Tom, Rozdzial

10538   3, I  |                 Ilekroć przemówiła - nie rozumiano jej; gdy do niej mówiono -
10539   2, II |                wlezie, sam nie wie i nie rozumie. Szwagier utrzymuje, że
10540   1, V  |                  jeszcze dziwiła się nie rozumiejąc, ale niebawem zrozumieć
10541   3, I  |           stającej przed nią zagadki nie rozumiejąca, pełna najprzyjaźniejszych
10542   3, I  |           zakochany w niej i wybornie ją rozumiejący, z łatwością i wesoło jej
10543   3, II |                  zachęci i pieszczotami, rozumkiem, taktem swawolnego ptaszka
10544   3, II |                kiedy się ożeni; żoneczka rozumna i energiczna do gospodarstwa
10545   2, I  |                 tobą rozmawiać, Zupełnie rozumne rzeczy wypowiadasz w taki
10546   3, I  |              myśl posiadania obok siebie rozumnego i kochającego towarzysza
10547   3, II |            podoba... Tobie łatwiej... ty rozumniejszy...~W godzinę potem Marta
10548   3, I  |               własnego jej życia. Ile do rozumowań mieszało się w tym planie
10549   3, V  |               usiadła i ze skupieniem, z rozwagą długo mówiła, opowiadała
10550   3, I  |                  kurczowo ścisnęły kartę rozwartego na stole dziennika. Widać
10551   3, IV |           Benedykta ku szeroko na biurku rozwartemu listowi. Przez chwilę wspominał,
10552   3, IV |               biurka odrzucony i szeroko rozwarty list Dominika. Ilekroć spojrzenie
10553   1, II |                miednicy nalewać. Stary w rozwartym szlafroku i zupełnym pod
10554   3, V  |           skamieniały siedział, z ustami rozwartymi, z osowiałym wzrokiem. Nie
10555   3, II |                 syknął - rezonuje, waży, rozważa, rozróżnia...~- Nie - odpowiedziała -
10556   3, I  |                  Zbyt wiele w samotności rozważała i myślała, aby miłość i
10557   3, III|             stojących obok młodych ludzi rozważało, co też tak ciekawego być
10558   3, III|               chód miewali powolny, mowę rozważną, choć często obfitą, śmiech
10559   3, III|           przemieniły się w szmer głosów rozważnie i zwolna ciekących, tak
10560   1, IV |                  dokoła niej zajmowało i rozweselało innych. Ciężka nuda spłynęła
10561   2, V  |                 i kwita! Chatę zaludnię, rozweselę się i odżyję". Ale kiedym
10562   3, III|              ambicją powodowany, czy dla rozweselenia Jadwigi, która nadęta i
10563   3, III|             wzrokiem ku Janowi rzuciwszy rozweseliła się nagle i dla Jaśmonta
10564   1, III|              mały policzek. Korczyński z rozweseloną twarzą rzekł:~- Poproś cioci
10565   3, III|           różowością lub majową zielenią rozweselonym, nad pociemniałymi drzewami,
10566   1, VI |                płóciennych ubraniach i z rozweselonymi twarzami pod zsuniętymi
10567   2, III|                 najprzeciwniejsze wiatry rozwiać nie mogły, i innego - nie
10568   2, I  |               najmocniej związać, zawsze rozwiążą się i wleką po ziemi za
10569   2, I  |                 i drżącymi trochę rękami rozwiązywała sznurek, który sama z przebiegłością
10570   3, IV |             gasły, świat tonął w ciszy i rozwidniał się łagodną, marzącą światłością.
10571   3, III|                   gdzie indziej wszędzie rozwidniło się, rozszerzyło, poprzestronniało.
10572   2, V  |                  myślałem sobie, a jutro rozwieje się i zniknie. Posłyszałem
10573   3, IV |                  pogodę pąki kwiatów nie rozwierają z tak męczeńskim pośpiechem
10574   2, IV |                  odgiętych i ku szczytom rozwierających się coraz szerzej. Jan ruchem
10575   3, IV |              myśli i przewidywań szeroko rozwierała oczy i podnosiła włosy nad
10576   3, III|              państwa każdą rzecz łatwiej rozwiewają wiatry niżeli u nas, a do
10577   1, III|                polny i przy każdym skoku rozwiewające dokoła głowy włosy mające
10578   3, III|                  czupryna na wsze strony rozwiewała i oczy iskrzyły się w zmroku
10579   3, II |               fioletów i nad którą, niby rozwiewna gloria, ulatywały złotawe
10580   3, IV |                  pole, a od każdej, niby rozwiewne skrzydło, leciał na jedną
10581   3, IV |                tu już tylko przeciągłym, rozwiewnym westchnieniem.~- Niech pani
10582   3, I  |            muzykalne zdolności starannie rozwijane i które w przyszłości wzrastać
10583   1, IV |               się i przetwarzał. W miarę rozwijania się i potężnienia tonów
10584   2, IV |            ciasnoty, zaduchu, zamętu nie rozwikłanego i blasku nie mającego dla
10585   2, III|               obcego oka i pojmowania do rozwikłania niepodobny. Żaden z nich
10586   3, II |           świetle twego umysłu dojrzeć i rozwinąć się może... Nie tylko za
10587   1, I  |               nawet czarne albo złociste rozwinęły się na błękitne albo różowe
10588   3, I  |             przebaczenie wołając. Bogato rozwinięte, piękne jej ciało wiło się
10589   1, V  |                 malwami, sama do pysznie rozwiniętego kwiatu podobna, stała w
10590   3, I  |           fizycznie za mało na wiek swój rozwiniętym, w gustach wybrednym, z
10591   1, V  |                 pełnym zieleni, z bogato rozwiniętymi kształtami ciała i jeżącą
10592   1, IV |               zaczął i byłby pewno długo rozwiódł się nad procesem, o którym
10593   2, V  |                  widzę. Co tam tak długo rozwodzić się nad starymi czasami!~
10594   3, III|             głowami wstrząsali, ten i ów rozwodził się jeszcze nad wszelakimi
10595   3, V  |                  zawczasu przyszłej pani Różycowej do nóżek się ścielę! - z
10596   1, IV |                śliczna panienka była!... Różycówna z domu przecież!~Kirło biegł
10597   3, III|                gdy byli już aż do płaczu rozżaleni i na sercu upadli, obudziły
10598   1, IV |                  prędko przed smutkiem i rozżaleniem. U stóp wschodów gankowych
10599   3, I  |                 zawsze, rozgniewała ją i rozżaliła tak bardzo, że przez całe
10600   1, VI |                drzewa przycisnąwszy stał rozżalony, gniewny, jakichś wyższych
10601   1, V  |                  po trawie i w gałęziach rozżarzały barwy kwiatów, a wiśnie
10602   2, IV |           przysłaniały one, to odkrywały rozżarzoną tarczę słońca, sprawiając
10603   1, IV |                 widziała, jak szafirowe, rozżarzone zrazu oczy Klotyldy zaczęły
10604   1, I  |             módlcie się za nami!~Marta z rozżarzonymi oczami i machając ku powozowi
10605   3, IV |                fioletu. Wszystko to było ŕruchome, niby żywe, płynęło, przelewało
10606   2, I  |               początku swobodny i trochę rubaszny, topniał w żalu, który napełnił
10607   1, IV |                 sąsiadów żywszymi albo i rubasznymi uwagami i wykrzykami mowę
10608   1, V  |                przezwał, i tych krwawych rublów, co ze mnie na różne sztrafy
10609   3, III|              ratował. Pozostał więc, ale ruchliwe rysy jego zmieniły wyraz.
