Tom, Rozdzial

10035   3, I  |                przypadająca mu w świecie rolna wybrańca. Jak promienie
10036   1, V  |         zapamiętała, ale z bliska pracom rolniczym ale przypatrywała się nigdy.
10037   1, V  |       przynajmniej łatwość, z jaką młody rolnik pracę swoją spełniał. Wyobrażała
10038   1, V  |              pomocy bierzem, ale sami my rolniki i sadowniki, i pasieczniki,
10039   1, III|              ciasne, ubogie życia małych rolników. Nagle dom korczyński na
10040   2, II |                przemysłu z gospodarstwem rolnym; o różnych systemach gospodarskich
10041   3, II |               robić? kiedy choć stara, a romansowa! Wszystko równo co człowiek
10042   1, I  |            ojczulek twój z tą Francuzicą romansował...~Urwała nagle, stanęła,
10043   2, V  |                 się. Niczego osobliwego, romansowego, jak na teatrze odegranego
10044   1, V  |       uszczęśliwionym. Po swej ostatniej romansowej przygodzie postarzał znacznie,
10045   1, III|                 przestarzałą i złej wody romansowością. Ja także kiedyś na rzeczach
10046   2, III|             ilekroć o rzeczach czułych i romansowych mówiła.~W tej chwili na
10047   2, III|                klepaniem po klawiszach i romansowymi książkami i żąć poszłaś -
10048   3, I  |                  starożytnej Hellady lub Romy stąpa, jednak wyobrażał
10049   3, III|                 rzucały na zagony obfitą rosę ziaren. Nad tym zaś wszystkim,
10050   3, II |                dzieckiem pod twoim okiem rosłem i kiedy następnie ze szkół
10051   3, IV |       chłopięciem, młodzieńcem, ja każdą roślinkę, każdą kroplę wody, każdy
10052   2, IV |                 jagód nakrapiane gęstwie roślinne. Podniosła się trochę na
10053   1, VI |                ich tło usiewać zaczynała roślinność coraz obfitsza, aż wybuchały
10054   3, I  |             ubogi, choć niby dość bogatą roślinnością ozdobiony... Przewiduje
10055   1, VI |                 nieledwie rozrost dawało roślinnym tłumom wyściełającym te
10056   2, II |                 je na zielonych miedzach rośliny te zrywając. Zawsze je lubiła,
10057   1, VI |           zobaczyć ruchomą frędzlę zboża rosnącego nad samym brzegiem parowu,
10058   1, II |           pomiędzy oleandrowymi drzewami rosnącymi w drewnianych wazonach stały
10059   1, II |                  czy gotują już dla mnie rosół... czuję, że nic innego
10060   3, III|            zmieniali się biesiadnicy. Do rosołów, pieczeni, kiełbas, naleśników,
10061   2, II |           Egipcie i zjedzeniu paru łyżek rosołu uczuła się znowu tak cierpiącą
10062   3, III|           niejaką pretensję do elegancji roszczące, ale powszechnie były to
10063   3, III|                 o rozkoszach wojny, niby rotowy ogień, huczała i grzmiała,
10064   3, III|                ekonom z Osowiec, który z rotowym śmiechem o młodym swoim
10065   2, II |               kapitalistą i za-chwia-nie rów-no-wa-gi...~Ostatnie wyrazy młody
10066   3, III|              stare kobiety, tak samo jak rówieśnicy ich mężczyźni, najczęściej
10067   1, III|                  Janek Bohatyrowicz byli rówieśnikami. I inne jeszcze, głębokie
10068   3, II |             takie szlachectwo, jak jego, równa się hrabiostwu, a może i
10069   1, III|                 tęcze. Duch demokratyzmu równającym pługiem orał społeczną glebę.
10070   2, IV |              strony brzeg zniżał się, do równego z rzeką poziomu spływał,
10071   1, III|                 stanie się pracą wolną i równiejszymi działami rozpadnie się pomiędzy
10072   2, V  |               tysiące lat temu Pan Jezus równość po świecie ogłaszał i dużo
10073   2, V  |               głowami chodzili, dopóty o równości mowa była; obejmowali się,
10074   2, V  |              pochylić się do samej ziemi równowagę stracił i całym ciężarem
10075   3, II |              zaszłe już słońce. Szeroki, równy, gdzieniegdzie zbałwaniony,
10076   2, IV |            regularnością zaokrąglone i w równych od siebie odległościach
10077   3, III|                woda z góry do głębokiego rowu z tego miejsca spłynie i
10078   1, II |          jaśminów, spirei i krzaczastych róż. Dokoła starych, kiedyś
10079   3, II |                poznać można było, że nie różaną wodę bynajmniej w żyłach
10080   3, III|                 wesoły bywał, do tańca i różańca stający, osobliwie też w
10081   2, I  |        jaśniejszą. Wiatr ustawał, chmury rozbiegały się szybko we wszystkie
10082   3, V  |                  na skronie cienkie nici rozbiegły się niby ukośne promienie.
10083   1, IV |               zdobywca niewiast ogarnia, rozbiera i niejako w posiadanie swe
10084   2, V  |            pluskały ryby, w wielkie koła rozbijając zwierciadlaną powierzchnię
10085   1, IV |             brzęk padającego na ziemię i rozbijającego się szkła wraz z piskliwym
10086   2, IV |                tu pożarem wybuchały, tam rozbijały się w roje iskier, smugi,
10087   2, II |                toalety do szafy biegając rozbiła flakon z perfumą i flaszkę
10088   3, III|                chodźmy do własnej chaty!~Rozbiorę dziaduńka, do łóżeczka położę...
