Tom, Rozdzial

 9535   2, III|                na wszelką trawinkę cudzą przymiera z chciwości.~- Bardzo, słusznie!
 9536   1, VI |           powiedzieć można, że na ziemię przymierają dlatego właśnie, że jej
 9537   3, III|                który idzie borem, lasem, przymierając z głodu czasem. Potem zleciał
 9538   3, II |                  w ręku zaczniesz kroić, przymierzać, łatać i koniec do końca
 9539   1, IV |                 lekkim cedzeniem sylab i przymieszką francuskich wyrazów, z kobiecego
 9540   3, II |          awantury! Na wesele iść z nimi! Przymila się, obejmuje, całuje, prosi... "
 9541   3, I  |                  podnosiła szczebiocząc, przymilając się, wszystkimi, zda się,
 9542   2, II |                ust zdradzał wyraźną chęć przymilenia się i przypodobania. Tylko
 9543   3, II |               lat kilka ciotki poprosił, przymilił się do niej, zjednał ją
 9544   3, II |           patrzał. Filuternie i uniżenie przymilone jego rysy zdawały się do
 9545   3, II |        wykrochmalonym przodem koszuli, z przymilonym uśmiechem na kościstej twarzy,
 9546   1, II |                  i rozkoszą, wtórując im przymilonymi uśmiechami, miodowymi spojrzeniami
 9547   2, I  |                 i energiczniej dowodziła przymiotów swego towaru, zsyłała się
 9548   3, III|            owszem, i szczęśliwą ufność w przymioty jej budząc. Z bliskości
 9549   2, III|              dawna widywała ona, ilekroć przymknąwszy oczy patrzeć usiłowała w
 9550   1, II |                 ręku. ~W tejże chwili za przymkniętymi drzwiami sali jadalnej dało
 9551   1, VI |              przez to ojczyźnie bogactwa przymnażając: przeto dzieciom twoim,
 9552   1, V  |               kaftanem. W dużej płachcie przymocowanej do pasa niosła mnóstwo polnego
 9553   3, III|                  w puste knieje!~Ale ani przymówki, ani przyśpiewki nic nie
 9554   1, IV |           dziecię, i z oczami rozkosznie przymrużonymi smyczkiem po strunach powiódł.~
 9555   2, III|                   żeby mnie kto do czego przymusił!~Hardo głowę podnosił, usta
 9556   3, III|              podpierał strasznego gmachu przymusowej pracy ani twarzami w pył
 9557   2, V  |        przeszkody stawić lub go do czego przymuszać, ale przyrodzony zastępca
 9558   1, V  |              Było w nim coś obojętnego i przymuszonego, kiedy dłonią swą dotknął
 9559   1, IV |         rozmarzonym. Teraz z niepewnym i przymuszonym uśmiechem na bladej twarzy
 9560   1, VI |                    Od Adama i Ewy do nas przynależał - wzbił się znowu nad wszystkie
 9561   2, III|                zgotuje. Czy mnie do tych przynależeć przeznaczono, którzy nadzieję
 9562   3, II |                 ja, który nie mogę zająć przynależnej mi w świecie pozycji, który
 9563   1, III|                 dla ryb, widzi tatko, na przynętę... ~- Widziu! - zaczął Korczyński
 9564   1, IV |                  swym głosem poprosiła o przyniesienie płaszcza, chustki na głowę,
 9565   2, V  |          zaczerwienioną od ognia Elżusię przyniesiona patelnia z dymiącą jajecznicą.~-
 9566   3, II |                chodzi, to że niezgrabnie przyniesione przedmioty umieszcza, a
 9567   2, II |    Uszczęśliwiony wezwaniem przez Teresę przyniesionym mu, stary z pomocą córki
 9568   1, VI |              wszelakich robót i myślistw przynieśli z sobą albo różnym sposobem
 9569   2, V  |                 miotły żadnej z sobą nie przyniosłaś? Widziałam ja dziś, widziałam,
 9570   1, IV |          domowego lokaja, Franka:~- Kawę przyniosłem!~Jak sprężyną podniesiona
 9571   3, V  |            nikomu pożytku by żadnego nie przyniosło. A jeżeli światła, z łaski
 9572   2, I  |               jarzynami tylko co z ganku przyniósłszy i zawinąwszy po łokcie rękawy
 9573   3, I  |        pieszczoty i obietnice matki ulgę przyniosły, blada i spłakana, ale już
 9574   2, II |              toalety i na powrót biegała przynosząc mnóstwo przedmiotów do ubierania
 9575   1, VI |                  Było to niewyraźne echo przynoszące mu z odległej młodości urywek
 9576   1, IV |                się na stole; nadzorowała przynoszenie półmisków, kolej podawania
 9577   3, III|             żałośliwym głosem zawołał:~- Przyobiecane jest królestwo niebieskie
 9578   1, II |                tylko kredensowy chłopak, przyodziany porządnie i żwawy, ale niedorosły
 9579   1, II |                  urządzając, ustawiając, przyozdabiając wszystko, pantofla mi wyszytymi
 9580   1, IV |                warstwę białych porzeczek przyozdabiała. ~- A toż co? - głowę podnosząc
 9581   3, III|            płynne, a do tego i wierszami przyozdabiane. Jak topola wysmukła, kruczowłosa
 9582   2, II |           wdzięczności twarz jej oblał i przyozdobił. Wyglądała teraz na słodką,
 9583   1, III|            błękitne, tam pąsowe, toaletę przyozdobiła puchem muślinów i koronek,
 9584   2, IV |            siermiędze, zielonymi taśmami przyozdobionej, z uśmiechem towarzyszkę
 9585   1, VI |                 kształtu i w taki sposób przyozdobiony, że aby móc podobny mu zobaczyć,
 9586   3, III|                na jedno kolano przed nią przypadając rękę jej do ust przycisnął.
 9587   3, I  |                  jak wyjątkową być miała przypadająca mu w świecie rolna wybrańca.
 9588   1, IV |               rok, na imieniny pani domu przypadające w ostatnim dniu czerwca,
 9589   3, IV |            swanię ułagodził i do zajęcia przypadającego jej miejsca nakłonić zdołał,
 9590   3, IV |                 przysmakach życia szukać przypadającej nań cząstki szczęścia, nie
 9591   2, III|                 Jerzego, ojca Janka,~ten przypadek spotkał...~Tu ręką w stronę
 9592   2, V  |                 ale bardzo rzadko i niby przypadkiem. Wielką panią jest i wszystkie
 9593   3, I  |            Zresztą, myślał o tym rzadko, przypadkowo, przelotnie i niewiele go
 9594   1, VI |               obłąkany Jakub. Teraz jemu przypadło w udziale stróżować nad
 9595   1, V  |               idzie...~Ale stary plecami przyparł się do ściany domu. ~- Na
 9596   1, IV |                 boków czerwonymi rękami, przyparli się do fortepianu i wytrzeszczonym
 9597   3, III|            siedzące i stojące, do ściany przyparte, na stołach szeroko łokcie
 9598   2, III|            siedzenia swego i do jej łona przypaść miała.~Pod rękami coraz
 9599   1, IV |               siadają, oficerowie szable przypasują... już zaraz i cicho u mnie
 9600   3, II |         żniwiarki psuły się często, a ja przypatrywałem się, jak je naprawiano.
