Tom, Rozdzial

 9029   2, IV |                  i zgiełki. Ja wtedy tak przeląkłem się, że całego mnie trząść
 9030   1, II |                którym widocznie usiłował przełamać jakieś lody lekceważenia
 9031   1, V  |                   tak jak i dawniej; nie przełamywał nic i żadnych wysileń nie
 9032   1, V  |                 przeszkód. Te przeszkody przełamywano dokoła niej z wyrzekaniami,
 9033   1, III|              wraz z życiem całego ogółu, przelane w formę nową, zapotrzebuje
 9034   3, II |                  i niestałych skrzydłach przelatującym z róży na różę? Czy tu ziemia
 9035   1, II |                    Źrenice jego błyskały przelatującymi w nich iskrami; patrzał
 9036   3, III|                 motyl z grzędy na grzędę przelatuje, nim na jednym kwiatku siędzie,
 9037   3, III|                 aby z kwiatka na kwiatek przelatywać i tylko sobie różne zabawki
 9038   2, IV |                  potem pokażą się znowu, przelecą i polecą Bóg wie dokąd!~
 9039   1, I  |                turkusy i że w tej chwili przeleciała w nich błyskawica. Ale wnet
 9040   2, III|            wybuch śmiechu lub powietrzem przeleciało głośno wykrzyknięte imię,
 9041   2, III|                 lawą, która sokiem życia przeleje się w żyły ludzkości. Ulewą
 9042   2, V  |               pracy, jaką bym tam miała, przelękłam się... "Co tam - myślę -
 9043   2, I  |                pokoju uciekała. Naprawdę przelękły się tylko siedzące w kotuchach
 9044   3, II |                   zbiedzeni, skłopotani, przelęknieni... Stąd płynie melancholia,
 9045   3, I  |                  jak dziecię zdziwione i przelęknione stawała wobec wszelkiej
 9046   2, I  |                tu dochodzące napomnienia przelęknionej maki odpowiedzi malca wypowiadane
 9047   2, III|              zrywał się ptak spłoszony i przelęknionym lotem przerznąwszy powietrze,
 9048   2, III|                  bójki zwróciły twarze z przelęknionymi oczami i porozwieranymi
 9049   2, IV |                 dołu i wielkimi kroplami przelewającej się wody. Co to było? Czarodziejska
 9050   1, VI |                  w rozłożystych i srebro przelewających topolach, zza innych ciemne
 9051   2, IV |                przybierające, z brzegami przelewającymi się w coraz nowe linie i
 9052   1, III|             jałowymi. Wszystkie siły swe przelewał na ten warsztat, na którym
 9053   3, IV |            ŕruchome, niby żywe, płynęło, przelewało się, mieniło i jak w zwierciadle
 9054   1, III|                 rumaka powoli, stopniowo przelewały się w grubą i ponurą, ale
 9055   2, II |                stosu bielizny, którą już przeliczyła, i na siedzącą u okna Justynę
 9056   2, V  |            wieczora tylko kawałek chleba przełknąłem, a i Jankowi po tej kąpieli,
 9057   1, V  |                czegoś, czegoś więcej nad przelotną znajomość, co niegdyś zachodzić
 9058   3, I  |                 tym rzadko, przypadkowo, przelotnie i niewiele go to wszystko
 9059   1, IV |                  słodyczy. Był to jednak przelotny błysk, po którym grzecznie,
 9060   1, IV |             czasie obiadu szturmowali ją przelotnymi, ale znaczącymi spojrzeniami,
 9061   3, II |                 mogą w tych okopconych i przeludnionych izbach? Mówiłeś przed chwilą,
 9062   1, V  |                wzbijało się morze woni z przemagającym wszystkie inne zapachem
 9063   1, VI |                 domów, gatunkami drzew i przemagającymi barwami roślin ze sobą różne.
 9064   1, IV |       wyniosłości i skromności, w którym przemagała wyniosłość. Jak wysoce poważali
 9065   2, III|             różnych farb, Biała i różowa przemagały wszystkie inne. Były to
 9066   2, IV |                człowiek w progu świątyni przemawia. - Może pięć lat nie byłem...
 9067   1, VI |             czasem z wybuchającą energią przemawiając:~- Niech dziadunio uspokoi
 9068   3, III|          wsłuchiwał się to w pojedyncze, przemawiające głosy, to w wybuchające
 9069   3, I  |           rozkochanym w niej człowiekiem przemawiało goręcej, niżby ona spodziewać
 9070   3, IV |           drwiący i rozjątrzony, z jakim przemawiasz, ilekroć pewnych stron życia,
 9071   1, II |       nieubłaganie proceder swój wiodącą przemianę bogactwa w nędzę.~W przyległym
 9072   3, I  |               różnym społecznym drogom i przemianom, na ściganiu okiem nowych
 9073   1, III|           następnych wypadków przysypane przemieniają się w szczypawki, które
 9074   3, IV |            którego już w sobie nie czuł, przemienił się w głuchy i gorzki war,
 9075   2, IV |              Jana i Cecylii zielona góra przemieniła się w stromą, gładką i nagą
 9076   3, III|               Jak wprzódy hałas i wrzawa przemieniły się w szmer głosów rozważnie
 9077   3, II |                  niby w kamienną kolumnę przemieniona, czuła teraz, że na drodze
 9078   2, V  |                jego, w drzewnianą figurę przemienionego, my wszyscy z ojcem na rękach
 9079   2, IV |            kryształowych koronkach drzew przemienionych w grobowce czerwony gil
 9080   1, V  |               miast jeżdżą, za granicami przemieszkują, różne zabawy i rozkosze
 9081   3, I  |                Jak to! dla pospolitych i przemijających rozkoszy, choćby dla trwalszych
 9082   2, II |                  ze strony syna przymus, przemilczenia, chłód... Teraz gorzka uraza,
 9083   3, I  |               połowy, pierwsza ta, która przeminęła, uderzyła ją w serce i oczy
 9084   2, IV |               mogiły. Czyżby przez głowę przemknęła jej myśl, że był on od niej
 9085   1, V  |                 czuła, czym bywa i jakie przemoce wywiera szał krwi i serca...
 9086   2, IV |                  twarzy jego nie było. W przemoczonej koszuli, ze zmokniętą siermięgą
 9087   2, II |            gniewu i rozrzewnienia. Gniew przemógł.~- A dajcież mi święty pokój! -
 9088   3, I  |                  zniechęcenie i znużenie przemogło, roboty około starych okopów
 9089   1, IV |                Ale Różyc wszystkich tych przemów studentów słuchał ze spuszczonymi
 9090   3, II |               twoje najpotężniej w tobie przemówią... że raczej tu właśnie
 9091   3, II |               gości z ukłonami i długimi przemówieniami na wesele córki zapraszał.