10089   2, III|         przeciągu czasu na drobne ułamki rozbite. Każdy z nich wiedział,
10090   3, IV |              zapalczywością taką, z jaką rozbitek chwyta i ściska jedyną deskę
10091   3, II |             Kiedy bank został do szczętu rozbity, idzie się grać przy innym
10092   1, V  |               kasztanowatymi zaświeciły, rozbłysły i w twarzy Jana jak w tęczy
10093   3, I  |                   wyprostowana, silna, z rozbłysłymi od zapału oczami ramiona
10094   2, III|                kogo nas poczyta, może za rozbójników jakich...~Promieniał cały,
10095   3, V  |                się nigdy - ku osłabłej i rozbolałej gospodyni domu żadnego poruszenia
10096   3, II |                 alteracji srodze się już rozbolały, pomocną jej tym razem być
10097   2, III|           patrzałă na Jana, gdy usiłował rozbrajać walczących, i słuchała gniewnych
10098   2, III|                   W kilka minut walczący rozbrojonymi i rozłączonymi zostali;
10099   2, II |                 Salon korczyńskiego domu rozbrzmiewał teraz muzyką skrzypiec i
10100   3, III|            zgasła, a z przeciwnej strony rozchichotany głos Starzyńskiej rzucił
10101   1, VI |        zwieńczony gibkimi gałęźmi ożyn i rozchodników. Kilka cienkich sosen, z
10102   2, V  |             krucyfiks wiankiem z żółtego rozchodniku okręcony i mała lampa z
10103   2, III|              powietrzu czystym, gorącym, rozchodząc się czystą, rozgłośną nutą
10104   3, IV |                widać jeszcze było zwolna rozchodzących się po zagrodach. Jan, który
10105   1, V  |            gniada wolniej!~W wołaniu tym rozchodzącym się po ciszy polnej nie
10106   3, III|             nagle umilkła i po świetlicy rozchodzić się zaczął do niepoznania
10107   2, V  |                 i stamtąd cienkimi nićmi rozchodziły się po całym czole aż do
10108   2, IV |             potem wielki parów wspaniale rozchylał wargi swe zielonością po
10109   1, II |                 zarazem powstrzymując od rozchylania się poły szlafroka, drugą
10110   2, IV |            żywsze i rozrzewniony uśmiech rozchylił wargi. Coś snuło się w jej
10111   1, I  |               pełne purpurowej krwi usta rozchyliły się w młodym i szczerym
10112   1, V  |             przestawała. Pochyliła się i rozchyliwszy gęste łodygi zboża z zajęciem
10113   2, IV |                  a w dżdżyste i burzliwe rozciąga mokre całuny chmur i huczy
10114   2, IV |                  zarośli różowate wrzosy rozciągały daleko swe suche, smętne
10115   2, III|                 który istotnie jak długi rozciągnął się był na ścierni i leniwą
10116   1, VI |                ciemny pas wysoko nad nim rozciągniętych zagród: ~W okolicy życie
10117   2, III|               kłosistych łodyg, które na rozciągniętym powróśle złożywszy, znowu
10118   3, II |              Bardzo wątpię. Wie mama, że rozczarowałem się do niej zupełnie Zimna
10119   3, II |      odpowiedziała.~Zmieszany, obrażony, rozczarowany a jednak przez chwilę jeszcze
10120   1, II |                 warkocze powolnym ruchem rozczesywać zaczęła gęstwinę czarnych
10121   2, I  |                  jesteś łaskaw na małego rozczochrańca tego, kuzynie - ze swym
10122   3, V  |              zostaje... co z tym czarnym rozczochrańcem robić? Zresztą, takie to
10123   2, I  |          spódnicy, jak ten mały i czarny rozczochraniec, bo włosy jej nie tylko
10124   2, II |                już wstępie przyjemnie ją rozczulił długim i pełnym współczucia
10125   2, III|          wesołych jej oczu nabiegły łzy. Rozczuliła się tak, że aż usta do płaczu
10126   2, V  |                  łuna odradzającej się i rozczulonej pamięci, jak wtedy, kiedy
10127   3, III|       drużbującym na znak dnia weselnego rozdać...~Z niskim ukłonem tacę
10128   1, IV |                 się jej zdaje...~- At! - rozdając karty odrzucił Korczyński -
10129   3, III|                  się! Więcej Bóg ma, niż rozdał! - krzyczał Starzyński.~
10130   2, II |           odgadnie? może z walką Justyna rozdarła ją na kilkanaście drobniutkich
10131   2, V  |                  różowego pasa jutrzenki rozdarły białą krepę obłoków i końce
10132   3, IV |                  mówić do ciebie, ojcze! Rozdarty jestem pomiędzy tobą a tym,
10133   1, V  |              bardziej przez przeciwności rozdrażniane były te wzruszenia, tym
10134   3, II |           słowach wybuchającym z drugiej rozdrażnieniem. Jednego z dni takich całą
10135   2, II |            wybuchliwe temperamenty, dwie rozdrażnione dusze: ojca i syna, starły
10136   1, III|                  wszelkiego wierzgania i rozdymania nozdrzy, a lekkie i pełne
10137   3, I  |             sobie i ze względu na jedyny rozdział, który ona stawiła pomiędzy
10138   1, V  |                 białą drogę wieś z polem rozdzielającą, jednym ruchem ręki otworzył
10139   3, III|            zasieki zboża. Na grube słupy rozdzielające zasieki z tokiem do młócki
10140   3, II |                Wtem u ogrodzenia z desek rozdzielającego zagrody Anzelma i Fabiana
10141   3, II |                klęczała, ani przestrzeni rozdzielającej ją z zawieszonym pod niebem
10142   3, II |                  na stole.~Benedykt próg rozdzielający dwa pokoje przestąpił.~-
10143   1, V  |                po wąskim, zielonym pasie rozdzielającym ścianę żyta z płachtą zoranej
10144   1, IV |               ganek, ale przed wschodami rozdzielającymi go z ogrodem zawahała się
10145   3, II |        dziedziniec folwarczny z dworskim rozdzielało, mówić zaczął:~- Każdy za
10146   3, IV |               chciwość, niewiedzę z sobą rozdzielanych. Od abstrakcji mających
10147   3, IV |               ścianę nieprzebitą i która rozdzieliłaby nas na zawsze, gdybym po
10148   3, III|               ścisnął. Ale wnet inni ich rozdzielili prośby swe przekładając.
10149   1, III|                 jednak, na cztery części rozdzielona - bo oprócz synów Korczyński
10150   2, V  |                 nierówno pomiędzy ludźmi rozdzielone jest szczęście! - raz jeszcze
10151   2, IV |                półkole boru, a z drugiej rozdzielonego z rzeką zasłaniającym ją
10152   1, IV |                kilku wschodami z ogrodem rozdzielony ganek, na który gospodarz
10153   3, II |                 i parę nieruchomych koni rozdzielonym. Stając, od pośpiechu, z
10154   3, I  |         figlowaniu czuć było zaczynające rozdzierać się od zwątpienia serce
10155   3, I  |                 prawda - szepnęła mnąc i rozdzierając w palcach cieniutką chusteczkę.
10156   1, II |                  to, co brudził, łamał i rozdzierał czas, ktoś ciągle oczyszczał,
10157   3, I  |         upokorzoną się czuła tym jedynym rozdźwiękiem, który w zupełnej skądinąd
10158   2, I  |         rozczochrana i z tołubka swojego rozebrana Bronia znała się dobrze
10159   1, V  |           wykwintnym paniczem, a na wpół rozegzaltowanym artystą łączyły się dla
10160   2, IV |                 dwa słowa wymówiłem, jak rozejdzie się po pokoju jakiś krzyk
10161   3, II |                lękać się mogła.~Ciekawie rozejrzała się po ścianach i sprzętach
10162   3, III|                 Tu bystro wśród obecnych rozejrzawszy się, przed pierwszą drużką -
10163   3, I  |                potrzebę czegoś, co by go rozerwało, pocieszyło, silnym jakimś
10164   3, III|             wszystko pomiędzy nimi już i rozerwane. Z drugiej strony, co się
10165   2, II |          wiedziała, że zawsze zabawi ją, rozerwie, coś miłego jej szepnie,
10166   3, IV |             wąskimi pasami u brzegu gaju rozesłane z trawy ściągać zaczęła.