 9601   1, II |                 i Kirło z roztargnieniem przypatrywali się tej scenie przez jedno
 9602   3, I  |            schodziły pani Andrzejowej na przypatrywaniu się za pośrednictwem druku
 9603   1, II |                  niej niepodobna, ale po przypatrzeniu się mająca z nią mnóstwo
 9604   1, II |               widzi pani, jak dobrze się przypatrzył... a raz tylko, i to śród
 9605   1, V  |           przecząco, do ściany wciąż się przypierał, ale przemoc, którą ten
 9606   3, III|         wszystkim wiązki mirtu do sukien przypinały, a pierwszy Kazimierz Jaśmont
 9607   1, IV |                Ale w tobie zaszłą zmianę przypisuję temu, że oprócz muzyki ojca
 9608   3, II |            więcej raniącym go przyczynom przypisywał. Bywały dni, w których nawzajem
 9609   3, I  |               pędzla, z niecierpliwością przypisywaną ognistemu temperamentowi,
 9610   2, IV |           Przeszkadza.~- Głupie zwierzę! Przypłynąć mógłby do swego pana, kiedy
 9611   1, I  |             daleka od toczącego się wozu przypłynęła jedna jeszcze strofa:~A
 9612   3, III|                  stojącej kolumny złotej przypływała chóralna, poważna, polonezowa
 9613   2, IV |                 patrzali na rzekę, którą przypływały czółna i łodzie z jednej
 9614   2, II |                niech Zofia co najprędzej przypnie Leoni świeżą kokardę i włoży
 9615   3, III|                 panieński, oku ludzkiemu przypodobujący się, a tobie, panno młoda,
 9616   1, VI |                tyłami stodół dosięgające przypolnej drogi. O wielkiej dawności
 9617   1, IV |               zaczyna... dawne dzieje... przypominają się może? a? choć już żonaty...
 9618   2, II |              podstarzała panna, Z twarzą przypominającą uwiędłą różę i chorobliwie
 9619   3, III|             chłodną rzeźwością przejęte, przypominające bliskie już, pajęczynowe,
 9620   3, III|                wilgotny, razowe pieczywo przypominający zapach ziemi, głęboko przez
 9621   1, V  |            człowiek w ubraniu żurnal mód przypominającym, z postawą z przyzwyczajenia
 9622   3, IV |           jeszcze na wojnę chodził... A! przypominam sobie teraz! Towarzyszył
 9623   2, II |                 to... tamto... spojrzę i przypomnę sobie, zdaje mi się, że
 9624   3, III|            tajoną, nieśmiałą tkliwością. Przypomniały się jej teraz złote łany,
 9625   3, III|                dziwno też, że opadły nas przypomnienia i romanse. Ale nie w czas
 9626   2, V  |           doświadczam, a kiedy w starych przypomnieniach i zgryzotach pomimo woli
 9627   3, II |                 facecjach, przysłowiach, przypowieściach wytryskająca jowialność.~-
 9628   1, II |              niechybnie o wczesną śmierć przyprawia, ale chwilowo przynajmniej
 9629   1, II |                 nad ogromnym i widocznie przyprawnym, bo mocno zrudziałym warkoczem.
 9630   2, III|               swoich jeszcze jedno cudze przyprowadzał!" Boże najwyższy! Nie już
 9631   3, III|                  przynajmniej ku ścianom przyprowadzali i na podziękowanie składali
 9632   2, V  |                jednego ze stołów Justynę przyprowadził.~- Na krześle sieść proszę...
 9633   1, V  |                wyglądającą.~- Ta ścieżka przyprowadziła - zauważył. - Ale to nic -
 9634   2, III|                  powiada. Aż ja wziąłem, przyprowadziłem, zaznajomiłem, i koniec,
 9635   2, II |             doktor tu przyszedł... my go przyprowadzimy... Czyż ciocia dla nas tego
 9636   3, II |                się on za idealistę i nie przypuszcza nawet, aby go ktokolwiek
 9637   3, I  |                  się albo nawet przedtem przypuszczać mogła. Pomimo woli przy
 9638   2, IV |                wozu koło. Nikt nawet nie przypuszczał w niej tej potrzeby serca,
 9639   3, II |                 ci radość swoją i mamy z przypuszczalnego twojego małżeństwa z panem
 9640   1, IV |              świata unikając, a wszelkie przypuszczenia o możliwości powtórnego
 9641   3, I  |       postanowioną i w dalekich zaledwie przypuszczeniach ukazującą się, dopóty wywierała
 9642   3, II |                  kiedy uniknąć go można, przyrastać do zapadłego miejsca na
 9643   1, III|                   aby do jednego miejsca przyrastał i choć jemu tam nie idzie,
 9644   1, VI |        zaskakując. Jeden i drugi fortuny przyrobiwszy gdzie daleko na osobnym
 9645   3, II |               nijakiej drogi i nijakiego przyrobku nie ma. Choć zgiń, człowiecze,
 9646   1, V  |            prędko wiśnie rwać zaczęła.~- Przyrodnia jego siostra - z cicha rzekł
 9647   3, III|                 że nic nie ma na świecie przyrodniejszego nad stan małżeński i że
 9648   2, III|              temu dziwuję się, bo choć z przyrodzenia smętliwy nie jestem, ale
 9649   1, V  |                 nad konie. Tak już widać przyrodziłem się do ojca, bo nieboszczyk
 9650   3, II |                 posłuszny, choć, do mnie przyrodziwszy się, gniewliwy. Drugiego
 9651   2, I  |                Kirłowa - kobietę do żaby przyrównywać!...~- Naturalnie - przerwał
 9652   3, I  |                  i teraz z igłą i innymi przyrządami do szycia na kolanach pani
 9653   2, I  |         niesmaczne. Nauczyłam się kiedyś przyrządzać je od Marty Korczyńskiej...
 9654   1, V  |                namiętne radości powitań, przyrzeczenia, przysięgi, plany wspólnej
 9655   2, V  |                jej sześćset rubli posagu przyrzeka, ale od razu dać nie może,
 9656   3, I  |             poważnie z Zygmuntem pomówić przyrzekała, a na dnie duszy snuła rozpaczliwe
 9657   3, III|             nigdy nie oświadczałem i nie przyrzekałem, a tylko z namowy stryja
 9658   3, V  |                nade mną i nad sobą samą!~Przyrzekam ci, że oddalę się, że unikać
 9659   3, V  |                  naszymi zaopiekować się przyrzekł i w szkołach za nich płacić...