 9092   3, I  |          malowniczości do wyobraźni jego przemówiły. Stojąc teraz przed żółtym
 9093   1, IV |                 ze swej pamięci? Czy nie przemówisz do mnie nigdy jak do przyjaciela
 9094   3, III|                  uległa...~W tym miejscu przemowy Elżusia, pomimo że twarz
 9095   2, V  |                 jakiegoś wynalazłaś. No, przemówże choć słowo! Czy oniemiałaś?
 9096   2, V  |           wiedziała, że kto niedźwiedzia przemoże, za nos go wodzić może.
 9097   2, I  |             sobie włosy z głowy wydziera przemyśliwając, czym i jak za nich zapłaci.
 9098   3, I  |         wykonywała nigdy, ale zręcznie i przemyślnie własnymi rękami sporządzała
 9099   2, IV |                  Jan. - Taką ten ptak ma przemyślność, że w tej twardej i gołej
 9100   1, VI |                  do tego czasu dziełom i przemysłom. Niektórzy prosili się,
 9101   2, II |           założonej olejarni; o łączeniu przemysłu z gospodarstwem rolnym;
 9102   3, III|              Teraz bierz sobie na uwagę, przenajdostojniejsza paro, ie kilka moich myśli,
 9103   3, V  |              Korczyn do Bohatyrowicz się przeniesie! No - z uśmiechem dodał -
 9104   2, V  |                    uszy głaszcze i serce przenika. To jest prawda, ale druga
 9105   1, IV |                 już życie tego człowieka przenikająca namiętność.~Justyna swój
 9106   1, I  |               jej w twarz falę dzikiej i przenikliwej woni, którą też ona od chwili
 9107   2, III|               myśląc, a wzrok jego coraz przenikliwiej i głębiej zatapiał się w
 9108   1, I  |             przez szczególną ognistość i przenikliwość oczu. Te oczy zdawały się
 9109   1, V  |             które stały się nagle bardzo przenikliwymi, badała wszystko, co działo
 9110   2, V  |                   wszystko to wiedzieć i przeniknąć mógł, o tym wątpię... Głęboko
 9111   3, I  |               abstrakcji i do namiętnego przeniknięcia się nimi, jak dziecię zdziwione
 9112   1, V  |               Kasztanowate włosy słońcem przeniknięte jeżyły się dokoła jej głowy
 9113   2, III|               Ostatnimi promieniami jego przeniknięty, kołami wozów i licznymi
 9114   3, IV |         zarzecznym borze, także blaskami przenikniętym, żółte pnie sosen wyraźnie
 9115   2, IV |                boru! Ileż przez ten czas przeniosło się po świecie hucznych,
 9116   2, IV |            kamienie z miejsca na miejsce przenosić, choćby piłę żelazną pochwycić
 9117   3, III|                 i obfitością czupryn tak przenoszący wszystkich, jak od wszystkich
 9118   3, II |                mając ona za synami braci przepada, a Zygmuś, kiedy siedział
 9119   1, VI |          sklepieniami liściastej zarośli przepadające. W rozpadlinie czuć było
 9120   2, V  |                  w wodę wpadła. Gdzie ty przepadałaś? Pewno sama jedna jak mara
 9121   1, V  |              którego rozmarzonymi oczami przepadało wiele kobiet, nie był zawsze
 9122   1, VI |               charakterem ludzkim, wcale przepadały. Jednakowoż po większej
 9123   2, II |          spacerujesz, nie wiedzieć gdzie przepadasz i nic nie wiesz, co się
 9124   3, III|                porę nie podał i wszystko przepadło. Ale nie koniec na tym;
 9125   2, I  |                  jej najdroższe nadzieje przepadną! Tymczasem robi, co może,
 9126   1, IV |                  muślinu, różową wstążką przepasana, śliczną musiała wydawać
 9127   1, I  |                 pozór półobręczy złotej, przepasanej jak purpurową wstęgą tkwiącą
 9128   1, VI |               sośninka pochylała się nad przepaścią. Powoli przecież żółte ich
 9129   3, I  |              desek ratunkowego mostu nad przepaściami unicestwienia i zguby, wytworzą
 9130   3, I  |                  a jak szmaragd zieloną, przepasywały dwie wstęgi rzek zbiegających
 9131   2, V  |                  ja teraz dobrych godzin przepędzam niżeli złych i o to już
 9132   1, IV |                tego zakątka i czas jakiś przepędzić w uroczej Szwajcarii, zdrowie
 9133   2, II |                  pamięcią sięgnąć mogli, przepędzili oni w tym miejscu z tą wielką,
 9134   3, III|           wyprawił!~Słowa te były kroplą przepełniającą czarę wzruszenia obecnych,
 9135   3, II |         chruścieli i melodyjnym wołaniem przepiórek do domu wracali, młodzieniec
 9136   3, III|                   naleśników, makaronów, przeplatanych umiarkowanie popijanym miodem
 9137   1, II |              ruch ustał zupełnie. Tratwy przepłynęły, rybackie czółna znikły,
 9138   2, III|                oślepia - z łuną rumieńca przepływającą po czole jej i policzkach
 9139   2, IV |               fal, sunęły ciemne odbicia przepływających pod niebem chmur. Nie były
 9140   1, I  |                 rzepaku wesołymi rzekami przepływała po łanach niskich jeszcze
 9141   3, III|              strumieniem myśli głowę jej przepływało, i przypominała sobie jasno,
 9142   1, VI |                wskróś promieniami słońca przepojonej. Z dala można by mniemać,
 9143   2, II |               wartkiemu i naciskał grunt przepojony ogniem.~- Dlatego - z kolei
 9144   2, III|                  latorością, co nowy las przepowiada, a jeżeli panu w jakiej
 9145   2, IV |               niespełna kwadrans, jak to przepowiadał Jan, ukazały się nad wysoką
 9146   3, III|             Królowa Saba przed Salomonem przepowiadała, że szatan, zaraziciel dusz
 9147   1, V  |               wypieszczony, delikatny, z przepowiadaną mu przez wszystkich otaczających
 9148   1, II |                  muzyką. Majątek, panie, przepracował... Ale gra za to... gra...~-
 9149   3, II |                 podając młody Korczyński przepraszał, że psa za sobą wiedzie.
