Tom, Rozdzial

11541   1, V  |               tak ściśle z życiem natury spojonego, o którym Marta mawiała
11542   3, III|                  z tą ziemią jak z matką spojony i wszystkie pulsy jej życia
11543   2, IV |                 zaczęło, kiedy na stryja spojrzałem. Jezu drogi! jak on wyglądał!
11544   1, IV |              gospodarstwa, bo kilka osób spojrzało na nią ciekawie i z zadziwieniem,
11545   2, II |                  kiedy na to... tamto... spojrzę i przypomnę sobie, zdaje
11546   1, III|             świecie - punktu wyjścia dla spokojnego życia? Nie wszyscy postępkowi
11547   2, V  |        powiedział.~Długo milczała, potem spokojniej nieco niż wprzódy, od klęczącej
11548   2, I  |                 jego wydawała się daleko spokojniejszą niż wprzódy; choć pociemniałą
11549   2, V  |                jadać zaczynali, a może i spokojniejszy, pewniejszy. Do tego, choć
11550   3, II |             głowę, spuściła powieki i ze spokojnymi rysami syna czekała. W sali
11551   1, IV |                  byli z sobą dość blisko spokrewnionymi. Z właściwą sobie gracją
11552   1, III|                  ruchy ramion tamującym, społeczeństwo było wodą stojącą, pełną
11553   1, III|                  równającym pługiem orał społeczną glebę. Wyżyny, skruchą zdjęte,
11554   1, III|                te dwa lata! Stojące wody społeczne zaszumiały, wzdęły się i
11555   2, IV |                dość wysokiego stanowiska społecznego i zupełnej życiowej nicości,
11556   2, II |               będącą niejako fundamentem społecznej budowy. Powinniśmy podtrzymywać
11557   3, I  |          pełnionych przez jej męża zadań społecznych. Jak tam, tak i tu zetknięcie
11558   3, I  |               pośrednictwem druku różnym społecznym drogom i przemianom, na
11559   3, V  |                  ze krwi, ale i z ducha. Spólnikami i nawzajem pomocnikami sobie
11560   3, III|           kieszeni na nas kapnął, toby i spólny dorobek, i spólna uciecha
11561   3, III|             dwóch na Niemen pójdą. Teraz sporego kundla spod nóg tańczącym
11562   3, III|              słowem, dobrowolną umową te sporki zakańczać, nigdy do tego
11563   2, III|              zaledwie od rozpoczęcia się sporu minęło, gdy na ściernisku,
11564   1, VI |                 Jakuba i jego wnuczki na sporym podwórku rozpoczynała gwarna
11565   2, V  |                domku zajmującą, z trzema sporymi oknami, z których dwa były
11566   3, I  |              przemyślnie własnymi rękami sporządzała znaczne ilości różnorodnej
11567   2, V  |           domowej widać roboty, niedawno sporządzonych, bo nie pomalowanych, z
11568   2, III|                twarz Jana od jej śmiechu sposępniała.~- Pani żartuje - opuszczając
11569   1, VI |                 co zechcesz, to nie masz sposobów ani wiadomości. Na zgubę
11570   3, I  |                  mu na szyję. Ale on nie spostrzegając czy udając, że nie spostrzega
11571   3, II |                ojca szacunek odbierał... Spostrzegałam go i potem pomiędzy ludźmi,
11572   3, I  |                  wyjawioną troskę w niej spostrzegali.~Przed kwadransem zobaczyła
11573   2, II |                  powtórzył gość z ledwie spostrzegalnym i pierwszym, odkąd tu przybył,
11574   3, II |                bezinteresowne! Ale teraz spostrzegam, że zachodzi konieczność
11575   2, I  |                mowie coś nieeleganckiego spostrzegłaś, prawda?- zapytał przybyły.~
11576   3, II |              może, bo ja słyszałem i sam spostrzegłem, rozsądek i dobre serce
11577   2, IV |                  pola rzucała. Oboje nie spostrzegli, że już znajdują się w lesie;
11578   3, III|                 rekomendacji, wiele osób spostrzegło, że na Justynę bystro popatrzywszy
11579   2, I  |                 tryska z jej twarzy, gdy spostrzeże czarnego Marsa, który w
11580   3, I  |                 urojenia, lecz z długich spostrzeżeń i uwag, które od czasu stałego
11581   1, V  |              Można było nawet uczynié to spostrzeżenie, że obie jego namiętności
11582   1, III|         skłonności bynajmniej by się tym spostrzeżeniem nie przeraził, ale po nim
11583   3, I  |              pejzażyk przed kilku dniami spostrzeżony; uczuł w sobie dawno nie
11584   1, I  |                  cię otwartymi ramionami spotkają i do familii swojej wprowadzą...
11585   1, II |     Korczyńskiego, tego malarza, którego spotkaliśmy u Darzeckich?~- Pamiętam,
11586   1, II |              zapytywała: kim były gracje spotkane w polu, a szczególniej ta...
