VI |             Działo się to w roku, na tym pomniku wypisanym, tysiącznym pięćsetnym
 8030   2, I  |                żale swe wypowiadała dwom pomocnicom swym, dużym i silnym dziewkom,
 8031   2, I  |               jedyny jej w gospodarstwie pomocnik, który oznajmił, że ci kupcy,
 8032   3, V  |             ducha. Spólnikami i nawzajem pomocnikami sobie będziemy. Za przyjaciela
 8033   1, VI |                  rodzonych doczekali się pomocników. Sześciu synów i sześć córek
 8034   3, III|          szanował i we wszystkim jej był pomocny, zgodny, nieofukliwy, nie
 8035   2, V  |            postrzegany może sobie często pomodlić się i podumać tam, gdzie
 8036   2, III|              choć panna Antonina troszkę pomogła?~- A to dla jakiej przyczyny? -
 8037   1, V  |                się ze trzy razy, ale nie pomogli i nawet nic zepsutego w
 8038   2, I  |                  nie masz droga kuzynko, pomów o nim ze swoim mężem. Niech
 8039   3, V  |                  aby zawołać:~- Tereniu! pomóż mi podnieść się! Tereniu!~
 8040   2, V  |              lekarstwem była wielka chęć pomożenia synowcowi w dźwignięciu
 8041   3, V  |               znaki niezadowolenia dawał pomrukując:~- Niepotrzebnie! niepotrzebnie!
 8042   3, III|              panu Korczyńskiemu wszystko pomścić. A że przez złego człowieka
 8043   2, IV |                 gdzie rzeka daleko przed pomykającym czółnem za bór skręcała
 8044   2, IV |                  ma. Ale może w tym jest pomyłka...~Chciał coś jeszcze mówić,
 8045   2, III|               pana, że niejedną zrobiłem pomyłkę... Wierzę... wierzę... Nauka
 8046   3, II |             przyszło sielankowymi swoimi pomysłami matkę męczyć?~Witold milczał.
 8047   3, II |           zawołał Benedykt - kiedy teraz pomyślę, że i ja kiedyś tyle książek
 8048   3, I  |           obrazek, rozmiarami drobny i z pomysłem dość pospolitym, ale w którego
 8049   3, III|                  uczyni. A co jego nasza pomyślność czy nasze zmarnowanie się
 8050   3, III|              pięknie i rozumnie gadał? - pomyślny skutek zaprzysięgał, przez
 8051   3, I  |             kontemplacją rzeczy miłych i pomyślnych, lecz niespokojną zadumą
 8052   3, I  |               nierozgrzanej ręki. Nicość pomysłów, mozolność, a przecież i
 8053   3, III|           naprędce zbite, białym płótnem ponakrywane, dobrze już napoczętymi
 8054   3, II |             wiele innych rzeczy, których ponauczałaś się w czasach ostatnich.
 8055   3, III|             wysoko ukazała grubą nicianą pończochę, a wnet potem papierosa
 8056   1, I  |             płaskie stopy ubrane w grube pończochy i wielkie, kwieciste pantofle.
 8057   3, IV |            czarnej wełnianej sukni białą pończoszką błysnęła. Zapłakana, zakłopotana,
 8058   1, IV |                stópek okrytych ażurowymi pończoszkami i pantofelkami takimi, że
 8059   2, II |               pantofelek swój na ażurową pończoszkę włożony.~Darzecki powstał
 8060   2, I  |                  zarazem i najsilniejszą ponętą...~Kirłowa była tak zamyśloną,
 8061   1, V  |                   silnej i w sile swojej ponętnej Cerery.~- Kto to? - zapytała
 8062   3, I  |                  na elastycznej kuszetce ponętnie ustawionej śród palm i dracen.~
 8063   2, IV |             blasku nie mającego dla niej ponęty żadnej. Nie znała świata,
 8064   3, I  |              symbolem męczeństwa za ideę poniesionego, które w jej osobistym życiu
 8065   2, III|                 wezmę. Co ma u ojczyma w poniewierce ostawać, niech lepiej u
 8066   1, V  |               hrabiego, znowu patrzeć na poniewierkę siwych włosów ojca, znowu
 8067   1, III|                szerokim świecie człowiek poniewoli wiele nauczy się i wiele
 8068   3, V  |                  zbiją i na mogiłki sami poniosą... ot, czego mnie chce się...
 8069   2, IV |                   a za to po całym borze poniosły się wielkie ludzkie krzyki
 8070   1, VI |            Szczęście wywyższa, szczęście poniża, wszystko na świecie czasowe
 8071   1, V  |                  co ją raniło, nudziło i poniżało. Od kilku lat cierpiała
 8072   3, II |               się nigdy nie obrażę i nie poniżę cię niczym! Będziesz tylko
 8073   3, II |           wydawało ostatnim, najgłębszym poniżeniem... Duma moja, kuzynie, duma
 8074   3, I  |             puklerzem przeciw wszelkiemu poniżeniu się i bodźcem ku coraz wyższemu
 8075   3, I  |       roznieconym w ciemnościach, chlubą poniżonych, świadectwem życia pozornie
 8076   3, II |                ostateczne już poniżenie. Poniżyć się nie chciałam... Tak,
 8077   3, I  |               prostu lenił się fatygę tę ponosić i nie widział najmniejszej
 8078   2, I  |          nieśmiałością dokończył:~- Abym ponosił koszta wychowywania twoich
 8079   2, III|                  gniew mają, gdy krzywdy ponoszą!...~Jan parsknął szczerym,
 8080   2, IV |             rozglądała się w szczegółach ponurego w tej chwili obrazu przyrody.
 8081   3, V  |               smutek mię jadł, tęsknota, ponurość taka, że wolałabym czasem
 8082   1, III|                 usposobienie do gniewu i ponurości wzrosło u Korczyńskiego
 8083   3, III|           zasiadło. Policzki na dłoniach poopierali, głowami wstrząsali, ten
 8084   1, VI |          wystąpił, sam zmarszczkami cały poorany i siwy jak gołąb.~"A rodzicielka
 8085   3, III|             wszystkich plecy nastawili i pootwierali worki. Inszym łydki ze strachu
 8086   3, III|                   Niektóre z kobiet usta pootwierały dziwiąc się jej strojowi.