 9150   2, V  |                idąc wybrzeżem rzeki albo przeprawiając się na jej drugą stronę
 9151   2, IV |               dwie drogi prowadzą. Można przeprawić się na przeciwną stronę
 9152   1, III|               najbliższego miasta w celu przeprowadzenia dość kosztownej i niebezpiecznej
 9153   2, II |             trochę z wujem i na ganek go przeprowadzić?~Młody człowiek, który plecami
 9154   1, I  |             Dlaczego on śpiewa "jesteś"? Przerabia sobie stare pieśni, błazen!~
 9155   1, IV |                 dawności i kilkakrotnych przerabiań.~Druga, łagodniejsza, z
 9156   3, II |           retorcie śmierci na marną parę przerabiane, wiara jej w geniusz i w
 9157   3, I  |                  odnawiania, ozdabiania, przerabiania użytą została znaczna część
 9158   1, IV |                babą, abym snami miał się przerażać -- zaczął - ale miałem jeden
 9159   1, IV |                pani zna przysłowie...~Tu przerażającą francuszczyzną zaczął: ~-
 9160   1, III|               się tym spostrzeżeniem nie przeraził, ale po nim przyszło wnet
 9161   2, II |       spostrzegła coś takiego, co ją tak przeraziło czy podnieciło, że dość
 9162   3, I  |         odpowiedzi na pytania, które jak przeraźliwe błyskawice umysł jej przerznęły,
 9163   2, IV |                  nią lękała się tak, jak przeraźliwego rozłamania życia na dwie
 9164   2, V  |                   Tylko co był świadkiem przeraźliwej zawodności ludzkich walk
 9165   3, III|               lecz tylko nieco ją zmącił przeraźliwy pisk psa, który okrutnie
 9166   2, IV |              ptastwa i jak zwariowane, z przeraźliwymi krzykami latały nad borem,
 9167   3, V  |               twarz widocznie pobladłą i przerażoną.~- Czego sobie życzysz,
 9168   3, V  |                On miotał się i, szczerze przerażony, temperament swój i zwykły
 9169   3, II |                  tobie...~- Mój ojcze! - przerażonym głosem przerwać chciał Witold.~
 9170   3, II |                tak wystraszonymi, prawie przerażonymi oczami patrzał, że Witold
 9171   3, II |              Wieczne dziwy! Czy myślicie przerobić się na chłopów?~Było to
 9172   2, III|                 rzeźbiarzy urabiającym w przeróżne wzory złoty fundament świata.
 9173   2, I  |                  sieni i będącej składem przeróżnych rupieci gruby sznur dostała. ~-
 9174   3, I  |           drobnego, ale które stanie się przerwą w nudzie i chłodzie jego
 9175   1, IV |               swojego wcale dla niej nie przerwały; ale w zamian, z przeciwległego
 9176   1, V  |               kiedy grał. Grał ciągle, z przerwami przez nieuchronne konieczności
 9177   1, V  |                zaszła aż w głąb równiny, przerwana płachtą zoranej roli, uparcie
 9178   3, III|         prunelowy bucik ubraną. To nagłe przerwanie ulubionej znać, lecz z uroczystością
 9179   2, II |                 zważając wcale, że czyni przerwę w domowym koncercie, oznajmiła
 9180   3, I  |             rozpoczęcia po czteroletniej przerwie nowego dzieła, drobnego
 9181   1, VI |                  Teraz ciszę tu panującą przerywać począł monotonny szmer hebla
 9182   1, IV |             uwagami i wykrzykami mowę tę przerywali. Najbardziej nawet ogorzali
 9183   3, IV |              nieskończonych nocy. Czasem przerywały sobie czytanie zamienianymi
 9184   2, IV |                już na piasku wybrzeża; w przerzedzającej się mgle deszczowej widać
 9185   1, II |         przebiegło skórę czaszki, aż pod przerzedzonymi i ufryzowanymi włosami.
 9186   2, III|          spłoszony i przelęknionym lotem przerznąwszy powietrze, nie wiedzieć
 9187   3, II |              zwykle rozwarły, zmarszczka przerznęła czoło. Silnie do głębi był
 9188   3, I  |         przeraźliwe błyskawice umysł jej przerznęły, byłyby dla niej gromem...~
 9189   3, I  |                  nie robisz, bo przecież przerzucanie tej książki, którą znasz
 9190   3, I  |               najpospolitsza z niewiast, przerzucić się z jednych objęć w drugie,
 9191   2, II |                 życia i ich rozłączenia. Przerzuciła kilka kartek i czytała znowu:~
 9192   2, IV |           żelazną pochwycić i drzewo nią przerzynać, byle to tylko na cokolwiek
 9193   1, V  |              pług u początku drogi owies przerzynającej ocierał sobie pot, który
 9194   3, II |           wielkim krzyku koników polnych przerzynanym ostrymi głosami chruścieli
 9195   3, IV |                 te porządki i ordynki są przesądami nigdzie już z wyjątkiem
 9196   2, V  |               nieśli. W tym szczególnym, przesadnie powolnym i delikatnym sposobie
 9197   3, IV |              zbytku i zamknięto w klatkę przesądu. Byłbym dziś może, jak ten
 9198   3, III|                nimi grzeczne ukłony. Nie przesadzały dziewczęta opowiadając,
 9199   1, I  |                  krok, to półtora zagona przesadzę... Wprost jakbym nad ziemią
 9200   1, II |                 poderwany, dwoma krokami przesadził pokój i zniknął. Pani Emilia
 9201   2, II |              miejsca i kilku susami salę przesadziwszy wpadła we drzwi do dalszych
 9202   3, III|                osobliwie też w śpiewaniu prześcigał wszystkich. Ale do pory
 9203   3, III|             przestał, to już go nikt nie prześcignie, nawet pan Jaśmont, który
 9204   3, I  |            dłużej lub krócej u kolan jej przesiadywali. Zstępować ku nim, mieszać
 9205   2, III|                Kobiety dłużej niż zwykle przesiadywały nad brzegiem rzeki stukami
 9206   1, III|          szczupły, z twarzą przez długie przesiadywanie na ławrach szkolnych trochę
 9207   2, V  |                 z Kirłową godzin ze dwie przesiedziałam, choć mnie aż z kanapy podnosiło,
 9208   2, III|                na polu prawie cały dzień przesiedziałem, tam pod laskiem, i tak
 9209   3, III|                  asystą długo za obiadem przesiedzieli, bo u początku jego swat
 9210   3, III|             pobiegli, dla pośpiechu płot przeskoczyli w tym samym prawie miejscu,
 9211   2, III|               Gomuły!~Dwa zagony jeszcze przeskoczywszy znowu obejrzał się i krzyknął:~-
 9212   2, V  |                   to my cię ani bić, ani prześladować nie będziem, bo za rozumni
 9213   2, IV |               kilka lat temu Fabian mnie prześladował, na kłótnie wciąż wyzywał
 9214   3, III|                czerwone jarzębiny ubrana prześladowała dziś ją jak mara, jak ogień
 9215   2, V  |                   Nie przeszkadzali, nie prześladowali, tylko wyśmiewali. "Ot,
 9216   3, I  |                  wieku z dalekich krajów przesłane lub przywiezione: jakaś
 9217   3, III|              kilka pozdrowień i zapytań, przesłanych jej zza płotu i od otwartych
 9218   2, III|                  lesie!~O piękna kalino, prześliczna malino,~Najdroższa z klejnotów,
 9219   2, II |            Czemużby nie! - zawołała - to prześliczne.., ja to widziałam...~I
 9220   1, IV |             jasnej barwy, z tyłu głowy w prześliczny, ogromny warkocz upięte.