11587   2, II |              istotę nieprzytomną; jednak spotkanego lokajczyka zdyszanym głosem
11588   3, I  |           Wchodząc na wschody swego domu spotkanemu lokajowi rzucił krótki rozkaz:~-
11589   1, IV |                 ale u mnie jej pewno nie spotkasz...~Różyc śmiał się cicho.~-
11590   2, III|                jej na twarz rozognioną i spotniałą, ale po całodziennym żęciu
11591   3, III|           osiwiałe, czoła zarumienione i spotniałe, twarze barwą do rydzów
11592   3, IV |                 powiódł po rozognionej i spotniałej twarzy. Przybywał widać
11593   2, III|                  ruchem rękaw odzieży po spotniałym czole przesunęła lub odetchnęła
11594   2, V  |                 tylko sierotka mały mnie spotyka i tuli się do opiekuna jedynego,
11595   1, IV |             dziewczyny bałamucić? No, to spotykaj się z nią w swoim Wiedniu,
11596   3, IV |               oczami pałający wzrok ojca spotykając odpowiedział:~- Twoja, ojcze!~-
11597   3, I  |              Leopardi, najniespodzianiej spotykające się z tym poetą - myślicielem
11598   1, VI |                  niewiadomym było. Kiedy spotykający ich podczas ludzie pytali
11599   1, III|            zawsze przewidywała z daleka, spotykała z przestrachem i usiłowała
11600   3, II |                nie szukając się z pozoru spotykali się jednak na każdym kroku,
11601   1, V  |          cokolwiek jego albo bliskich mu spotykało, zachowywał on zawsze wraz
11602   2, II |                 zapały i marzenia! Teraz spotykam istotę zimną i trzeźwą,
11603   3, II |             rozpaczliwie w dół ciągnąc i spotykane osoby śpiesznie zapytując:~-
11604   3, IV |         najobojętniejszym i bardzo dawno spotykanym człowieku, że wcale on dla
11605   1, I  |                  Zaśmiała się, lecz wnet spoważniała znowu.~- Wujenka jest naprawdę
11606   1, I  |                to ani trochę nie wierzę. Spowiadałam się już z tego i raz nawet
11607   2, I  |                pytań zadałaś, moja droga spowiedniczko - rzekł - że nie wiem, na
11608   2, II |             podobną czyniło do odbywanej spowiedzi. Była to spowiedź widocznie
11609   2, V  |               jej ciało podobnym było do spowitej mumii; żółta twarz majaczyła
11610   3, III|          chłodnym strumieniem przygasło, spowolniało, jednak czymś silnie tknięte
11611   3, II |                 wysłać trzeba, ażeby nie spóźnić się...~Od dobrego już dziesiątka
11612   1, I  |            borków. Było to przyczyną ich spóźnienia się, tym więcej że jedna
11613   3, III|                 sam zapewne czuł, że się spóźnił - Kazimierz Jaśmont w jednym
11614   1, V  |         pobłyskiwała, zawołał:~- Adaś! a spóźniliście się z koniczyną, aá wstyd
11615   3, III|                  skrzydłach przelatywały spóźnione motyle, pszczoły nad łankami
11616   3, III|          pochylił się nagle i te biedne, spracowane, zrozpaczone ręce mocno
11617   3, II |                prawie barwy ogorzałą, od spracowania twardą. Trochę była zakłopotaną
11618   1, IV |             znajdowały się takie, którym spracowanie czy zgryzoty wychudziły
11619   1, III|            Korczynie, przy tym człowieku spracowanyn i nie mającym czasu ani
11620   3, II |                 pozostawania jego tutaj. Spragniony jest ideałów i wyższych
11621   3, III|          przedstawić podjął się. Była to sprawa dawna, początkiem swoim
11622   3, II |                 co z najpowszedniejszymi sprawami związku nie miało. Chętnie
11623   2, I  |                  Justyny, ale przysłowie sprawdza się często, Zresztą, najlepiej
11624   3, I  |                  sprawdzić. Może zresztą sprawdzenie takie w stosunku do dwunastoletniego
11625   3, I  |                nią odkrycie to zgłębić i sprawdzić. Może zresztą sprawdzenie
11626   2, IV |                rozżarzoną tarczę słońca, sprawiając tym w powietrzu zmienną
11627   2, V  |                 także pociecha, którą mu sprawiał widok dorastającego sieroty
11628   2, I  |             kuzynko, że przyjazdem swoim sprawiam ci zawsze kłopot, i to mię
11629   2, III|          kwiatami, z powietrznych ruchów sprawianych przez skrzydła ptasie i
11630   2, II |               sprowadzić i lepsze dywany sprawić... - jednogłośnie przywtórzyły
11631   1, VI |             pochwalicie, a przyszły sejm sprawiedliwie zatwierdzi dekret, który
11632   3, IV |                kochać i ziemię, i lud, i sprawiedliwość, popełniacie błąd gruby
11633   3, IV |              błąd gruby i grzech przeciw sprawiedliwości...~Zatrzymał się na chwilę;
11634   2, II |               osób kosztowała wiele, ale sprawienie im tej przyjemności było
11635   3, V  |                  już chyba święty Antoni sprawił!... - zadzwoniła Teresa.~-
11636   1, II |               wyrazić nie zdoła wrażenia sprawionego przez propozycję Kirły na
11637   3, III|               kaftanie, jeszcze na żniwa sprawionym, z rozczochraną kosą na
11638   3, I  |            panowania nad sobą, słuchając sprawozdań rządcy przypatrywać się
11639   1, II |              bardzo żywo, może uważał to sprawozdanie za próżną dla siebie fatygę.