10610   1, IV |                 zdziwienie odbiło się na ruchliwej i wyrazistej twarzy studenta.~-
10611   3, III|             Wypadkiem sprowadzonym przez ruchliwość tłumu znalazła się za ławą
10612   2, V  |              zwyczajnego życia powrócić. Ruchliwości wszelakiej, hałasów, tłumliwych
10613   3, I  |               wylewającą się na zewnątrz ruchliwością i czynami, lecz ku wewnętrznemu
10614   1, VI |           wierzchołków i pozłacaną przez ruchome promienie słońca trawą swych
10615   2, IV |           ruchomą, srebrzącą się wstęgę. Ruchomość jej i srebrzystość podobna
10616   3, III|              takim zapałem, że mu się aż ruda czupryna na wsze strony
10617   2, II |              policzków obrosłych również rudawą i rozczochraną gęstwiną
10618   3, III|                czupryny płowe, złociste, rudawe, czarne, lecz zawsze jak
10619   2, II |              obrosła niezmierną gęstwiną rudawych i mocno rozczochranych włosów,
10620   2, II |           Korczyńskiego grubą, czerwoną, rudawymi włosy obrosłą twarz Julka
10621   2, III|              widać było z dala ogromnego rudego chłopca biegnącego co sił
10622   3, IV |             uśmiechu białymi zębami śród rudej gęstwiny zarostu błyskając
10623   1, V  |                przyszła, obaczyłaby same rudery, badyle, śmiecie i paskudztwo...~
10624   2, IV |                wodnych potworów podobne, rudlami jak olbrzymimi płetwami
10625   1, II |                błękitnym Niemnie ciężkie rudle wciąż uderzały w wodę wywołując
10626   1, II |             wskazał mu pracujących około rudli płytników.~- Ci ludzie nie
10627   1, II |                  wodne olbrzymy, nadając rudlom ciężkie półobroty, uderzali
10628   1, V  |                 Jeden, barczysty, tęgi i rudowłosy, kosił, a dwaj, młodzi,
10629   3, V  |                  a jesiennym kwiatkiem w rudym warkoczu, wysunęła się Teresa.
10630   2, II |                 desperat lamentujący nad ruinami swego zdrowia, majątku i
10631   1, V  |            znacznie zmalałych i powoli w ruinę upadających Osowiec.~Tu
10632   2, II |              niezmiernie trudną i prawie rujnującą, wyliczał dochody swe i
10633   3, I  |                  wszystkie jego nadzieje rujnujący, ale na kogoś, kto możliwość
10634   3, II |               paryskich bulwarach, gry w ruletę i sztosa, głośne przygody
10635   1, III|              oburzony i zniecierpliwiony rumak, ale stopniowo uspokajał
10636   1, III|                  i pełne gracji kształty rumaka powoli, stopniowo przelewały
10637   1, III|               grzęzną. W takim położeniu rumaki, choćby arabskiej krwi,
10638   1, V  |                szkodliwy wiatr obejmie i rumatyzmu albo innej choroby go nabawi.
10639   1, IV |              niepodobnej, przysadzistej, rumianej, gadatliwej i zanadto bogato
10640   1, VI |                 wysokich i gwiaździstych rumianków i słoneczników polnych,
10641   1, I  |                 niższe znacznie od nich, rumianym kwiatem gęsto usiane, słały
10642   1, IV |                 krygach wykonanych przed rumieniącą się Teresą Plińską, drobnymi
10643   1, VI |                   czy ku uchu dziewczyny rumieniącemu się pod wetkniętą we włosy
10644   1, III|           obiedzie lub wieczerzy siadał, rumienił się tak, że aż uszy stawały
10645   1, IV |                   Kościste policzki jego rumieniły się trochę, małe oczy błyszczały,
10646   2, I  |               kielich rozkoszy... Otóż i rumienisz się teraz jak pensjonarka...
10647   2, V  |              kościstego ciała na podłogę runął. Najbliżej upadającego znajdująca
10648   3, III|                 jak długa do nóg mu była runęła, a pan młody ze stukiem
10649   2, I  |              będącej składem przeróżnych rupieci gruby sznur dostała. ~-
10650   3, I  |              tygodniach Zygmunt pomiędzy rupieciami napełniającymi jego pracownię
10651   1, VI |                 rusińsku Horodnem zwano. Rusinką też dziewka owa była, ale
10652   1, VI |                rosnących tam ogrodów, po rusińsku Horodnem zwano. Rusinką
10653   2, II |             Zwariowałaś, Leoniu, czy co? Ruszaj mi zaraz z drogi i rozmawiać
10654   1, V  |              małe oczy, i zadarty nos, i ruszające się wąsy. Czapką ku Janowi
10655   1, II |               gotowe, ojcze...~Stary nie ruszał się i z ukosa na skrzypce
10656   1, VI |               stał bór, przez nikogo nie ruszany... ten sam!~Tu opowiadający
10657   1, II |                bom od kilku miesięcy nie ruszył się z domu ani na krok,
10658   3, V  |             Marynią na czele ku ogrodowi ruszyła. Przez salon przechodzili
10659   3, V  |          przykrość zrobić mogło!~Chłopcy ruszyli się zaraz, Rózia małą Bronię
10660   3, III|               puszczą rosły chwoszczaje, ruty i pokrzywy. Ale działo się
10661   1, IV |             okropnie ulega. Gospodarstwa rutyniczne albo zrujnowane, ziemia
10662   1, V  |              przechyliła i prędko wiśnie rwać zaczęła.~- Przyrodnia jego
10663   2, IV |           przyciskającym je wiosłem woda rwała i targała; pobladła więcej
10664   1, III|            dzikie kaczki i bekasy, razem rybackim czółnem pływali po Niemnie
10665   1, V  |                 Julek, ale taki zawzięty rybak, że go z Niemna ani ściągnąć...