 9221   2, III|                  biegł też, pod płotkami prześlizgiwał się, zagony ogrodów przeskakiwał
 9222   1, II |                  rybackie czółenko kręto prześlizgiwało się pomiędzy płytami; w
 9223   1, VI |             ogrody, przeskakiwały płoty, prześlizgiwały się pod ścianami, urywały
 9224   2, IV |              piaskom i wężowymi skrętami prześliznąwszy się pośród wielkich kamieni
 9225   3, IV |               parę godzin... byle trochę przespać się i odpocząć. Potem pójdziesz
 9226   3, III|                  mój Jasiu kochany?~A po prześpiewaniu tej pieśni męski już tylko
 9227   2, III|           uczucia ich i myśli krążyć nie przestają w przestrzeni i płonąć w
 9228   3, II |                 tak jak dawniej kochała, przestałabym w tej chwili... z gniewu,
 9229   2, II |                  okrywającym ją piśmie:~"Przestałaś lubić. muzykę, Justyno,
 9230   1, III|          wysokich albo wesołych i marzyć przestałem... Ale chciałbym czasem
 9231   1, I  |                 z jej twarzy. Zmysły jej przestały pić z kielicha rozkwitłej
 9232   3, III|            otoczyły nas granice, których przestąpić nam nie wolno, i znikąd
 9233   2, I  |               się istotnie, ale zaledwie przestąpiła próg pokoju, rumieniec znowu
 9234   1, III|                 to sobie wyobrażasz, ale przestarzałą i złej wody romansowością.
 9235   2, V  |               pan Jan z wielkimi paniami przestawając mnie za swoją poddankę nie
 9236   3, II |                   od dziecinnych dni nie przestawałem nie zżyłem się... nie przywykłem
 9237   2, I  |                  na świecie obchodzić go przestawało, ale Kirłowa zbiegła z ganku
 9238   3, II |                  w rękach z nogi na nogę przestępował, wzdychał i coś niewyraźnie
 9239   1, V  |                 przez nasze ubogie progi przestępowały takie znakomite nogi, a
 9240   2, III|                  chciała, z nogi na nogę przestępując, głową kręcąc, filuternie
 9241   2, V  |                  dnia na polu przy pługu przestoję o robocie, do której wprzódy
 9242   2, III|             kwadransem zwyciężyła w niej przestrach i niesmak i od ucieczki
 9243   1, V  |                 uczyniła; jak gryzł go i przestraszał los tego chłopca, sieroty
 9244   1, V  |                  nie mocuje! - wcale nie przestraszonym głosem odpowiedział tęgi,
 9245   3, II |               trele młodą dziewczynę tak przestraszyły. Nie spostrzegła nadchodzącego
 9246   1, III|          Korczyńskich przyjeżdżali pełni przestróg i upomnień, staczał zażarte
 9247   2, IV |            obejścia i układu wskazówki i przestrogi, których często udzielała
 9248   2, III|                  ruchem czapkę na głowie przesunąwszy na swoje zagony wrócił.~
 9249   1, IV |                soku, i ruchem pieszczoty przesunie ją po rozognionej twarzy
 9250   1, III|                   ręką po spoconym czole przesuwając ciągnął Benedykt - fizyczną
 9251   3, III|           przezroczystej zieloności gaju przesuwające swe perkalowe sukienki w
 9252   1, VI |             począł monotonny szmer hebla przesuwającego się po leżącej na ziemi
 9253   1, V  |                wśród tej zagrody, a nim, przesuwającym swą twarz bladą i niezadowoloną
 9254   2, V  |              złośliwą trochę ciekawością prześwidrowywać twarz przybyłej i złośliwie
 9255   1, II |                 jednego z krańców ogrodu przeświecający przez zieloność ów wysoki,
 9256   2, IV |            kolczastych, białością piasku przeświecających zarośli i za nimi dopiero
 9257   3, III|              dołu pustymi przestrzeniami przeświecały; stare lipy, grusze, topole
 9258   3, I  |          pierwiastkami wykwintu i piękna przesycone, skierowanymi zostały ku
 9259   1, VI |                 i Cecylia wzdłuż puszczę przeszedłszy poznali różne jeziora i
 9260   2, IV |                 do czółna nie wziąłeś?~- Przeszkadza.~- Głupie zwierzę! Przypłynąć
 9261   2, II |                  z drogi i rozmawiać nie przeszkadzaj!~Znowu z tym samym połączeniem
 9262   2, II |               krzyknął prawie:~- No, nie przeszkadzajcie nam rozmawiać! Lalkami wam
 9263   3, I  |                 rękami upleść nie mogła. Przeszkadzała jej w tym niezmierna estetyczność
 9264   2, V  |                zeprą!" Ot, jak było! Nie przeszkadzali, nie prześladowali, tylko
 9265   3, III|                  niebie ani na ziemi nie przeszkadzało szerokiemu rozleganiu się
 9266   2, III|               którym niesione sierpy nie przeszkadzały w grubych i ciemnych rękach
 9267   1, IV |          znajomym o talencie Zygmunta, o przeszkodach, jakie znajduje on w rozwijaniu
 9268   1, V  |               robić zdoła, taka silna... Przeszłego lata o najemników trudno
 9269   1, III|                  do Wilna leciałem. Całą przeszłoroczną jesień biłem się jak ryba
 9270   2, I  |             rozrzuconymi włosami, w swej przeszłorocznej podartej bluzce szkolnej
 9271   2, V  |               mnie drogę życia zabiegły, przeszumiały, przeleciały i daleko już
 9272   1, V  |                 strzałą, która serce jej przeszywając otworzyła zarazem jej oczy.
 9273   3, III|                 ich tancerki; wszyscy po przetańczeniu tancerki swoje ku ławom
 9274   1, V  |              drzew, dokoła siebie i ręką przetarł czoło i oczy. Coś znać w
 9275   1, I  |                 pasem odcinał pozłoconą, przetkaną szkarłatem ścianę nadniemeńską
 9276   3, I  |                  jeszcze srebrnymi nićmi przetkanych. Piękne, białe ręce na zwoje
 9277   1, IV |                  Orzelski zmieniał się i przetwarzał. W miarę rozwijania się
 9278   3, IV |              dziwnie wśród rozmowy z nim przetworzyła. Zresztą, w domysłach tonąć
 9279   1, II |           wisiały uschłe wieńce ze zboża przetykanego czerwienią kalinowych i
 9280   2, III|                łanów złotych, ze ścierni przetykanej kwiatami, z powietrznych
 9281   1, II |           skrzypce. Przy tym broniąc się przeważnej sile, która go naprzód pociągała,
 9282   3, III|                kołnierz cienkiej koszuli przewiązał i wcale nie zdawał się dbać
 9283   3, V  |              sobie miał, w pasie sznurem przewiązany; smyczek w ręku trzymał.