11640   3, IV |                  Dobrze niesie... jak na sprężynach!...~- Dziękuję. Dziadunia
11641   2, III|                na tym kłosistym, żółtym, sprężyście pod. stopami jego uginającym
11642   2, III|                nie wyglądała wcale mniej sprężystą i żwawą.~- O, ciężko! -
11643   2, III|              rysy okrywała. Ale z ruchów sprężystych i trochę nawet nerwowych,
11644   2, I  |                 tym od męża. Ale raz już spróbowałeś naszej i wiesz, że nie jest
11645   3, I  |                 do studium z natury, ale spróbuje przenieść je na płótno potem,
11646   3, III|                 czyimś strychu w jakiejś spróchniałej skrzyni znalazł, a na której
11647   1, VI |          odległych czasów. Krzyż był tak spróchniały, że rychłym upadkiem groził,
11648   1, IV |               Jak ta Kirłowa zgrubiała i sprościała; o moja pani! a jaka z niej
11649   3, I  |                  ku jednemu celowi praca sprowadza czasem jeden jakiś wysilony
11650   3, II |    uszczęśliwieniem, które dziwne w niej sprowadzało zmiany: młodszą jakby, lżejszą,
11651   1, IV |                nie mogli. Dawne stosunki sprowadzały im niekiedy odwiedziny krewnych
11652   3, II |               sprzeczanie się z babami i sprowadzanie im nerwowych ataków?~- Szło
11653   2, II |              pałac królewski do Korczyna sprowadził!~Darzecki zaś za odbiegającymi
11654   1, IV |                  procesem, o którym mowa sprowadziła mu na czoło zdwojoną ilość
11655   2, II |                   na wszystko... doktora sprowadzili... Benedykt tak zląkł się
11656   1, IV |                  na cienkie wargi Różyca sprowadziło szybki, ironiczny uśmiech.
11657   1, III|            mgliste wspomnienia, które mu sprowadziły twarz i słowa Anzelma Bohatyrowicza.
11658   1, V  |                 nieuchronne konieczności sprowadzonymi. Można by myśleć, że ukochana
11659   2, V  |            pośpiesznie naczynia ze stołu sprzątać zaczęły; potem Elżusia nie
11660   2, I  |                Rózi, do której codzienne sprzątanie mieszkania należało. Z pośpiechem
11661   2, V  |                   ażeby woli boskiej nie sprzeciwiać się i marnie nie, ginąć".
11662   2, V  |           szkodzi? - z trochą szyderstwa sprzeciwiał się Jan.~Stary Jakub z wyrazem
11663   3, I  |             małżeństwa tego nie chciała, sprzeciwiała się mu, to prawda, przymusu
11664   2, I  |                 zmuszał, owszem, rodzice sprzeciwiali się, familia odradzała i
11665   1, V  |                  i zaorałem!- filuternie sprzeciwił się jeszcze Jan.~- Wiadomo!
11666   1, IV |                      Ciotkę miał za to - sprzeciwiła się pierwsza - tę Darzecką,
11667   1, III|            odczytywał. Kilka razy chciał sprzeczać się z nim listownie, ale
11668   3, II |                dalej:~- Ten gamuła Julek sprzeczał się że mną, że nie będę
11669   1, II |              tymi wszystkimi szczegółami sprzeczała się atmosfera pokój ten
11670   1, I  |                 zamian ruchy jej i gesty sprzeczały się z całością jej osoby
11671   3, II |               teorii i idei należy także sprzeczanie się z babami i sprowadzanie
11672   2, I  |                  krótkiej jeszcze z nimi sprzeczce prędko, z niejakim rozmachem
11673   3, IV |             zaprosin, przywoływań, nawet sprzeczek. Nie tak to łatwo było wszystkich
11674   1, IV |              kibici jej i ruchów dziwnie sprzeczne; użyła też paru wyrażeń
11675   1, II |                ich postacie przedstawiły sprzeczność tak wielką, jak gdyby każdy
11676   2, III|              tego zarzutu w dziwnej była sprzeczności z nieśmiałością, z jaką
11677   3, II |                 naturę pełną cech z sobą sprzecznych, którymi były: głębokie
11678   3, III|               nie będzie, ostatnią krowę sprzeda, a jak Łazarz u bogaczowego
11679   1, III|            tymczasem bank lub lichwiarze sprzedadzą nam Korczyn i wraz z dziećmi
11680   1, III|            wszyscy postawiliście siebie. Sprzedaj Korczyn, a ja dam tobie
11681   2, IV |             mógłby wziąść, gdyby ten las sprzedał, Ale ot, nie sprzedaje jakoś...~
11682   3, II |                 zaczął. Mówił o tym, aby sprzedała Osowce, które były dziedziczną
11683   2, III|                 mówił. - Czy wy psu oczy sprzedali, żeby takie rozbójnictwa
11684   3, V  |          wydzierżawienia, jeżeli już nie sprzedania Osowiec i wyjechania z nim
11685   2, II |                  doradzał szwagrowi albo sprzedanie zaniemeńskiego lasu, albo
11686   2, I  |             merynosów, z których co roku sprzedawała mniej więcej dziesięć pudów
11687   2, I  |              którzy za tę cenę wełnę swą sprzedawali, przysięgała na dzieci,
11688   2, I  |                nabiału i warzyw, których sprzedażą w najbliższym miasteczku
11689   2, I  |           wyprawna jej toaleta stanowiła sprzęt dość osobliwy, i kosztowny.