 8087   3, III|              poszedł.~W świetlicy pomimo pootwieranych okien gorąco było jak w
 8088   1, IV |             przyjemnością, a niektórzy z pootwieranymi od zdziwienia albo skrycie
 8089   3, I  |             swego życia, w kłopoty różne popadał, grubiał, posępniał. Niemniej,
 8090   1, I  |                 ich diabeł ganił, drudzy popadali pośród dróg na kolana i
 8091   3, III|               zmarszczek; ręce na kolana popadały lub na stołach posplatane
 8092   1, IV |                  ojca, w jakie położenie popadł był kiedyś, kiedy to zamierzał
 8093   2, V  |                 ze strachu na ziemię nie popadli. "Toż to człowiek!" - krzyknął
 8094   1, I  |                  sam i w cudzym faetonie poparadować, i u nas cudzy obiad zjeść...
 8095   1, V  |                  I ciszej dodał:~- W sad popatrzaj!~Dziewczynka śpiesznie wiadra
 8096   1, IV |             przedtem wzajemnie na siebie popatrzali. W spojrzeniach ich, oprócz
 8097   3, V  |                 i Justynką rozmówię się, popatrzcie sobie na śliczny korczyński
 8098   2, IV |           dotknął:~- Niech pani stanie i popatrzy!~Stanęła i w tej chwili
 8099   3, V  |              nietajoną ironią w twarz mu popatrzyła.~- Czy mnie słuch myli,
 8100   3, IV |           niezawodnie ku wszelkiej innej popchnąć by musiała, siła przekonań
 8101   1, V  |                     wybuchnęło zza płotu popędliwe zapytanie. - Czy to Anzelm
 8102   1, V  |                 otrzymał? - znacznie już popędliwiej rzucił przybyły i coraz
 8103   2, III|        ściernisko rozległ się krzyk jego popędliwy i głośny - a czyje to żyto
 8104   2, V  |                dziadka z ziemi podniosła popędliwym gestem usuwając Jana, który
 8105   3, III|        Domuntówna kulawego konia gałęzią popędzała i mijała świątecznie ustrojone
 8106   3, III|               ręce, kulawego konia dalej popędziła. Domuntowie zaś z odkrytymi
 8107   3, IV |                 i lud, i sprawiedliwość, popełniacie błąd gruby i grzech przeciw
 8108   3, IV |               podłości i zaprzaństwa nie popełnił, a w pracy, choć poziomej
 8109   2, II |                swoje pokoiki.., ja znowu popełniłem szaleństwo, tak, przyznaję
 8110   2, II |            jeszcze ciężkich grzechów nie popełniły, za które czułbyś się w
 8111   2, II |            rozsądkowi i postępowi kobiet popełnionym z wybuchającym na nowo zapałem
 8112   3, II |                błękitna krew płynie, czy popielata, czy czerwona, jest darmozjadem
 8113   1, VI |                  wiotkie gałęzie, ówdzie popielate wierzby wykrzywiały we wsze
 8114   2, V  |                 suche polanka obejmował. Popielaty królik spod pieca wyjrzał.
 8115   3, II |                 wieczne gryzienie siebie popielcową myślą:~"Prochem jesteś!"
 8116   3, I  |             marmurowe i gipsowe posążki, popiersia, grupy, kawałki spłowiałych
 8117   1, VI |               Chrystusowej męki, płaskie popiersie Marii, z tkwiącymi w nim
 8118   3, III|                cały choć wstrzemięźliwie popijane miód i piwo twarze te oblewały
 8119   3, III|               przeplatanych umiarkowanie popijanym miodem i piwem, zasiadano,
 8120   2, V  |                 zetknięcia się z gliną i popiołem zabezpieczają.~Na zydlu
 8121   3, I  |                  były urny do chronienia popiołów ludzkich, łzawnice, dziwnych
 8122   3, III|              przy nim, na tym polu także popisać się spróbował. Po kilku
 8123   2, I  |             atrament i w kilku miejscach poplamił nim pomalowaną na czerwono
 8124   2, I  |            sprzętów swawolni jej synowie poplamili piaskiem i atramentem, pył
 8125   2, I  |            łokcie obnażonymi i twarogiem poplamionymi rękami, wypadła z kuchni,
 8126   2, V  |                  niedobrze, że na Mogiłę popłynąć nie mogłem, a nocne spacery
 8127   2, IV |                 na drodze z panną Martą, popłynął ze stryjem na Mogiłę i z
 8128   2, III|                 ufnie i odpowiedziała:~- Popłynę z panem.~Tuż obok zielonej
 8129   2, IV |                 odbił się w rzece, która popłynęła szafirem i złotem, a nad
 8130   3, II |                  gdyby mu żyłę przeciąć, popłynęłaby z niej krew tak błękitna...
 8131   1, III|                  niedzielę do lasu sobie popłynęli, grzyby zbierali i tak było
 8132   3, IV |                posadzce smugami księżyca popłynęło długie westchnienie:~- Nie
 8133   3, IV |              domu zegar ścienny ogłaszał popółnocne godziny, a Benedykt jeszcze
 8134   3, V  |            poszłam... za to teraz pójdę, popracuję z nimi trochę, a potem,
 8135   3, II |              zbłądziłam, ale ty błąd mój popraw. Pomyśl, głęboko pomyśl
 8136   2, V  |                 kruczkiem drzewo w piecu poprawiając uśmiechnęła się Antolka.~
 8137   2, II |              warkocz i kokardę na głowie poprawiała i machinalnie już osuwała
 8138   2, III|           powietrze, a pranie to jeszcze poprawiały w domu dopóty, dopóki koszulom
 8139   2, I  |            podstawowych i minimalnych, o poprawianiu historycznych błędów itd.
