Tom, Rozdzial

11041   3, II |                 Justynko, za te dziurawe sito pójdziesz?~Zaśmiała się
11042   1, II |      czterdzieści, nie miała ani jednego siwego włosa, i jakkolwiek kibić
11043   1, VI |              poważnie wyglądający w swej siwej, baraniej czapce, chudą
11044   2, II |                 przerwał Benedykt.~Mała, siwiejąca głowa, na sztywnym karku
11045   1, IV |         schylonej nad talerzem i srebrem siwizny okrytej głowie jego schylając
11046   1, II |            prowadziła przez wielki salon siwowłosego, trochę przygarbionego i
11047   1, VI |              pozłoconego profilu. Czasem siwowłosy starzec powoli przeszedł
11048   1, I  |                  głowę ; ciemne brwi nad siwymi oczami ściągała, nadawał
11049   1, I  |                 i kurze ślepoty, liliowe skabiozy polne wylewały ze swych
11050   3, IV |             ludzka młodziutka, swawolna, skacząca i ze szczebiotem, z pieszczotą
11051   1, III|          gabinetu wpadło małe stworzenie skaczące jak konik polny i przy każdym
11052   3, III|             wielkim pędzie Julek ze sobą skaczącego i radośnie skomlącego Sargasa
11053   3, III|            zbliżali w zmroku wypatrując, skądby najlepszego kołka wyrwać;
11054   2, IV |              stukania żółn i dzięciołów, skądciś z wielkim szelestem skrzydeł
11055   1, I  |                krzyknęły dziewczęta.~- A skądżeś to pan wziął tyle dziewcząt? -
11056   1, V  |             których ilość nieprzeliczona skakała, fruwała, kołysała się pośród
11057   1, V  |          zaglądać im w oczy, tu i ówdzie skakało albo poważnie i ze spuszczonymi
11058   3, I  |              których zwijały się mrówki, skakały wróble i skrzeczały żaby,
11059   2, IV |                 że w tej twardej i gołej skale mieszkania sobie wykuwa.
11060   2, III|                 mnóstwem istotnie śladów skaleczeń okrytą ręką oczy sobie otarła,
11061   3, III|            jednak ani na nią, ani na jej skaleczonego konia popatrzeć nie mógł,
11062   2, III|           schamiał, a teraz ojca jeszcze skaleczy! - popędliwie krzyknęła
11063   3, III|            wczoraj jej najlepszego konia skaleczył, więc go dziś sama do konowała
11064   2, III|              świetlicę.~- Bo to panienka skaleczyła się! - zabrzmiał głos gadatliwej
11065   1, VI |                po stokach gór; to nagie, skaliste, ostrymi rozpęknięciami
11066   1, III|       wytwarzającym gotowe dostatki, pod skalistym sklepieniem rozpęd wzroków
11067   2, I  |                 była świadkiem podobnych skandalów. Dziewka od dzieży zbiega
11068   2, III|                  wyglądał tak, jak gdyby skąpał się cały w cierpieniach,
11069   2, V  |                  w porze żniw żęła aż do skąpania się w strugach potu i snopy
11070   2, V  |                  wysoko, a promienie jej skąpe wprawdzie, wąskie, padały
11071   2, III|                  sufitem i chropowatymi, skąpo pobielanymi ścianami. Drewniany
11072   3, III|               się parę lampek, w których skąpym świetle kipiała mozaika
11073   3, II |                niż przedtem wybuchnął:~- Skaranie boże nieszczęście! zguba
11074   2, II |                tak uszczęśliwiona, jakby skarb na drodze znalazła... Dowiedziałem
11075   3, IV |               swań kończyła napełniać go skarbami, które z sobą uwieźć miała:
11076   3, III|             oścież roztworzyła się jakaś skarbnica pieśni i w tę kotlinę wysokimi
11077   3, I  |            rozmiary gorącej żądzy. Wobec skarbu serca, który utraciła i
11078   3, V  |                oszukiwać nikogo za żadne skarby świata nie mogę. Teofil
11079   3, III|                 zagrzmiał, zahuczał inną skargą, innym a ciężkim, w tony
11080   3, III|                cichszymi i nieśmielszymi skargami, aż na powrót do tych serc,
11081   3, II |               pewnego stopnia słuszności skargom syna nie odmawiała. Pamiętała
11082   3, IV |                 się, co ci tam nagadali! Skarżą się, że dobro ich zagrabiłem,
11083   1, VI |              mrugając powiekami i głosem skarżącego się dziecka powtarzał starzec. ~
11084   1, II |                      z komiczną żałością skarżył się Kirło.~- O, Marta...
11085   3, II |       wynagrodzenia braków, na które się skarżysz, nie możesz znaleźć w uciechach
11086   3, IV |            usłyszeć... Czy na gardło mię skażesz, czy tylko - na wieżę? a?~
11087   3, II |            idealistką jesteś, moja mamo! Skazywać się na wieczny smutek, kiedy
11088   2, II |                 wiadoma to już rzecz, że ske 1a fam we.~- Ce que la femme
11089   2, IV |                     Chodźmy - powtórzył.~Skierowali się ku wyjściu z polany,
11090   2, IV |              wiozące dwoje młodych ludzi skierowało się ku tym piaskom i wężowymi
11091   3, I  |            wykwintu i piękna przesycone, skierowanymi zostały ku rozwijaniu w
11092   3, I  |               malarskiej, zbyt wyłącznie skierowywał ku niej marzenia i ambicje
11093   3, II |               wysokich... a tak wszystko skierowywałaś, abym nie mógł i nie chciał
11094   2, I  |           dziedzińca przyparty służył na skład ogrodowych nasion. Kobiety
11095   3, III|              zajść, jak z mnóstwa atomów składa się gruba chmura. Prawdą
11096   3, I  |                  pospolitym, takim, jacy składają szare i bezimienne tłumy,
11097   1, V  |            napełnił się mnóstwem obrazów składających główny moment dotychczasowego
11098   1, II |                  bardzo niestarannym, bo składającym się tylko z szerokiego,
11099   2, I  |                na całopalenie przed nimi składałem... Ale w tym kontraście
11100   3, III|                  z pary dziesiątków osób składanymi. Gdy jedni w świetlicy zajadali,
11101   3, III|                brata rączek na krzyż nie składasz, a w mężowskim domu więcej
11102   2, I  |               stojącej w sieni i będącej składem przeróżnych rupieci gruby
11103   3, II |              mówił przez dobry kwadrans, składowe części narzędzia i połączenia
11104   1, VI |                co go do milczenia raczej skłaniało. Zatrzymał raz hebel pośrodku
11105   1, I  |                się proste i trochę tylko skłębione nici dymów; niektóre okna
11106   1, II |         wiejskiego rzemieślnika dokonane sklejenia i naprawy, a drogą materię,
11107   2, V  |                  dołu mający rząd małych sklepień, z których w zimowe wieczory
11108   1, VI |                 zielone i tajemniczo pod sklepieniami liściastej zarośli przepadające.