 9660   3, III|                  jednak rozmyśliła się i przyrzekła, że raz zatańczy, ale chyba
 9661   3, V  |                byle jaka... Jednak zanim przyrzekłam, że tu posłem od niego zostanę,
 9662   2, III|                 silną i kształtną. Nagle przysadzista Elżusia zawołała:~- Bardzo
 9663   1, VI |               powyszczerbianych pni albo przysadzisto po ogrodach rozsiadały się
 9664   2, III|                do snu w błękitnym tłumie przysadzistych ulów, za którymi w migotliwych
 9665   3, III|                rozumiał. Na brzegu stoła przysiadł, ramiona skrzyżował, głowę
 9666   2, IV |              siebie żyjąc jeden drugiemu przysiaduje.~- Pijactwa pomiędzy nami
 9667   2, I  |              cenę wełnę swą sprzedawali, przysięgała na dzieci, że taniej nie
 9668   3, III|          wzrokiem patrzał.~- Zakleństw i przysięgań nijakich czynić nie będę,
 9669   1, V  |                  powitań, przyrzeczenia, przysięgi, plany wspólnej przyszłości,
 9670   3, II |             troskliwością i współczuciem przyskakiwał do pani domu ramię jej podając,
 9671   1, IV |                się z miejsca i do bufetu przyskakując krzyknęła Marta - kryształową
 9672   1, III|                 po kilku latach zaledwie przysłał bratu wieść, iż w tych dalekich
 9673   3, III|              tylko kędzierzawej czupryny przysłaniająca, a głos nakazujący, dyktatorski
 9674   2, IV |                  i nisko sunąc co chwilę przysłaniały one, to odkrywały rozżarzoną
 9675   2, IV |                 błękit nieba nieustannie przysłaniany sunącymi pod nim chmurami;
 9676   2, V  |                   strzępiastymi obłokami przysłanianych, w zamian ślizgały się po
 9677   3, IV |                  prośby, z którymi go tu przysłano, skargi i obwinienia, które
 9678   3, III|                 kiedy do mnie?~Czy kiedy przyślesz mi jaką książkę?~- Będę
 9679   3, IV |             rozwartą i kryształową szybą przysłoniętą kopalnią klejnotów. W zarzecznym
 9680   3, III|               zazwyczaj prawił facecji i przysłów, często obfitą mowę w połowie
 9681   3, II |           ubogiego życia, a w facecjach, przysłowiach, przypowieściach wytryskająca
 9682   1, III|               tego..." Nie były one jego przysłowiem, bo nie używał ich zawsze,
 9683   2, II |              siostrę. Widać też było, że przysłuchiwał się pilnie rozmowom przez
 9684   2, II |                  wyświadczał dotąd ważną przysługę?~- Nie uprzejmym, ojcze -
 9685   1, III|                 zatem z prawa urodzenia, przysługującego im stanu, położenia w świecie -
 9686   3, IV |             uczynił tego. Mógł w lichych przysmakach życia szukać przypadającej
 9687   2, II |           całowała, na ręku swym nosiła, przysmakami najrozmaitszymi karmiła,
 9688   3, V  |                  on nas przyjmował!... O przysmaki i inne pańskie przyjemności
 9689   1, VI |               głos Fabiana.~Anzelm kroku przyśpieszał. Z ruchów jego widać było,
 9690   2, II |               sieni, przerwała nucenie i przyśpieszyła kroku, bo w sali jadalnej
 9691   3, III|                   Ale ani przymówki, ani przyśpiewki nic nie pomagały. Jadwiga,
 9692   3, III|              tylko Janek jeszcze, jak do przyśpiewków hasło dał, tak je i zakończył,
 9693   1, V  |               jego plecami, podskakując, przyśpiewując i pestki od wisien z ust
 9694   3, II |                 co by mu nowych kłopotów przysporzyło. Teraz, przy tej wieczerzy,
 9695   2, III|                  ma komu!" Ale Janek jak przystał do niego: "Wezmę, stryjku,
 9696   3, I  |           zniechęcenia czy oburzenia, aż przystanąwszy u wspaniale pośród trawnika
 9697   2, V  |                ludzkie języki padła, nie przystanę. Już niedobrze, że na Mogiłę
 9698   2, V  |                 Jan prędko teraz ku niej przystąpił.~- Niech panna Jadwiga żadnych
 9699   1, IV |                  dwoma szerokimi krokami przystąpiła do bocznego stołu, na którym
 9700   1, VI |               Niemna; wtedy jeden z nich przystawał czasem i twarzą zwracał
 9701   3, IV |                 ukazywał, do którego też przystępować zaczęli inni.~Z godzinę
 9702   2, III|                  ławka nie broniła wcale przystępu do okna; owszem, Witold
 9703   3, III|                 odzienie ich było weselu przystojne, ale że pod tym względem
 9704   1, IV |                  Zygmunta Korczyńskiego, przystojnego, choć trochę zbyt bladego
 9705   3, III|                 to obowiązkiem moim jest przystojnie, ale z gruntu serca ją poprosić,
 9706   2, III|         wystąpienie publiczne, o którego przystojność, a nawet i niejaką wykwintność
 9707   2, II |                  kobietę. Ale i ona sama przystrajać się i mizdrzyć przestając
 9708   2, II |       najmniejszej uwagi nie zwracała na przystrajającą się i mizdrzącą przed lustrem
 9709   3, III|             liście z pozłacanego papieru przystrajające jej wysoko spiętrzone i
 9710   3, IV |                 i przyjaciółce nijakiego przystrojenia nie mającej podarowała! -
 9711   2, III|           okolicy, który nosił spiczasto przystrzyżoną brodę i w górę zakręcone
 9712   2, II |                niej posłaniec z Osowiec. Przysunęła ją ku sobie, wyjęła z niej
 9713   2, V  |                  Justyna blisko do niego przysunięta, z jedną ręką pieszczotliwym
 9714   2, II |                prawie twarzy Darzeckiego przysuwając, jak tylko mógł najciszej,
 9715   2, III|                Nauka ludzkim czynnościom przyświeca...~Mówił z widocznym roztargnieniem,
 9716   2, II |         umieszczona i czytającej Teresie przyświecająca. Codziennie do późna Teresa
 9717   1, VI |              troszkę miodu i wosku, albo przyswojonego bawoła, karmną świnię i
 9718   2, IV |              panna Marta często po mnie, przysyłała. Niedługa droga. Do dworu
 9719   3, V  |                ciemną chustką otulona.~- Przysyłałeś po mnie, Benedykcie - zaczęła -
 9720   1, III|                wielu następnych wypadków przysypane przemieniają się w szczypawki,
 9721   3, I  |               książkę patrzy, kiedy pani przyszłaś i z całego serca pogodzić
 9722   3, II |             pośród których upływać miało przyszłe jej życie. Pomimo jednak
 9723   2, II |             posiadać wyprawę odpowiednią przyszłemu otoczeniu i stanowisku,
 9724   1, V  |        wszystkich otaczających słoneczną przyszłością genialnego artysty... Z
 9725   2, II |               nim to w tej chwili, o tym przyszłym zięciu swoim, mówił Darzecki
 9726   1, II |                na sąsiada cieszącego się przyszłymi jego "tysiączkami" popatrzał.~-
 9727   2, I  |             podłą, gdybym ci pobłażała i przytakiwała...~Urwała i zmieszała się
 9728   3, IV |                 szła; głosy cichły czymś przytłaczane i słowa urywały się w połowie.