10666   1, VI |               nad rzeczułkami, siedzieli rybaki i bobrowniki; w inszych,
10667   2, V  |                razem, ale z innym jakimś rybakiem Witold płynął istotnie,
10668   1, III|            bronił, mnóstwo tych drobnych rybek rozszarpałoby w mgnieniu
10669   2, V  |            płochliwą gromadką atłasowych rybitw; teraz pozornie nieruchomy,
10670   2, IV |               ruchem targnął wodę i mała rybka trzepocząca się u jej końca
10671   2, II |             powierzchni i obecność małej rybki drżeniem swym zdradzające
10672   3, II |                 robaczku... słowiczku... rybko!~Przyglądała się potem pantoflom,
10673   1, III|                  braci nadały mu aureolę rycerską i poetyczną. Powiadano,
10674   1, VI |                  wszystkich praw stanowi rycerskiemu odpowiednich odtąd aż do
10675   2, II |              przeszłości wyłaniającą się rycerskość. Ofuknięty znowu, zbladł
10676   3, IV |                Młodzi mędrcy... poeci... rycerze... apostoły... wskrzesiciele...
10677   1, VI |                  był tak spróchniały, że rychłym upadkiem groził, ale rozpięta
10678   2, IV |              upadł i z godzinę od płaczu ryczał...~- Czegóż tak płakał? -
10679   3, III|               nią i pan młody prawie już ryczeć zaczęli, wtem za oknem,
10680   2, I  |              prze ciągłe i coraz bliższe ryczenia krów. Ścieżką, która środkiem
10681   2, V  |                 Na podwórku rozległo się ryczenie krów; dziewczęta zerwały
10682   3, I  |                  każdej wyrzuconej przez rydel grudki ziemi, cieszyli się
10683   3, III|               spotniałe, twarze barwą do rydzów albo do ziemi podobne. Tak
10684   3, III|            pierogi, pieczenie i sery, na rydzowatą i uroczysty wyraz mającą
10685   2, III|            dzięcieliny bielejącą drogę z rykiem i meczeniem wchodziły małe
10686   2, III|                  od gwaru ich głosów, od ryku krów, meczenia owiec, turkotu
10687   1, V  |                  i znowu lemiesz głęboko rył się w pulchną rolę, a po
10688   3, II |         wysmukłym kształtom i delikatnym rysom, które jej w rozrzewniający
10689   3, I  |             starannie kształcona, grać i rysować umiejąca nie posiadała przecież
10690   3, II |                  świeże i silne kształty rysowały się pod ciemnym stanikiem,
10691   3, I  |              usposobienia fotografowana, rysowana, szkicowana, malowana, twarz
10692   3, I  |            ramieniem, zdradzała intencje rysowania. Istotnie, przed kilku dniami
10693   2, III|            przybranej, a obcisłością swą rysującej wydatnie kibić wysoką, silną
10694   3, I  |                  połowie prawie okrytych rysunkami i malowidłami syna w różnych
10695   3, I  |             ramieniem trzymał sporą tekę rysunkową, u drugiego zwieszała się
10696   2, IV |          tętniały we wszystkich stronach rytmiczne stukania żółn i dzięciołów,
10697   1, II |                zapachy toaletowego octu, ryżowego pudru i rezedowej perfumy.
10698   1, VI |              koni, pasły się trzody krów ryżych i białych owiec. Na dwóch
10699   3, I  |                   posępniał. Niemniej, w rządach majątku bratowej czynny
10700   3, I  |              rzeczy: wieczorną rozmowę z rządcą o gospodarstwie. Przewidywanie
10701   3, III|               choć często obfitą, śmiech rzadki, oblicza zorane. Widać było,
10702   3, V  |              Kobieta uczciwa, pracowita, rządna, życzliwa w domu i w gospodarstwie -
10703   2, I  |             miesięcy będzie mógł przyjąć rządy majątków od teraźniejszego
10704   3, I  |           bezwiedna, ale całą jej istotą rządząca - duma nie tyle wysoko urodzonej
10705   3, II |                  Darzecki sam interesami rządzi, ale ona ma nad nim wpływ
10706   3, II |                  samowładnie w Korczynie rządzić i chłopów za pasterzy przebrawszy
10707   1, III|                  na utrzymanie domu, tym rządziła Marta. Co zostawało czasu
10708   3, I  |                   Może te dawne historie rządziły jej krwią i nerwami, ale
10709   3, I  |      wyśpiewywaną przez przebiegającą go rzeczkę, rozmyślać nad świeżo przeczytaną
10710   3, I  |                 wdzięcznie nad szemrzącą rzeczułką zawieszonych, Klotylda gwałtownym
10711   1, VI |         miejscach, nad jeziorami lub nad rzeczułkami, siedzieli rybaki i bobrowniki;
10712   2, I  |                siebie wymyśliłeś! Trzeba rzeczywiście być wielkim nicdobrego,
10713   3, V  |                 nie warte! Co w tym jest rzeczywistego, moje dziecko do Justyny
10714   3, II |              pomiędzy teorią a praktyką, rzeczywistością a sielanką.~Witold wpadł
10715   3, I  |            dwupiętrową kamienicą z dwoma rzędami wielkich okien, czerwonym
10716   1, VI |            jakoby koniec puszczy. Drzewa rzedniały i rozstępowały się, jakoby
10717   1, I  |              kwitnącego rzepaku wesołymi rzekami przepływała po łanach niskich
10718   2, I  |                trochę dumnie.~- Dobrze - rzekłá - kiedy tak; to dobrze!