11109   3, IV |           pozapalały się na pociemniałym sklepieniu. Cisza panowała wielka.~
11110   1, VI |                 szyba przebłyskiwała pod sklepistym pokryciem leszczyny i cienką
11111   1, VI |                szczytu góry, na łagodnym skłonie, który tworzył małą, nieco
11112   2, II |                 wielkim admiratorem, nad skłonieniem go ku krokowi temu pracuje.,
11113   3, I  |          Klotyldy i wahających się nieco skłoniła do powierzenia jej synowi
11114   3, III|                awantur szukali, do bójek skłonni, a do maczania języków w
11115   3, III|                  do zuchwałych zadzierek skłonność Elżusinego ojca; więc chętnie
11116   2, III|             zapalczywy i także do gniewu skłonny Adam, nie uległ. On także
11117   3, III|              złośliwych ucinków i żartów skłonnymi byli. Więc poważnie lub
11118   1, VI |         Szafirowe w środku, bladło ono u skłonów, na zachodzie świecąc ogromną
11119   3, II |                 czymś płaczą, zbiedzeni, skłopotani, przelęknieni... Stąd płynie
11120   2, II |                 się z ziemi i chichocąc, skocznego walczyka nucic, figlarnie
11121   3, III|             zamienił kontredans tańczony skocznym i przyśpieszonym krokiem,
11122   3, II |                ogień lub na skraj świata skoczyć.~Długi wąs na palec motając
11123   3, IV |             serce jego gwałtownym rzutem skoczyło od tego brata, który dumny,
11124   3, I  |              wielki wpływ na kuzyna, nad skojarzeniem tego małżeństwa pracuje,
11125   2, II |                hrabiny, która to właśnie skojarzyła małżeństwo pomiędzy ich
11126   3, III|                   puszczać się w ścisk i skoki! Stał tylko u drzwi i to
11127   3, II |                  przebiegła filuterność, skołatanie troskami i trudami ubogiego
11128   1, IV |                   dość posażna, świetnie skoligacona i wychowana, wydaje się
11129   3, III|            dlaczego wtedy pan Anzelm tak skołowaciał?~- Ślicznością figury i
11130   3, III|         wszystkim radośnie się rzucając, skomląc, wyskakując, a co moment
11131   3, III|               sobą skaczącego i radośnie skomlącego Sargasa mając i na cały
11132   2, III|       przeskakiwał radośnie i rozgłośnie skomlący Sargas.~Ale wrzawa kłótni
11133   2, IV |                 chwili usłyszeli żałosne skomlenie psa i przewlekłym, gapiowatym
11134   1, II |            kompozycję muzyczną.~Kirle te skomplikowane i pracowicie wywoływane
11135   2, I  |            dopóki.., dopóki oni nauk nie skończą albo ja reszty majątku nie
11136   3, IV |                  pogodnym, jakim może od skończenia się złotej godziny jego
11137   2, I  |                tylko skończył i zaraz za skończonego obywatela uchodzić zaczął.
11138   1, V  |                jesiennej pory krzyża nie skończym...~- Czy pani była w parowie
11139   3, III|                  występowały nierówności skór grubych i chropowatych,
11140   3, III|                 ho! ho! dobrze na swoich skórach poznali... Ale, słyszę,
11141   2, II |              najpiękniejsze z wyzłacanej skórki... tylko trzeba koniecznie,
11142   3, III|                 potem z kieszeni tużurka skórzaną papierośnicę wydobywszy
11143   1, IV |               ukazujące się małe stopy w skórzanych, grubych bucikach dziwnie
11144   1, V  |             obuwiu i małej czapce, która skórzanym daszkiem osłaniając mu czoło
11145   2, II |           pantofelki z szarego płótna ze skórzanymi deseniami...~- Nie cierpię
11146   1, II |              prawidłowych i delikatnych, skórze białej i gładkiej jak welinowy
11147   1, V  |                  nie mogłeś to koniczyny skosić, kiedy ja w mieście byłem!
11148   3, II |                 Michał, najprędzej swoje skosił. Zmachał się tak, że mu
11149   3, III|         upajającej woni kwitnących ziół, skoszonych traw, świeża zżętej słomy
11150   3, II |          nieruchomiał. Miodu jeszcze ani skosztował, tak go Elżusia ustawicznie
11151   2, II |                   jakby czegoś smacznego skosztowała.~- Czemużby nie! - zawołała -
11152   1, V  |             udeptana. Wydłużając się, to skracając zwracała się ona w różne
11153   1, I  |               więc na stronę. Szły samym skrajem pola porosłego gęstą pszenicą.
11154   3, III|                  szukające swe dzioby. U skraju ściernisk, pod laskami,
11155   2, III|                  gorący ten oddech nieba skraplając się na ich twarzach spadał
11156   3, III|        niewidzialne przedtem, na kształt skrawków drogiej materii, tu i ówdzie
11157   2, III|                 lesie!~Jan Bohatyrowicz, skręcając na drogę brzegiem ścierniska
11158   1, II |                  miejscu okrągłym łukiem skręcająca się za bór ciemny.~Nie był
11159   2, V  |     Korczyńskiego dworu, za wysoki brzeg skręcający, z drugiej niknący w przestrzeni
11160   3, II |                 i - trrraf! karki bym im skręcał!~Justyna parsknęła śmiechem.~-
11161   3, IV |                   Bryczki jedna za drugą skręcały na drogę przerzynającą pole,
11162   1, VI |             szybko w dół spadać zaczęła, skręcił w stronę, w której płynął
11163   3, III|               stali, gdy z pola na drogę skręciły i ku zgromadzeniu dość szybko
11164   2, I  |             włosów niedbale z tyłu głowy skręconym - zaglądała ona do dzieży,
11165   1, VI |                 ostatnie w niezliczonych skrętach biegły od domu do domu,
11166   1, VI |                 kobieta siedząc na ziemi skrobała kartofle.~- To jest Ładysiowa,
11167   2, I  |                właśnie do mycia sałaty i skrobania marchwi.~- A ja, mamo? -
11168   2, III|                  ich kaftany, ale modnie skrojonej i przybranej, a obcisłością
11169   1, IV |             milczącego jej humoru i może skromnego stroju trochę się od niej
11170   1, IV |            posunęło kilka innych, daleko skromniej wyglądających, złożonych
11171   1, IV |             podwójny wyraz wyniosłości i skromności, w którym przemagała wyniosłość.