 9284   3, I  |                roślinnością ozdobiony... Przewiduje na koniec jedną z najprzykrzejszych
 9285   1, III|                 osłabienia, które zawsze przewidywała z daleka, spotykała z przestrachem
 9286   3, V  |             zadziwiły, bo wszyscy już je przewidywali. Pani Emilia jednak splotła
 9287   1, IV |           różnych w gazetach wyczytanych przewidywaniach i kombinacjach. Niektórzy
 9288   2, I  |              dziwię.., Ale niepodobne do przewidzenia są kaprysy serca czy tam
 9289   2, V  |                   zwiędłych ustach Marty przewijać się zaczął uśmiech, uspakajały
 9290   2, III|                Witold.~Zamyślony uśmiech przewinął się po ustach Anzelma.~-
 9291   3, IV |         Siemaszczanek, wzbił się smętną, przewlekłą nutą:~Jeszcze nie będę siadała,~
 9292   3, III|                 rozlegały się tu jeszcze przewlekłe i posępne lub ochocze i
 9293   3, III|               jak jego nie stało, ojca i przewodnika nam nie stało. Krótko on
 9294   3, III|        nieboszczyk pan Andrzej wszystkim przewodził, a nasz Jerzy niejeden raz
 9295   1, II |              Justyna spostrzegła, że ten przewoźnik wstrzymawszy nieco ruch
 9296   1, IV |              myślę sobie, do góry nogami przewrócą, spalą, stratują, rozerwą,
 9297   1, V  |                 za końmi aż przepadał...~Przewrócił pług w ten sposób, aby bokiem
 9298   2, II |                  na drodze jej stojących przewróciła, aż wpadła na dość długi
 9299   2, III|              stała przy nim dnem do góry przewrócona szklanka, a dalej, przy
 9300   3, I  |               majątek znacznie wartością przewyższający ten, który on posiadał,
 9301   3, IV |              doskonałości, a kilka balów przewyższyło przepychem wszystkie dotąd
 9302   2, IV |                 przed nami stanął. Matka przeżegnała się, krzyknęła: "Anzelm!" -
 9303   2, IV |                panią na trwogę albo i na przeziębienie narazić...~Wnet jednak poskromił
 9304   3, V  |                    Ze trzy lata już temu przeziębiłam się w piwnicy warzywa na
 9305   1, III|                  W myśli swej Korczyński przeznaczał ojczysty Korczyn najmłodszemu
 9306   3, II |               jest prawdą, moja mamo, że przeznaczałaś mię do zadań i losów zupełnie
 9307   2, II |       przykrością upominam się u ciebie, przeznaczamy z żoną na jej wyprawę...~-
 9308   1, VI |         pozostawać. Może już tak im było przeznaczone, ażeby właśnie ten kawał
 9309   2, III|                 mnie do tych przynależeć przeznaczono, którzy nadzieję za matkę
 9310   3, III|                 lecąc sięgało spokojnej, przezroczej wody Niemna, za którą je
 9311   3, III|               szczytów koronkowej prawie przezroczystości Kwiaty, bardzo już rzadkie,
 9312   1, V  |                 tego, że mnie złodziejem przezwał, i tych krwawych rublów,
 9313   3, III|                  swej Apostołem od dawna przezwany, wielkimi, ciemnymi szkłami
 9314   2, I  |                  choć trochę starasz się przezwyciężać?...~Różyc uśmiechał się
 9315   2, I  |                 i świeżym rumieńcem, ale przezwyciężając zawstydzenie poważnie rzekła:~-
 9316   3, I  |            pracowała nad sobą, walczyła, przezwyciężyć usiłowała przyzwyczajenia
 9317   2, I  |                 z którym choć czas jakiś przeżyło się szczęśliwie. Zresztą,
 9318   3, IV |              jakby każdy rak przez niego przeżyty w widokach i wrażeniach
 9319   3, III|                 gardzicielem i tetrykiem przezywali, dopóty prosili i piekielnie
 9320   2, III|              waliły się po lasach, swoje przeżywszy, ale naokoło nich wychodziły
 9321   1, III|               mogli, jak panowali i żyli przodkowie? Nie byliż szlachcicami,
 9322   2, I  |              dróg i upiększeń żadnych; z przodu, za małym, trawą i gdzieniegdzie
 9323   3, III|                  oglądając parze tańcowi przodującej drogę zabiegł, rozgłośnie
 9324   3, IV |                 pierwsi umieścili się na przodującym wozie i smyczki wysoko wznieśli,
 9325   3, III|                 a tylko u piersi śnieżne przody koszul i po kolana wysokie
 9326   3, IV |             rznijcie! Jazda, panowie!~Na przodzie orszaku smyczki dotąd w
 9327   3, II |                   takim malutkim jeszcze przybiegał do nas, a i potem z klas
 9328   3, V  |            pożegnawszy śpiesznie do ojca przybiegł. Potem w sali jadalnej nakrywanie
 9329   2, II |                na palcach do łóżka matki przybiegła; pani Emilia ogarnęła ją
 9330   1, VI |               chłopcy znów mnie zwiedli. Przybiegli i krzyczą: "Przyjechał!"
 9331   1, IV |         powitanie żony. Po prostu biegł. Przybiegłszy pochwycił obie jej ręce
 9332   2, IV |        sąsiadkami, co do niej z szeptami przybiegły, po cichu lamentowała. Potem
 9333   2, III|               zrobię, i synkowi na pomoc przybiegnę! Wiele zaś razy sierpem
 9334   1, II |                 do robienia toalety swej przybierać się zaczął. Justyna prędko
 9335   2, IV |                  gęstą i z każdą sekundą przybierającą deszczową mgłą. Justyna
 9336   2, IV |                  wydłużające się wciąż i przybierające, z brzegami przelewającymi
 9337   3, II |                  napisania każdego listu przybierał się długo i z niechęcią.
 9338   3, I  |            dobrowolnym, surowym ubóstwie przybierała w niej rozmiary gorącej
 9339   3, II |                wiśnia pełne i purpurowe, przybierały chwilami wyraz dumny i wzgardliwy.