10167   1, I  |           drabiny, a okrywał wzdłuż woza rozesłany, pasiasty i barwisty, na
10168   2, III|                drapnął! cha, cha, cha! - roześmiała się Starzyńska,~Istotnie,
10169   2, II |               stamtąd Teresy dwoje ludzi roześmiało się głośno i wesoło.~- Uwierzyła! -
10170   2, IV |                nich krótką ulewę kropel. Roześmieli się oboje głośno, jak dzieci.~-
10171   2, II |            pachnie, aż się po całej sali rozeszło! Znałam ja kiedyś i te zapachy...
10172   2, IV |               okolicy w ciemności nocnej rozeszły się szepty ludzkie szumienie
10173   1, VI |               oko mogło sięgnąć daleko i rozeznać wśród ciemnej przestrzeni
10174   2, II |                 na łóżku usiadła.~- Loki rozfryzowane! - jęknęła.~A potem śpiesznie
10175   2, V  |                 już w wojsku odsłużyło - rozgadała się Antolka. - Ładnieńki
10176   2, V  |                  codzień? Teraz już obie rozgadały się jak czeczotki. Suknie
10177   3, III|            siecze po duszy, gorzej niżby rózgami po ciele siekł!...~- Jakby
10178   2, IV |                  powoli wiosłem fale jej rozganiał.~Na wysokiej, zielonej górze
10179   2, II |                napełniała pokój. Justyna rozgarniać zaczęła splątane ze sobą
10180   1, II |              wysoki, w stojącej postawie rozgarniał wiosłem wodę zataczającą
10181   3, IV |                  swawolą i śmiechem, nie rozglądają się przecież w koło siebie,
10182   2, IV |             skrzydeł. Jan chwilę jeszcze rozglądał się po lesie. ~- Niewielka
10183   2, IV |       najmniejszej nie czuje, i ciekawie rozglądała się w szczegółach ponurego
10184   3, IV |             zarumienionych trochę powiek rozglądały się dokoła, strapione i
10185   3, IV |               dziecięca usta pocałunkami rozgładziły wszystkie zmarszczki i wszystkie
10186   1, VI |         przykładali i rozgłośnym graniem rozgłaszali królewskie przybycie szerokiej
10187   3, I  |                  drugie sztucznie wydęło rozgłos imieniu młodego malarza
10188   2, IV |                  która kiedy indziej tak rozgłośne pieśni na pola rzucała.
10189   1, V  |              całą okolicę rzucał dźwięki rozgłośnych pieśni, zmącił się i urwał.
10190   1, VI |                  ust swych przykładali i rozgłośnym graniem rozgłaszali królewskie
10191   2, II |                    Nie chciałbym, ojcze, rozgniewać cię i zmartwić.~Benedykt
10192   3, I  |                 jej teraz prawie zawsze, rozgniewała ją i rozżaliła tak bardzo,
10193   2, II |                Facecja! już to zrobiłeś! Rozgniewałeś mię.i zmartwiłeś, a teraz
10194   3, III|                 co dzierżawczynię bardzo rozgniewało, a u jej sąsiadek wywołało
10195   2, III|             zabrzmiał głos zawsze czegoś rozgniewanego Adama - zasnął stojąc czy
10196   2, V  |            biedna, biedna ciotko! - rękę rozgorączkowanej i coraz śpieszniej oddychającej
10197   3, V  |         Ucałowała ją serdecznie.~- Kiedy rozgospodarzysz się już w swojej chacie -
10198   2, IV |              nami uczynił, czy tam pewne rozgraniczenie jakie, byle po sądach siebie
10199   2, IV |                  przydać się mogło, byle rozgrzać stygnące dłonie a ochłodzić
10200   3, III|                te głowy tańcem i śpiewem rozgrzane. Pod ścianą gumna na stosie
10201   3, IV |              przychodzisz? czegożeś taki rozgrzany i zmęczony?~Młody człowiek
10202   2, II |              szepnie, jakimś wzruszeniem rozgrzeje.~Istotnie też, na samym
10203   1, VI |          otaczające powietrze stugłośnym rozgwarem. ~Justyna szeroko otwartymi
10204   3, III|              młodzież zmęczona i zarazem rozhulana rozsypała się pod odkrytym
10205   3, V  |                 szeptała - oddam ci moją Rózię... do twojej chaty ją oddam,
10206   2, V  |              coraz więcej zapalały się i roziskrzały. Nie dosłyszała tego, co
10207   1, V  |                 mgłą przyćmiłá nâ chwilę roziskrzony blask jego oczu.~- Prawdę
10208   1, V  |              spostrzec, że z błękitnych, roziskrzonych oczu, zza zmieszania i zawstydzenia,
10209   3, II |                      Tchu mu zabrakło; z roziskrzonym wzrokiem i wilgotnym czołem
10210   3, III|                  brwiami szafir jej oczu roziskrzył się i naokół gniewne błyskawice
10211   2, I  |                 bolało. A nie widziałaś, Róziu, w czym Marynia do ogrodu
10212   2, IV |          spokojni, są i tacy, co jak psy rozjadają się na sąsiadów. Ale najwięcej
10213   1, II |               się i najmilszym uśmiechem rozjaśniała jej okrągła, rumiana, w
10214   1, I  |              twarzy nie było, jakkolwiek rozjaśniało ją teraz to zupełnie fizyczne
10215   3, V  |                   Oczy Benedykta miękły, rozjaśniały się, coraz cieplejszym wejrzeniem
10216   3, II |             Widziu?~Ciężka chmura okryła rozjaśnioną przed chwilą twarz młodego
10217   2, II |                się, życzę, winszuję...~Z rozjaśnionego jej czoła i mniej niż zwykle
10218   2, IV |                 z sunących wciąż powoli, rozjaśnionych płytów podniosły się kręte,
10219   1, III|              który obudzał w nich częste rozjątrzenia. To usposobienie do gniewu
10220   3, II |                 nade wszystko nieustanne rozjątrzenie, w którym od lat dwudziestu
10221   3, II |                  Benedykta tak ponurym i rozjątrzonym, jak tego lata, w którym
10222   3, II |                  który już raz dotkliwie rozjątrzył Benedykta. Jątrzył go zawsze
10223   3, IV |             zaległa zupełna cisza. Jedni rozjechali się, innych widać jeszcze
10224   2, III|               śladami uderzeń na twarzy. Rozjemcy pośpiesznie do pracy wracali.