11172   2, I  |             Kwieciste perkalowe pokrycie skromnych sprzętów swawolni jej synowie
11173   1, IV |                lub gapiowatości.~Za tymi skromnymi parami, na których najwyraźniej
11174   1, I  |             wszystkich nad uszami i przy skroniach zwieszały się albo sterczały
11175   1, III|                 społeczną glebę. Wyżyny, skruchą zdjęte, pochylały się ku
11176   3, I  |                  objęciach upokorzenia i skruchy, a dusza niby sztyletem
11177   3, V  |                żal mu matki i ma niejaki skrupuł pozostawiać ją samotną i
11178   3, II |            przesądów albo do zabobonnych skrupułów?... Łzy Klotyldy? Ależ upewniam
11179   3, V  |     Niepotrzebnie! niepotrzebnie! głupie skrupuły!~Na twarz Kirłowej wystąpił
11180   3, III|            okulary ku sufitowi zwracając skruszonym głosem prawił:~- Czasowe
11181   1, IV |         pootwieranymi od zdziwienia albo skrycie poziewającymi ustami. Na
11182   2, IV |                 przeraźliwie zakrakały i skryły się wśród ruchomych szczytów
11183   3, II |            otwartość znał, więc sztuczną skrytość coraz więcej raniącym go
11184   3, IV |                 stworzyła go milczącym i skrytym. Był czas, w którym dom
11185   1, VI |         wiewiórek, a u dołu w gęstwinach skrywała się mnogość zajęcy, łasic
11186   1, IV |                posyłał: Lotne marzenia i skrzące zapały, morza rozkoszy i
11187   3, I  |                 mrówki, skakały wróble i skrzeczały żaby, jednostajnie od pracowitych
11188   2, V  |            nabrały nagle większej mocy i skrzepiło się całe ciało, bo nie zważając
11189   3, IV |              żyłach z osobna, skurczone, skrzepłe... Ale co stało się wtedy,
11190   3, IV |                   zdawało się mu, zależy skrzepnienie i odrodzenie narodów, jego
11191   3, I  |                który przed czterema laty skrzesał nad jego głową pierwszy
11192   2, V  |             szybko zgarniali do worów tę skrzydlatą zamieć, która ich głowy,
11193   1, II |          gdzieniegdzie, nisko nad rzeką, skrzydlatymi punktami przelatywały rybitwy;
11194   2, III|                  stół pod oknem, zielona skrzynia, zapewne z odzieżą, i jedno
11195   3, IV |                 panny młodej z kuframi i skrzyniami wyprawę jej zawierającymi.
11196   3, II |                  gorsze koła, tym więcej skrzypią!~Starzyński śmiał się znowu
11197   3, II |             ciągle skrzypię, ale to nic: skrzypiącego drzewa dłużej! My z panem
11198   1, I  |             klekotliwe trochę i z lekkim skrzypieniem połączone toczenie się kół
11199   2, II |            obuwie gościa głośniej trochę skrzypnęło i była to jedyna oznaka,
11200   3, III|                 ogrodu gumnie. Stuknęły, skrzypnęły, na oścież rozwarły się
11201   2, III|                tak, że aż usta do płaczu skrzywiła i fartuchem całą twarz otarła.
11202   2, V  |                 się dziewczyna, z ustami skrzywionymi i ręką policzek przyciskając.~-
11203   3, II |               cofnęła i ramiona u piersi skrzyżowała.~- Jest to najświętsze ze
11204   2, III|                 koszuli osłoniętej nieco skrzyżowaną na piersi chustką, w krótkiej
11205   3, IV |                niedźwiedziej połyskiwały skrzyżowane strzelby.~Benedykt zdawał
11206   2, III|             zagonie żnie, a obok rosnące skubie! Bóg mnie ubij na ciele
11207   3, I  |           wybrańca. Jak promienie słońca skupiają się w soczewce, tak wszystko,
11208   3, I  |               uczucia człowieka na sobie skupiający, zdaje się ku niemu zstępować
11209   3, I  |                 i rojenia na samym sobie skupiał. Wszystko, co istniało poniżej
11210   3, I  |               starania swe i uwielbienia skupiało na nim, i tak z kolei on
11211   3, I  |            ołtarza odchodziła, czuć było skupienie się, rozmyślanie, wewnętrzną
11212   3, V  |                  na krześle usiadła i ze skupieniem, z rozwagą długo mówiła,
11213   3, IV |              jednym namiętnym usiłowaniu skupił wszystkie siły i na nic
11214   2, I  |      płaszczyźnie trzody albo pastuszków skupionych dokoła roznieconego ognia,
11215   3, III|              godziną, stał się chmurnym, skupionym w sobie, niemal ponurym.
11216   1, IV |               głowę tak, że wydawała się skurczoną i jakby w sobie zwiniętą.
11217   3, II |                 sobie twarz obwiązała, i skurczywszy się w kątku pokoju płakała
11218   3, III|               rozumnie gadał? - pomyślny skutek zaprzysięgał, przez dwa
11219   2, III|                 cudowny, aż przy letnich skwarach spotniał on tą złotą lawą,
11220   3, III|                 postać niżeli w świetne, skwarne, mozolne dni upłynionego
11221   1, I  |             wonie, chwiały się całe lasy słabej i delikatnej mietlicy, kosmate
11222   2, IV |              szczygły i makolągwy. Wiatr słabł, opadał, cicho jeszcze i
11223   3, IV |             stopniowo ciemnieje w sobie, słabnie, gaśnie człowiek ciężko
11224   2, IV |        połamanymi skrzydłami, trzepotały słabo, ciężko, zakreślając nieustannie
11225   3, I  |          niezmierny wstyd nad małością i słabością własną. Jak to! dla pospolitych
11226   3, I  |                 często meteory natchnień słabych i niedokrwistych, które
11227   2, III|                Ciemną. mnóstwem istotnie śladów skaleczeń okrytą ręką oczy
11228   3, IV |              dobro nasze i samych siebie słaliśmy przed nim... Krzywdy przez
11229   2, IV |              które tak prosto i szczerze słało się pod jej stopy, upoiła
11230   3, III|               Obuchowców Obuchowicze złą sławę mający, bo choć dostatnie
11231   1, IV |            pięknej... ho, ho! Kiedyś był sławnym z tego... a i teraz jeszcze...