 8140   3, II |           ubliżać nie chcę. Młody jest i poprawić się może, bo ja słyszałem
 8141   1, V  |               nieśmiałością. Coś u pługa poprawiwszy wyprostował się, na konie,
 8142   2, I  |            poprawił.~Ale ona żartobliwej poprawki tej nie słysząc mówiła dalej :~-
 8143   3, V  |               ale na tą chwilę żurnalową poprawność i sztywność utracił. Justyna
 8144   3, II |                na śmierć zapracuj się, a poprawy losu swojego nie otrzymasz...~-
 8145   3, III|                 nami a panem Korczyńskim poprosim.~Fabian przeciw temu zamiarowi
 8146   3, IV |            Kazimierz Jaśmont sam za uzdę poprowadził swego pięknego, czarnego
 8147   1, IV |                czołem przerzniętym kilku poprzecznymi zmarszczkami, ze zwiędłymi,
 8148   2, IV |           książki, co u stryja są, dawno poprzeczytywane, a insze...~Tu przerwał
 8149   1, IV |          męczarni, które przez kilka dni poprzednich przebywała. Już przyjazd
 8150   2, I  |             dziedziniec wpada pana swego poprzedzając.~- Co ja z tym fantem pocznę? -
 8151   2, III|               gorącą. Przez parę tygodni poprzedzających porę żniw w Bohatyrowiczach
 8152   2, III|           wielkim, czarnym wyżłem, który poprzedzał dwóch środkiem ogrodu postępujących
 8153   3, I  |          powtórzył się wypadek, który ją poprzedził. Umysł miała zbyt oświecony,
 8154   2, V  |                 jego myślom i żądaniom w poprzek nie stanę, owszem, dopomóc
 8155   1, VI |                   ostrymi rozpęknięciami poprzerywane i kolczystą wikliną zjeżone,
 8156   3, I  |                  jedną, wolałaby o wiele poprzestać na najskromniejszej mierności
 8157   2, II |                 roku na połowie tej sumy poprzestali... Kilka tysięcy mógłbym
 8158   3, I  |            doskonale gotował. Matka jego poprzestawała dawniej na starych i trochę
 8159   3, III|             rozwidniło się, rozszerzyło, poprzestronniało. Najlżejszy pył, po niedawno
 8160   3, III|        przynajmniej folgę jaką da, czasu popuści, żeby i swoje odebrać, i
 8161   3, III|                 lejców zbytnio żonce nie popuszczaj, a to pamiętaj sobie, że
 8162   3, IV |                mię ku ciemnym otchłaniom popycha...~Mówił to cicho i z tym
 8163   3, IV |         nieopisaną mękę i że ku tej męce popychała go, tak jak niezawodnie
 8164   3, III|                  broń Boże, i ekonomskie popychanie dobrowolnie wystawiać się
 8165   1, IV |                  się... myślę... A ty co porabiasz?~- To co i dawniej: mamie
 8166   2, IV |                im umykając, a dziobem je porąc. Nie było samotnym; przed
 8167   3, III|            niejeden raz z narażeniem się poradą i pomocą jemu służył?~-
 8168   3, III|                obejrzeć, zaraz bym mu co poradził od wszelkiego konowała lepiej!~
 8169   2, V  |                 opowiadała drugiej - tej poranionej, zestarzałej, gorzkiej i
 8170   2, V  |          jutrzenki zaróżowioną, operloną poranną rosą i stąpającego po niskiej
 8171   2, V  |              blade, cierpiące źrenice ku porannemu niebu podnosił. Lecz któż
 8172   3, II |       wykrzywiane, strzecha miejscami od porastającego ją mchu zielona, miejscami
 8173   1, I  |                 zieleniejące od z rzadka porastającej je trawy; ku nim, niby strumienie
 8174   1, III|                 należące. Dotąd z powodu porastających je sosen i jodeł nazywało
 8175   3, III|            spólnie pogadać i pomyśleć, i poratować się w potrzebie. Tedy ja
 8176   1, IV |                  poczęła kawę do starych porcelanowych filiżanek.~- Franek! - zagrzmiał
 8177   1, II |              połyskiwała kryształowymi i porcelanowymi cackami; na etażerkach leżały
 8178   1, IV |              staroświeckimi naczyniami z porcelany i kryształu i ciężkim, również
 8179   3, IV |         przygarbionymi trochę plecami do poręczy jego jakby przyrósł; od
 8180   1, V  |                 trawą i dzikimi kwiatami porosłą drogę.~- Czy pan ojca swego
 8181   1, V  |                dość blisko stały wzgórza porosłe drzewami; naprzeciw, jak
 8182   1, I  |                  Szły samym skrajem pola porosłego gęstą pszenicą. Biała i
 8183   1, VI |              siwym mcherz1 w tym miejscu porosły służył za oparcie przygarbionym
 8184   2, I  |                  gdzieniegdzie chwastami porosłym dziedzińcem, po łagodnej
 8185   3, III|                błyszczały, że Jaśmont je porównał do brylantów ognie sypiących,
 8186   2, IV |             upływały marnie, bezczynnie. Porównywała siebie czasem do kamienia
 8187   3, IV |                pani teraz trochę z echem porozmawia! - poprosił Jan.~Zbliżył
 8188   2, I  |                  urodzaju i cenach zboża porozmawiawszy na ganek wyszła.~Na dworze
 8189   3, V  |                 niespokojna. Sprzeczki i poróżnienia z wujem lękała się.~- Chodź! -
 8190   1, IV |             opuszczały. Gasnącymi oczami porozumiała się z Justyną, która wstała
 8191   2, II |                 ożywionymi gestami cicho porozumieli się ze &127;sobą, z sali
 8192   3, I  |                przez podkreślenie w znak porozumienia zamieniony. Szukał, nie
 8193   1, III|                 to przynajmniej niejakie porozumienie. Pośpiesznie więc przysunął
 8194   2, III|                  przelęknionymi oczami i porozwieranymi usty. Widowiska takie nieczęsto
 8195   3, I  |                stryja zbiegły się na tym portrecie: pierwsze wyrażały miłość
 8196   2, I  |            komoda pod ścianą, dwa olejne portrety na ścianie, toaleta z wielkim
 8197   3, I  |             ofiary. Jak martwy przedmiot poruszać się zdaje przez oczami tego,
 8198   3, III|         rozkładające, ramionami i wąsami poruszające. Po kilku minutach dopiero
 8199   3, III|             dworny, i wszyscy tam prawie poruszali się gibko, raźnie, z wielką
 8200   1, IV |              upajał i że zbliżenie z nim poruszało do głębi całą jej istotę.
 8201   2, III|      korczyńskiemu dworowi; inne jeszcze poruszały się naprzeciw piaszczystej
 8202   1, IV |                wzrostu i bardzo zgrabny, poruszeniami ciała i grą fizjonomii zdradzał
 8203   2, IV |                ku jakimś żywym i trudnym poruszeniom ciała i ducha. Pragnęła
 8204   1, III|              szczypawki, które przy lada poruszeniu kąsają w serce.~W gabinecie
 8205   2, II |              drżączka, która ręką ludzką poruszona wydaje się żywą, trwożliwą
 8206   2, III|               nie będę, ale językiem nie poruszyć, kiedy takie haniebne postępki
 8207   3, IV |                   aby temu zapobiec, nie poruszyłem...~Uśmiechnął się smutnie.~-
 8208   2, V  |             ludziom Pan Bóg dał dobrego, poruszyło się wtenczas i zagadało.
 8209   2, IV |                  gałęźmi jak wachlarzami poruszyły; na dno lasu niby welon
 8210   1, I  |                znowu ku drodze zwrócił i poruszywszy lejcami zawołał na konie,
 8211   3, I  |                wiecznie wiernej miłości, porwać nici pamięci wiążące ją
 8212   3, III|                   Amatorowie - muzykanci porwali je i z nimi do domu wbiegli.