 9729   2, II |               Ale u Benedykta zdziwienie przytłumiło wszystkie uczucia inne,
 9730   3, III|                 dziadunio, jeszcze kiedy przytomniejszym niż teraz był, pomiędzy
 9731   2, II |             teraz, Teresa utraciła zrazu przytomność; od toalety do szafy biegając
 9732   2, V  |                ręką poły kapoty u piersi przytrzymując, drugą na drzwi ukazywał
 9733   1, I  |                 słomą, którą z obu boków przytrzymywały drewniane drabiny, a okrywał
 9734   1, VI |            głucha, srogim zwierzom tylko przytułek dająca, leżała wielka równina,
 9735   3, III|            odłączone zostali. Ni do kogo przytulić się, ni od kogo rady i światłości
 9736   2, II |                  nie przestanę za to, że przytuliliście mnie sierotę i ze słabym
 9737   1, VI |             gminy same przez się szukały przytułku pod dachem numy. Podczas
 9738   2, II |               spłakana i tak do poduszek przytulona, jak chore dziecko tuli
 9739   3, III|                jak piórkami wywijając, a przytupując tak często i gromko, że
 9740   3, II |                 możno...~- A nie możno - przytwierdził Fabian - ni w czym rozszerzenia
 9741   2, V  |              Niech panna Jadwiga żadnych przytyków nikomu w chacie naszej nie
 9742   1, V  |                jeździł; ja znów od młodu przyuczony byłem do stolarstwa i jego
 9743   1, V  |               byłem do stolarstwa i jego przyuczyłem.~Szerokim gestem zatoczył
 9744   2, I  |                     i jest to jedyną jej przywarą, a zarazem i najsilniejszą
 9745   2, III|              czołem, nie mógł na tę porę przywdziać nowego obuwia, cholewami
 9746   1, II |            podała żądane przedmioty i do przywdziania ich dopomogła. Potem zaczęła
 9747   1, VI |                swój kraj rodzony i aż tu przywędrowali, zarówno niewiadomym było.
 9748   1, V  |             zdaje się, tak jak do niego, przywiązany nie byłem...~- A matka żyje?~-
 9749   3, II |              marząca, poetyczna Justyna, przywiązywała wagę do światowych praw
 9750   1, II |             twarzyczka, drobna, okrągła, przywiędła, niezmiernie czule, prawie
 9751   2, V  |                dwa sery, z których jeden przywiędły a drugi świeży, żółte masło
 9752   1, II |                  się błękitnymi oczami i przywiędłymi usty. Uśmiechała się ona
 9753   1, II |                  a i dziś jeszcze pomimo przywiędnięcia i zbytecznej chudości uderzającą
 9754   2, I  |                  czy tam coś podobnego i przywiezie mi do podpisania. Za parę
 9755   2, II |           tyczące się zaprzęgania koni i przywiezienia lekarza z bliskiego miasteczka,
 9756   2, II |                  że w wieści przez Kirłę przywiezionej wiele było prawdy. W czasie
 9757   3, II |                 zaraz zadrzemię!...~I na przywieziony ze szkoły synowski księgozbiór -
 9758   1, III|                 mieli kiedyś pergaminy i przywileje szlacheckie, ale przez zbieg
 9759   2, III|            Wzięłam Antolkę i do Janka ją przywiodłam: "Masz tobie, synku, siestrę.
 9760   1, V  |              mnie? nie pójdę... kiedy ją przywiodłeś, to idźże do niej sam...~-
 9761   1, II |            skrzypiec jakby coś na pamięć przywiodły. Uśmiechnął się filuternie,
 9762   2, II |                  może?... wcale dobre... Przywiozłem takich parę pudełek z miasta
 9763   1, V  |       opowiadałem... Niech stryj idzie i przywita się...~Ze zdziwieniem i
 9764   3, IV |        przekonany byłem, że myśl nawet o przywłaszczeniu sobie cudzej własności przejść
 9765   2, III|              pólko Jankowe był już sobie przywłaszczył, kiedy Janek był mały, a
 9766   1, VI |                  przed myśl i wyobraźnię przywodząc jakieś tłumne, spójne, gromadne
 9767   3, III|           chłopców gwałtem na wesele swe przywodząca sąsiada Anzelma. Nie miał
 9768   1, IV |              swych, gwałtownie na pamięć przywodzących żurnale mód, z postaw i
 9769   2, IV |                tym wilgotnym i cmentarze przywodzącym na pamięć zapachem, który
 9770   2, IV |        dokądkolwiek prowadząca droga nie przywodziła tu ludzkich kroków i zamiarów.
 9771   3, I  |             także za nią lub ją ku sobie przywoła. Za każdym jednak razem
 9772   1, IV |       przejmowała ją obawą. Ruchem głowy przywołała Justynę i słabym swym głosem
 9773   3, II |             okazała się jeszcze potrzeba przywołania Marty; w zachód około chorej
 9774   1, V  |       wiadomością o śmierci swej krewnej przywołany pan Benedykt przyjechał,
 9775   3, IV |          pożegnań, pocałunków, zaprosin, przywoływań, nawet sprzeczek. Nie tak
 9776   3, III|                okrzykach, przy wzajemnym przywoływaniu się znajomych wiele innych
 9777   3, III|            pokornie prosimy!~Na koniec z przywoływanym w ogrodzie się spotkawszy
 9778   2, IV |                 strony i z drugiej ludzi przywożąc. Od brzegu do brzegu zaś
 9779   2, III|               snopy przez synowca z pola przywożone, a gdy już snopów zabrakło,
 9780   2, II |                sprawić... - jednogłośnie przywtórzyły dwie niedorosłe córki Darzeckiego.~-
 9781   3, V  |                  przy ziemi uczyła się i przywykała...~Przez łzy uśmiechała
 9782   1, IV |                 już nic: nauczyłam się i przywykłam. Ale z początku byłabym
 9783   2, I  |                wyborną jak ta, do której przywykłeś...~Różyca prawdomówność
 9784   2, III|      najmłodszych lat swych byli zapewne przywykli, która płynęła górą, nad
 9785   2, I  |           świecie do wcale innych kobiet przywykliście i dla wcale innych głowy
 9786   2, V  |          przeminęło, nie mogłem, ani też przywyknąć znów do zwyczajnego życia,
 9787   2, III|          spostrzegane, były to malutkie, przyziemne robaki. Z góry widziane -
 9788   1, IV |            wszystkie idee naszych czasów przyznają prawo...~- Mój Widziu -
 9789   2, II |              popełniłem szaleństwo, tak, przyznaję to, sza-leń-stwo - powiozłem,
 9790   2, I  |           młodość swoją przebył, sam byś przyznał, że są to tylko przyzwyczajenia...