10719   2, I  |             zachorował - ze zmartwieniem rzekła-gardło ma słabe i w przeszłym roku
10720   2, III|                  domem swym sąsiedztwie. Rzekłbyś, paciorki do mnóstwa osób
10721   1, I  |                  nim, niby strumienie ku rzekom, przybiegały z pól miedze,
10722   3, III|               nieszczęśliwy robić? Gryźć rzemień - darmo! Przyszła potrzeba
10723   1, II |               niewprawną ręką wiejskiego rzemieślnika dokonane sklejenia i naprawy,
10724   1, I  |              żółta jaskrawość kwitnącego rzepaku wesołymi rzekami przepływała
10725   1, VI |              ogrody mieli, ale najwięcej rzepę w nich sadzili i len w wielkiej
10726   1, III|                  z tobą romanse, słuchał rzępolenia Orzelskiego i nie dbał o
10727   3, IV |             czasu do czasu na skrzypcach rzępolili i basetlą pohukiwali, a
10728   2, IV |                  ze spuszczoną, wilgotną rzęsą podała mu obie ręce. Nie
10729   2, V  |             zadrżały i na kasztanowatych rzęsach zawisły łzy.~- Dla jakiej
10730   3, V  |                 się, palcem po wilgotnej rzęsie powiodła.~- I tych ludzi
10731   3, I  |                  powstający spłynęły jej rzęsiste, gorące łzy. Nie, ona zapomnieć
10732   3, III|                  że aż oblewał się potem rzęsistym, który co chwilę chustką
10733   3, IV |             ukazał go tak wyprostowanym, rześkim, pogodnym, jakim może od
10734   1, V  |              młodszych chłopców grablami rześko ziemię drapiąc cienkim głosem
10735   3, IV |               białych rękawiczek ani tej rześkości i zamaszystości w postawach
10736   2, IV |                na jej policzki, a czarne rzęsy nagle w dół opadły i zwilgotniały.
10737   2, I  |           dowodem jest ta admiracja i te rzetelne .przywiązanie, które dla
10738   1, V  |                 pod tym względem, pomimo rzetelnego oderwania się od materialnych
10739   3, III|                     Tu rozpłakał się już rzewnie, ale wstydził się tej słabości,
10740   3, II |                 z wdziękiem, z odcieniem rzewności i poetyczności, mówić zaczął.
10741   3, II |               się w tej chwili, łagodny, rzewny, na skrzydłach poezji kołyszący
10742   3, III|                 żałować! Trzeba go oblać rzewnymi łzami, bo jakież by to było
10743   2, III|               musiały niezawodnie tłumem rzeźbiarzy urabiającym w przeróżne
10744   3, I  |                  ramach małych i dużych, rzeźbionych, złoconych, aksamitem oklejonych
10745   3, V  |             okapem ganku w grube floresy rzeźbionym stojąc przygarbiony trochę
10746   2, III|                 umysł. Jak bujne kwiaty, rzeźwą rosą operlone i nieskończoną
10747   1, V  |                  rysach wydatnych, którą rzeźwiące powietrze pola oblało teraz
10748   3, III|               przejrzyste, nieco chłodną rzeźwością przejęte, przypominające
10749   2, III|          namiętnymi ruchami snopy na wóz rzucać zaczął, łatwo było uwierzyć
10750   2, IV |           maluczkich, obejmują pożarem i rzucają w górę. Kolebka jej stała
10751   1, VI |                 kilku siecie i niewody z rzucającymi się w nich rybami. Co do
10752   2, II |                 indyczce gałki do gardła rzucali... A ty za raz w melancholie
10753   2, II |                  potwarzą na cywilizację rzucaną. Córki jego nie są ucywilizowane
10754   2, III|              głośniejszym, coraz żwawiej rzucane snopy upadając na wozy wydawały
10755   1, IV |               szczebiotu podtrzymując go rzucanymi czasem słowami a często
10756   3, IV |                pewnym będąc, że przez te rzucenie kamienia tylko zażartować
10757   3, I  |                 nią, z okrzykiem radości rzuciłaby się mu na szyję. Ale on
10758   3, IV |                   a które mu dziś w oczy rzuciło gradem wyrzutów, prawie
10759   1, IV |                rozpatrywaniu ilustracji, rzuciły na nią parę ukośnych spojrzeń
10760   3, II |                 Kawał Chrystusowej szaty rzucisz za srebrnik, ażeby kupić
10761   3, III|               jakąś silną i zręczną ręką rzucony świsnął, przeleciał i tylko
10762   3, IV |                 aż serce jego gwałtownym rzutem skoczyło od tego brata,
10763   1, IV |                 wkrótce do Monachium lub Rzymu wyjadą, gdzie talent malarski
10764   1, IV |             starannym i długim ubieraniu s: ę przypomniała sobie dawne,
10765   3, III|              sąsiad za miedzą!~- Królowa Saba przed Salomonem przepowiadała,
10766   3, II |            uspokoiwszy i z miną smakosza sącząc z kieliszka tanie francuskie
10767   3, I  |                była teraz, niewidzialnie sączył się w żyły ludzkie ociężający
10768   1, III|                lesie zrąbaną gałąź przed sądami i bez sądów ujadał się coraz
10769   3, III|           gorzkością karmiły. O komarowe sadło każdego przed sądy ciągał,
10770   3, IV |                  powiesz im, że tej kary sądowej nie żądam już... nie żądam...
10771   1, V  |           bierzem, ale sami my rolniki i sadowniki, i pasieczniki, i stolarze...
10772   1, III|                także.~- Niechże nas sądy sądzą! - zawołał - niech pan na
10773   2, II |                rację!~Z powierzchowności sądząc nie widać było, aby Korczyński
10774   3, III|             Witold go u ściany na stołku sadzał i sam; przy nim siadając
10775   1, V  |                 pochodzi z mego własnego sadzenia i starania. Gdyby pani dziesięć
10776   1, V  |          wypuścił.~- A toż co? Kto tam w sadzie?~Żółty pies minąwszy pług
10777   1, IV |              dłoni opartą, inaczej o tym sądziła. Głową ubraną w dziwne~jakieś
10778   3, V  |                niestosowność tę znalazł, sądziłby z pozorów. Uczoną nie jestem
10779   3, III|         ustępowały, na górną lub skromną sadziły się mowę.~W całym tym zebraniu
10780   3, III|                   Jednak winnymi się nie sądzim, bo i mądry zrobi się głupi,
10781   3, II |              dziecinnej głowie powstała, sądzisz teraz ojca...~- Idylla! -
10782   1, I  |           wieczne facecje wyprawia z tym safandułą...~Tu aż się za wklęsłe
10783   2, V  |               książę Montmorency, książę Saint-Simon, książęta Broglie'owie,
10784   3, III|               Czas do kościoła po siódmy sakrament święty jechać, a wprzódy
10785   3, IV |                  salon i większa jeszcze sala jadalna pogrążonymi były
10786   2, I  |               znać tu umieszczony kosz z sałatą i jarzynami. Długa sień,
10787   2, I  |              kuchennego stołu, na którym sałatę myje, odzywa się do niej
10788   3, II |                czasu do czasu połykaniem saliceli i morfiny przerywając. Zawołano
10789   3, III|             miedzą!~- Królowa Saba przed Salomonem przepowiadała, że szatan,
10790   3, I  |              obok niej mierzonym krokiem salonowca, może znudzony, może roztargniony,
10791   1, IV |            źrenicą. Zręcznym poruszeniem salonowego strategika dokonał takiego
10792   1, II |                   W przyległym wielkiemu salonowi pokoju, którego okno, jak
10793   3, III|             nalegającym.~- Gołąbek nawet samiczkę w dzióbek bodzie kochanie
10794   3, I  |            wyjazdu, rozstania się, nawet samobójstwa. Ale żyć w nieporozumieniu
10795   3, III|                nogi, rozczochrana kosa i samodziałowa spódnica panny wcale jej
10796   3, III|                płótna, obok szarych kurt samodziałowych jaśniały ubrania z kanarkowej
10797   3, III|        Strzałkowski, w długim surducie z samodziału do siermięgi podobnym i
10798   3, II |             szeregów zwyciężonych... jak samolub nie zechcesz łamać się chlebem
10799   3, IV |                 budował, na królewicza i samoluba mię nie chował. Gdyby nie
10800   3, I  |                  i wyższych, lecz zawsze samolubnych uciech, miałaby ona własnymi
10801   3, IV |                którzy chodzą po nizinach samolubstwa, zaprzaństwa, rozkoszy ciała
10802   1, V  |                 gdzież Janek? - na widok samopas pędzących koni żywiej przemówił.~
10803   1, III|                krew żołnierz spod Baru i Samosierry, to zaś, co w okoleniu najbliższym
10804   3, III|             Maciejewscy i z najbliższych Samostrzelnik stateczni Strzałkowscy.