11232   3, II |                  od tylu lat nad książką ślęcząc umiesz tak biegle i w sposób
11233   1, IV |                którymi dwa lata temu tak ślęczałaś?~- Już czytać umieją...~-
11234   3, I  |              oblani, lecz dla troskliwie śledzącego ich oka ani szczęśliwi,
11235   3, II |         poruszenia, ale i spojrzenia jej śledzić się zdawał. Przy tym z serwetą
11236   2, V  |                mam... wiedziałem. Nie na ślepego przecież patrzała ona swymi
11237   3, I  |                potnieli od upału, prawie ślepli od rozpatrywania każdej
11238   1, II |                  żwawy, ale niedorosły i ślepo tylko rozkazy jej spełniający.
11239   3, I  |                utrzymać mogły w wiecznej ślepocie. To zaś, co niezupełnie
11240   2, IV |                 trzeba, panią powiodłem. Ślepota jakaś na mnie napadła...
11241   3, II |           czerwona... czy pan Franciszek ślepy, kiedy nie widzi, na co
11242   2, III|                 się temu panu, że takiej ślicznej panienki nie wziął... i
11243   3, III|                ślicznie tańczy i jeszcze śliczniej mówi, ale do śpiewania to
11244   1, IV |               boku świekry swej siedząca śliczniutka Klotylda szeroko oczy otworzyła
11245   3, III|                Anzelm tak skołowaciał?~- Ślicznością figury i ognistością oczów
11246   1, V  |              zaledwie zasadzonych grusz, śliw i jabłoni. Gdzieniegdzie
11247   1, VI |                do nieba. Na jabłoniach i śliwach liścia widać nie było za
11248   1, V  |               właśnie przy sporej grupie śliwowych drzewek i Anzelm opowiadał,
11249   3, IV |                  dokładnie rozpoznał ten słodki egoizm i tę wdzięku pełną
11250   1, II |          politury. Z wyrazem niemocy lub słodkiej rezygnacji splatała je ona
11251   3, II |             gorzkości spróbował, niech i słodkości pokosztuje. Ale ona wie
11252   3, II |                   jej łzy i wdzięki, jej słodycze i trucizny najłatwiej wzbiją
11253   2, V  |                  może pieszczotami życie słodziły, i za to, że człowiek, zanim
11254   1, VI |                  męce, kroplami rozkoszy słodzonej, aż po puszczy puściły się
11255   1, V  |              pokryty, z jednym kominem i słomianą strzechą. Do ogrodu stał
11256   2, III|               nim matka, a której suknia słomianej barwy złocisto na słońcu
11257   3, V  |               podrastająca dziewczynka w słomianym kapeluszu, dwaj chłopcy
11258   1, I  |            nosiłam... Kapelusz taki, ot, słomkowy zdjęłam i dla ochłody machałam
11259   1, V  |                  wiły się warzywa, żółte słoneczniki wzbijały się nad delikatnym
11260   3, I  |                 białością kunsztownie ze słoniowej kości wykonana postać ukrzyżowanego
11261   1, VI |             włosami, a potem o wschodzie słonka zdrowv i wesół do roboty
11262   3, III|              duszy i ciele, kiedy jednym słóweczkiem obrazić pana zamyślałem! -
11263   3, II |                   ty moja... robaczku... słowiczku... rybko!~Przyglądała się
11264   2, II |                  niby zmartwychwstającym słowikiem: Oczy jej zachodziły łzami
11265   3, II |             tylko wonie kwiatów i śpiewy słowików? Nieprawdaż, chére maman,
11266   3, III|              wierzy? Jak zbawienia duszy słówka tego czekam: czy pani wierzy?~
11267   2, III|              kotka panna Antonina dobrym słówkiem pogłaskać nie chce? No,
11268   3, III|             wszystkich panów, mnie także słówko w tym zamieszaniu rzucić
11269   2, III|                 że we wnętrzu swym zaraz słowom swym zaprzeczył. Podniósł
11270   3, II |              która na dwa tygodnie przed ślubem liczy sztuki bydła narzeczonego
11271   2, III|                  ojca, w dziesięć lat po ślubie odebrał mi Pan Bóg najwyższy.
11272   3, III|           gromadka. Była tam panna młoda ślubną swoją suknią jaśniejąca
11273   3, I  |              rozpromienieniu, z jakim od ślubnego ołtarza odchodziła, czuć
11274   3, III|             wielką trudnością z kieszeni ślubnej sukni wydobywać chustkę
11275   1, VI |           popędliwej skargi młodzieńczej słucha samej siebie. Myśl, dotąd
11276   3, III|              wniosków czynili do młodego słuchacza swego i, jak go nazwali,
11277   3, III|             niestosowny wynalazłszy, i w słuchaczach obudziwszy nawet zdziwienie:
11278   3, II |            części myślał o podbiciu ucha słuchaczki, bo głosowi swemu nadawał
11279   1, III|                swoje: "To... tamto...'', słuchaczom się zdawało, że mądry i
11280   3, II |      zrozumiałaby go może albo obojętnie słuchałaby o tych rzeczach, jak o zbyt
11281   3, II |             szczegółów już znały; innych słuchały z rozmaitymi wyrazami twarzy.