 8213   1, III|                 to, aby kiedykolwiek nie porwały się ze szczętem. Lękał się
 8214   3, III|         Siemaszków, a małe Siemaszczanki porwanymi zostały przez ogromnych
 8215   3, V  |                 ach, jakże się cieszę!~I porwawszy ją wpół, śmiejąc się, w
 8216   2, I  |                  i drobnymi zmarszczkami porysowane czoło okrył aż po brzegi
 8217   1, IV |          wypuściła.~- Wieczna niedola! - porywając się z miejsca i do bufetu
 8218   3, I  |                stanowczo tyje! Co chwilę porywała go złość lub rozpacz, jednak
 8219   2, II |                 jednak Orzelski, ekstazą porywany, nie spostrzegł. Niezmiernie
 8220   2, II |               tak nisko głowę pochylał i porywcze swe i rozmachliwe zazwyczaj
 8221   2, V  |            powieki i znowu ze zwykłą swą porywczością i oburkliwością sarknęła:~-
 8222   3, II |            strony jednej, a w gorzkich i porywczych słowach wybuchającym z drugiej
 8223   3, IV |                żalu, obrazy, nadaremnych porywów i złorzeczeń, które wrą
 8224   3, IV |               dowodziła, że wszystkie te porządki i ordynki są przesądami
 8225   2, IV |                  naród, idea. Odwiecznym porządkiem padały na świat błyskawice
 8226   2, V  |                  bydła, i familia bardzo porządna: matka Giecołdówna z domu,
 8227   3, V  |                  się przestanie, domowe, porządne, regularne życie powróci
 8228   2, III|                 tylko to wiem, że nijaki porządny gospodarz nie zubożeje,
 8229   3, IV |                 ojcze - zawołał Witold - porzuć ten ton drwiący i rozjątrzony,
 8230   3, III|           troszkę rozmnożą się, wszystko porzucą, na koniec świata pójdą
 8231   2, III|               synku! Jadwiśki swojej nie porzucaj!" A on jak ofuknie: "Ja
 8232   2, IV |                 był mógł, byłby wszystko porzucił i na koniec świata skoczył
 8233   1, VI |           Polszczy. Dla jakiej przyczyny porzucili oni swój kraj rodzony i
 8234   3, III|                 osiodłany!~Przy kim mnie porzucisz, mój Jasiu kochany?~A po
 8235   1, VI |      urzędnikowskie lub oficjalistowskie posady zaskakując. Jeden i drugi
 8236   3, IV |                  i nad ścielącymi się po posadzce smugami księżyca popłynęło
 8237   2, II |             Marta doglądała froterowania posadzek dokonywanego przez kredensowego
 8238   3, IV |                 Musisz zawstydzić się za posądzenie, że twój ojciec kogokolwiek
 8239   3, II |        zadowoleniem, że można by go było posądzić o szczycenie się tym pokrewieństwem.
 8240   1, V  |          pochwyciła, na ławie przy sobie posadziła i objąwszy, w białe, ciemnymi
 8241   2, II |               byś ty, Leoniu, mozaikowej posadzki i fresków na suficie chciała...~
 8242   2, I  |                   która tuż przy ścianie posadzona gęste i teraz kwitnące swe
 8243   2, I  |                   myślała: czy też chleb posadzono już do pieca i czy kupcy
 8244   2, II |                      Teraz modnie salony posągami ubierać...~- U nas na pensji
 8245   3, III|                czarnych i twarzach jak u posągów kształtnych rozpoznawać
 8246   3, I  |              użytą została znaczna część posagowej sumy jego żony. Nikt się
 8247   2, II |                  w tej chwili na kształt posążka z czarnego marmuru siedział
 8248   2, I  |                 ożenił się ze mną i moim posażkiem długi opłacił, ja sama starałam
 8249   2, II |            słabości osunęła się znowu na pościel i ledwie dosłyszalnym głosem
 8250   3, III|            domyśleć, że łóżka z wysokimi pościelami, komody i skrzynie wyniesionymi
 8251   1, VI |        wszystkiego, że bali się jakiegoś pościgu i żądali skryć się przed
 8252   2, V  |                  wypukłych oczu z piwną, posępną źrenicą. Która z tych zmarszczek
 8253   3, I  |                  różne popadał, grubiał, posępniał. Niemniej, w rządach majątku
 8254   1, V  |              położeniu, sposobie życia i posępności oczu Benedykta. Domyślała
 8255   1, III|                przelatywał mu w piwnych, posępnych źrenicach...~
 8256   2, II |      uszczęśliwiać. Słuchał ich z trochę posępnym, a trochę żartobliwym wyrazem
 8257   1, II |                  pociągając wciąż wąsa i posępnymi swymi oczami na przeciwległą
 8258   3, II |                 i niejako w dumę wbijała posiadacza malutkiej Olszynki. Śmiech
 8259   3, I  |             ulegają. Była to halucynacja posiadająca dla niej wszystkie cechy
 8260   3, III|                   Naprzeciw niej Witold, posiadający tu znajomości bez liku,
 8261   1, III|                zaczerwieniony. Na czole, posiadającym kiedyś białość i gładkość
 8262   3, II |         uciechach serca?... Ja kiedyś je posiadałam, znam więc ich moc i wagę.
 8263   1, III|                 wydawać mogło. Z obszaru posiadanej ziemi Stanisław Korczyński
 8264   3, I  |            kwiaty. Nęcić ją zaczęła myśl posiadania obok siebie rozumnego i
 8265   1, III|          atmosfery świadczy najpewniej o posiadanych niegdyś zaczątkach skrzydeł.
 8266   2, I  |                  ziemskiej Olszynka była posiadłością możliwie najmniejszą. Wniosek
 8267   3, III|                 się to, co natura na nim posiała i co czekało tylko promienia,
 8268   3, II |           szczęście, które ci prorokuję, posiędziesz, bądź na uniżonego sługę
 8269   2, V  |                 tam nawet, gdzie jej nie posieją. Było to wieczne głupstwo...