10225   1, I  |                lecz już osypane drżącymi rożkami, których obfitość wróżyła
10226   1, VI |                   a panom jechać za sobą rozkazał i puścił się w drogę. Jechał
10227   1, II |                  Może pani okno otworzyć rozkaże?~- O, nie, nie! - z żywym
10228   3, IV |               Teraz nie będę!~Po trzecim rozkazie siadania odpowiedź brzmiała:~
10229   3, II |                  ojcze, do mnie? prośbę? Rozkazuj tylko...~Istotnie, widać
10230   2, I  |              dziewkę kuchenną, półgłosem rozkazując jej wnieść do izby czeladnej
10231   2, IV |                brzmiał stanowczo, prawie rozkazująco.~Wahanie Justyny zniknęło
10232   1, V  |                   Z daleka już ozwał się rozkazujący głos Fabiana:~- Nie trzeba!
10233   3, II |                 ta nie potrafiłaby pewno rozkazywać narzeczonemu i do musztry
10234   3, V  |                 obnażone ramiona szeroko rozkładając z powagą wymówiła:~- Mamo,
10235   3, II |               ogrodzenia szeroko gałęzie rozkładającą z zamyśleniem popatrzała.
10236   3, II |                  jej uczucia i nadzieje; rozkładała się w niej, niby ciało w
10237   1, III|                 że ją właśnie wybrał, że rozkochał się w niej z całą zapalczywością
10238   1, V  |        uśmiechnęła się. Spostrzegła była rozkochane spojrzenie, jakie Domuntówna
10239   2, II |                   Człowiek ucywilizowany rozkochany jest w pięknie, w harmonii,
10240   2, IV |                się gałęzi i zaskrzypiały rozkołysane sosny, a przestrzeń, od
10241   3, I  |                nim ciekawość i przyjemne rozkołysanie fantazji. Wiedział wprawdzie,
10242   3, I  |             Jedno z tych wzgórz, szeroko rozkopane, z dala świeciło żółtością
10243   3, I  |              które kilkunastu najemników rozkopywało, potnieli od upału, prawie
10244   2, II |              Zabrał się on mianowicie do rozkopywania tak zwanych okopów szwedzkich
10245   3, III|                tak dalej, dalej, pieśń o rozkoszach wojny, niby rotowy ogień,
10246   3, III|                 ją wzrokiem Janek, coraz rozkoszniej uśmiechać się zaczynał i
10247   1, I  |             kielicha rozkwitłej przyrody rozkoszny napój zapomnienia. Gryząca
10248   2, II |        uśmiechniętych ust przykładając z rozkosznym cmoknięciem wymówił:~- Caca
10249   1, VI |                dwukonne pługi na szeroko rozkraczonych włokach położone wracały
10250   1, I  |                    nie śpiewa...~Ramiona rozkrzyżowała i grubym, ochrypłym głosem
10251   2, II |               imieniu, powiedzieć, kiedy rozkwita i w jakich dniach późnego
10252   2, II |            czyniła z niej upostaciowanie rozkwitłego lata. Na wschody ganku wbiegała
10253   2, II |                  włosy wpleciona, jeżeli rozkwitnie, ukochany kocha wzajemnie.
10254   3, I  |                  w porze najpełniejszego rozkwitu jego męskiej piękności,
10255   1, VI |           kochali się oni? Czy świat ich rozłączał, a połączyła mogiła? Jak
10256   2, III|                  walczący rozbrojonymi i rozłączonymi zostali; napastnicy sapiąc
10257   3, III|                 wraca... W kwiecie wieku rozłączyliśmy się z sobą, a znów spotkali
10258   2, I  |           chłopiec wyskakując przez okno rozlał atrament i w kilku miejscach
10259   3, III|                 i śliwowym gajem ulicę i rozlało się aż na drogę białym pasem
10260   3, I  |                 wnet już, wnet życie jej rozłamać się miało na dwie połowy,
10261   3, I  |                on gatunku. Że ród ludzki rozłamał się na dwie zasadniczo różne
10262   1, VI |                  na tę ogromną szczelinę rozłamało, było gwałtowne ramię wielkiej
10263   2, IV |               się tak, jak przeraźliwego rozłamania życia na dwie połowy. Raz
10264   2, III|                 Szkoda, że jak dmuchnąć, rozleci się zaraz na wszystkie strony
10265   2, V  |                wybuchnie, w mojej głowie rozlega się: "Wieczne odpoczywanie!"
10266   2, V  |               drzwi pokoju swojego ojca. Rozlegające się w ciemności przeciągłe,
10267   1, III|                  niskim, obszernym domu! rozlegałyż się tam gwary i krzyki płynąc
10268   3, III|                 przeszkadzało szerokiemu rozleganiu się pieśni śpiewanych na
10269   2, IV |                 się, usuwany jakby przez rozległe, białe, małymi wzgórzami
10270   3, I  |                 czyniły podobną do parku rozległego, zasadzonego ręką przez
10271   2, V  |                  Justyna zapytywała go o rozległość i ludność okolic, których
10272   1, III|               miał około dziesięciu włók rozległości i z którym łączyły się obszerne
10273   2, IV |                 by pole nie mierzyło się rozległością majątku czy szczęścia jednostki,
10274   1, V  |              kobiety wysoko urodzonej, z rozległymi koligacjami, z wychowaniem
10275   3, III|                 upartych mięt i piołunów rozlewających naokół mocne i gorzkie zapachy;
10276   1, VI |                  groniastych koron swych rozlewał mocną woń heliotropu. I
10277   1, I  |             słuchała pieśni, która dalej rozlewała po polach swą rozgłośną
10278   3, I  |                wielkiego okna, za którym rozlewało się morze zieleni, opłynięta
10279   1, VI |               nadmiar silne i gniewliwe. Rozlewały się daleko i o ziemię biły
10280   2, III|                  bieli śniegiem okrytych rozłogów, przy blaskach księżyca
10281   2, IV |                  się wśród piaszczystego rozłogu, którego część nie bez trudności
10282   3, II |              przedłużenie mi terminu lub rozłożenie wypłaty na lat kilka ciotki
10283   3, III|                 gałęzie drzew widać było rozłożone na trawach brunatne lny,
10284   3, IV |         skrzydłami o księgi rachunkowe i rozłożony plan Korczyna trwożliwie
10285   3, I  |                  było blasków i zmroków, rozłożonych na trawach misternych rysunków
10286   3, IV |                  gabinecie Benedykta nad rozłożonym na biurku planem Korczyna
10287   3, IV |             gniazdach usypiało i tylko w rozłożystej topoli srebrnej czasem jeszcze
10288   3, I  |                 wszelkich osobliwościach rozlubowany, a w geniusz żoninego synowca,
10289   2, IV |              czasie burzy więcej jeszcze rozluźniony węzeł rozwinął się i czarną,
10290   3, III|          Przycichły głosy, uspokoiły się rozmachane raniona. Wielu z tych, którzy
10291   2, III|                wicher skrzydeł młyńskich rozmachany. Żniwiarki z sierpami w
10292   2, II |                    Kiedy Marta prędko, z rozmachiwaniem ramioni trzęsieniem głowy,
10293   2, II |                pochylał i porywcze swe i rozmachliwe zazwyczaj gesty powściągał.