11282   3, II |                 uspokajała lekarstwami i słuchaniem prawie do wschodu słońca
11283   1, II |                 majętności ziemskich nad Słuczą położonych, a czy opowiadał
11284   1, IV |                mogłam przecież na rękach sług zostawić i musiałam czekać
11285   3, I  |                  trochę już niedołężnych sługach, ale dla młodych państwa
11286   3, II |           posiędziesz, bądź na uniżonego sługę swojego łaskawą!" I wszyscy
11287   3, IV |            małego ganku siedział plecy o słupek opierając.~- Gdzie panna
11288   3, I  |               skargi młodej kobiety były słuszne; rozumiała wybornie, że
11289   2, II |            stroiła. Czy podobna, aby ten słuszny, zgrabny chłopak z błękitnymi
11290   1, II |                do golenia się i czesania służące.~- Wszystko gotowe, ojcze...~
11291   3, III|          pospraszani. Szeroko w powiecie słynęła ambicja, mowność, tak do
11292   2, I  |             żartobliwej poprawki tej nie słysząc mówiła dalej :~- Nabiera
11293   3, V  |                 u nich byłaś, widziałaś, słyszałaś - mówże mi wszystko, co
11294   3, I  |              szyderski, przemówił:~- Czy słyszałeś o tym, Zygmuncie, że panna
11295   1, VI |                 toczył się cichy, ledwie słyszalny szmer. Wtem coś zawarczało
11296   2, II |          ponieważ nie chciał, aby dzieci słyszały wszystko, co mówił, głos
11297   3, I  |            nadzieją, że jest przez niego słyszaną. Nikt, z ludzi nie słyszał
11298   1, V  |                 cywilizacji widzianych i słyszanych w dalekich krajach. Ona
11299   2, V  |                  też udawała, że ich nie słyszy... Jan na mówiącą gniewne
11300   3, III|               drużbantem... Muzyka! hej! słyszycie tam, muzykusy! Zaniewscy,
11301   1, III|             kwaśne, czy maliny... bardzo smaczne, tatku, maliny... Ciocia
11302   2, III|                po nocy. Śmiech od płaczu smaczniejszy. Bieda mnie tylko była z
11303   1, III|                  są większe, wyższe... O smaczny obiad nie dbam, ale pragnę
11304   3, I  |           uszlachetnionych przywyknień i smaków w ofierze składać nie należy.
11305   3, III|                niechaj baba w gumnie nie smali! Hrabinia!~Kiedy zaś polkę
11306   3, II |               tych ludzi gdybyś i miodem smarował, będą oni zawsze leniwi,
11307   1, IV |             roztworem różnych soli i kor smarując maściami zagrożone bólem
11308   2, I  |      Korczyńskiej... Niewiele ich zwykle smażę, ale lepszych pewno i w
11309   2, I  |                 mogę! Więc nauczyłaś się smażyć konfitury od panny Marty
11310   3, III|                pora cieszenia się i pora smęcenia; potem z nagła ją zapytał,
11311   3, III|                 serce chwyci,~Radością i smętkiem~Dosyć je nasyci!~Po czym
11312   2, III|               jego twarzy ten zasęp i tę smętliwość, o których opowiadała jego
11313   2, III|                   bo choć z przyrodzenia smętliwy nie jestem, ale kiedy w
11314   2, IV |             rozciągały daleko swe suche, smętne girlandy, a potem już od
11315   1, V  |              ludzie, są i dobre. Podczas smętno bywa, a podczas może być
11316   3, III|                  drogę nie do strapień i smętnych rozmyślań dziś było. Wieczór
11317   2, V  |                ziemi głęboki i długo nie śmiałam spojrzeć na tyle uwielbiane
11318   3, I  |         niedokładność wykonania, żadnego śmiałego rzutu myśli ani oryginalnego
11319   1, II |                  wysoko podnosiła. Wśród śmiałej twarzy szare jej oczy wydawały
11320   2, II |              niej; ale wahałem się...nie śmiałem... Teraz powiem. To mój
11321   3, II |                ja ci złego zrobiłam? Jak śmiałeś? O! jakież to szczęście,
11322   3, IV |              Witold ręce w tył założył i śmiałymi oczami pałający wzrok ojca
11323   1, IV |              Kirły wraz ze wtórzącymi im śmiechami sąsiadów. Nie uczyniła tym
11324   3, I  |              trochą rozsypanego na ziemi śmiecia; do choroby prawie dławiły
11325   1, V  |            zniknęła bez śladu. Na swoich śmieciach puszył się trochę i dumniał,
11326   2, I  |            drugiej uderzając zawołała:~- Śmiej się, ile chcesz, a ja zawsze
11327   2, V  |             poszła!~Zaśmiał się tak, jak śmieją się szczęśliwi, bez widocznej
11328   3, II |                 z czerwoną, dobroduszną, śmiejącą się twarzą podobnym był
11329   2, II |                gapiowato zębami i oczami śmiejącego się chłopca sterczały dwie
11330   1, V  |             szafirowymi oczami i szeroko śmiejącymi się usty drogę mu zajść
11331   1, III|               otwartymi oczami.~- Czegóż śmiejesz się? Chleb! najpewniej o
11332   2, III|            mającym przypominała. Chłopcy śmieli się z niej, o zdrowie trzeciego
11333   2, IV |                 nigdy przed nikim, Coraz śmielszą stawała się i coraz szerzej
11334   3, III|                 pomyślną, bo szept męski śmielszym stał się i nalegającym.~-
11335   2, III|                  nie śmiał. "Chcę, a nie śmiem" - powiada. Aż ja wziąłem,
11336   3, I  |                siermięgi ich czy kożuchy śmierdzą. Rozmawiać z obojętnymi
11337   3, II |                   a potem i przy świetle śmierdzącej łojówki żyje...~- Albo -
11338   2, V  |            wywozi i pewno od tego bardzo śmierdzi!" I każdy, kto tylko o tym
11339   1, II |             drobne, powolne, objawiające śmiertelną obawę przed wszelkim żywszym
11340   3, II |             własnej piersi, którą zdjęło śmiertelne zimno. Byłażby to agonia
11341   3, III|                 i grubowatego, za grzech śmiertelny poczytywać nie można ani
11342   3, I  |                jak bogini, która w progi śmiertelnych wstąpić raczyła, z pozoru
11343   3, V  |            taiłam się z tym jak grzechem śmiertelnym... "Im prędzej, tym lepiej!" -
11344   2, V  |               swoją gadatliwością babską śmiesząc czasem i rozrywając.~- U
11345   1, II |               wyrwania się nowe, a coraz śmieszniejsze wysilenia czynił staruszek.~
11346   2, V  |                  przy tym wyrazów takich śmiesznych używają... wszelako, smętek,
11347   2, II |           rozkochaną, że aż czasem ludzi śmieszy...~Na ganku już stojąc,
11348   1, IV |                chwilę śmiać się i innych śmieszyć przestał. Znać było, że
11349   2, V  |                 mleka w połowie z różową śmietaną zmieszanego, potem druga
11350   1, VI |            daleko. Pod gęstymi warzywami śmigały bure i czarne koty; butne
11351   3, III|               przylepiła się do mnie jak smoła i ściga mię swoim nadaremnym
11352   1, I  |                  różowe od dzięcieliny i smółek. Z obu stron każdej drogi
11353   1, I  |               leśne, gwoździki, pachnące smółki, liście młodych paproci,
11354   1, VI |                 pieca i komina, nędzną i smrodliwą. Od razu inszej zbudować
11355   1, VI |              numy i były bardzo biedne i smrodliwe, bez pieców i komi1lów,
11356   3, II |                   za swoją gwiazdę i aby smrodu łojówek nie czuć, łeb sobie
11357   2, V  |               wieczny smutek... wiecz-ny smu-tek!...~Wielkie, ciężkie, długie
11358   1, IV |              długo ani zamyślać się, ani smucić.~- Moja droga kuzynko -
11359   2, IV |              postać wypukle w słonecznej smudze odrzynającą się od tła lasu.