 9340   1, II |                 ma wyćwiczona tancerka w przybieraniu zalotnej pozy. Jednak widać
 9341   1, IV |                 włosów, wyrazie twarzy i przybieranych pozach było coś marzącego
 9342   1, II |               oknie. Potem, gdy już łódź przybiła do brzegu, człowiek ów wyskoczywszy
 9343   3, III|                 tu... nie z końca świata przybłędy... nie sroce spod ogona
 9344   3, I  |                 się ku niemu zstępować i przybliżać. Przez długie godziny klęcząc
 9345   1, V  |                  z większym rozmarzeniem przybliżał się do przedmiotu miłosnych
 9346   2, V  |                 obie z twarzami ku sobie przybliżonymi szeptem z sobą rozmawiały.~-
 9347   2, V  |            zawsze, nim pokonawszy siebie przybliżyć się do niej zdołam. Podczas
 9348   1, II |                  obok lusterka wszystkie przybory do golenia się i czesania
 9349   1, V  |                  życie jej taki kierunek przybrało? Dlaczego z gorącego snu
 9350   1, II |                lecz delikatne wargi jego przybrały wyraz niesmaku. Korczyński,
 9351   2, IV |                 ani razu nie pomyślała o przybraniu się w ten strój prosty i
 9352   3, I  |                  i wymyślnie odnowiono i przybrano przed ożenieniem się Zygmunta;
 9353   3, III|              zmienionym czy też umyślnie przybranym, bardzo cienkim głosem przemawiał:~-
 9354   1, II |           cieniutkiej, batystowej, mocno przybrudzonej chustki, która zakrywając
 9355   2, IV |                czółno zakołysało się i z przybrzeżnej mielizny na toń spłynęło.~-
 9356   3, III|                 dłoni z wysokiej góry ku przybrzeżnym oczeretom biegli i ani zauważyli,
 9357   3, III|             Promień ten, powiew może nie przybyć i wówczas człowiek kładzie
 9358   1, II |             która także wydawała się ich przybyciem bardzo zadowoloną. Właściwie
 9359   3, III|         mniejszymi i szczuplejszymi były przybyłe z dwoma braćmi dwie Siemaszczanki,
 9360   2, V  |        ciekawością prześwidrowywać twarz przybyłej i złośliwie też zerknęły
 9361   1, VI |               pospolitakiem na ten świat przybyłem; ale oto ta pani i małżonka
 9362   3, II |              dlaczego muszę?~Ale właśnie przybyliśmy w rozmowie naszej, droga
 9363   1, II |                lat dwudziestu nic tu nie przybyło, ale i nic nie ubyło, a
 9364   1, II |                 znam tak mało... świeżym przybyszem jestem...~- Nie o te strony
 9365   2, II |      okoliczności mimiką opowiedział, że przybywa z Wołowszczyzny, której
 9366   1, IV |                   Gniew przejmuje, kiedy przybywając z szerokiego świata widzimy,
 9367   2, I  |             konie Różyca. Kupcy na widok przybywające go grzecznie oświadczyli,
 9368   3, II |              nieraz do niej w odwiedziny przybywającej; tylko że gdy tamta spadała
 9369   1, V  |                szczekaniem zabiegł drogę przybywającemu, ale on go końcem buta odtrącił
 9370   3, II |                nie byłaby okrutną, gdyby przybywała ku tym, którzy już życia
 9371   1, VI |                  pojmowali żony, stamtąd przybywali mężowie dla córek i poślubiwszy
 9372   2, I  |                 i Marty; z każdym rokiem przybywało jej energii i umiejętności,
 9373   1, III|                  rzadko i listy od niego przychodzące z niesmakiem odczytywał.
 9374   3, II |        przyjaciółki i swoją niemożnością przychodzenia im z pomocą, płacz od czasu
 9375   2, IV |                   nikomu na myśl ona nie przychodziła. Była ubogą krewną domu,
 9376   3, II |           dotykała jej stopa i z którego przychodziły do niej tylko wonie kwiatów
 9377   1, III|                 swą blisko do jej twarzy przychylał i z miłosnym prawie spojrzeniem,
 9378   3, III|             właściciel Korczyna zechciał przychylić się do ich próśb i żądań
 9379   3, III|                 przerwawszy ucha ku niej przychylił. Zdało mu się, że nie tylko
 9380   3, I  |              innych i ściągnął na siebie przychylną uwagę znawców. Właściwie,
 9381   3, I  |         krytykowano, lecz młodą zdolność przychylnie zachęcano do dalszej pracy.
 9382   3, III|                pochmurność panny u wielu przychylność dla niej odjęły; niektórzy
 9383   3, V  |                  znaczy, - wobec serca i przychylności! Bronkę naszą bardzo lubi
 9384   1, II |                  się w głębokości boru i przycichał, natomiast z boru ozwały
 9385   3, III|            uliczce i śliwowym gaju. Gwar przycichł, rozmowy stały się cichsze,
 9386   2, IV |           promiennych jasności i nagłych przyciemnień. Tam gdzie rzeka daleko
 9387   1, I  |                wesoło na zapytania ich i przycinki, czasem męski śmiech swój
 9388   1, III|                 i ja!"~Odkładał list pod przycisk myśląc, że dziś, jutro napisze
 9389   1, II |                 i skrzypce swe do piersi przyciskającego starca, przypomnieć mogła
 9390   2, IV |                 czółno, które pod silnie przyciskającym je wiosłem woda rwała i
 9391   1, III|               jeden z listów pod ciężkim przyciskiem leżących i powoli, z uwagą,
 9392   3, IV |                 wolno mu było z miłością przycisnąć się do tej szerokiej piersi,
 9393   1, VI |           Odwrócił się i czoło do drzewa przycisnąwszy stał rozżalony, gniewny,
 9394   2, II |              wybornie. Z czołem do drzwi przyciśniętym Witold zawołał:~- Czy ciocia
 9395   3, III|                  trawie siedzących i tak przyciszoną rozmową zajętych, że na
 9396   2, II |                  palców jej wyszło kilka przyciszonych akordów, przy których z
 9397   1, IV |               wyszli, rozmawiali ze sobą przyciszonymi głosami, ale bardzo uprzejmie.