10805   3, II |              towarzyszką i siostrą mojej samotnej duszy... Co świat podejrzliwy
10806   2, V  |                  stał niewielki blaszany samowar i Antolka już się z krzesła
10807   3, II |              stary grat ustąpił, mógłbyś samowładnie w Korczynie rządzić i chłopów
10808   3, V  |                kompromitacja spotkała...~Sapał głośno, okrągłą postać dumnie
10809   1, I  |           głupotę, że... Uf! nie mogę...~Sapała, chrząkała, kaszlała znowu
10810   3, V  |                 dzięcieliny, siedząca na sapieżance białoczarna sroka zakrakała,
10811   3, II |           Spłonęła znowu i parę minut na sapieżankę z drugiej strony ogrodzenia
10812   2, III|              Głośno z gniewu i oburzenia sapnął, ręką machnął i wyzywającym
10813   1, VI |              głaskała biegnącą przy niej sarenkę. Kiedy już wobec króla stanęli,
10814   1, V  |                 Niemnem i za swoim psem, Sargasem, świata nie widzi, a do
10815   1, VI |           przybiegały jelenie, daniele i sarny, które ze stad wielkich
10816   3, II |           wywdzięczając się tym sposobem sąsiadce tą samą drogą nieraz do
10817   2, IV |                  oczach trzymała i przed sąsiadkami, co do niej z szeptami przybiegły,
10818   1, IV |               teraz zwróciła się ku dwom sąsiadkom, które zapytywały ją o jej
10819   1, III|                pomiędzy Korczynem a wsią sąsiednią, noszącą nazwę Bohatyrowicze.
10820   2, V  |                by go nie mogły. Jednak w sąsiedniej ciemnej sali odgłos stąpania
10821   1, III|                 wyprzedawał je z zyskiem sąsiednim gorzelniom, inwentarze starannie
10822   3, III|          gorliwie uprawiając na weselach sąsiedzkich bezinteresownie i tylko
10823   3, IV |           jutrzenki, w ogniu ofiary! Nie sąż także zginionymi ci, którzy
10824   3, IV |              zarzucił i rozpalonymi usty scałował grube łzy, które po tej
10825   3, II |                   ils ont aimé, c'est le sceau du pardon! Bądź wspaniałomyślną
10826   3, I  |               miała jedna ze stanowczych scen życia jego właścicielki.~
10827   3, II |              wspaniałymi, zachwycającymi scenami natury...~Tu z wielkim istotnie
10828   1, III|                nas ciągnie... co robić !~Sceny takie na ganku korczyńskim
10829   2, III|                  chamką ożenił się i sam schamiał, a teraz ojca jeszcze skaleczy! -
10830   2, V  |                 nie wytrzymam przy tym i schłopieję! Skąd te moje królestwo
10831   2, V  |           zdrowie stracisz, zgrubiejesz, schłopiejesz!" To mnie i najwięcej odstręczyło
10832   2, V  |                  żęłam, nie płełam i nie schłopiłam się... Toteż kontenta jestem,
10833   3, III|              stojąc spod brwi jak zawsze schmurzonych często ku latarniom wzrokiem
10834   3, IV |               trochę postawie na jedynej schodce małego ganku siedział plecy
10835   2, I  |             szafą widać było drabiniaste schodki na strych wiodące; pod ścianami
10836   3, II |                 prosi!~Marta piorunem ze schodów zbiegła; za nią przelękniona,
10837   2, II |           wschodach, na których spotkała schodzącą na dół Teresę, i w pokoju
10838   1, V  |               robiła. Niech Adaś po wodę schodzi, a dziewczyna i bez tego
10839   3, II |                zasmucona, znowu sztywna, schodziła na dół Leonia. Przez sień
10840   3, III|                jeszcze świetle księżyca, schodziło i zbiegało par kilkanaście.~
10841   3, I  |                godziny, całe dnie czasem schodziły pani Andrzejowej na przypatrywaniu
10842   1, V  |                  gotować będzie!~- Adaś! schodzisz? - zawołała, a raczej zaśpiewała
10843   2, V  |               się mogło na tym ociężałym schorowanym, piętnem wielkich boleści
10844   2, IV |                odkryć stary grobowiec.~- Schowany on jest przed światem i
10845   2, III|               ogorzałością policzki jego schudły i wydłużyły się nieco, a
10846   3, I  |                  jej marnością, po którą schylać się nie było warto; wobec
10847   2, III|                  zdziwienia, patrzały na schylającą się ku zbożu pannę, w sukni
10848   1, II |                   czyniła ruchy łabędzia schylającego głowę ku wodzie albo synogarlicy
10849   3, II |                przecież Benedykta, który schylał się jeszcze nad talerzem,
10850   1, II |              wielkim grzebieniem, pilnie schylała się nad nakryciami stwierdzając
10851   3, IV |              powracająca falo!..~Z głową schylaną, z dłońmi u czoła, ze zgmatwaną
10852   3, II |              gęsto obrosłą twarz chłopa. Schylił się i z głośnym cmoknięciem
10853   1, II |          przechodzi?~Teresa podając ocet schyliła się też nad towarzyszką:~-
10854   2, III|             mrowiły się drobne, ku ziemi schylone istoty. Na linii poziomej
10855   1, IV |             jakby w sobie zwiniętą. Spod schylonego czoła, na które zbiegło
10856   1, VI |                 dziadka wpół objęła i ze schylonymi nad nim szerokimi plecy,
10857   3, IV |            brzegu gaju rozesłane z trawy ściągać zaczęła. Ściągała, zwijała,
10858   1, VI |                jego bezzębna, malutka od ściągających ją zmarszczek, okryta była
10859   3, I  |                 chmurne i błyskające pod ściągającymi się brwiami. Klotylda wodziła
10860   2, III|                 przedłużania się rozmowy ściągła, chuda, z lekka zaróżowiona