11360   3, IV |               błękitnym mnóstwem białych smug i różnobarwnych obłoków.~
11361   3, III|               Piękna Osipowiczówna, jak, smukła topól w świetle księżyca
11362   1, III|          naddatkiem wszystkie słabości i smutki. Przestała bywać u sąsiadów,
11363   1, II |               wspólną: obaj wydawali się smutni. Korczyński wielką swą,
11364   3, I  |       zachwycenia, z której obudziła się smutniejsza, ale zarazem silniejsza
11365   1, III|               świeżą twarzą i trochę już smutnymi, ale pełnymi blasku oczami.
11366   1, IV |                 położyłem się, usnąłem i śni się mnie... uważacie panowie,
11367   1, IV |                 na noc naczyta, to potem śnią mu się takie rzeczy, że
11368   2, II |           Rumieńce powoli opływały znowu śniadawe jej policzki, oczy błysnęły.~
11369   3, II |            warkoczu, po czystych liniach śniadego czoła, po spuszczonych i
11370   3, III|                 innego, ale trudno kogoś śnić tak mało znając. Jaśmont
11371   1, V  |                  mirabele przed zimowymi śniegami i mrozami, kiedy Jan wybiegł
11372   2, IV |                 zimy kładnąc po drzewach śniegi i szrony zmieniają je w
11373   2, V  |                 mnóstwem drobnych, jakby śniegowych płatków osypywała czółna
11374   1, VI |                pomocy nie potrzebując, w śnieżystych płótnianych sukniach, by
11375   3, II |           siedziała Leonia; Kirło zaś ze śnieżystym i wykrochmalonym przodem
11376   3, III|              zwierzał, że przeszłej nocy śniło mu się, jakoby gruszki z
11377   3, V  |       wyprostował się i głowę odkrył. Ze snopa zmarszczek leżącego mu pomiędzy
11378   3, IV |           czarodziejskich i bohaterskich snów o nowych jutrzenkach i ofiarnych
11379   3, I  |                 Tasso wielką pieśń swoją snujący w celi więziennej, ani Milton
11380   1, VI |                 jakby przez natchnionego snycerza wykuta, z doskonale pięknymi
11381   3, III|                  wystąpić musiał bucznym sobiepanem.~Naturalną było rzeczą,
11382   2, III|                odpowiedź dziewczyna brwi sobolowe ściągnęła i pogardliwym
11383   3, IV |            zwykle, a szafirowe oczy spod sobolowych brwi i zarumienionych trochę
11384   3, III|              uderzył; wydęła usta, a pod sobolowymi brwiami szafir jej oczu
11385   3, I  |          promienie słońca skupiają się w soczewce, tak wszystko, co go najbliżej
11386   3, II |         steranych w zdumienie wprawiały, Sodomę, Babilon i inne tym podobne
11387   2, II |                  douter d'un autre et de soi-meme,~C'est se voir a tour dédaigné
11388   2, IV |                trzynadli, krasnoskrzydła sójka mignęła błękitem i na gałęzi
11389   3, IV |               życia, na kształt ziarna w sokach ziemi, rósł nad miarę i
11390   3, II |                 za syna cywilizacji, jej sokami wykarmiony zostałem, z nią
11391   2, III|                  on tą złotą lawą, która sokiem życia przeleje się w żyły
11392   1, VI |            oczach. Za nimi jechali także sokolniki, na dłoniach trzymając zakapturzone
11393   1, VI |              rybaków, do bobrowników, do sokolników i do bojarów; zachodzili
11394   1, IV |            ściekało trochę konfiturowego soku, i ruchem pieszczoty przesunie
11395   2, II |                powinno... Pojmuję dobrze solidarność obywatelską, będącą niejako
11396   2, V  |              francuskich romansach ani o sonatach i nokturnach nie słyszeli,
11397   3, V  |              spokojny.~Idź na górę, graj sonatki i serenadki, a Marta ci
11398   3, III|                się dający, i Łozowiccy z Soroczyc, hardo w górę podnoszący
11399   3, I  |         łechtaniu podniebienia wybornymi sosami i słodyczami uczuwało się
11400   1, VI |                krzak jałowcu albo cienka sośninka pochylała się nad przepaścią.
11401   2, V  |               naprzeciw siebie u białego sosnowego stołu siedzące na stołkach
11402   3, IV |            senatora, a tymczasem i tajny sowietnik wstydu tobie nie robi. Przy
11403   3, IV |              Bogu, jestem od roku tajnym sowietnikiem, a jeżeli Bóg życia przedłużyć
11404   2, V  |          wróciłaś! O północy panienka ze spacerów wraca. Winszuję, ale nie
11405   2, III|                kiedy w taki roboczy czas spaceruje sobie. Owszem. Bo to wygoda
11406   2, V  |             popłynąć nie mogłem, a nocne spacery we dwoje odbywać i jej za
11407   2, V  |             zauważył Jan - że apetytu po spacerze nie brakuje i może obejdzie
11408   1, VI |                 tym miejscu szybko w dół spadać zaczęła, skręcił w stronę,
11409   3, II |                  odpierać ani przyjmować spadających na nią spojrzeń, uśmiechów,
11410   3, IV |                kto dla pani miły!...~Pod spadającymi na jej czoło listkami topoli
11411   1, VI |             kształty wzdymającą się falą spadało aż ku dołowi. U samego szczytu
11412   3, III|              Najlżejszy pył, po niedawno spadłych deszczach, nie podnosił
11413   2, I  |              chłód zapanował po niedawno spadłym gradzie; silny wiatr kołysał
11414   1, VI |                który tworzył małą, nieco spadzistą równinę. Trzeba było tylko
11415   2, I  |                 dziedzińcem, po łagodnej spadzistości spływały aż ku olchowemu
11416   1, VI |                  i ku górze, po stromych spadzistościach i łagodnych stokach, rosły
11417   2, V  |                   złote nicie rzucały na spajającą zagrody sieć płotów i ścieżek,
11418   1, VI |                 niejako wnętrzu okolicy, spajającymi ją dróżkami i ścieżkami
11419   1, IV |                do góry nogami przewrócą, spalą, stratują, rozerwą, jeżeli
11420   3, IV |                  tej twarzy ściemniałej, spalonej, ze zmarszczki na zmarszczkę
11421   3, III|                 do łóżeczka położę... do spania zakołyszę... mój mileńki,
11422   3, I  |                  że usiłowała naśladować Spartanki i inne tym podobne postacie
11423   1, III|             poradzę. Las mi rąbią, zboże spasają, na pastwiska włażą... Czyż
11424   2, III|                Klemensa, który mu łączkę spasał, albo sam okaleczony zostanie
11425   1, IV |              których tylko co mówiliśmy, spaść na jakąś jałową i głuchą
11426   2, III|                zboża zeżnie albo trawinę spasie, i materia do zwady, a osobliwie
11427   1, III|                każdy pręt ziemi, o każdą spasioną trawkę i każdą w lesie zrąbaną
11428   3, III|                 zwolna i z wdziękiem. Na spasionych miedzach, gładkich i pustych,
11429   1, IV |                ogień w głowie uczuła, bo spąsowiała aż po brzegi czarnych włosów.