11690   3, II |             rozejrzała się po ścianach i sprzętach pokoju.~- Nic osobliwego -
11691   3, V  |                 weźmiesz... Justynka zaś sprzyja mnie, lubi... ona zawsze
11692   3, III|         ciemniejszą od nich rolę, której spulchnioną powierzchnię gęsto osiadywały
11693   2, V  |            obłoków i końce strzał swoich spuściły na drzewa, na trawę, na
11694   2, III|                  prawowitego za gonu nie spustoszyli !~Krew zalała mu czoło,
11695   2, IV |            dołożył: "Obydwóch nie ma!" i spytał się mnie: "Zrozumiałeś?..."
11696   1, IV |                    Czego byś nie mógł? - spytało na raz ze śmiechem kilka
11697   2, III|         pożartuje, ani zaśpiewa... a jak spytam się: "Co tobie takiego,
11698   1, VI |                  z rozkoszy i biała kora srebrniała na brzozach, Ale niżej słoneczny
11699   3, II |            Chrystusowej szaty rzucisz za srebrnik, ażeby kupić sobie życie
11700   2, III|                 plecy.~- Albo i nie - ze srebrnym błyskiem oczu poprawił się -
11701   2, IV |                  jodeł szeroką, ruchomą, srebrzącą się wstęgę. Ruchomość jej
11702   2, III|                   przy blaskach księżyca srebrzących bór odwieczny i brylantami
11703   1, I  |                czasem śmiechy basowe lub srebrzyste, czasem płacze niemowląt
11704   2, II |            wstecz przed nimi idąc chórem srebrzystych głosików zaczęły:~- Papciu,
11705   2, I  |              wnieść było można, że wśród średniej własności ziemskiej Olszynka
11706   1, II |                 wiedzieć o obywatelstwie średnim, takim na przykład jak ja,
11707   1, III|          Stanisław Korczyński należał do średnio zamożnych obywateli. Potem
11708   3, III|                  świata przybłędy... nie sroce spod ogona wczoraj wyskoczyli...
11709   3, III|       niecierpliwiły. Wcale nie dla tych sroczek mordowała się nad strojem
11710   2, II |                 chorą różnymi zaradczymi środkami, grzała dla niej wodę, ocierała
11711   2, I  |                Dotąd znajdowała źródła i środki, ale nie jest pewną, czy
11712   2, IV |    nieśmiertelników. Brzegiem rosły i ku środkowi wybiegały krzaki jadłowców
11713   3, II |                 weszła panna Marta, taka sroga, ale ona nie zlękła się
11714   2, I  |                Widać było po niej, że to srogie mentorstwo, które zmuszoną
11715   1, III|       wszystkiemu, wyrzucając mu zbytnią srogość i dla ich położenia niewzględność.
11716   3, III|            prawił:~- Żebyż to my onegdaj srokom spod ogonów powylatywali
11717   2, V  |            gospodarzowi chaty postępował srożąc się coraz bardziej.~- Gdzie
11718   3, I  |                  jej dotknąć przez obawç sroższego jej zaognienia, przez delikatność
11719   3, II |              Kirłą!~- Jak ojca kocham! - srożył się jeszcze student. - Bo
11720   3, III|                 nikogo nie gnietli i nie ssali. Dla jakiejże przyczyny
11721   1, III|                 ogniu jak czerwone maki. ßrat Anzelma znowu, Jerzy, przyjaźnią
11722   1, III|            dziesięciu i tylko o osiem od sta, choć wszyscy teraz dziesięć
11723   2, II |             otoczeniu i stanowisku, tak, sta-no-wis-ku. Tę sumkę właśnie, o którą
11724   1, VI |                 skraj wysokiej, ku rzece staczającej się góry, czasem krańcami
11725   1, III|              pełni przestróg i upomnień, staczał zażarte dysputy... Gorączką,
11726   2, V  |            żółtymi płyty i chyżo mknącym stadem czarnych czółen; potem jeszcze,
11727   2, III|                głośno wykrzyknięte imię, stado wróbli podjęło się z krzykiem,
11728   3, I  |                 niedołężna, oświecona, a stającej przed nią zagadki nie rozumiejąca,
11729   3, III|                bywał, do tańca i różańca stający, osobliwie też w śpiewaniu
11730   1, VI |              ogromne, by stada koni dęba stających albo szklane góry przez
11731   2, II |               tym pomiędzy tymi oborami, stajniami, parobkami etc., etc. czuje
11732   3, II |                    owszem, wtedy dopiero stałam się dumną i lękałam się
11733   3, I  |       spostrzeżeń i uwag, które od czasu stałego osiedlenia się w Osowcach
11734   3, IV |                znalazło takim, jakim się stałeś, i dlaczego straciłeś to
11735   2, III|               tam, ówdzie szybko mignęły stalowe błyskawice sierpów. Zresztą,
11736   3, I  |              ludzkie w wyjątkowych tylko stanach ciała i ducha ulegają. Była
11737   3, III|                  gawronem z otwartą gębą stanąłem, aż wszyscy śmiać się ze
11738   2, II |              współczucia ubolewaniem nad stanem jej zdrowia, a potem rozśmieszył
11739   2, I  |                na koźle siedział brodaty stangret i młody lokaj w zielonej,
11740   3, II |              pięknymi końmi założony, ze stangretem w liberii. Na ganku zaś
11741   3, III|               Świat mnie cały przy tobie staniał i tanieje,~Serce me za tobą
11742   2, V  |                Tu już dobre przy lepszym staniało. To i chwała Bogu! Owszem!