 9791   3, III|               Nikt z obecnych głośno nie przyznałby się do tego, ale wszyscy
 9792   3, II |                pozostaje przy nim wraz z przyznaną mu przez pierwszą instancję
 9793   3, II |                  bohatyrowickiej okolicy przyznanego mu przez sąd zwrotu kosztów.
 9794   1, V  |                  jej to kiedyś i sama to przyznawała - była ona nie wiedzieć
 9795   1, IV |                  uchybienia najprostszej przyzwoitości i narażenia się na niechęć
 9796   1, II |            Darzeckich?~- Pamiętam, wcale przyzwoity człowiek i podobno nie bez
 9797   3, III|                  dzieciństwa mnie znając przyzwyczaić się mogła i odstać jej trudno...
 9798   3, II |                powszednie i pospolite, a przyzwyczajałaś w zamian do rzeczy pięknych,
 9799   1, III|                 różnic w wykształceniu i przyzwyczajeniach dwu tych ludzi zachodzących.
 9800   2, I  |                majątki? A z tym okropnym przyzwyczajeniem... wiesz! co słychać? Może
 9801   1, II |              Światowemu i do wszystkiego przyzwyczajonemu człowiekowi odpowiedzi na
 9802   3, II |                  których zresztą i nigdy przyzwyczajony nie byłem żyjąc w twoim
 9803   1, I  |           zamaszystym, do pośpiechu znać przyzwyczajonym krokiem, a długie jej ramiona,
 9804   1, II |                 piskliwe wykrzyki Teresy przyzywającej pomocy służących dla odprowadzenia
 9805   2, III|             powoli czytał ich tytuły: ~- Psalmy Kochanowskiego... Niech
 9806   3, III|          końskich szczawiów, z zaroślami psich języczków, których podługowate
 9807   2, IV |             lęgnie. Szczenięta od jednej psicy urodzone niejednostajne
 9808   3, IV |         młyńskimi skrzydłami zamachał. - Psom dajcie, co na duszy macie! -
 9809   3, IV |                 w borze przyczajony duch psotny a smętny wołanie to porwał
 9810   3, IV |               każdym kroku wyrządzają mi psoty i szkody...~- Przebacz,
 9811   3, II |               się, że rozsądna, a może i pstro ma w głowie, czy ja wiem?
 9812   2, V  |                  się w jeden jedwabisty, pstrokaty kłębek czarnymi oczami w
 9813   1, III|               wymówił:~- Łaska pańska na pstrym koniu jeździ... jednakowoż
 9814   2, III|               synów jego mówił. - Czy wy psu oczy sprzedali, żeby takie
 9815   3, II |                dla siebie towarzystwach, psuć sobie układu i patrzeć na
 9816   1, II |                  widocznie wciąż się coś psuło i naprawianym było, w którym
 9817   1, VI |          czwartemu bobrowniczkę, piątemu pszczelarkę, a szósty handlując rybami,
 9818   1, V  |                 sadek. Janek nauczył się pszczelnictwa od jednego takiego człowieka,
 9819   1, VI |                 gdzie stały lipowe lasy, pszczelniki miód i wosk pracowitym zwierzątkom
 9820   1, VI |          bączenia nieprzeliczonych rojów pszczelnych, a w olszynach i brzoźniakach
 9821   2, V  |              kiedy nie uczyła się, jak z pszczołami postępować, to niech nosa
 9822   2, IV |                  przypatrywać się zaczął pszczole, która z głuchym brzęczeniem
 9823   3, III|               bokami tłum prąc, a głosem pszczolne jego brzęczenie przenosząc,
 9824   1, V  |              jakże - odpowiedział.~- Pod pszenicę?~Rzucił na nią szybkie spojrzenie,
 9825   3, I  |            stopniu natężenia, szczebiotu ptactwa, metalicznego brzęczenia
 9826   2, IV |             samej ziemi biegającą, ni to ptakiem kołyszącym się pod obłokami.
 9827   2, II |                uściełania gniazda miłemu ptakowi wiosny. To szelestuszka
 9828   2, III|               sprawianych przez skrzydła ptasie i powiewy nadrzecznych wiatrów.