11430   1, II |                  szybką mowę młodzieńca, spazmatyczne łkanie pani Emilii, piskliwe
11431   2, I  |                ciotka śmiertelnego ataku spazmów dostała...~Śmiejąc się jeszcze
11432   3, I  |              ludzkości, to jest, dla tej specjalnej ludzkości, która ma gładką
11433   1, III|         potrzebuje człowieka uczciwego i specjalnie wykształconego, aby majątkami
11434   3, I  |                 powieść, jedna i druga w specjalnym i prawie wyłącznym gatunku:
11435   3, II |                  lata spędziłem tak, jak spędzać je musiała la belle au bois
11436   2, II |              znaczną właściciel Korczyna spędzał zazwyczaj na koniu. Kiedy
11437   3, I  |                dłuższe niż kiedy godziny spędzała przed czarnym krzyżem na
11438   1, IV |                  roku ojciec pozwolił mi spędzić wakacje na praktyce agronomicznej
11439   3, I  |              plan dnia szczęśliwie z nim spędzonego pierzchnie.~- Muszę - obojętnie
11440   1, III|              uczciwie żyję (temuż to i w spekulacjach szczęścia nie mam), ale
11441   3, I  |                 zaś nad nimi myślała, że spełnia zakon miłości bliźniego,
11442   1, II |                Bywają też ludzie, którzy spełniają wszystkie swoje marzenia
11443   2, V  |              robotę co i towarzysze jego spełniając. Delikatny profil jego wyraziście
11444   1, II |                  ślepo tylko rozkazy jej spełniający. Cztery wiorsty uszła dziś
11445   3, IV |              wózków konie, a czynność tę spełniali sami ich właściciele, z
11446   3, II |               usiłowań, walk, cierpień i spełniania trudnych...~Prędko z krzesła
11447   1, VI |                lat temu taką samą robotę spełnił zgrzybiały dziś i na wpół
11448   3, V  |      opowiedziała i tu zadanie swoje już spełniwszy po wschodach na górę do
11449   2, V  |                 zbyt długim wydawała się spętaną i niezgrabną; twarz jej
11450   2, III|                zawołał Witold - oni sami śpią na wieki, ale uczucia ich
11451   3, IV |                że śmiejąc się i płacząc, śpiąc i jedząc, zawsze o swoim
11452   2, I  |               ciężkością wielkim kluczem spichrz otworzyła i we wnętrzu jego
11453   2, I  |                 domu i skierowała się ku spichrzowi, przy którego drzwiach oczekiwali
11454   3, II |             podniesionym do góry wąsem i śpiczastą bródką, w wysokich butach
11455   2, III|             elegant okolicy, który nosił spiczasto przystrzyżoną brodę i w
11456   3, IV |              zaczęła. Ściągała, zwijała, śpiesząc się bardzo, aż na koniec
11457   2, V  |                 rozgorączkowanej i coraz śpieszniej oddychającej kobiety w dłoniach
11458   2, I  |             machnął ręką. Widać było, że śpieszył bardzo z odjazdem i że wszystko
11459   2, II |               dotykając. Do Marty, która śpieszyła na górę po zażądane przez
11460   1, I  |             wracałam, tak jak i teraz, a śpieszyłam bardzo, bo Emilka była chorą
11461   3, III|                przystrajające jej wysoko spiętrzone i od pomady świecące włosy.
11462   3, V  |                  których udział brała, o śpiewach na Niemnie itd. Kirłowa
11463   1, I  |              znajdują się piękne głosy i śpiewacy z nich zawołani... I ten
11464   2, III|                  okolicy, a ona pierwsza śpiewaczka. I na gitarze dziadunio
11465   1, III|                usłyszeć ani zobaczyć; że śpiewające drzewa i grające zorze jego
11466   1, II |                 Dziewczyno moja?...~Głos śpiewającego oddalał się, oddalał się
11467   2, II |                  we wnętrzu, jej zapewne śpiewającej. Zamyśloną była, oczy jej
11468   3, IV |            Zapłakana, zakłopotana, wśród śpiewających, na nikogo nie spojrzawszy,
11469   2, III|                nie przestając jękliwym i śpiewającym głosem swym przemówiła:~-
11470   2, III|              widzi panienka, on pierwszy śpiewak w okolicy, a ona pierwsza
11471   1, VI |                konia osiodławszy...~Może śpiewałby dalej, ale około najbliższego
11472   3, III|                 kiedyś tę piosenkę razem śpiewali?... - zapytała kobieta.~-
11473   1, I  |                   i my kiedyś z Anzelmem śpiewaliśmy ten sam duet...~Na wozie
11474   1, I  |             jaśniało, kwitło, pachniało, śpiewało. Ciepło i radość lały się
11475   3, III|                  na Niemen popłyniem!~ze śpiewaniami popłyniem! Na Niemen! Na
11476   3, III|           wezwaniu.~- Pływać! Pływać! ze śpiewaniem pływać! Panie Michale! Panie
11477   3, IV |            uderzała jakaś fala błękitna, śpiewna, niegdyś mu dobrze znana,
11478   1, II |                 jeszcze niższą jaśminów, spirei i krzaczastych róż. Dokoła
11479   3, III|                indziej jeszcze zdziczałe spireje, ogołocone z kwiatów malwy,
11480   2, II |             którego końca znajdowała się spiżarnia. Biegnąc już wydobyła z
11481   2, I  |              niskich i wąskich oznajmiał spiżarnię. Za starą szafą widać było
11482   3, V  |                częściami tylko będę mógł spłacać...~ ~Orzelski chciwie tych
11483   3, III|              żadnym ciężkim grzechem nie splamionego powiem, że pomiędzy mną
11484   1, II |                  całą jej istotę. Głośno splasnęla rękami i do okna poskoczyła.~-
11485   2, IV |                  dalej, dalej, znad wody spłaszając malutkie wobec nich i trwożliwie
11486   1, I  |                 prawda, że go też dobrze spłaszczyłam, bo zdjąwszy w kościele
11487   3, I  |                  cyfr, z poziomych prac, splata się drabina wiodąca ku ideałom;
11488   3, IV |                 przyzwyczajenie język mu splątało. Zająknął się.~- Dla...