10861   1, V  |                rybak, że go z Niemna ani ściągnąć... Za Niemnem i za swoim
10862   2, IV |                  u steru czółna, z brwią ściągniętą, z całą duszą w oczach skupioną,
10863   2, II |               szepczesz i chowasz się za śçianę?...~Rudy chłopiec wielką
10864   3, III|             stołkom albo przynajmniej ku ścianom przyprowadzali i na podziękowanie
10865   2, V  |             człowiek mógł łzami do grobu ściec, już bym wtenczas ściekł
10866   2, IV |             srebrzystość podobna była do ściekającej z góry do dołu i wielkimi
10867   2, V  |          ołowianymi kroplami na głowę mu ściekający?~- Dobranoc, dobranoc! -
10868   2, V  |              uczernioną, z potokami wody ściekającymi z włosów i odzieży... Pierwszy
10869   2, IV |               kropelce, po kropelce woda ściekała. Pan Benedykt nie zapłakał
10870   1, IV |            podniesie swą rękę, po której ściekało trochę konfiturowego soku,
10871   3, IV |                 zmarszczki na zmarszczkę ściekały. Myślał on, że bez zaprzeczenia
10872   2, V  |                  ściec, już bym wtenczas ściekł pewno. Samego siebie lękać
10873   3, I  |            dlatego, że ta jej właściwość ściekła w nią razem z krwią wielu
10874   3, II |              niego chyba potem do mogiły ścieknę. Najstarszy i pracowity,
10875   3, IV |                salonu wydobyło się i nad ścielącymi się po posadzce smugami
10876   3, V  |              pani Różycowej do nóżek się ścielę! - z niskim na krześle ukłonem
10877   1, IV |            wszystkiego zobojętnienie, ze ściemniałą nagle cerą i zgasłyn1i oczami
10878   3, IV |                 łzy, które po tej twarzy ściemniałej, spalonej, ze zmarszczki
10879   3, III|     zaczerpniętych rad udzielając. Odkąd ściemniało, siedzieli pod lipami na
10880   3, IV |            przyczyniło się wiele do mego ściemnienia i zdziczenia, żem takiej
10881   1, IV |                 zmieniały grę jego rysów ścierając z nich wszelki ślad pospolitości
10882   2, I  |            mniejsza o to! O co? wiesz? o ścierkę!~Kirłowa obie dłonie do
10883   1, III|        złotogłowy, pospolite tkaniny lub ścierki, zawieszają się ludzkie
10884   3, IV |               krawędzi zagonów pokrytych ściernią, obok ogromnych ostów, które
10885   1, III|                 zielsk dzikich, które na ścierniach czepiają się ludzkiej odzieży.
10886   2, IV |             cierpiąc, zdarza się, że nie ścierpisz!...~Opowiadał, że w okolicy
10887   3, II |               rola bogaczów, a my ledwie ścieżeczką wąską przecisnąć się możemy...~
10888   3, II |           moczyłem i much po drogach nie ścigałem, a co z tego! Tyle tylko,
10889   2, II |            siedząc wesołymi także oczami ścigały niskie loty nadwodnych muszek,
10890   3, III|          przyszłości swojej doścignę, co ścigam, jak serdecznie was kocham
10891   3, I  |                  drogom i przemianom, na ściganiu okiem nowych strumieni myśli
10892   3, IV |                 z jaką rozbitek chwyta i ściska jedyną deskę ze strzaskanego
10893   3, II |                 bo obie jej dłonie mocno ściskały krawędź stołu.~- Boże! Boże! -
10894   3, IV |        Strzałkowskiego.~Może tam Witolda ściskano, całowano, może mu różne
10895   3, IV |            miejsca napełnionego upałem i ściskiem, a gdy twarz odsłonił, zdawać
10896   3, III|             drugim miękina!~Dziewczęta w ścisłą gromadkę zbite oczy sobie
10897   3, III|               pierwszy drużbant przed tą ściśliwą falą z rozpostartymi ramionami
10898   3, I  |          wewnętrznemu życiu zwróconą i w ścisłych karbach je trzymającą. Energia
10899   2, I  |          przyjdzie temu wykwintnemu panu ścisnąć tę opaloną, widoczne ślady
10900   3, III|                 trzęsła, na koniec znowu ścisnąwszy się z braćmi za ręce, kulawego
10901   2, V  |              krótkim dygiem, Elżusia zaś ścisnęła ją tak silnie, że aż całym
10902   3, I  |                krwi; białe ręce kurczowo ścisnęły kartę rozwartego na stole
10903   1, VI |               kilku ludźmi, którzy stali ściśnięci w ciasną gromadkę i spomiędzy
10904   3, IV |                  siły powstrzymywane czy ściśnięcie się serca oddech tamujące.
10905   3, IV |          przechadzającą się ukłonami lub ściśnieniami rąk powitał, najkrótszymi
10906   1, I  |               plecami ku sobie zwrócone, ściśnięte jak kwiaty w bukiecie. Jednym
10907   2, V  |            siebie nauczam: "Siły do kupy ściśnij, na biedę oczy zmruż i rzuć
10908   3, I  |         pracownię umieścił kilkadziesiąt sczerniałych monetek wpółzatartym herbem
10909   3, III|                 swego i, jak go nazwali, sędzi się zwracając, a zawsze
10910   2, II |               gniew.~- Patrzcie, jaki mi sędzia! - z ironią wymówił. - Jeszcze
10911   3, III|                  naszego zaprosili!~- Na sędzię!~- Na jednacza!~- Przez
10912   3, IV |                  się - cóż dalej? Mów... sędzio! słucham! chcę cały swój
10913   1, VI |                  pochwalicie, a przyszły sejm sprawiedliwie zatwierdzi
10914   1, VI |                 gardłami i szabelkami na sejmiki i sejmy ciągnęli. Jeden
10915   1, VI |                  szabelkami na sejmiki i sejmy ciągnęli. Jeden i drugi
10916   2, IV |           bujające dokoła nich, mnóstwem sęków zjeżone i girlandami szorstkich
10917   1, V  |        przepraszam... Język bez pamięci, sekretu nie strzyma... Przepraszam...