11743   2, IV |                  dziesięć, i pod okolicą staniem. Ulewy może i nie będzie
11744   3, II |             będzie o tym, że u boku mego staniesz, cóż nas to obchodzi, nas,
11745   3, III|            gorszyli ludzi. Staniewscy ze Staniewicz jaśnieli w tłumie wysokimi
11746   3, III|               Boga i nie gorszyli ludzi. Staniewscy ze Staniewicz jaśnieli w
11747   3, III|         Łozowiccy, a z nimi razem stanął Staniewski o wysokim czole, i tak może
11748   3, III|               towarzystwie Zaniewskich i Staniewskich kozłami przy swoim stali
11749   3, III|            objęcia błękitnookiej Cecylki Staniewskiej już przygotowanym niecierpliwie
11750   2, V  |             granatową barwą, w obcisłych stanikach i kolorowych kokardach u
11751   2, V  |                 Dominik Korczyński, pana Stanisława, teraźniejszego dziedzica
11752   3, III|                 poczytywał, a o dziadku, Stanisławie, mówił jak o obecnie żyjącym
11753   3, IV |               tym ruchem powolnym, a coś stanowczego w sobie mającym wyciągnął
11754   2, I  |                Kirłowa z wielką powagą i stanowczością rzekła:~- Nic z tego nie
11755   1, VI |                 Anzelm wyprostował się i stanowczym głosem przemówił:~- Pacenko
11756   3, IV |                 samą podstawę życia jego stanowiąc. W najuroczystszej nawet
11757   2, III|                  piaszczystej rozpadliny stanowiącej wejście do wielkiego parowu
11758   3, I  |                ten, który on posiadał, a stanowiący dziedzictwo piękne, do niej,
11759   1, II |             skromnym, lecz dostatecznym, stanowił od lat kilku wspólne mieszkanie
11760   2, I  |           kotuchach kury, które przecież stanowisk swych nie opuszczając, z
11761   2, IV |                do tych, którym rojenia o stanowiskach wysokich sił i odwagi dodają.
11762   3, I  |                 dość wysokim towarzyskim stanowiskiem. Spodem płynęły szepty mniej
11763   3, V  |               teraz los świetny, wysokie stanowisko w świecie, a wyjść chcesz
11764   2, II |       odpowiednią przyszłemu otoczeniu i stanowisku, tak, sta-no-wis-ku. Tę
11765   3, I  |             starożytnej Hellady lub Romy stąpa, jednak wyobrażał sobie,
11766   3, II |            Daremnie Marta na palcach nóg stąpać usiłując najciszej, jak
11767   2, IV |                  gęsto paprocią obrosłe, stąpając najczęściej po miękkich
11768   2, V  |                  operloną poranną rosą i stąpającego po niskiej trawie dziedzińca
11769   1, III|            muskuły; pleczysty teraz był, stąpał ciężko, kark miał gruby
11770   1, V  |        wiadomości o tej ziemi, po której stąpała i której zjawiska, obrazy
11771   1, I  |                go dobrym truchtem koniki stąpały bez najlżejszego szelestu,
11772   1, IV |                usłyszała za sobą szybkie stąpanie i z cicha wymówione swe
11773   1, III|           odpowiedział:~- Życzenie twoje starać się będę spełniać jak najakuratniej.
11774   2, II |             dawna robiła to zawsze sama, starając się jak najmniej usługi
11775   3, I  |                miłość skłaniać ją mogła. Starających się o jej serce, rękę i
11776   2, III|               parą tęgich koni kierując, starała się przegonić wóz Jana,
11777   2, I  |         posażkiem długi opłacił, ja sama starałam się wyręczać go we wszystkim
11778   2, II |             kuzynek swoich bawić się nie starałeś? One chyba żadnych jeszcze
11779   3, III|                  bo żeby nie wiadomo jak starali się, takich wielkich pieniędzy
11780   1, V  |                  ja adwokata znalazł, ja staram się i zabiegam. Niech zna,
11781   1, III|               usiłowała odegnać mnóstwem starań i środków. Takim było jej
11782   2, I  |                  synom i młodszym córkom staranne wychowanie zapewnić Co za
11783   3, II |      stosowniejszą... bo delikatniejsza, staranniej wychowana i wcale ładny
11784   2, II |              może właśnie ten umizg i ta staranność o stanie się przyjemnym
11785   2, I  |                słychać? Może choć trochę starasz się przezwyciężać?...~Różyc
11786   1, VI |                 z głowy powiał nim przed starcami tak nisko, że aż z brylantowego
11787   1, VI |                Więcej niźli stuletnie te starce. szli same przez się, niczyjej
11788   2, II |                  z przyczyn gwałtowności starcia, przygotowującego się zresztą
11789   3, IV |                kształt siwych, brodatych starców całe mlecznymi, połyskliwymi
11790   3, III|                 mój mileńki, jedynieńki, stareńki dziaduńku!~Im więcej od
11791   3, II |               raczej wszystko znosić niż stargać do reszty łączący go z ojcem
11792   1, V  |             przygarbionych pleców, mniej staro wyglądał on niż z daleka.