10294   1, VI |              każdy mógł łatwo poznać, że rozmaicie pomiędzy nimi bywało. Takich
10295   2, I  |                była, zauważyła:~- Lubisz rozmaitość, kuzynku, i temu to widać
10296   3, II |                 znały; innych słuchały z rozmaitymi wyrazami twarzy. Z wyjątkiem
10297   2, I  |                 pomiędzy kilku mirtami i rozmarynami kwitnące fuksje i róże miesięczne.
10298   3, V  |              wyraz pogody i szczęśliwego rozmarzenia okrywał jej śniade czoło
10299   2, II |               niezmordowany, zachwycony, rozmarzone oczy topił w rozciągniętej
10300   3, IV |                jego wilgotny był i jakby rozmarzony, postawa dumną. Na syna
10301   3, IV |                on tak długo z Domuntówną rozmawia, i Bóg wie, co sobie myśli!
10302   2, I  |           przestrzeni uśmiechnęła się. W rozmawiającej, i dziecięcym drobiazgiem
10303   2, II |                  się pod ręce drogę dwom rozmawiającym mężom zabiegły i na paluszkach
10304   1, I  |                  honoru!~W tej chwili za rozmawiającymi rozległ się turkot powozu;
10305   2, III|             piłowiei dwoje młodych ludzi rozmawiało z sobą długo i z cicha.
10306   2, V  |             przybliżonymi szeptem z sobą rozmawiały.~- Dom nowy zbudował? Jakże
10307   1, V  |              duchowi memu obecny. Często rozmawiam z nim w ciszy nocnej i błagam
10308   1, IV |                 Emilia uczuła, że dalsze rozmawianie z gośćmi stawało się dla
10309   2, V  |                 co ty tam robisz? o czym rozmawiasz? Alboż ty umiesz z nimi
10310   3, III|              chustką pot i łzy po twarzy rozmazując przerywanym głosem uniewinniał
10311   3, I  |              ubóstwie przybierała w niej rozmiary gorącej żądzy. Wobec skarbu
10312   2, III|                 czapki uchylając zawołał rozmijający się z nią Michał.~W odpowiedź
10313   2, II |                 których wysokie postacie rozmijały się wciąż z przechadzającymi
10314   3, II |           posyłać trzeba?~W progu salonu rozminął się z synem, który pośrodku
10315   2, I  |     powracających do wsi kobiet i dzieci rozminęło się kilku chłopów do dworu
10316   3, III|                   Żółta iskra, która zza rozmiotanych sukien tancerek przed Adamem
10317   3, III|               nasze, jak jeszcze troszkę rozmnożą się, wszystko porzucą, na
10318   3, V  |              panem Benedyktem i Justynką rozmówię się, popatrzcie sobie na
10319   3, II |           zachodzi konieczność szczerego rozmówienia się o tym przedmiocie. Otóż
10320   1, V  |                 tej sprawie z Zygmuntem. Rozmówił się i na zakończenie z chmurną
10321   2, II |                 przysłuchiwał się pilnie rozmowom przez obie te osoby prowadzonym.
10322   3, I  |                przebiegającą go rzeczkę, rozmyślać nad świeżo przeczytaną książką,
10323   3, I  |                 czuć było skupienie się, rozmyślanie, wewnętrzną modlitwę, zdradzające
10324   3, III|               braci i konkurenta; jednak rozmyśliła się i przyrzekła, że raz
10325   1, V  |                 Więcej instynktownie niż rozmyślnie uciekała od tego wszystkiego,
10326   1, VI |               których trudnili się sobie różną przemyślnością. W jednych
10327   3, II |             Chciała mu przerwać, ale on, roznamiętniony i nadziei zwycięstwa nie
10328   3, I  |                 syna różnych rozmiarów i różnego rodzaju miała ze dwadzieścia.
10329   2, III|                 Jaśmonta wyszłam. Ludzie różnie gadali. Pusta baba, tak
10330   2, V  |              podłodze przysiadła i ogień rozniecać zaczęła:~- Oj, oj! nie potrafi! -
10331   3, I  |                je trzymającą. Energia ta rozniecała w niej ogniska gorących
10332   3, III|                  złota, lecz nigdzie nie rozniecało ognisk płomieni i iskier.
10333   2, IV |               chaty go zawiódł i światło rozniecił. Kupka też ludzi wcisnęła
10334   3, I  |              gwiazdę pierwszej wielkości rozniecona. W mniemaniu jej inaczej
10335   2, V  |               było, że były to płomienie rozniecone na drobnych czółnach i przez
10336   2, I  |             pastuszków skupionych dokoła roznieconego ognia, albo nędzne, nie
10337   1, IV |                 napoje już przez lokajów rozniesionymi zostały, ale tacę z likierami
10338   3, IV |             Darzecki nie chciał. Andrzej różnił się z nim o to długo, ale
10339   3, I  |                szafka świecąca zza szkła różnobarwną oprawą paruset książek.
10340   2, III|             szmerach postacie żniwiarek, różnobarwne, milczące, wysokie i niskie,
10341   3, III|                 nabyta. Mężczyźni prawie różnobarwniejszy przedstawiali widok niżeli
10342   1, V  |                  malwy obrosłe płaskim i różnobarwnym kwiatem i ukazywała się
10343   1, VI |                 którego boki ok1yte były różnobarwnymi godłami i figurami. Były
10344   3, I  |               sporządzała znaczne ilości różnorodnej niewykwintnej odzieży, która
10345   1, III|             atmosferze wichry zaśpiewały roznosząc po ziemi złote tumany, a
10346   1, VI |          szafirowych jej oczu na pełne i rozognione policzki ciekły łzy...~-
10347   1, VI |           zaświeciło na jego zapadłych i rozognionych policzkach, spłowiałe zwykle
10348   3, IV |             ześle...~Łza stoczyła się po rozognionym jej policzku i na wiszące
10349   2, IV |            ciemną ścianę. U stóp zarośli różowate wrzosy rozciągały daleko
10350   2, IV |            szeroko rozpościerających się różowatych girlandach wrzosów. Milczeli
10351   2, III|             kilka i kilkanaście zagonów, różowiały i błękitniały kaftany kobiet
10352   2, III|                 pierwszych była śnieżną, różowość drugich - gorącą. Przez
10353   2, III|                  począł. Na ustach coraz różowszej dziewczyny przelatywały
10354   1, V  |          pszczoły nad błękitnymi ulami i różowymi makami brzęczały. Z tej
10355   1, II |                  sobą ludzkie rozkosze i rozpacze, grzechy i - prochy.~Wnętrze
10356   3, I  |       przyrzekała, a na dnie duszy snuła rozpaczliwe myśli i pytania. Kiedy młoda
10357   2, IV |          sprawiało jej uczucie zupełnej, rozpaczliwej bezużyteczności własnej.