10918   2, IV |                się w połowie drogi i, na sęku zawieszona, z odwróconą
10919   2, IV |            stanęła jedną gęstą i z każdą sekundą przybierającą deszczową
10920   2, II |               jest to, kochany szwagrze, sen-ty-men-tal-ność, której, na nieszczęście,
10921   3, IV |                mnie kiedy i z krzesłem w senacie powinszujesz. Jakie by tam
10922   3, IV |                zawsze to miło mieć brata senatora, a tymczasem i tajny sowietnik
10923   1, VI |                 za nim jechali hetmany , senatory i insze panowie, a każden
10924   1, VI |                 też późnym wieczorem nad senliwym mężem śpiewała, on, choć
10925   2, III|                  leniwymi ruchami, jakby sennie. Za nim, jak nierozłączny
10926   2, III|            zagonie jak słup nieruchomy i sennym, teskliwym wzrokiem w stronę
10927   3, V  |          tajemniczości, zagadki za grosz sensu nie mają! Podobała się paniczowi
10928   1, IV |                  mangé un million, on se sent un siécle sur le dos, n'
10929   2, II |                 westchnieniem zaczął: ~- Sentymentalność... tak, jest to, kochany
10930   1, II |                kwiatów miało pozór nieco sentymentalny; gotowalnia okryta zwojami
10931   2, III|        upragnienia, a ty znów w tym roku sępa ludziom pokazujesz ze strachu,
10932   2, I  |          Zapomniała na chwilę o chlebie, serach; praniu, przywiązanym do
10933   3, III|                 pieczeniami, pierogami i serami zastawione, a zydlami i
10934   1, V  |       organizacji, które rychło głodnymi sercami swymi młodość swoją pożerają.
10935   3, I  |              wiele rozpaczliwego Byrona, sercowy Shelley, uperfumowany Feuillet,
10936   2, V  |                 rzekła z cicha í dłużej, serdeczniej niż zwykle rękę jego ucałowała.~
10937   2, I  |                  zwiędłej twarzy uśmiech serdeczny. Otworzyła drzwi bawialnego
10938   2, II |                  chcesz co przekąsić?... Serek mam doskonały i świeże powidła.
10939   3, V  |             błogo.~- A co?... caca te... serenadka!~Tymczasem wkrótce po odejściu
10940   3, V  |            poczekaj! niech wprzódy te... serenadkę skończę!~Justyna przy oknie
10941   3, V  |                  na górę, graj sonatki i serenadki, a Marta ci tam zaraz śniadanie
10942   3, V  |              usiadła, czekała, a dźwięki serenady długo jeszcze to staccato,
10943   2, I  |              pieczenia chleba i robienia serów. Była niezadowoloną z siebie
10944   1, IV |              spodzie! Podaj mi tu czystą serwetę, niedołęgo, słyszysz?~Tymczasem
10945   2, II |               ręce jej, z któ rej brudne serwety wypadły, całować zaczęła.~-
10946   1, IV |                on rewien... tużur...~- A ses premiers amours - dokończyła
10947   1, V  |                  szmaragd łąki wyrastała setka młodych, przed kilku laty
10948   3, IV |                 dwa dziesiątki, ale dwie setki lat od tego czasu upłynęły,
10949   2, II |         nieruchomiej tkwił w ziemi, a na sfałdowane czoło występowały krople
10950   1, I  |                 prawie brązową, z czołem sfałdowanym w kilka grubych zmarszczek,
10951   3, II |       dzisiejszej nocy i w ogóle o swoim sfatygowaniu i zdenerwowaniu powoli,
10952   3, V  |                     Więc uciekasz w inną sferę... mieszasz się z motłochem
10953   3, III|                  nie wspomniał, bo zaraz sfiksuje... z cicha mówili.~A w gumnie
10954   2, II |                możesz...~- Kto wie? - ze sfinksowym uśmiechem i melancholijnym
10955   3, I  |            rozpaczliwego Byrona, sercowy Shelley, uperfumowany Feuillet,
10956   2, II |                  można go było wziąść za siadający posąg. Benedykt usiadł także
10957   1, V  |                 ze spuszczonymi dziobami siadało na grudach. ~Nagle oracz
10958   3, IV |                będę!~Po trzecim rozkazie siadania odpowiedź brzmiała:~Jeszcze
10959   1, I  |          szlachecką okolicą przyszło, że siądę sobie, bywało, do fortepianu
10960   1, V  |                  panienka będzie łaskawa siądzie, zaraz stryj przyjdzie...
10961   2, III|                  wieczną tęsknotę. On tu siał, on oświecał, on ten ogień,
10962   3, II |           nocować będzie, bo wszystkiego siana jeszcze nie zebrał.~Witold
10963   3, III|                  z nóg pozrzucali, w tak siarczystą puścili się galopadę. Nie
10964   1, V  |                    Proszę, bardzo proszę siąść i odpocząć... ~Sam w stojącej
10965   1, V  |                piosnki: ~Rybacy, rybacy, sieci zarzucajcie,~Nadobnego Jasia
10966   1, VI |            związane z sobą było podwójną siecią płotów i ścieżek. Te ostatnie
10967   1, IV |                un million, on se sent un siécle sur le dos, n'est-ce pas? -
10968   3, III|                zawrzały.~- Złymi słowami siecze po duszy, gorzej niżby rózgami
10969   2, III|            pogłaskać nie chce? No, to ja siędę sobie na drzewie i przemienię
10970   2, III|              jeden lat piętnaście, drugi siedemnaście liczyć mógł, sierpy na ziemię
10971   3, I  |                do powierzenia jej synowi siedemnastoletniego, pięknego, utalentowanego
10972   2, V  |               jednej ze sławnych w wieku siedemnastym wielkich dam francuskiego
10973   3, III|               cicha, spokojnie mówił, że siedmioro dzieci wyhodował, córki
10974   1, VI |                 Marii, z tkwiącymi w nim siedmiu pozłacanymi niegdyś i w
10975   3, II |             Jednym słowem, ani tędy, ani siędy... ani ty, człowiecze, na
10976   3, IV |                 to nożem cisnął! Ale nie siedź tam długo - mówił dalej -
10977   3, V  |               różowe okulary na nosie mu siedzą, ale wiem dobrze, że ty
10978   1, II |                 niczego... Pod pantoflem siedzę po uszy... Ale mnie z tym
10979   2, V  |                 dziewczęta zerwały się z siedzeń i pośpiesznie naczynia ze
10980   2, V  |              pomalowanych, z drewnianymi siedzeniami i tylnymi poręczami, z giętkiej
10981   1, I  |                  całe nabożeństwo na nim siedziałam... Uf! nie mogę... ~Znowu
10982   2, V  |                 dlaczego dziś w domu nie siedziałaś i na królewicza nie czekałaś?