11793   1, II |             sufity białe i czyste, drzwi staroświeckie, ciężkie, z błyszczącymi
11794   3, I  |            pokoju umieszczony i fotelami staroświeckiego kształtu otoczony. Pośród
11795   1, IV |               wstawało od stołu okrytego staroświeckimi naczyniami z porcelany i
11796   3, I  |          wprawdzie, że tu nie po gruncie starożytnej Hellady lub Romy stąpa,
11797   3, I  |                 od niechcenia przerzucał starożytnicze księgi, a rysowane na ich
11798   3, III|            płotkach, szerokich polach, o starożytny grobowiec, o dwór korczyński,
11799   1, V  |                mgnieniu oka pozór daleko starszej, niż była istotnie. Tak
11800   3, III|                stołku siedzącego i kilku starszymi ludźmi otoczonego. Właśnie
11801   2, III|               prawie, jakby i jasne lato starzało razem z nimi... A to przekwitły
11802   3, III|             Wieczny śmiech! Nie my jedne starzejemy...~On także wyrwał się z
11803   2, III|               tylko była z dzieckiem. Ze Starzyńskim my jedne do drugiego chylili
11804   1, VI |                 przed domami myły domowe statki, albo po grzędach rwały
11805   3, IV |             jedyną deskę ze strzaskanego statku pozostałą. Na tę pracę,
11806   3, I  |                 szereg dni obaj wytrwale stawali nad wzgórzem, które kilkunastu
11807   2, III|                    i Jankowi za przykład stawiałam: "Nie bądź ty taki, synku!
11808   2, V  |                 aby mu w czym przeszkody stawić lub go do czego przymuszać,
11809   1, III|                zrazu, potem jeden z nich stawił się hardo zaprzeczając wszystkiemu,
11810   3, III|                 do mogiły samym sobą nie stawszy się nigdy. Ku niej one przybyły.
11811   3, IV |               która wczoraj taką śliczną stążkę z szyi sobie zdjęła i przyjaciółce
11812   2, IV |   najszczególniejszych kształtów lub woń stęchlizny z siebie wydając bielała
11813   3, III|              Janek, zaśpiewał:~Koło domu steczka,~Chowaj, matko pieska:~Masz
11814   3, III|        Zaniewszczanką, Adam Zaniewski ze Stefką Obuchowiczówną, Władysław
11815   2, IV |                 tylko kiedy niekiedy tak stękał, jakby w nim co pękało.
11816   2, III|               zachichotała z mimowolnych stękań, które niekiedy wydzierały
11817   1, IV |                        Oj! te procesy! - stęknął pan Benedykt.~- Napłodziło
11818   2, I  |                     Masz tobie - wstając stęknęła Kirłowa - godzinę temu przecież
11819   1, IV |                 to po prostu zgrubiała i sterana twarz kobiety jeszcze młodej,
11820   3, III|               czasem drobne i delikatne, sterane miały twarze i powolną,
11821   3, III|                  z myślącymi oczami śród steranej twarzy, perswadował:~- Cóż
11822   3, IV |                smyczki dotąd w powietrzu sterczące na struny opadły; z dźwiękami
11823   3, III|                krochmalnymi garnirunkami sterczący kornet Fabianowej, na trawiasty
11824   3, III|                 miną, którego małżonka w sterczącym kwiatami kapeluszu i z długim
11825   1, II |                  małymi kończykami węzła sterczała nad ogromnym i widocznie
11826   3, II |         napełniało gaj śliwowy, w którym sterczało kilkanaście starych ulów,
11827   3, III|                ojcowskim z nosem do góry sterczeć?~Jak na komendę Franuś nagle
11828   1, II |              złote w słońcu, a stojący u sterów płytnicy, w białej odzieży,
11829   1, VI |         pozwężanymi wierzchołkami, stały sterty wszelkiego zboża; sto par
11830   2, IV |                   Ufała mu. Gdy stojąc u steru czółna, z brwią ściągniętą,
11831   1, VI |       kiepkowanie ludzkie albo upadnie i stłucze się tak, jak wtedy...~Jan
11832   1, IV |              Marta - kryształową karafkę stłukła! Otóż to wasza pomoc! Idź
11833   2, I  |                  wazon z kwitnącą fuksją stłukli za bramę uciekał. Rozległy
11834   3, II |                  Nie! ty chcesz przemocą stłumić uczucia swoje! Dumną jesteś
11835   3, IV |                 tak prędko na jej ustach stłumił je pocałunek. Powoli uwalniając
11836   2, II |               drogim.~- Justynal~Na dnie stłumionego jej głosu czuć było jakieś
11837   3, II |                milczenie, które przerwał stłumiony głos pani Andrzejowej. Czuć
11838   3, II |                 mistrzów, rozmowa mająca stoczyć się na górze przejmowała
11839   1, III|                  od dnia, w którym znowu stoczył on z żoną krótką, ale dla
11840   3, II |              grubymi łzami, które powoli stoczyły się po jej policzkach.~-
11841   2, III|               najętego parobka układał w stodole snopy przez synowca z pola
11842   2, IV |              garby i płaszczyzny pogięty stok góry. Upalne słońce osypywało
11843   2, IV |            kształt podługowaty i łagodne stoki mający, niby wał, niby kurhan,
11844   3, III|          zapomniane; rozumiał. Na brzegu stoła przysiadł, ramiona skrzyżował,
11845   3, III|              stołkami otoczone. Pomiędzy stołami, w głębi dość ciasnej przestrzeni,
11846   1, VI |             familii wszyscy długo żyją. ~Stolarskie narzędzie położył na stronie
11847   1, VI |               się do Jana, który z kilku stolarskimi narzędziami w ręku z dala
11848   1, V  |              sadowniki, i pasieczniki, i stolarze... W biednym stanie inaczej
11849   3, IV |                 ostatnią zimę napełniały stolicę. Włoska opera była szczytem
11850   2, II |                swe ręce małe i chude, na stolik opuściła i zamyśliła się.