 8270   2, V  |                chłodnik, z mleka, octu i posiekanej boćwiny złożony.~Ujrzawszy
 8271   2, III|             Widzi pani, jak bławatki już posiwiały! A takie były szafirowe,
 8272   3, II |                miał za odchodzącym ojcem poskoczyć i z ust rzucić w zamian
 8273   1, III|                ją ozłaca słońce. Wpadło, poskoczyło, rękami szyję Korczyńskiego
 8274   2, II |           fotelami zatrzymał swe drobne, poskrzypujące kroki i na jeden z fotelów
 8275   2, II |                 sekundę swych drobnych i poskrzypujących kroków nie zwalniając uśmiechnął
 8276   2, II |                natury wypadało, z lekkim poskrzypywaniem błyszczącego obuwia. Ręce
 8277   1, IV |             poczciwą babą, że byle tylko posłać po nią, zaraz przychodzi...
 8278   3, II |              gdzie mię do robotników był posłał. Biedny, kochany ojciec!~
 8279   3, I  |           Korczyna... Wzięłam ją sama od posłańca i tu położyłam... Musiałeś
 8280   2, IV |           odpowiedziała.~Zielone i wonne posłanie z liści było istotnie wygodnym;
 8281   2, II |                listem przywiózł dla niej posłaniec z Osowiec. Przysunęła ją
 8282   2, III|              stopami jego uginającym się posłaniu, ze ścierniska zjeżdżał
 8283   3, II |               ewentualnie... masz zamiar poślubić tego już teraz wszechstronnie
 8284   3, II |                  niewidzenia i kiedy już poślubiłeś inna, jeszcze nie mogłam
 8285   1, VI |           przybywali mężowie dla córek i poślubiwszy je nie odjeżdżali nigdzie,
 8286   3, V  |                  prowadził... ale go nie posłuchałam, nie poszłam... za to teraz
 8287   1, V  |             zawsze tylko byś się Alżusią posługiwała, a chłopcom wszystkie folgi
 8288   3, II |                 się o stół, bo może nogi posłuszeństwa jej odmawiały, powstała
 8289   1, V  |                konie, które głosowi jego posłuszne były jako dzieci, przed
 8290   2, V  |                  w chwilach przytomności posłusznym był jej jak dziecko, ku
 8291   3, I  |             wprawdzie dość piękne i mogą posłużyć za materiał do studium z
 8292   3, IV |                może by spacer na zdrowie posłużył. Dobrze niesie... jak na
 8293   2, V  |                  tylko o tym konkurencie posłyszał, aż kładł się od śmiechu.
 8294   1, VI |                podzielać". ~Odpowiedź tę posłyszawszy król myślał długo, aż odwróciwszy
 8295   1, VI |                 dodał - jeżeli pani żąda posłyszeć tę historię, to o moją fatygę
 8296   2, IV |               cichości i w tym szumieniu posłyszeli my jednakże na przeciwnym
 8297   2, V  |             myślisz, że o czymś ciekawym posłyszysz? Jakaś osobliwa historia...
 8298   2, I  |                  zeń kawał spory, miodem posmarowała i małej podała. Ząbki jak
 8299   2, V  |          ciemnego chleba złotawym miodem posmarowanego ze smakiem zęby zatapiając
 8300   3, IV |                 się nagle, zmieszał się, posmutniał znowu.~- Jednak, mój ojcze -
 8301   1, I  |                tym ścisku chustki z głów pospadały i tworzyły na plecach kapiszony
 8302   1, IV |                  o tym lękliwy nieledwie pośpiech, z którym gospodarz domu,
 8303   3, II |              karafce rękę ona wyciąga, z pośpieszną, lecz i pełną uszanowania
 8304   2, IV |                  paprociami słychać było pośpieszny szelest owadów; wiewiórka
 8305   2, III|             przybyłego wzniosła i żywym, pośpiesznym ruchem rękę ku niemu na
 8306   2, III|                 też był, aby z pomocą mu pośpieszyli, bo młodszy o lat kilkanaście,
 8307   3, III|             Domuntowie i kilka dziewcząt pośpieszyło. Na salę tańców weszła Domuntówna,
 8308   3, III|                  popadały lub na stołach posplatane od okrywającego je białego
 8309   1, IV |            przeszkodzić tej zresztą dość pospolitej igraszce, i w poczuciu bezsilności
 8310   3, I  |                  musi jakaś zdolność nad pospolity poziom go wynosząca, jakaś
 8311   3, I  |            słabością własną. Jak to! dla pospolitych i przemijających rozkoszy,
 8312   3, I  |          wysokością, na której stała nad pospolitymi duszami i istnieniami górując.
 8313   1, VI |                  panami, a najczęściej w pospólstwie bywa, a ona, czy to szła,
 8314   3, III|               małżeńskie gody jego córki pospraszani. Szeroko w powiecie słynęła
 8315   2, I  |                   błyszcząca od szkieł i posrebrzań, czterema pięknymi końmi
 8316   2, V  |                 poddankę nie poczytał...~Posrebrzane, pozłacane i paciorkowe
 8317   3, I  |                 na przypatrywaniu się za pośrednictwem druku różnym społecznym
 8318   2, III|                urabiający postać świata, pośrednicy otwierający łono ziemi dla
 8319   3, IV |              Wiwat pan Korczyński! Wiwat pośrednik nasz i orędownik! - co moment
 8320   3, III|                  mówiło:~- My tu pana za pośrednika i orędownika naszego zaprosili!~-
 8321   3, III|                  nie patrzącego. Może on pośrednikiem między ojcem a sąsiadami
 8322   2, III|              pękły! Ot, z dopustu bożego pośrzednik i jednacz jaki!~Zaperzony
 8323   3, III|              wzrokiem po otaczających ją postaciach i twarzach wodząc... Naprzeciw
 8324   3, IV |           książki padały... On coś wtedy postanawiał, i postanowienia nie dokonał,
 8325   3, I  |                nim bitwę stanowczą wydać postanowi. Dla bratowej miał on szacunek
 8326   3, I  |             planu, od tych względem syna postanowień nie odwiodą jej żadne rady
 8327   1, V  |                tak czuła się zrozpaczoną postanowieniem syna. Mogła ona z wielką
 8328   3, V  |             szalonego tego kroku dokonać postanowiłaś. Rozumiem... chcesz ścianą
 8329   3, II |              wieczór z Korczyna wracając postanowiłem bardzo poważnie, pomówić
 8330   3, V  |                  dwa miesiące pobrać się postanowili,.. przez ten czas, ty, Benedykcie,
 8331   3, IV |            przeszłość patrzał.~- Niegdyś postanowiliśmy byli wszyscy karczmy nasze
 8332   3, I  |             uczuć. Dopóki rzecz była nie postanowioną i w dalekich zaledwie przypuszczeniach
 8333   2, V  |                co ty o tym myślisz i jak postanowisz... Na swachę wykierowała