 9829   3, I  |                  owadów, jak od płochych ptasząt i obłoconych płazów oddalona.~
 9830   2, II |                ruchami ładnych główek po ptaszęcemu świegotały:~- Najmodniejsze
 9831   3, II |            bywało przy lekkim fruwaniu i ptaszęcym szczebiocie Teresy. Daremnie
 9832   2, II |               rząd ustawionych siedząc z ptaszęcymi ruchami ładnych główek po
 9833   2, III|                 więc było to wystąpienie publiczne, o którego przystojność,
 9834   3, I  |                 z którą popisywał się on publicznie. Ale ani on sam, ani jego
 9835   3, IV |                  mlecznymi, połyskliwymi puchami obwieszone. Po twarzy Jana
 9836   2, II |                  Przywiozłem takich parę pudełek z miasta na wypadek takich
 9837   1, II |       zamkniętymi, pokój ten przypominał pudełko apteczne oklejone papierem
 9838   1, II |                  do skrzypiec i już je z pudła wyjmować zaczął. Justyna
 9839   1, II |                już ubrany.., Lepiej może pudło na klucz zamknąć...~- No,
 9840   2, I  |        sprzedawała mniej więcej dziesięć pudów wełny. Był to jedyny grosz,
 9841   1, II |               toaletowego octu, ryżowego pudru i rezedowej perfumy. Pociągnął
 9842   1, IV |                  upomniał ją mąż.~- Mais puisque je suis folle de toi! -
 9843   2, IV |            urywanym ćwierkaniem; miarowe pukanie dzięciołów i żółn ustało;
 9844   3, I  |              czasem stać się mu ona może puklerzem przeciw wszelkiemu poniżeniu
 9845   1, V  |                zaokrąglał się i nabierał pulchności rąk i policzków, smutnym
 9846   3, IV |                mąż najstarszej córki. Za pułkownika wyszła. Dla panny bez posagu
 9847   3, IV |              myśli jak krew krążyły, jak pulsa tętniały, część a może i
 9848   3, III|                matką spojony i wszystkie pulsy jej życia i losów we własnych
 9849   3, I  |         przyszłego siebie. Był środkowym punktem świata dla wszystkich, których
 9850   1, I  |                  złotej, przepasanej jak purpurową wstęgą tkwiącą w niej warstwą
 9851   1, I  |                  i zamyślone, choć pełne purpurowej krwi usta rozchyliły się
 9852   3, IV |                męczeńskim pośpiechem tak purpurowych kielichów Łatwo było poznać,
 9853   1, VI |               brylantowe pióro, a drogie purpury i gronostaje spadały z królewskich
 9854   3, III|                  ja na to poradzić mogę? Puśćcie mię stąd.~Ze ściągniętymi
 9855   3, IV |                pani w jedną drogę z nami puścić się zamyśla?~Czerwone ręce
 9856   3, I  |              podniósłszy szybkim biegiem puściła się ku domowi. On nie oglądając
 9857   1, VI |                 słodzonej, aż po puszczy puściły się pogłosy o tej parze
 9858   1, V  |                 ze zgryzotą zawołał:~- A puśćże już! Niechajże choć buty
 9859   3, III|                  na drogę białym pasem u pustego pola sunącą. Na kilka mil
 9860   3, I  |        nieszczęść i nędz, którym ze swej pustelni przypatrywała się chciwie
 9861   3, I  |              przez dwadzieścia trzy lata pustelniczego prawie jej przebywania w
 9862   1, V  |                 patrzy w jakąś bezmierną pustkę, po której niby widma strapione
 9863   2, IV |          grobowce. Wtedy tu bywa zimno i pusto; blade słońce miriadami
 9864   3, III|                 broń Boże, bałamutniom i pustotom życie swoje poświęcać, ale
 9865   1, VI |                roboty mojej! A wszystkie pustoty od młodych pochodzą! Wymyślają,
 9866   2, I  |            pokoju na klucz uczy się albo pustuje? Wyszła do sieni, aby przez
 9867   3, III|          spasionych miedzach, gładkich i pustych, zaledwie gdzieniegdzie
 9868   3, III|                przerzedziły się i u dołu pustymi przestrzeniami przeświecały;
 9869   3, I  |                 mu było gór, skał, mórz, puszcz, gorących szafirów niebieskich,
 9870   2, III|             Sargas, nijak nie można! Nie puszczają nas na Niemen, che, che,
 9871   2, IV |                  siedział z wędą na wodę puszczoną Julek Bohatyrowicz, a na
 9872   2, IV |               ukośnie, ukośnie po falach puszczone, boki im umykając, a dziobem
 9873   2, V  |             kędyś daleko za otwarte okno puszczonym mówił dalej:~- Wszelako
 9874   1, VI |           krzywodziobe orły. Nocami wyły puszczyki i po drzewach wieszały się
 9875   1, VI |                cykorie, śniegiem bielały puszyste kity kotuszników, krzaczysty,
 9876   3, III|                wysokiej, szerokolistnej, puszystej dla oka a twardej dla ręki
 9877   1, VI |             głębi, na dnie, sunął kręty, puszysty szlak łąki. On to zdradzał
 9878   2, III|           długimi szlakami kładły się na puszystym kobiercu po raz drugi podrastającej
 9879   2, III|                wyrządzanej powaga jego i pycha zniknęły w mgnieniu oka
 9880   3, IV |            łańcucha z ogniw, dotąd przez pychę, zawiść, chciwość, niewiedzę
 9881   2, III|               Ale twój ojciec na wszelką pylinkę ziemi i na wszelkie ziarneczko
 9882   2, IV |                stojące z niecierpliwości pyrchały, kopytami piasek grzebiąc.
 9883   3, III|       pogruchotaniu kości i nakarbowaniu pysków, gdy spod gruszy w ogrodzie
 9884   2, II |            wybuchnął Witold - że jest to pyszałek, sybaryta, egoista, nie
 9885   3, V  |                 Justyna i pies lisi swój pyszczek do sukni jej tulić a kiściastym
 9886   1, I  |                przemknął w jej oczach.~- Pyszny głos! - szepnęła.~- Nieszpetny -
 9887   1, VI |             młodych pochodzą! Wymyślają, pytają się, czas bałamucą, a tu
 9888   2, I  |             zamykała, a na wystraszone i pytające spojrzenie Rózi odpowiedziała:~-
 9889   2, V  |             całym swym ciężkim ciałem ku pytającej się zwróciła.~- Co? dlaczego
 9890   2, V  |                 słychać było znowu szept pytający:~- Wspomina? czy często
 9891   1, II |         smacznego dadzą, bo goście są... Pytałem się nawet panny Marty z
 9892   3, IV |                za co? dlaczego? w takich pytaniach dusze dojrzewają prędko!...~
 9893   2, III|                ze śmiechem odpowiedziała pytaniem:~- A Jan i Cecylia?~Chwilę
 9894   3, I  |            postawę na siedzącą zmienił.~-Quelle idée - zawołał. - Różyc
 9895   3, II |                 Stąd płynie melancholia, qui me monte á la gorge i dławi
 9896   2, II |               rację, naj-zu-peł-niej-szą ra-cję. Korczyński jednemu tylko
 9897   2, IV |                 Wszyscy mają prawo w nim rąbać, a że w tym rąbaniu żaden
 9898   2, IV |                  w nim rąbać, a że w tym rąbaniu żaden porządek zaprowadzony
 9899   1, III|                  nic nie poradzę. Las mi rąbią, zboże spasają, na pastwiska
 9900   3, IV |                kładły złote i seledynowe rąbki. Wszystko to zaś, niby zaklęty
 9901   3, I  |           zniesienia prawie niepodobnym. Rachunki, procesy, gospodarskie prace
 9902   2, V  |                 i znowu pochylił się nad rachunkową księgą.~Justyna zbliżyła
 9903   1, III|                  szarych okładkach ksiąg rachunkowych rozpinały swe skrzydła drobne
 9904   3, I  |               Osowce - podług ówczesnego rachunku - posiadały około stu chat,
 9905   2, II |                   Szwagier utrzymuje, że racjonalniej byłoby las sprzedać może
 9906   3, III|              bramy ku domowi wiodącą coś rączego, gromkiego, świetnego zaturkotało,
 9907   1, I  |                Bóg panu rozum przywrócić raczył!~Wykrzykowi temu odpowiedział
 9908   3, II |         odpowiedział Witold.~- Dlaczego? Raczże mi przynajmniej wytłumaczyć...~-
 9909   2, III|            pańskich rozmowach z ludźmi i radach, które pan dajesz. Ot, wczoraj
 9910   1, IV |           interesów... Sama sobie zawsze radę daję i teraz dam... Baw
 9911   2, V  |                uśmiech przyjazny, prawie radosny otworzył mu usta i rozszedł
 9912   2, II |                śmiejący się podlotek i z radosnym błyskaniem oczu przylgnął
 9913   2, V  |                    obrzydło; co bawiło i radowało - wydawało się samą marnością.