10358   2, V  |            gromiących albo gniewnego czy rozpacznego okrzyku. W górze nad leżącym
10359   3, II |              opierało się targającej nim rozpacznej burzy. Przed oknem zasłoniętym
10360   3, II |                 wznosi się druga mogiła, rozpaczniejsza jeszcze od pierwszej, bo
10361   2, IV |                 góra rozszczepiła się na rozpadlinę i długą, otwierającą się
10362   2, III|               się naprzeciw piaszczystej rozpadliny stanowiącej wejście do wielkiego
10363   1, III|                  i równiejszymi działami rozpadnie się pomiędzy ludzi. Wtedy
10364   1, II |                 niestrudzone starania od rozpadnięcia się w łachmany i próchno.
10365   2, V  |              przy ogniu...~- To ja zaraz rozpalę!~Skoczyła i kilka polan
10366   1, V  |                  chce znowu w tej pustce rozpalić płomię, które już raz tak
10367   1, V  |                  dłońmi schwyciła się zá rozpaloną głowę, w gardle uczuła dławienie
10368   2, III|            błękitnych ramach gorzały jak rozpalone rubiny. Przez otwartą na
10369   2, III|             stała Antolka cała w świetle rozpalonego w piecu ogniska. Złotawe
10370   2, II |               tulącej się do jej piersi, rozpalonej, wyrazem szczęścia oblanej,
10371   1, I  |             krokiem jak wprzódy, tylko w rozpalonych i zamyślonych jej oczach
10372   3, II |                 takich całą może godzinę rozpatrywali razem naukowe książki Witolda,
10373   3, I  |                  upału, prawie ślepli od rozpatrywania każdej wyrzuconej przez
10374   1, IV |                  nauczycielka pomagała w rozpatrywaniu ilustracji, rzuciły na nią
10375   3, II |           wiedzieć prawdę, aby móc jasno rozpatrzeć się w położeniu i co jest
10376   1, III|                pod skalistym sklepieniem rozpęd wzroków i ruchy ramion tamującym,
10377   1, VI |                 nagie, skaliste, ostrymi rozpęknięciami poprzerywane i kolczystą
10378   3, III|                białych guziczków osypany rozpierał się tak szeroko, że nic
10379   1, V  |              wyrastały czerwone gaszty i rozpierały się rozłożyste krzaki wieczorników.
10380   2, IV |                biedę zabierać ojca, tego rozpieszczonego starca, który w Korczynie
10381   1, VI |             rychłym upadkiem groził, ale rozpięta na nim postać Chrystusa
10382   3, IV |                 krążyło dokoła lampy i z rozpiętymi, krepowymi skrzydły padało
10383   3, IV |                  nie zamknięte karczmy i rozpijających się w nich chłopów ze szwagrem
10384   1, III|             okładkach ksiąg rachunkowych rozpinały swe skrzydła drobne i drżące.~-
10385   3, III|             płakali, i swania Starzyńska rozpłakała się, a swania Giecołdowa
10386   2, V  |          gwałtownymi, ruchami splatała i rozplatała; we wzburzonym jej głosie
10387   2, IV |                  wybuchał niepodobnym do rozplątania chaosem dźwięków. Zarazem
10388   1, IV |                  koronkowej chustki niby rozplątując, ręką swoją ścigał jej rękę
10389   2, II |                postaci naprzód podała, a rozpłomienione przed chwilą oczy jej przygasły
10390   2, IV |                 polanie zwrócił, ramiona rozplótł i na spotkanie jej postąpił;
10391   1, II |           stanęła przed~otwartym oknem i rozplotłszy warkocze powolnym ruchem
10392   3, IV |          grzecznej kompanii gustuję.~Już rozpływać się miał w podziękowaniach
10393   3, III|              którzy ich nie mieli, przed rozpoczęciem tańca chustkami do nosa
10394   3, II |               rozpoczęła; i niedawno też rozpoczętą włóczkową robotę. Tuż przy
10395   1, I  |                 ciągnęła w borku jeszcze rozpoczęte opowiadanie. ~- Ot, tu,
10396   3, I  |               nie skończył, robotę około rozpoczętego dzieła z dnia na dzień odkładając.
10397   1, IV |                 ciągle tak, aby odejść i rozpoczętej rozmowy przerwać nie mogła.~-
10398   2, V  |                  leżał na stole zaledwie rozpoczęty bochen chleba i stał gliniany,
10399   3, III|                 niecierpliwie oczekiwane rozpoczętymi zostały. Na toku wirowało
10400   3, III|            drużbantowi przynależy, tańce rozpocznie... Panie Jaśmont! Owszem,
10401   3, III|             bogate, lecz już niby u wrót rozpoczynającej się jesieni stojące.~Zamiast
10402   3, II |                   chociaż od smutnych na rozpoczynający się dzień przewidywań niezupełnie
10403   1, VI |               wnuczki na sporym podwórku rozpoczynała gwarna rozprawa pomiędzy
10404   3, III|            zbliżał się, nadchodziła pora rozpoczynania tańców, a naprawdę już nawet
10405   2, II |            Witold, którego chmurna twarz rozpogodziła się w mgnieniu oka.~Ale
10406   1, V  |                 imieniu synowca nieco go rozpogodziły.~- Owszem - rzekł - bardzo
10407   2, I  |                  i izbie czeladnej kilka rozporządzeń wydała i do tego pokoju
10408   2, I  |        kapitalnych uważała za błąd i złe rozporządzenie się gospodarskie. Należało
10409   1, III|             dziura; tu zszyjesz, tam się rozporze - i Bóg jeszcze wie, co
10410   2, IV |              swych dopiero korony gałęzi rozpościerające, podnosiły się znad kobierca
10411   2, IV |           stopami; szli teraz po szeroko rozpościerających się różowatych girlandach
10412   1, VI |                  niezapominajki, szeroko rozpościerała się leszczyna, a pod miękką
10413   3, II |              tego ode mnie?~Ręce szeroko rozpostarł, oczy mu się trochę szerzej
10414   2, II |                  Benedykt i ręce szeroko rozpostarłszy jak wryty stanął. Ale zaraz
10415   2, II |             siedział z serweta na piersi rozpostartą i nad talerzem szynki, którą
10416   3, III|               skrzydła czarne i u skroni rozpostarte, z ramieniem do objęcia
10417   3, III|                 przed tą ściśliwą falą z rozpostartymi ramionami stanął, piersią
10418   1, VI |              tego miejsca, o którym jemu rozpowiadali ludzie, droga była nie bardzo
10419   2, IV |               Żeby Choć w książce albo w rozpowiadaniu jakim zobaczyć te morza,
10420   3, I  |              więc do Osowiec, namawiano, rozpowiadano o cnotach i zaletach konkurenta,
10421   1, III|                  wygadać się przed tobą, rozpowiedzieć ci wszystko, uścisnąć cię
10422   2, I  |                  ale na szerokim świecie rozpowszechnia się to bardzo, staje się
10423   1, III|            jakimi były pobudki, które ją rozpowszechniły, trudno powiedzieć; lecz
10424   1, VI |                 Jakub żyjących ludzi nie rozpoznaje, tylko ich wszystkich za
10425   2, V  |            wszystkich skrytości jego nie rozpoznasz...~ ~Ze wzrokiem kędyś daleko
10426   3, IV |                  były w ciemności, którą rozpraszać zaczynało niepewne jeszcze,
10427   3, III|           pozostali, pojedynczymi parami rozpraszając się po ogrodzie, zielonej
10428   1, VI |             podwórku rozpoczynała gwarna rozprawa pomiędzy kilku ludźmi, którzy
10429   1, IV |                  zapalając się przy tym, rozprawiając i zawzięte zawodząc sprzeczki.