 8334   3, III|                 zechcę; jak każą, tak ja postąpię...~- Dobrze! owszem! jaż
 8335   3, IV |           przyszłam, żeby łgać i swojego postąpienia wypierać się, ale dla tej,
 8336   3, V  |                  kłamać: może i rozumnie postąpiłaś, dobrze wybrałaś... może
 8337   1, IV |                 Nagle opanowała siebie i postąpiwszy parę kroków naprzód rękę
 8338   1, III|                patrzysz na rzeczy, tobym postarał się wydobyć cię z tego nieznośnego
 8339   1, II |              kosztowne i piękne, a teraz postarzałe i spłowiałe, błyskały jeszcze
 8340   1, V  |         śpiesznie wiadra z wodą na ganku postarzyła i koromysło z ramienia zdjęła,
 8341   1, IV |             przywodzących żurnale mód, z postaw i ruchów, nic pod względem
 8342   2, I  |                 swych nie opuszczając, z postawami pełnymi powagi, wniebogłosy
 8343   3, V  |               tam pewno nawet fortepianu postawić gdzie nie ma... mnie tam
 8344   3, IV |                  i przez chmurną ambicję postawienia na swoim, i przez myśl o
 8345   1, III|            położenia, w jakim wy wszyscy postawiliście siebie. Sprzedaj Korczyn,
 8346   2, II |                 ciemnego słupa.~- Otóż i postawimy na swoim! otóż ciocia będzie
 8347   1, IV |                stołu, na którym tylko co postawiono wielki imbryk ze zgotowaną
 8348   2, III|                psów. Słychać było głuche postękiwania kobiet usiłujących prostować
 8349   3, III|                się naokół:~- Sama siebie postępkiem takim zeszpeciła!~- Śliczna
 8350   1, III|            spokojnego życia? Nie wszyscy postępkowi Korczyńskiego nadawali nazwę
 8351   1, III|                pan Andrzej nie tak pewno postępowałby z nami!~Słowa te ukłuły
 8352   3, II |                 polach, Witold i Justyna postępowali drogą z Bohatyrowicz do
 8353   2, III|                 kierunkach. Jedne z nich postępowały od okolicy ku wzgórzom;
 8354   3, II |                 rozszerzenia i ni w czym postępowania dla nas nie ma. Zewsząd
 8355   1, IV |             niepokojem oglądająca się na postępujące za nią dzieci. Kiedy pani
 8356   1, V  |                bo jak jeszcze troszkę tu postoi, znów pan Korczyński na
 8357   3, III|                 ciężkim, w tony zaklętym postrachem:~Jak to pięknie, jak to
 8358   2, II |                  i zwyciężonych wspólnie postrachów życia.:.~- Jan i Cecylia!~
 8359   3, II |                je i nikt nad nią żadnego postrachu ani pośmiewiska wywierać
 8360   3, III|                  osobliwego w tej pannie postrzec nie mogę!~Więc upodobała
 8361   2, V  |               miejscu ratunek dla siebie postrzegając do niego się udałem. Nie
 8362   2, V  |                   który przez nikogo nie postrzegany może sobie często pomodlić
 8363   1, V  |               kilku minut już stała, nie postrzeżona dotąd przez nikogo, podstarzała
 8364   2, V  |                 o wzajemności upewniają. Posunąłem się tedy... i odprawiony
 8365   3, II |                 usiądź, kuzynie, proszę!~Posunęła ku niemu krzesło i sama
 8366   1, IV |                naczelne pary, za którymi posunęło kilka innych, daleko skromniej
 8367   1, II |                 zdradzały do niedołęstwa posuniętą fizyczną słabość, drobne
 8368   2, V  |          zupełnie już uspokoić można, bo posuwając ku niemu krzesło przemówił:~-
 8369   3, III|                  widać także było szybko posuwające się pługi, z cichym chrzęstem
 8370   1, III|                 nic zrobić nie mogą: dla posuwania się wozu naprzód - wołów
 8371   1, V  |           wzajemnie. Im dłużej grał, tym posuwiściej i z większym rozmarzeniem
 8372   3, III|           przestała; Kazimierz Jaśmont w posuwistych poskokach ku wrotom pobiegł;
 8373   3, I  |             świętości: obrazki, posążki, poświęcane paciorki itp. wydawały się
 8374   3, II |                 którym własną przyszłość poświęcić przyrzekał.~Przed kilku
 8375   3, I  |                 który dla celów wysokich poświęcił życie, zdjąć z siebie nawet
 8376   2, V  |                   w wianki na Boże Ciało poświęcone, w palmy wielkanocne, w
 8377   3, III|                  na pagórku piaszczystym poświęcony medalik na szyi zawieszała?~-
 8378   1, IV |                  natchniony daleko kędyś posyłał: Lotne marzenia i skrzące
 8379   3, II |               Elżusi, która narzeczonego posyłała to po osobną miseczkę dla
 8380   1, V  |                 Ja jemu przekleństwa nie posyłałem i nigdy nie poszlę...~Spłowiałe
 8381   1, IV |                  które spojrzenie to jej posyłało, zdjąć musiały zarazem trwoga
 8382   1, VI |            obdarował, aby tylko wszelkie posyłki jemu sprawiali, i dla tej
 8383   1, IV |                 koniec, w nieładzie już, posypała się młodzież płci obu pod
 8384   2, IV |                  zawsze później większej poszany i od męża, i od jego familii
 8385   2, III|              żony w dziwne zęby i wykąsy poszczerbionym został, powstał kłąb zwikłanych
 8386   2, III|                  to, zdaje się, do grobu poszedłbym zaraz. ~W kuchni wesoło
 8387   1, VI |           biernie na tę scenę patrzał.~- Poszedłbyś i dopomógł Jadwiśce dziadunia
 8388   1, VI |                ona także z ochotą i dumą poszłaby na krańce ciemnej jakiej
 8389   2, III|              romansowymi książkami i żąć poszłaś - brawo!~Śmiejąc się i w
 8390   1, V  |                nie posyłałem i nigdy nie poszlę...~Spłowiałe jego oczy spojrzały
 8391   1, V  |              człowiek patrzył, a wniwecz poszły; nie takimi nadziejami karmił
 8392   1, II |                 pani i Justynka piechotą poszłyście do kościoła. Mówił, że w
 8393   3, III|                  żywego trzeba jej tylko poszukać. Raz pan Korczyński na całe
 8394   3, I  |              jego poda złotą kądziel. Do poszukiwań tych zachęcał go także mąż
 8395   3, I  |                 był w nim archeologiczne poszukiwania, które przez tygodni kilka
 8396   1, IV |              Maria! Obudziłem się cały w potach i nazajutrz chodziłem jak
 8397   3, III|               Wyglądał tak, jakby mu coś potajemnego serce zjadało. Ledwie przywitał
 8398   3, III|           mówności każdy mógł poznać, że potajemnie dręczył go dolegliwy frasunek.