 9914   1, II |             trudności znalezienia na nie radykalnego lekarstwa.~- Co do mnie -
 9915   1, III|            zrobię tak, jak mi bratczysko radzi... Jak ja go dawno nie widziałem!
 9916   1, V  |             bólach trzymał... U doktorów radziłem się ze trzy razy, ale nie
 9917   2, II |             zawołał - czy to ziemia jest rajem, żeby od niej wszystkiego
 9918   1, VI |              zarzucała na wszystko welon rajskiej poezji.~Nagle Anzelm opuścił
 9919   2, I  |            uśmiechała się do niej prawie rajskim powabem. Odpocząć nieco
 9920   1, IV |               siwiejących włosów żałobną ramą otaczały twarz jej o rysach
 9921   2, II |                 prędko, z rozmachiwaniem ramioni trzęsieniem głowy, nad którą
 9922   3, V  |                 Bronia u stóp jej śniade ramionka szeroko rozłożyła i ze wzniesionymi
 9923   2, II |                nie zrobi?...~Cieniutkimi ramiony panienka usiłowała objąć
 9924   2, V  |                co znać razem z drewnianą ramką z ula wyjętego, dwa sery,
 9925   3, II |               Masz słuszność! Nie nowych ran spodziewałem się od ciebie,
 9926   3, I  |                  zawsze. Widziała, czuła ranę życia tych dwojga ludzi,
 9927   3, III|    przebłyskiwały błękitne smugi Niemna.~Ranek był jeszcze, bo może trzech
 9928   3, II |           sztuczną skrytość coraz więcej raniącym go przyczynom przypisywał.
 9929   1, V  |                  tego wszystkiego, co ją raniło, nudziło i poniżało. Od
 9930   3, III|                 uspokoiły się rozmachane raniona. Wielu z tych, którzy środek
 9931   2, I  |               Pojedynkowałem się i byłem raniony w taki sposób, że cierpiałem
 9932   2, V  |                 poszła, do męża, a jutro raniutko powróci jeszcze na dni kilka,
 9933   1, IV |             Trwało to aż do dzisiejszego ranka, w którym przy bardzo starannym
 9934   1, V  |          obustronnie uczuwanej. Były tam ranki majowe i księżycowe wieczory,
 9935   2, V  |           wystawiał. Jednego razu, samym rankiem, zawołał nas ociec, żeby
 9936   2, II |                krótkie i dość zaniedbane ranne ubranie, panienka zaś, wątła
 9937   2, II |            toalety ani nawet obawa przed rannym chłodem na myśl jej nie
 9938   2, II |                 A teraz te... może sobie rapsodie zagramy... dobrze?~I już
 9939   1, III|                  istniejącej w Korczynie rasy bydła na inną: zmienił i
 9940   1, III|           otrzymywać w dwóch albo trzech ratach. Słowem, na rzecz wspólnego
 9941   3, III|               głosy, aby wysłuchał ich i ratował. Pozostał więc, ale ruchliwe
 9942   2, V  |               stworzeniu dany jest zmysł ratowania się i od ostatniej zguby
 9943   3, I  |        natchnienia utworzą jedną z desek ratunkowego mostu nad przepaściami unicestwienia
 9944   3, II |            grożącego ruiną jedynemu jego ratunkowemu planowi, nadwerężało w nim
 9945   3, I  |                ale nie śmiała się nigdy. Rażącym to w niej nie było, bo w
 9946   3, I  |                 stroju, który tak bardzo razi jego stryja, jest tylko
 9947   3, II |                siedział na bryczce z tak raźną i wypogodzoną miną, jakiej
 9948   3, III|             jeden tylko mocny, wilgotny, razowe pieczywo przypominający
 9949   2, I  |           uszanowaniem spogląda na ch1eb razowy...~- O! - śmiejąc się zawołała -
 9950   3, III|        spłowiałym, a gdzieniegdzie tylko rdzawą różowością lub majową zielenią
 9951   3, III|             łanki dojrzałej gryki kładły rdzaworóżowe plamy, a majową zielonością
 9952   3, IV |              dostrzec było można krwistą rdzawość usychających paproci i dno
 9953   2, IV |                  osypane albo czerwonawą rdzawością tu i ówdzie od ciemnej zieleni
 9954   1, III|                  tak i sam uspokoję się, rdzę z siebie zetrę, i ludziom
 9955   1, III|          istotnie nie prowadzi? Człowiek rdzewieje tylko, duszę w sobie gasi.
 9956   2, II |           twierdzące.~- Regularnie, tak, re-gu-lar-nie. Jesteś, kochany szwagrze,
 9957   3, I  |          wspomnień, wyrzec się na zawsze realnych i każdemu, zda się, niezbędnych
 9958   2, II |            zalecił, ruch, rozrywki, dwie recepty zapisał... Ale ja tam do
 9959   1, III|            jedynym, że lubiła czytanie i ręczne robótki. Pochłaniała dużo
 9960   1, II |                 Umilkła znowu, zawiesiła ręcznik obok miednicy i na jednym
 9961   1, IV |                  tylko że o wprowadzeniu reform czy ulepszeń w Wołowszczyźnie
 9962   1, IV |                chciałbym wiedzieć, jakie reformy i urządzenia wprowadzić
 9963   3, I  |                   W wielkiej czystości i regularności prawie zakonnego życia,
 9964   3, I  |            postać malowniczą i szanowną. Regularny jej profil ocieniały koronki
 9965   3, V  |                nie jest, nie pisze się w rejestr. Jaką ona była, to była,
 9966   3, III|                  się tacy, rękę w białej rękawiczce po złocistej czuprynie przeciągnął
 9967   3, III|                od śnieżnych wygarnirowań rękawów, składały one przed znajomymi
 9968   3, III|                 dokonał uroczystego aktu rekomendacji, wiele osób spostrzegło,
 9969   3, III|            zbliżyła się też i Giecołdowa rekomendując się jako dzierżawczyni sąsiedniego
 9970   3, I  |              prawowiernie matka Zygmunta religijną jednak była głęboko i żarliwie.