11851   1, II |               żelazne kanapki, krzesła i stoliki. Naprzeciw gospodarskich
11852   1, IV |          położonym na stojącym przed nim stoliku, machinalnie bawiąc się
11853   3, III|          przypadła i na rękach prawie ze stołka go podniosła.~- Chodźmy
11854   3, III|                  zastawione, a zydlami i stołkami otoczone. Pomiędzy stołami,
11855   2, I  |             proste, drewniane skrzynie i stołki, kosze , z łoziny uplecione,
11856   3, III|                tancerki swoje ku ławom i stołkom albo przynajmniej ku ścianom
11857   3, II |           pokojach wyśpiewywał: "Stołów, stołków obficie, i na ścianach obicie!"
11858   3, IV |               nie będę siadała,~Jeszczem stołom, ławom nie dziękowała.~Dziękuję
11859   2, IV |         obaczywszy puścił. Ja przez salę stołową i drugi jakiś pokój do gabinetu
11860   2, II |               pogrążona w liczeniu sztuk stołowej bielizny, którą dziś do
11861   1, III|                  każe, czy będzie jadł w stołowym pokoju, czy kurczęta i mleko
11862   2, II |               kwieciste pantofle obutych stopach, i wprost jej w twarz ostro
11863   2, II |                  laty na żądanie szwagra stopę ich podniósł, że za wielkie
11864   1, IV |                 przy szeregu wykwintnych stópek okrytych ażurowymi pończoszkami
11865   2, I  |                  zrozumienie albo wysoki stopień zapału, co zdawało się uszczęśliwiać
11866   1, IV |         małżeństwie czułość żony o wiele stopni przenosi czułość męża, że
11867   3, IV |                  jutrzenkach i ofiarnych stosach!"~Mówił, opowiadał, co stało
11868   1, III|         znaczeniu tego wyrazu można było stosować do niej nazwę dziewoi. Zanadto
11869   3, I  |           zwątpienia wielkiego pesymisty stosował do siebie. Czytając o nicości
11870   3, II |            Klotylda daleko jest dla mnie stosowniejszą... bo delikatniejsza, staranniej
11871   2, V  |                  ci się pewno ktoś inny, stosowniejszy, ja ci sama wyswatam!" Nie
11872   2, II |                 podniosła się wtedy znad stosu bielizny, którą już przeliczyła,
11873   3, II |               zwłokę nie pozwoli, ściśle stosując się tylko do litery prawa,
11874   2, II |                  Teresie mówił o Różycu, stosuje się w rzeczywistości do
11875   1, II |             czego pan ostatnie słowa swe stosujesz?- zapytał.~Spod wypukłych
11876   2, II |                 nerwy. Z Kirłą łączył ją stosunek bardzo osobliwy. Był to
11877   3, I  |              zresztą sprawdzenie takie w stosunku do dwunastoletniego dziecka
11878   3, I  |              firanką osłoniętym płótnem, stosy tek, rysunków, szkiców,
11879   2, IV |             zaraz wicher gałęzie z drzew strącać zacznie, a niejedne cieńsze,
11880   2, I  |               albo ja reszty majątku nie stracę.~Przy ostatnich wyrazach
11881   1, III|                sto upałów go spali i sto strachów po nim przejdzie...~- Ja
11882   1, VI |          nachodziły ich takie potrzeby i strachy, że inszym ludziom i pomyśleć
11883   3, II |                ty, babo, rozum na drodze straciła?" A ona: "Niech jegomość
11884   3, IV |             jakim się stałeś, i dlaczego straciłeś to wszystko, co je napełnia,
11885   2, V  |                  Nie wytrzymasz, zdrowie stracisz, zgrubiejesz, schłopiejesz!"