 9398   2, V  |                  kulami niby białej pary przyćmiewając. W powietrzu jej nie było,
 9399   3, IV |                  błądzące, mgły znużenia przyćmiewające czasem ognistość jego wzroku,
 9400   3, V  |              cudów dokonają... a!~Smutek przyćmił mu oczy; ręką machnął.~-
 9401   1, V  |              radość, która wilgotną mgłą przyćmiłá nâ chwilę roziskrzony blask
 9402   2, IV |             chmurami; w dole okrywała ją przyćmiona płachta słonecznego blasku,
 9403   3, III|                 ścianą przecisnął się, w przyćmionej jej głębi się znalazł i
 9404   3, I  |                na ścianach malowideł i w przyćmionym rogu pokoju wznoszący się
 9405   3, IV |                kogoś wołał. Niby w borze przyczajony duch psotny a smętny wołanie
 9406   3, II |                   maro, przepadnij! A to przyczepski z tego Widzia! Uf! nie mogę!...~
 9407   2, IV |                 rzeczą do spólnego dobra przyczyni. Dziewczyna też zasłużyła
 9408   3, V  |                komu do życia i szczęścia przyczynić się! Chciałam spróbować
 9409   1, V  |                 nie pamiętała, ale o jej przyczynie wtedy już wiedziała dokladnie
 9410   1, III|              rozdrażnionym i zgryzionym. Przyczyniła się do tego w znacznej części
 9411   3, IV |                ratunku wezwać. Może i to przyczyniło się wiele do mego ściemnienia
 9412   3, II |                 coraz więcej raniącym go przyczynom przypisywał. Bywały dni,
 9413   2, IV |               byle to tylko na cokolwiek przydać się mogło, byle rozgrzać
 9414   3, V  |                  Im, gołąbkom, moje ręce przydadzą się, a może i głowa cokolwiek
 9415   3, III|               być nie może, aby ręce nie przydały się ziemi, a ziemia rękom,
 9416   2, V  |                jakiś wodził, aż do pieca przydreptał i chciał zajrzeć w znajdujące
 9417   2, I  |            rozwiązane tasiemki trzewików przydreptała Bronia. Za nią Rózia wniosła
 9418   3, II |                  ćwierkaniu świerszczy w przydrożnych trawach. Znajdowali się
 9419   3, I  |           światła, woni, w każdym kamyku przydrożnym i każdej trawie polnej,
 9420   3, II |              znajdowała u syna krytykę i przyganę! Jednak tego syna kochała!
 9421   1, I  |                  silnymi, gdyby nie małe przygarbienie pleców i karku objawiające
 9422   1, V  |          wesołość. Pochylił znowu głowę, przygarbił się i powoli dodał: ~- Wszystko
 9423   1, V  |                kędyś daleko i plecy wnet przygarbiły się znowu. Fabian obie dłonie
 9424   1, II |                salon siwowłosego, trochę przygarbionego i skrzypce swe do piersi
 9425   1, V  |               pomimo ruchów ociężałych i przygarbionych pleców, mniej staro wyglądał
 9426   2, III|                  drugi odepchnąłby, a on przygarnął, na rękach ją nosił, karmił,
 9427   1, VI |                słoneczny ten pas bladł i przygasał, aż znikał zupełnie, a w
 9428   1, IV |              Powoli też ogniste oczy jej przygasały, nieruchomiały i zachodziły
 9429   3, III|          podniósł się na niebie, zmalał, przygasł i łagodnym światłem oblewając
 9430   3, III|                jego chłodnym strumieniem przygasło, spowolniało, jednak czymś
 9431   3, III|                  jak kobierzec o barwach przygasłych i spłowiałych, na którym
 9432   3, III|           zaściełającym ziemię kobiercem przygasłym i spłowiałym, a gdzieniegdzie
 9433   2, III|                  lat kilka, ze źrenicami przygasłymi, które wilgocią zachodziły.
 9434   3, II |                  że nie potrzebuję wcale przyglądać się mu przez okno twego
 9435   1, II |                  dłoni i z miną smakosza przyglądał się jej chwilę swymi błyszczącymi,
 9436   3, III|            środek toku wybiegając pilnie przyglądali się swoim nogom, inni zaś,
 9437   3, V  |      rozczochrane włosy, o ile się dało, przygładziła i na ziemi przysiadłszy
 9438   3, III|                  jednakowoż może być, że przygłaskaniem prędzej by nas zmusił swego
 9439   2, IV |                 płacz jej ustał. Wichrem przygnane chmury wicher przeniósł
 9440   2, IV |            wrażenie mimowolnej obawy czy przygnębienia, bo zbladła trochę i pod
 9441   2, II |                  etc., etc. czuje się on przygnębionym, obniżonym, unieszczęśliwionym...~
 9442   1, III|              taki mocny i szorstki całus przygniótł mu mały policzek. Korczyński
 9443   3, II |                  ruletę i sztosa, głośne przygody z najgłośniejszymi przedstawicielkami
 9444   1, V  |                swej ostatniej romansowej przygodzie postarzał znacznie, więcej
 9445   2, I  |           kazałam Rózi, aby lipowy kwiat przygotowała.~Trwoga i zgryzota czyniły
 9446   3, III|                   bo już czajki i czółna przygotowałem... po całej okolicy zebrawszy
 9447   1, II |              Marto! i wszystko do obiadu przygotowane! Jakże to dobrze! Pani Emilia
 9448   3, III|               tej pamiątki rączkami pani przygotowanej - wymówił z niskim ukłonem,
 9449   3, II |                 tego, co myślę...~- Brak przygotowania - zauważył - ale - dodał
 9450   1, III|              akademii wileńskiej o dobre przygotowanie synów do życia wchodziła
 9451   1, IV |                   na których wprzódy już przygotowano rzeczy teraz przez panią
 9452   2, II |           przyczyn gwałtowności starcia, przygotowującego się zresztą od kilku tygodni.
 9453   3, II |              taką ładną suknię już sobie przygotowuje!~Witold zamyślił się.~-
 9454   1, IV |      odpowiedział.~- Jakież teraz płótno przygotowujesz pan... - zaczął hrabia.~
 9455   2, I  |                Powinien się więc do nich przygotowywać, a nie chce. Swawolny i
 9456   3, II |                jednego, a drugie właśnie przygotowywała, gdy przez wpółotwarte drzwi
 9457   2, III|             najmozolniejszych dni w roku przygotowywano się tam jak do wielkiego
 9458   2, I  |                nim ze swoim mężem. Niech przygotuje kontrakt, umowę czy tam
 9459   1, II |             koniec wąsa do ust włożywszy przygryzać go zaczął. Widocznym było,
 9460   3, I  |            obwisłymi na suknię rękami, z przygryzioną wargą, bez kropli, zda się,
 9461   2, V  |           gniewne spojrzenie rzucił, ale przygryzłszy wargę i ramiona u piersi
 9462   3, I  |                  koniec chwila, w której przyjaciele i doradcy ujrzawszy ją słabą
 9463   2, I  |                ceremonialny, ale długi i przyjacielski. Bardzo ładne i jeszcze
 9464   3, I  |                 w ich stosunkach zgody i przyjacielskiej poufałości. Prawny i przyrodzony
 9465   2, V  |             Uśmiech, z którym to mówiła, przyjacielskim był i wesołym, ale oczy
 9466   3, IV |             stążkę z szyi sobie zdjęła i przyjaciółce nijakiego przystrojenia
 9467   3, III|                  zawierał i przed nowymi przyjaciółmi popisywał się też widocznie,
 9468   1, II |                zaczął - jak tylko goście przyjadą albo co tam innego stanie
 9469   3, II |         kościstej twarzy, z rąk pan domu przyjąwszy kieliszek wódki, umieścił
 9470   2, I  |              zaczął:~-Widzę, kuzynko, że przyjazdem swoim sprawiam ci zawsze
 9471   2, II |                od pierwszego prawie dnia przyjazdu Witolda do domu po dwuletniej
 9472   1, III|               ßrat Anzelma znowu, Jerzy, przyjaźnią bardzo szczególną połączył
 9473   1, IV |               ognisty i chmurny nabierał przyjaźniejszego wyrazu. Zdawało się, że
 9474   3, I  |                 do niej układ jej pomimo przyjaznych z nim stosunków zawsze nieco
 9475   1, I  |               chustką i niezwykle u niej przyjaznym głosem krzyknęła:~- Dobry
 9476   3, II |                się swego ubóstwa, jeżeli przyjdą dziewczynie mojej w dniu
 9477   2, III|            rzekła z cicha - ale pojutrze przyjdę wcześnie i ubiorę się stosownie,
 9478   3, V  |           kończyła Justyna - już by mnie przyjęcie tej ofiary, za którą jednak
 9479   2, I  |                 imieniu nazywać! Dobrze, przyjedź do Wołowszczyzny, o wszystkim
 9480   3, V  |                  jak zaczął nas prosić: "Przyjedźcie wszyscy do Wołowszczyzny
 9481   1, IV |                 powiedzenia mieć będę.~- Przyjedziesz do Olszynki?~- A jakże!