 9971   3, I  |             człowiekiem, i przez głęboką religijność, która wszystkich na ziemi
 9972   3, II |                malowniczo mówić zaczął o Renie, Dunaju, Alpach, szwajcarskich
 9973   1, V  |          opowiadał, w jaki sposób chroni renklody i mirabele przed zimowymi
 9974   3, III|                wieniec, przed oczy twoje reprezentowany, nosić będziesz, bo od dzisiejszego
 9975   3, II |            Zapewne pan Różyc i les beaux restes jego milionów... - wtrącił
 9976   1, V  |          uderzający stanowiła kontrast z resztą ubrania. Starym być musiał
 9977   1, III|            korczyńskim szukał swej żony. Resztki dziennego światła padały
 9978   3, II |                 się w niej, niby ciało w retorcie śmierci na marną parę przerabiane,
 9979   3, II |                lewą ręką, w której czuła reumatyczne bóle, na białej chusteczce
 9980   1, IV |       francuszczyzną zaczął: ~- On... on rewien... tużur...~- A ses premiers
 9981   3, II |         umieszcza, a wszystko to głośno, rezolutnie, białymi zębami w uśmiechach
 9982   3, II |                gaju, a zmieszana Antolka rezonem nadrabiając zawołała:~-
 9983   3, II |               nie znam. A za zdolność do rezonowania i rozróżniania pozorów z
 9984   3, II |                    Filozofka! - syknął - rezonuje, waży, rozważa, rozróżnia...~-
 9985   3, IV |                 celu?... czy dla takiego rezultatu? Czyś mógł przewidzieć...
 9986   3, II |        odrestaurować, urządzić... byłaby rezydencja pańska, rozkoszna...~Końce
 9987   2, V  |           nadzwyczajnie piękną, wprost z rezydencji u krewnych za żonę chce
 9988   3, I  |             opasłego, idiotycznego ojca, rezydentką siedzącą na łasce krewnych,
 9989   3, I  |               wyobrażają Dianę w postaci rezydentki z opalonymi rękami?~Pierś
 9990   1, I  |            ludzkim twarzom szczęście lub rezygnacja, w tej młodej i świeżej,
 9991   1, III|                Na koniec zdobyłam się na rezygnację. Ale za to gdybym ja miała
 9992   1, II |             wyrazem niemocy lub słodkiej rezygnacji splatała je ona i opuszczała
 9993   1, I  |            antymigrenowy ołówek, albo po Rigollot...~Zaśmiała się, lecz wnet
 9994   1, IV |             Napłodziło się ich u nas jak robactwa w mokre lato! - zauważył
 9995   2, III|                Owszem. Niech kochają się robaczki, niech kochają się! Niezadługo
 9996   1, I  |             kwiat podobny do zielonawych robaczków osypywał im suknie i głowy.
 9997   2, V  |                  Kiedy jeszcze cokolwiek robiłem, to tylko o tym biednym
 9998   2, II |              ojcze, nadskakiwałeś jemu i robiłeś się przed nim takim małym,
 9999   2, III|                  Tak jak tamte wszystkie robiły, wyprostowała się i dużą
10000   2, III|                zapisał się, kiedy w taki roboczy czas spaceruje sobie. Owszem.
10001   2, II |             odjeździe doktora, smutnie z robótką w ręku w kąciku siedziała.
10002   1, III|                tym czytać i zajmować się robótkami. Będzie więc sobie za te
10003   3, II |              gospodarstwo przyszłam; jak robotna pszczoła całe życie przehorowałam,
10004   2, III|              nazywać się będą.~- Bo to i robotnica tobie, Janku, przybyła!
10005   2, III|                   Wyrazem dziatki i nową robotnicę swą ogarniała. Żwawo wszyscy
10006   2, I  |                ze służbą, z parobkami, z robotnikami, a tak przy tym była żywą,
10007   3, II |             właśnie z pola, gdzie mię do robotników był posłał. Biedny, kochany
10008   2, II |               odbywającym się śród niego robotom pierwszeństwo dając. Ale
10009   2, V  |               Broglie'owie, hrabia de la Rochefoucauld, margrabia Créquy i inni,
10010   3, II |              Tereniu, o dobrych, starych~rodach - łagodnie wytłumaczyła
10011   3, I  |      podniosłości życia. Za dumę tę, nie rodową, nie majątkową, lecz raczej
10012   1, III|                 To zapewne, a może także rodowe skłonności, które nie zawsze,
10013   2, II |      wielostronnej wyższości majątkowej, rodowej, cywilizacyjnej. Mową płynną
10014   1, VI |                 w porównanie ze szlachtą rodowitą krajową i wszystkich praw
10015   1, V  |                  świeżo, jakby dla niej, rodzącej się na nowo, rodził się
10016   3, I  |                 głęboką radością wieść o rodzącym się talencie Zygmunta przyjęła
10017   2, II |               wołała Leonia. ~Benedykt z rodzajem osłupienia na te trzy śliczne
10018   3, II |              różę? Czy tu ziemia nic nie rodzi? czy tu słońce nie świeci?
10019   1, VI |             poorany i siwy jak gołąb.~"A rodzicielka czy żywie?" - pyta znów
10020   1, VI |             prawnuczki wyprowadzili parę rodzicielów. Więcej niźli stuletnie
10021   1, V  |              niej, rodzącej się na nowo, rodził się jakiś świat nowy.~Wzrokiem
10022   3, II |                 panie dobrodzieju mój... rodzona ciotka za księciem...~Ku
10023   3, IV |                 będziecie!~Dziękuje wam, rodzone progi,~Że chodziły po was
10024   1, VI |                ale Jan i Cecylia wprędce rodzonych doczekali się pomocników.
10025   3, IV |              dobrze wiedzieć, że w swoim rodzonym bracie masz dobre plecy.
10026   2, II |          pomiędzy oknami staną, a dwa po rogach salonu!...~- Teraz modnie
10027   3, I  |                  piętrze znajdujący się, rogowy, z dwoma oknami na istotne
10028   3, I  |               szare godziny dziwne dziwy roić lubiła, powinna była przechować
10029   3, IV |                  chwilową świeżość niebo roiło się na tle błękitnym mnóstwem
10030   1, VI |                  Lecz w ogólności był to rój ludzki do roju pszczół podobny,
10031   3, III|                twarzy, surdutów, sukien, rojącym się dokoła bryczek i koni,
10032   2, III|                   żniwiarze wydawali się rojem istot nie tylko ruchliwych,
10033   1, VI |                  ciała. Może dwadzieścia roków minęło im w tej męce, kroplami
10034   3, II |                 ma. Zewsząd otoczyła nas rola bogaczów, a my ledwie ścieżeczką