 8399   3, II |            wszystkiemu, co mówiła, głową potakiwał.~Wtem u ogrodzenia z desek
 8400   1, VI |               myśl królewską odgadując i potakując głowami razem krzyknęli:~"
 8401   2, I  |               Dziewczynka czyniła głową, potakujące ruchy oznaczające zrozumienie
 8402   3, V  |                  na weselu twoich dzieci potańcować! Wieczny śmiech! wieczny
 8403   3, I  |            doskonały i niedościgniony, w potęgę i dobroć najwyższą i opiekuńczą
 8404   3, III|              wzbijał się chór głosów, to potężniej, to słabiej, to przeciąglej,
 8405   1, IV |                 W miarę rozwijania się i potężnienia tonów spod smyczka jego
 8406   1, V  |              dwudziestoletnia, wysoka, z potężnymi rozmiarami ciała i twarzą
 8407   2, I  |                  ona wcale nie dba. Wtem potknęła się i jak długa upadła.
 8408   3, I  |                  najemników rozkopywało, potnieli od upału, prawie ślepli
 8409   3, II |                  się okaże! - jak grzmot potoczył się śmiech Starzyńskiego.~
 8410   3, II |               gdy przerwał się na chwilę potok jego wpółzgryźliwej, wpółżałosnej
 8411   2, II |          pytaniami swymi otwierał ujście potokowi wartkiemu i naciskał grunt
 8412   1, V  |               stare wiśnie stały, całe w potopie czerwonych jagód. Środkiem
 8413   2, III|                 kamieniami, które nogami potrącać i odpychać trzeba.~- Niech
 8414   2, IV |            wyobrażają sobie, że wszystko potrafią; ani do tych, którym rojenia
 8415   1, V  |                  nie urodził się, kto by potrafił mnie zbałamucić! Do sąsiada
 8416   3, II |           zbliżała się powoli. O, ta nie potrafiłaby pewno rozkazywać narzeczonemu
 8417   1, III|                 robić i nie wiem, czy ty potrafisz, bo mnie dotąd tylko na
 8418   1, VI |                na czole przesunął, głową potrząsał. ~- Chociaż względem niektórych -
 8419   1, IV |             wiejskiego z natchnieniami i potrzebami artysty... Przy tych ostatnich
 8420   1, VI |                  jak kto chciał co sobie potrzebnego kupić, dawał skóry zdarte
 8421   2, II |             przedmiotów do ubierania się potrzebnych. Przy tym i sama rzucała
 8422   2, II |                 troski.~- W zeszłym roku potrzebowaliśmy dom nasz powiększyć i trochę
 8423   1, V  |               czuła, że upadające Osowce potrzebowały wzmocnienia i podpór: Ale
 8424   1, IV |                teoriami, że wygłaszać je potrzebujesz zawsze i wszędzie... Jest
 8425   3, II |           lekceważeniem.~- Kiedy już sam poturbujesz się dobrze nad gospodarstwem
 8426   2, II |              cywilizacji, fałszem jest i potwarzą na cywilizację rzucaną.
 8427   2, I  |                 najmniejszą. Wniosek ten potwierdzała wieś chłopska pomiędzy łąkami
 8428   2, III|                  matkę sobie mają?~- Nie potwierdzam i nie zaprzeczam - filuternie
 8429   2, V  |            piękność moja przejmowała. To potwierdzenie świadectwa, które tyle już
 8430   2, IV |                strony sunęły, do wodnych potworów podobne, rudlami jak olbrzymimi
 8431   3, II |                  że ci czasem aż ciężkie poty na skórę wystąpią, wtedy
 8432   2, I  |          konfitur spodków. Tuż obok niej potykając się co chwilę o rozwiązane
 8433   3, V  |               wszystkie myśli z głowy mu pouciekały, oprócz jednej, uporczywie
 8434   3, I  |                ludu i zawiązywania z nim poufałych węzłów dopomagać mu nie
 8435   1, III|                lubiła, usłanych pokojach poufnym swym mawiała:~- To cały
 8436   2, I  |                 rzeczy...Advienne ce que pourra.... I chwila przyjemności
 8437   2, I  |               się do niej prawie rajskim powabem. Odpocząć nieco po kilkunastoletniej
 8438   1, IV |                  wygląda jeszcze młodo i powabnie, nie chciała okazać się
 8439   1, II |             połknęła proszek. Miała tyle powabu i gracji przy połykaniu
 8440   2, V  |             weselą się; tańczą. "Czy oni powariowali?" - myślę sobie, słupem
 8441   1, VI |                  z zapytaniem jakimś lub powątpiewaniem, ale jeden, wysoki i poważnie
 8442   1, IV |        przemagała wyniosłość. Jak wysoce poważali ją członkowie jej rodziny,
 8443   3, II |            wyższego w świecie stanowiska poważanie i butna z własnej niezależności
 8444   1, IV |                wschodów ganku, na którym poważni panowie już przy kartowych
 8445   3, I  |                 układ i mowa, jakkolwiek poważniejsze i powściągliwsze, niż powszechnie
 8446   1, IV |                 stoły kartowe, ale grono poważnych panów jeszcze do gry nie
 8447   2, II |            Europy, że, od jakiegoś czasu powędrowały już dalej, do innych części
 8448   2, V  |                 jak teraz wyglądasz? czy poweselałaś? Potem delikatnie naprowadziła
 8449   1, III|                 wszystko, uścisnąć cię i poweseleć... A ty tylko narzekasz
 8450   2, V  |        wytłumaczył mu ją jeden z lekarzy powiadając, że choroba to jest więcej
 8451   1, III|            aureolę rycerską i poetyczną. Powiadano, że dziwnym tylko zbiegiem
 8452   2, II |             Serek mam doskonały i świeże powidła. Chcesz? ha? Chodź do nas!~-
 8453   2, III|               raz wraz nakazywał: "Mamie powiedzcie, że Antolka zdrowa i dobrze
 8454   3, V  |                  otwarcie i stanowczo mu powiedziałam, że wszystko o nim Justynce
 8455   3, II |            wiadomo co dokazuje, a lepiej powiedziałby, czy Janek prędko przyjedzie?~
 8456   1, V  |                jej życie? O! naturalnie, powiedziano jej to kiedyś i sama to
 8457   2, IV |                Chyba też ziemia i drzewa powieją cmentarnymi woniami jadłowcu
 8458   2, III|                  a jutro przeciwny wiatr powieje i daleko odegna wszystko,