 9482   1, III|           spostrzegł znowu, że nic wcale przyjemnego nie mógł już tam usłyszeć
 9483   3, II |              Któż tu mówi o samych tylko przyjemnościach życia? Mnie idzie o coś
 9484   3, III|                  szczerego oddawania się przyjemnościom odpoczynku i zabawy, pomimo
 9485   2, II |                  staranność o stanie się przyjemnym gościowi pogłębiły grube
 9486   1, IV |                gości. Był to już zwyczaj przyjęty od tak dawna, że zmienić
 9487   2, III|               grzecznie i jak się należy przyjętym? A to Anzelm tak już za
 9488   3, IV |              lubi, kiedy do niego goście przyjeżdżają...~- Ale pani czy przez
 9489   3, II |              potem z klas do mamy i papy przyjeżdżając czasem nawiedzał... Pan
 9490   1, V  |                 go do Osowieca; Darzecka przyjeżdżała sama i z szelestem jedwabnych
 9491   3, II |               następnie ze szkół do domu przyjeżdżałem, nie wzbraniałeś mi przestawania
 9492   1, III|                  do młodych Korczyńskich przyjeżdżali pełni przestróg i upomnień,
 9493   3, V  |           przepraszam, że z taką gromadą przyjeżdżam, ale u Teofila dwa dni bawiliśmy
 9494   3, I  |          wychowaniem Zygmunta pokieruje. Przyjeżdżano więc do Osowiec, namawiano,
 9495   1, IV |            stratują, rozerwą, jeżeli nie przyjmę ich tak, jak tego żądają...
 9496   1, IV |                     Masz! myślę sobie... Przyjmowałem jednych, aby mi dworu z
 9497   1, IV |                takiego, co by jej fatygę przyjmowania gości uniemożebniło. Z tą
 9498   2, IV |             udziału nie potrzebując, nie przyjmując. Ilekroć przemocą prawie
 9499   3, II |               uśmiechnięty, dla lepszego przyjrzenia się ustawionym na stole
 9500   1, I  |                 przykrą, ale po bliższym przyjrzeniu się uwagę i ciekawość budzić
 9501   1, IV |               zostawić i musiałam czekać przyjścia Maksymowej, która je wyniańczyła
 9502   3, II |           kościanej oprawie.~Pierwszą po przyjściu do domu czynnością Elżusi
 9503   2, II |              trzeba było ucho do ust jej przykładać. W białych muślinach i haftach
 9504   2, II |                 błogo uśmiechniętych ust przykładając z rozkosznym cmoknięciem
 9505   2, IV |                do jej życia i położenia, przykładał miarę pracowitości i niezależności
 9506   1, VI |                 trąby wciąż do ust swych przykładali i rozgłośnym graniem rozgłaszali
 9507   3, V  |                  Benedyktem się znalazł, przykląkł i gorące usta do ręki jego
 9508   3, I  |               niemu i z gracją przed nim przyklękła.~- Przemówiłeś na koniec!
 9509   2, III|                  do okna; owszem, Witold przyklęknął na niej i do wnętrza zajrzawszy
 9510   1, I  |                rzut oka starą, brzydką i przykrą, ale po bliższym przyjrzeniu
 9511   1, V  |                 tych różnych elegancji i przykrasek, co i niekoniecznie potrzebne,
 9512   1, IV |                 najlżejszego miłego albo przykrego wrażenia. Zupełnie obojętna,
 9513   1, IV |               położyć sytuacji dla niego przykrej, zwrócił się do Zygmunta
 9514   3, II |                  o tym przedmiocie. Otóż przykro mi to bardzo, j'en suis
 9515   2, I  |            czegoś podobnego do rozpaczy!~Przykrył binoklami oczy, w których
 9516   2, IV |                  było istotnie wygodnym; przykrywała je do połowy jej biała suknia.
 9517   3, V  |                  w kątku niepostrzeżenie przykucnąwszy szeroko z ciekawości oczy
 9518   3, V  |            Witolda, usiadła; u kolan jej przykucnęła Bronia, której różowa sukienka
 9519   2, I  |                 para wzrok jej do siebie przykuła. Marynia zwolna podniosła
 9520   3, IV |           podźwignęło... do tego miejsca przykuło... Syn! I jak obraz ze zmroku
 9521   3, II |               nie otrzymasz...~- I ziemi przykupić - odezwał się Starzyński -
 9522   2, III|            innych, już na ziemi leżących przyłączała, tyle razy do kogoś zagadywała,
 9523   1, IV |               trzecim, który się do nich przyłączył, żywo rozmawiając i gestykulując
 9524   3, III|                  śmiałością i elegancją. Przyłączyło się ku nim wkrótce kilku
 9525   3, II |              Czego dziś córka Fabiana tu przylatywała i gdzie biegałyście razem,
 9526   1, VI |               skrzydeł lub od strumienia przyleciał rzeźwy powiew i z cichym
 9527   1, VI |            powleczone i ściśle do krzyża przylegające trupie głowy i różne narzędzia
 9528   3, IV |                 nabrzmiewał. Przez pokój przyległy biegł, ale u drzwi gabinetu
 9529   1, II |             ponieważ zaś okno i drzwi od przyległych pokojów szczelnie były zamkniętymi,
 9530   2, III|             rączki pani przyłożę i zaraz przylepi się tak, że i oderwać będzie
 9531   3, V  |               tak mocno usta do ręki jej przylepił, że aż ją cofnąć musiała.~
 9532   3, III|                 błysnęło. To zaś, że ona przylepiła się do mnie jak smoła i
 9533   3, II |            dłonie obie ręce jego ujęły i przylgnęły do nich gorące usta.~- Mój
 9534   2, III|               pani, ja ją do rączki pani przyłożę i zaraz przylepi się tak,