10430   3, IV |     rozrzucającego hasła, nauki, namowy, rozprawy, sprzeczki. Ale potem strasznie
10431   1, IV |                ani domyślił, z tym samym rozpromienieniem oczu i uśmiechu, z jakim
10432   3, I  |          powściągliwość uczuć, a w samym rozpromienieniu, z jakim od ślubnego ołtarza
10433   3, III|          piegowatą twarz ukontentowaniem rozpromienił i naprzód na złoty zegarek
10434   3, V  |              twarz młodej panny była tak rozpromienioną, taki wyraz pogody i szczęśliwego
10435   3, V  |                   drżącymi ustami, ale z rozpromienionym czołem dokończyła:~- Z jakimże
10436   2, V  |             Każden, żeby tak włosy swoje rozpuścił, pokazałby, że ich niemało
10437   1, VI |                ona zsiwiałe włosy po pas rozpuściwszy głaskała biegnącą przy niej
10438   3, III|                  naprzeciw którego, tłum rozpychając, biegł wielki, zwykle powolny
10439   3, V  |                 ja się u niej o wszystko rozpytam!~Do siostrzenicy się zwrócił:~-
10440   3, II |               gościa o żniwa korczyńskie rozpytywać.~Starzyński, który także
10441   2, III|             Czasem napełniało ją wielkie rozradowanie podnoszące się, kto wie
10442   2, I  |             mokrych zagłębieniach gruntu rozrastał się jasno-zielony ajer i
10443   3, I  |                wietrznicy ani deklamacją rozromansowanej gęsi, ale przekonaniem i
10444   2, I  |                  nie pokoju umysłów. Nie rozrósł się on na kształt dębu szeroko
10445   3, IV |                 czyniły jej zbyt silną i rozrosłą kibić. Na ogorzałej szyi -
10446   1, II |              znać zasadzone, bo potężnie rozrosłe, krzewy wyglądały świeżo
10447   2, II |                 potężnie wzdłuż i wszerz rozrosłego, ciężkiego, muskularnego,
10448   1, VI |              majową i bajeczny nieledwie rozrost dawało roślinnym tłumom
10449   3, II |                 rezonuje, waży, rozważa, rozróżnia...~- Nie - odpowiedziała -
10450   3, II |                   Kształty jego zaledwie rozróżniać mogła, bo owijały je złotawe
10451   3, II |                zdolność do rezonowania i rozróżniania pozorów z prawdą tobie,
10452   2, V  |                 kiedy pan Anzelm tak się rozruszał! - zawołała. - Takim alegantem
10453   2, V  |                 babską śmiesząc czasem i rozrywając.~- U Boga i ubity, kiedy
10454   3, II |            delikatnym rysom, które jej w rozrzewniający sposób przypominały takiego
10455   2, II |            najsprzeczniejszych: gniewu i rozrzewnienia. Gniew przemógł.~- A dajcież
10456   3, V  |                na Niemnie itd. Kirłowa z rozrzewnieniem na nią patrzała, dłonią
10457   3, IV |                  dla innego przedmiotu z rozrzewnieniu ich zapomnieć i pozbyć się
10458   2, V  |                  ale milusieńki...~Znowu rozrzewniła się, aż łzy jej w oczach
10459   2, II |           przypuszczenie zachwyciło ją i rozrzewniło do stopnia najwyższego.
10460   2, IV |        Czarodziejska kaskada jakaś przez rozrzewnioną dłoń leśnej bogini nad mogiłą
10461   2, IV |        zamigotały światła coraz żywsze i rozrzewniony uśmiech rozchylił wargi.
10462   3, IV |               zbierających się tu tłumów rozrzucającego hasła, nauki, namowy, rozprawy,
10463   3, V  |               pokoju, pomiędzy łóżkiem z rozrzuconą pościelą a stołem okrytym
10464   1, V  |                 dotąd spokojnie leżał na rozrzuconej przed stajnią słomie, zerwał
10465   2, IV |             cieniu wszystkie włosy jakby rozrzucony snop zboża zjeżone stały.