 8459   3, III|             wachlarza to jedną, to drugą powiekę przyciskała, oczy zaś jej
 8460   2, II |                  zdawały się rozszerzać, powiększać. Przerwała na chwilę czytanie.~-
 8461   3, IV |            wschodzącego księżyca, prędko powiększał się, zaokrąglał, podnosił,
 8462   2, II |               zawsze byłem zdania, że te powiększanie domu, te oranżerie i te
 8463   3, V  |              cofnąć musiała.~Kirłowa tym powiększeniem się towarzystwa do najwyższego
 8464   3, I  |            umysłach sztucznemu wydęciu i powiększeniu uległy. Dla pani Andrzejowej
 8465   2, II |                 spodziewa się osiągnąć z powiększonej swej gorzelni i nowo przez
 8466   2, V  |               Jan umiejętnie prowadził i powiększył; dorodny i szanujący go
 8467   2, II |                     stryjeczny brat mój, powiększywszy znacznie swą fortunę, posiada
 8468   3, I  |                  i patrioty, była mu ona powiernicą, pomocnicą, wspólniczką,
 8469   1, III|                  mieć pod ręką lektorkę, powiernicę i podawaczkę lekarstw. Tak
 8470   2, I  |               krewnym współczującego jej powiernika. Opowiadała mu jak przed
 8471   3, I  |                 Po raz pierwszy Klotylda powierzała matce męża swoje obawy i
 8472   1, I  |          uderzały one niezupełnie zwykłą powierzchownością. ~Kobieta z chustką była
 8473   3, I  |         wahających się nieco skłoniła do powierzenia jej synowi siedemnastoletniego,
 8474   1, IV |                dzieckiem, twemu sumieniu powierzonym. Ona cię kocha... a moja
 8475   3, III|                wraca. Parobkowi bydlęcia powierzyć nie chciała, boby je gorzej
 8476   3, III|              Domunta nadbiegały, Marynię powierzywszy, ochotnie i ciekawie za
 8477   3, I  |                 Panowały w nich poezja i powieść, jedna i druga w specjalnym
 8478   2, IV |                 albo na pierwszej gałęzi powiesił.~- Dziecko albo stary, to
 8479   2, IV |                 medalik jakiś na szyi mu powiesiła; stało i więcej ludzi różnych
 8480   1, I  |                 Musisz pogodzić się albo powiesisz się chyba czy utopisz się...
 8481   2, III|                  przetykanej kwiatami, z powietrznych ruchów sprawianych przez
 8482   1, I  |         rozwiniętą chustką jak chorągwią powiewając.~Kobietę z kwiatami trudno
 8483   1, IV |               ogrodzie, w którym i wiatr powiewał, i słońce jeszcze silnie
 8484   1, I  |                  wraz z długim ramieniem powiewała jak sporej wielkości chorągiew.
 8485   1, VI |                  warzyw delikatnym lasem powiewały cienkie kminy i lebiody,
 8486   2, IV |               tuż, tuż, przy najlżejszym powiewie, w delikatne liliowe dzwonki
 8487   3, III|                 czekało tylko promienia, powiewu, aby urość w kwiat, kłos
 8488   3, III|                 nie zapracować, zasłużyć powinnam!~U brzegu śliwowego gaju
 8489   1, II |          krzyknęła. -Toż Widzio i Leonia powinni już od godziny być tutaj...
 8490   1, IV |             każdym względem i że panowie powinniście ogromnie wziąść się do pracy
 8491   2, II |           fundamentem społecznej budowy. Powinniśmy podtrzymywać się wzajem,
 8492   2, II |                ho-no-ru, a także za miłą powinność pokrewieńską i przyjacielską,
 8493   3, IV |             kiedy i z krzesłem w senacie powinszujesz. Jakie by tam nie były twoje
 8494   2, IV |                 tędy, kędy trzeba, panią powiodłem. Ślepota jakaś na mnie napadła...
 8495   3, IV |                masz dobre plecy. Ot tak, powiodło się mnie na służbie, za
 8496   1, V  |                  i obojętnym spojrzeniem powiódłszy po Justynie z szerokim uśmiechem
 8497   2, II |             przyznaję to, sza-leń-stwo - powiozłem, je wszystkie za granicę...
 8498   3, III|               się najwięcej. Jednak przy powitalnych okrzykach, przy wzajemnym
 8499   1, V  |            otrzymywane, namiętne radości powitań, przyrzeczenia, przysięgi,
 8500   1, II |                panią domu pierwsze słowo powitania, nie rzekł jeszcze nic...
 8501   3, III|            kiedyś znali i ku niej szli z powitaniem. Każdy jej przypominał,
 8502   3, III|                dłoń gorąca, twardą skórą powleczona, a jednak dziwnie miękka,
 8503   3, IV |                jednocześnie i wody rzeki powlekały się szarością, po której
 8504   1, I  |                 odkrytą głowę, rumieńcem powlekły śniade jej policzki; zarazem
 8505   3, I  |                 pragnęła, ale aby do jej powłoki końcem palca dotknąć, ciężko
 8506   1, III|                inaczej. Rachuba więc nie powodowała nią bynajmniej, kiedy ze
 8507   3, III|                 drużbant, czy to ambicją powodowany, czy dla rozweselenia Jadwigi,
 8508   2, V  |                  i przez listy my o jego powodzeniach i promocjach wiedzieli...
 8509   1, II |               rozkoszą. Kirło, zachęcony powodzeniem swym wobec dam a na obecnych
 8510   3, IV |               świetna. Jakkolwiek bowiem powodziło mu się na służbie, funduszu
 8511   2, IV |                  girlandy mnóstwa odmian powoi, bluszczów i widłaków. Tu
 8512   3, III|          pomrukiwali pięknej sposobności powojowania żałując Jeden z nich nawet
 8513   3, II |                   na pedagoga nie miałem powołania nigdy i do kształcenia żony
 8514   3, III|              odpoczynku i zabawy, pomimo powolnego wychylania niedużych czarek
 8515   2, V  |             milczeniu słuchała mowy jego powolnej, częstymi milczeniami przerywanej,
 8516   3, II |                Mowa jego stawała się też powolniejszą; kilka razy zająknął się,
 8517   3, I  |               krok jego stawał się coraz powolniejszym, a wzrok coraz więcej wzgardliwym
 8518   3, III|        uniesienia ochłonąwszy do zwykłej powolności mowy i ruchów wracać zaczęli.