11489   2, III|                grupy drzew rozłożystych, splątaną sieć płotków i ścieżek,
11490   2, II |               Justyna rozgarniać zaczęła splątane ze sobą łodygi i kwiaty.
11491   1, V  |               jak złota gęstwina; gruby, splątany warkocz opadał na szerokie
11492   1, VI |                zdziczałych malin i gęsto splątanych wiklin, wonnej piłowiei,
11493   3, IV |               żałobna wstążeczka. Gładko spleciona kosa niby wiankiem brunatnej
11494   3, III|                  starą, zżółkłą i prawie spleśniałą mapę, którą Fabian na czyimś
11495   3, III|                  miód do gęby kapie!~Jan spłonął cały i, jak zwykle, gdy
11496   3, III|                patrzali na siebie, oboje spłonieni i prawie drżący... Potem
11497   3, II |          ciekawie zapytał Witold~Ale ona spłonioną twarz ku polu zwróciła i
11498   2, IV |                  stanęła i z pochylonym, spłonionym czołem, ze spuszczoną, wilgotną
11499   2, IV |                   Szelestem ich skrzydeł spłoszona pszczoła z odzyskaną w spoczynku
11500   2, III|                ich głów, zrywał się ptak spłoszony i przelęknionym lotem przerznąwszy
11501   2, V  |               trwożliwe stworzenia wodne spłoszyć mógł i odstręczyć, nawet
11502   1, V  |          fioletowe lady i rohułe gęstymi splotami obejmujące łodygi żyta.
11503   2, IV |                 suchych, kolczastych ich splotów wychylały się żółte kwiaty
11504   1, VI |                przez czas okaleczone, ze spłowiałymi barwami i pozłotami, zachowywały
11505   2, V  |                pani Emilia i zapewne łza spłynąć musiała po jej chudym i
11506   2, IV |              błyskawicznie szybko na dół spłynąwszy krętym lotem prawie nad
11507   2, IV |             wzrok i zobaczyła przed sobą spływającą po czarności jodeł szeroką,
11508   1, IV |                 matki warkocz wił się po spływających w dół jej ramionach; ręce
11509   2, III|           opłynęły. Z tym jeszcze powoli spływającym pożarem krwi i ze szczególnie
11510   3, III|            zdziwiony zrazu, spoważniał i spochmurniał. Jednak wybiwszy się z tłumu
11511   1, III|                  tam ten upał! - ręką po spoconym czole przesuwając ciągnął
11512   3, III|                jej ręku o płotek opartym spoczęła dłoń gorąca, twardą skórą
11513   3, I  |                 ramiona, a na ustach jej spoczną usta innego mężczyzny, że
11514   3, V  |                  pańskim w jednej mogile spoczywa!~ ~ ~
11515   3, III|             owijali sobie rękę, w której spoczywać miała ręka ich tancerki;
11516   3, II |              białą rękę na czarnej sukni spoczywającą pocałował.~- Parions - zażartował -
11517   3, I  |            oprawnej książki na klęczniku spoczywającej nie otwierała prawie nigdy,
11518   3, I  |        wygrzebywania z ziemi przedmiotów spoczywających w niej przez stulecia. Do
11519   3, IV |             wilgotną ziemią starego boru spoczywał. Długo jeszcze patrzał na
11520   3, II |              Fabian kroił chleb, którego spód, tak jak u Anzelma, okrywały
11521   2, I  |                  pannę Justynę?~Kirłowa, spodek, na który położyła trochę
11522   2, I  |              tacy kilka pełnych konfitur spodków. Tuż obok niej potykając
11523   2, V  |             drugi świeży, żółte masło na spodku, na. koniec, przez zaczerwienioną
11524   3, IV |              inni ludzie ulepiony, i nie spodlałem tak, aby poddać się woli
11525   3, III|                buty z wpuszczonymi w nie spodniami ujednostajniały w części
11526   1, VI |            zewnątrz. Mnóstwo kraciastych spódnic i kolorowych kaftanów kobiecych
11527   3, IV |                 kraciastymi i pasiastymi spódnicami, fartuchami, kilimkami własnej
11528   3, I  |            dziecko, dziewczynka w grubej spódniczce i perkalowej chustce na
11529   3, III|       powszechnie były to bardzo skromne spódniczki i staniki kolorowymi paskami
11530   2, IV |                 i ciemniejsze płachty. U spodu boru pogasły wszystkie niedawno
11531   2, II |                  o zyskach, które on sam spodziewa się osiągnąć z powiększonej
11532   1, III|                  rozumiem miłość, takiej spodziewałam się od ciebie i dawno już
11533   3, III|                  nie wolno, i znikąd nie spodziewamy się rady, jak w tym ścisku
11534   2, V  |               układałaś, Byłam pewna, że spodziewasz się wizyty bogatego konkurenta.
11535   2, I  |             marcepanami i z uszanowaniem spogląda na ch1eb razowy...~- O! -
11536   3, I  |           mieszało się w tym planie dumy spoglądającej wiecznie ku szczytom dla
11537   3, I  |                 nieprzezwyciężoną odrazą spoglądała na brudne ciała, niezgrabną
11538   3, III|                   lecz uciszoną i smętną spoglądało smętnym, uciszonym okiem.
11539   1, VI |                przywodząc jakieś tłumne, spójne, gromadne życie. Jak obrazek
11540   3, IV |                się i zbrataniu, w ukuciu spójnego łańcucha z ogniw, dotąd