10466   2, II |                grzechem przeciw zdrowemu rozsądkowi i postępowi kobiet popełnionym
10467   3, III|            dzierżawy brali, synów swoich rozsadzaliby na tych dzierżawkach, dobroczyńcę
10468   3, II |                  zagrody Fabiana, słońce rozściełało po jej trawach złoty kobierzec,
10469   1, VI |                 przysadzisto po ogrodach rozsiadały się odwieczne grusze, albo
10470   3, IV |                  po całym błękicie nieba rozsiały się puchy obłoków szkarłatem
10471   1, VI |               włosów staruszka, z rzadka rozsianych po żółtej jego czaszce,
10472   3, III|                 nikłe dymy, nad z rzadka rozsianymi oraczami i siewcami, świeciło
10473   3, V  |          dlaczego, dla facecji zapewne i rozśmieszenia stojącej na ganku Leoni,
10474   3, II |                 czy rozgniewaną była lub rozśmieszoną, bo śmiała się, łajała,
10475   2, II |             urządzać...~Panienki, trochę rozśmieszone a trochę zagniewane, frunęły
10476   2, II |              stanem jej zdrowia, a potem rozśmieszył ścigając przez dwa pokoje
10477   3, IV |               Jan-ku! Jan-ku!~Justyna na rozśpiewany bór patrzała, lecz czuła,
10478   1, IV |              który przed chwilą nie mógł rozstać się z talerzem i słodkie
10479   3, I  |            zupełnej nawet samotności nie rozstaje się z umiarkowaniem i gracją
10480   3, I  |               nadzieję, że ten, z którym rozstała się przed chwilą, obejrzy
10481   3, V  |                     Pierwszy raz w życiu rozstaliśmy się na tak długo - do Benedykta
10482   2, IV |                już tylko po tym ostatnim rozstaniu o nim usłyszałem. Pewno
10483   3, IV |                ojciec ani na godzinę nie rozstawali się z sobą. Długo w gabinecie
10484   1, IV |                 połowy salonu doszedłszy rozstawały się ze wzajemnymi ceremonialnymi
10485   3, III|              Jezu ukrzyżowany! - ramiona rozstawiając wołał. - Żebym ja był lepiej
10486   3, III|                balansach szeroko ramiona rozstawiali i na środek toku wybiegając
10487   2, V  |                 na rozległej przestrzeni rozstawieni i kolejno sobie hasło podający,
10488   3, III|                  i raczyła się żywnością rozstawioną na stołach, przy których
10489   1, IV |              wyszedł na ganek. ~Na ganku rozstawiono już stoły kartowe, ale grono
10490   1, VI |              puszczy. Drzewa rzedniały i rozstępowały się, jakoby jadącym z drogi
10491   3, III|               zrobił się ruch niezwykły: rozstępowano się tam przed kimś, kogoś
10492   1, V  |                 jasno, bo w przeraźliwym rozstroju domowym i majątkowym nikt
10493   3, V  |                  stanowczo w tym wypadku rozstrzygającą rzeczą jest to, że od wczoraj
10494   3, I  |          stanowczych, do pewnego stopnia rozstrzygających o całej przyszłości jej
10495   3, III|                twarzą przed nim stanęła. Rozswawolona gromadka z panną młodą na
10496   3, II |                mękę, która bolesne prądy rozsyłała od kończyn do kończyn jej
10497   3, II |              naprawdę z rozpaczy w proch rozsypać się mogą, i ty widać do
10498   3, III|             zmęczona i zarazem rozhulana rozsypała się pod odkrytym niebem,
10499   3, II |                Zanim jeszcze w proch się rozsypałaś!"~- Brawo! Masz słuszność!
10500   2, II |              drobniutkich płatków, które rozsypały się za oknem i w morzu słonecznego
10501   2, I  |             przeciwległym wybrzeżu rzeki rozsypaną. Z wilgotnej łąki, która
10502   3, I  |                  cofała się przed trochą rozsypanego na ziemi śmiecia; do choroby
10503   1, V  |                 drzewa i żółciało trochę rozsypanej słomy. Stodoła wyglądała
10504   2, III|        pochmurności tak jak prawie groch rozsypany, którego każde ziarnko toczy
10505   1, IV |                  patrzała na towarzystwo rozsypujące się w różne strony ogrodu,
10506   1, V  |                 ciemnej, w miałki piasek rozsypującej się ziemi. Niewielkie konie
10507   1, III|              mnóstwo tych drobnych rybek rozszarpałoby w mgnieniu oka tę większą
10508   1, V  |                  jak prawie zaręczona! - rozszczebiotała się nagle Antolka. - Jaśmont
10509   3, V  |            rzuciła się matce na szyję i, rozszczebiotana, zaraz opowiadać zaczęła,
10510   2, V  |            drzewa, na trawę, na wodę, na rozszczebiotane nagle ptaki i - na nią.
10511   2, IV |              okolicy, a tuż za nimi góra rozszczepiła się na rozpadlinę i długą,
10512   2, V  |               radosny otworzył mu usta i rozszedł się po całej twarzy, aż
10513   2, II |              ciała, oczy jej zdawały się rozszerzać, powiększać. Przerwała na
10514   2, III|                  W tych to zagłębieniach rozszerzając je coraz i okrywając wypukłościami
10515   2, V  |                  krzyki, Justyna w coraz rozszerzającą się i gorętszą wstęgę jutrzenki
10516   3, II |         przytwierdził Fabian - ni w czym rozszerzenia i ni w czym postępowania
10517   3, IV |               zadrżała. Przelękła się. Z rozszerzonymi nieco od przestrachu źrenicami
10518   3, III|                 wszędzie rozwidniło się, rozszerzyło, poprzestronniało. Najlżejszy
10519   3, IV |           Justyna ruchem ręki ukazała mu roztaczający się przed nimi widok. Był
10520   3, III|           ciekących, tak teraz szmer ten roztapiał się w milczenie. Fala uczuć
10521   3, IV |            leniwiało, z wielkiego hałasu roztapiało się w szmer wesołymi nutami
10522   2, I  |                 się oboje. Kobieta znowu roztargnioną stawać się zaczęła. Dość
10523   3, IV |                  się dokoła, strapione i roztargnione. Tak stanęła przed Jaśmontem,
10524   1, IV |              zmieszanego jej spojrzenia, roztargnionego uśmiechu i wahających się,
10525   3, II |               Coś dziwnie pocieszonego i roztkliwionego mignęło w ponurych źrenicach
10526   2, IV |                stał, o ziemię cisnąłem i roztłukłem, siostrę, małą jeszcze,
10527   3, I  |                tak jasno i dokładnie nie roztoczyły się przed nią dzień po dniu,
10528   2, V  |               ciemnostalową. W tym pasie roztopionej stali nie błyskały odbicia
10529   2, IV |          wydawały się nalanymi po brzegi roztopionym srebrem.~Wtem stanęli. Przed
10530   3, III|                  wiosłami szkliste tonie roztrącając i krzesząc w nich złote,
10531   3, III|                 łokciami i piersią ludzi roztrącała, a wzrokiem ścigała wychodzącą
10532   3, II |         uśmieszków na twarzyczce ładnej, roztropnej, niedokrwistej. W ręku niosła
10533   3, II |              łojówek nie czuć, łeb sobie roztrzaskać daje... Ty, mój ojcze, znasz
10534   2, IV |              słońca zdawał się na oścież roztwierać błękitne niebo.~Wtem na
10535   1, IV |                 magnezji, płucząc gardło roztworem różnych soli i kor smarując
10536   3, IV |               jak Różyc, kartką welinu w roztworze morfiny umoczoną!~Benedykt
10537   3, III|                mogło, że kędyś na oścież roztworzyła się jakaś skarbnica pieśni