10983   2, I  |             zaczął:~- Dziś, na przykład, siedziałem obok niej przy obiedzie.
10984   1, VI |                  tak jak prawie wszyscy, siedzieliśmy w swoich zaciszkach własnymi
10985   1, V  |               ale powiadam: po cudze nie sięgaj!~- A jak pokaże się, że
10986   2, I  |                 sploty zarzucała na tyki sięgające prawie niskiego dachu. Z
10987   2, III|                 nowego obuwia, cholewami sięgającego, i czarnych spodni, których
10988   2, IV |                  z ziemi - nieba ideałów sięgający grot bohaterstwa. Nie widziała
10989   3, III|            powietrzu i nad trawami lecąc sięgało spokojnej, przezroczej wody
10990   3, IV |        wysokością prawie do jej ramienia sięgały, na kształt siwych, brodatych
10991   3, III|                aż do kieszeni siermiężki sięgnął, bawełniane rękawiczki pośpiesznie
10992   3, II |                 jeździć! Już i koniczynę sieją, i pola z zielsk wszelkich
10993   2, III|                 heblem, piłą, młotkiem i siekierą pracował około ulów, parkanu
10994   2, I  |              flecika, Trzask ognia, stuk siekiery, pluskanie wody, głosy kuchennych
10995   3, III|            gorzej niżby rózgami po ciele siekł!...~- Jakby go język od
10996   3, II |         dzieciństwie, ani kiedym dorósł, sielanek tych nie wzbraniałeś, owszem...
10997   3, II |              praktyką, rzeczywistością a sielanką.~Witold wpadł mu w mowę:~-
10998   3, II |                skąd ci do głowy przyszło sielankowymi swoimi pomysłami matkę męczyć?~
10999   1, VI |                 len w wielkiej obfitości sieli, bo owiec nie mając i wełny
11000   2, IV |               tam gdzie przed kwadransem sielsko i malowniczo uśmiechały
11001   3, III|           Marynię Kirlankę zaznajamiał z Siemaszczankami, które trzymając się pod
11002   3, III|                  wargami stawały. Witold Siemaszczankom, które trzymając się pod
11003   2, V  |            najpierw w ojczystej, czyli w Siemaszkach, potem w Bohatyrowiczach,
11004   1, II |            niskich i dobrze oświetlonych sieniach sterczały na ścianach przed
11005   1, II |                dziewczęcym krokiem przez sienie i salon pobiegła. W głębi
11006   2, III|            ścianami. Drewniany tapczan z siennikiem, poduszką i na domowych
11007   1, III|                   odpowiedział młodszy i sierdzistszy - niech pan do sądu idzie
11008   2, II |            muskularnego, w krótką, szarą siermięgę i wysokie, zrudziałe buty
11009   1, II |               ludzi ubrany był w kurtę z siermięgowego sukna zielonymi taśmami
11010   1, V  |                  własności obdzierali, z sieroctwa i dziecinnego jego wieku
11011   1, V  |              niestarte pamiątki tkwiły w sieroctwie Zygmunta, w wiecznej żałobie
11012   2, V  |                   to tylko o tym biednym sierotce myśląc, żeby przy mnie z
11013   2, V  |                  weselnych godach, tylko sierotka mały mnie spotyka i tuli
11014   2, III|               mignęły stalowe błyskawice sierpów. Zresztą, opróżnione wozy,
11015   2, III|                 się szrama od draśnięcia sierpu pochodząca. Jan patrząc
11016   2, V  |              przyprowadził.~- Na krześle sieść proszę... wygodniej będzie
11017   1, V  |                 będzie bardzo kontenty i siestry zaraz zawołam... proszę,
11018   3, II |             wiele... ale słowa, to widać siew nietrwały... Zbłądziłam...
11019   3, III|             rzadka rozsianymi oraczami i siewcami, świeciło śród czystych,
11020   3, III|                 postaciami postępujących siewców, których ręce rytmicznymi
11021   1, V  |                  kobieta od dawna już na siłach upadająca, a teraz śmiertelnie
11022   2, III|               lecz również pleczystemu i silnemu bratu. Wszystko to czynił
11023   1, V  |             miłosnych swych wzruszeń; im silniejsze i bardziej przez przeciwności
11024   2, I  |                  zrzucić, trzeba by ręki silniejszej niż moja - zaśmiała się
11025   2, I  |                  dziedzińcu. Wiatr zadął silniejszy jeszcze jak wprzódy i nisko
11026   2, III|                  nasrożonej kępki włosów siną plamę; jednak ze zmieszaniem
11027   3, III|                pastuszych niskie, nikłe, sinawe dymy; polne grusze, topole
11028   2, V  |                 i nawet czoło zachodziły sinym prawie rumieńcem, z oczu
11029   1, VI |                 ich szat i drogocenności siodeł aż ćmiło się w oczach. Za
11030   2, II |         stajennego chłopcu, aby mu konia siodłano, i szerokimi krokami, wąs
11031   3, III|           kończył:~- Czas do kościoła po siódmy sakrament święty jechać,
11032   2, V  |           otoczonego widać było ciemnawą sionkę, w której stały żarna i
11033   2, I  |             Rozległy się wołania matki i sióstr, na które przecież był głuchy,
11034   3, II |           kończył się w błocie. O, muzy, siostrzane dusze, czyste uczucia, krainy
11035   2, II |         niezwykłym ożywieniem ukochanego siostrzeńca żony bronił Darzecki. -
11036   1, II |                Kirło - była to cioteczna siostrzenica pana Benedykta Korczyńskiego,
11037   3, V  |             czmychnął, coś zamruczał, na siostrzenicę popatrzał i znowu zapytał:~-
11038   3, V  |                  o wszystko rozpytam!~Do siostrzenicy się zwrócił:~- Nie żartujesz,
11039   3, V  |                  dziedzic Wołowszczyzny, siostrzeniec księżny, harbuza dostał
11040   3, V  |           pochwycił:~- Justynko! duszko! siostrzyczko! ja trochę spodziewałem