11886   1, II |            tamtejsze majątki są dla mnie stracone...~- Wiem o tym, ale to
11887   3, II |              wieku i szczęścia ze świata strącony, twój ojciec... tam...~-
11888   3, I  |                na zawsze i nieodwołalnie straconym dlań zostało. Znowu więc
11889   3, II |          sześćset tysięcy przez Teofilka straconymi zostały. Powtarzał pogłoski
11890   3, IV |                 że nie wiedziałeś? O ich strapieniach, opuszczeniu, niebezpieczeństwach...
11891   3, III|                  ciężkim z tej przyczyny strapieniu; niektórzy ponuro pomrukiwali,
11892   3, III|                  nastąpi, daj Boże!~Inni strapionych sąsiadów pocieszać usiłowali.~-
11893   3, IV |                 musiało, wodził po czole strapionym, udręczonym, nad rozgorzałymi
11894   2, I  |                 się z najmłodszą siostrą strasząc ją niby tupaniem nóg i hukaniem
11895   1, IV |        dwudziestu trzema laty wydarzonej straszliwej chwili, w której dowiedziała
11896   1, VI |        niewygodach i niebezpieczeństwach straszliwych, prędko pociemniała na twarzy
11897   1, V  |               było odgadnąć jedną z tych strasznych chorób nerwowych, które
11898   1, III|                straszną, a tylko to jest strasznym, co jej tu towarzyszy. Tam
11899   2, III|          zwikłanych z sobą ciał ludzkich strasznymi krzykami buchający a ramionami
11900   3, II |                   czy po to, ażeby ludzi straszyć? jak upiór z tamtego świata
11901   1, III|              żądał pieniężnej zapłaty za stratę, którą poniósł. Oni prosili
11902   2, V  |                 drzewa, niby zaczarowane straże, stały w nieruchomości kamiennej,
11903   2, II |             czarnego marmuru siedział na straży wyprostowany i nieruchomy,
11904   1, V  |          gniewliwy jak i ociec. Oni mnie streczno-streczni przychodzą, Fabiana Bohatyrowicza
11905   1, III|                 ojciec Benedykta. Pośród stref, na których, jak złotogłowy,
11906   3, IV |                    a gdy nadbiegł, mocno strofować go zaczęła. Potem Giecołdowa,
11907   2, I  |                  się bardzo poważna, nie stroi się, nie zaleca do mężczyzn,
11908   2, II |             jesieni znika z ziemi, którą stroiła. Czy podobna, aby ten słuszny,
11909   2, V  |                  ja dziś, widziałam, jak stroiłaś się w muślinową sukienkę
11910   2, II |            ubrana od Darzeckich... które stroją się...~W tej chwili na pochylonej
11911   2, V  |                  koloru, ale tańszą...~O strojach mówić zaczęły. Justyna dopytywała
11912   3, III|             dostrzegła czerwień jarzębin strojących głowę panny... Ta głowa
11913   3, III|                sroczek mordowała się nad strojem przez dwie godziny, a ten,
11914   1, IV |               złotych nogach; panie były strojne i mówiły wiele o zagranicy
11915   1, IV |              bogato w aksamit i brylanty strojnej kobiecie, która rękę swą
11916   2, II |                ale do sali wbiegł lekki, strojny, głośno śmiejący się podlotek
11917   1, IV |             nabierała od wszystkich tych strojnych, ruchliwych i wesołych główek.
11918   3, III|              pootwierały dziwiąc się jej strojowi. Aż w oczach miga, tak się
11919   1, VI |                   naprzód i ku górze, po stromych spadzistościach i łagodnych
11920   1, IV |              gestykulując usunęli się na stronç, a Zygmunt Korczyński i
11921   3, I  |             znajdzie jaką kartkę albo na stronicach jaki wiersz, wyraz przez
11922   3, I  |                 Może jednak pomiędzy jej stronicami znajdzie jaką kartkę albo
11923   3, IV |               którego opis zajmował całą stronicę listu. Jeden książę, dwóch
11924   3, III|                dzieci mają. Obydwom tedy stronom dogodziłby taki kompromis
11925   2, II |              chorobą żony przelękniony i stroskany wysłał ją w pole z zapytaniem
11926   1, VI |                 jemu przypadło w udziale stróżować nad tą pamiątką, drogą zapewne
11927   1, VI |                  prastarych towarzyszy i stróży wsi, wiśniowe i śliwowe
11928   1, II |                  a nie znać było na niej strudzenia. Chrząkała, kaszlała, gderała
11929   2, V  |                żęła aż do skąpania się w strugach potu i snopy do gumna zwożąc
11930   3, I  |                   z opadającymi na plecy strugami ufryzowanych włosów. Dziecko
11931   3, I  |                 na ściganiu okiem nowych strumieni myśli i prac tego ogółu,
11932   1, V  |                jak opłatek przezroczystą strumieniami łez oblewając. Pan Benedykt
11933   1, VI |              Luby wietrzyk trawę pieści,~Strumyk mruczy, liść szeleści... ~
11934   3, II |                  z nimi. położyć się nad strumykiem i w dudkę gwizdać...~Słowa
11935   1, IV |               morza rozkoszy i smutku ze strun skrzypiec lejąc się w jego
11936   1, IV |               przymrużonymi smyczkiem po strunach powiódł.~Dźwięki muzyki
11937   1, VI |              głosu dawała tylko srebrnej strunie wodnej, cisza panowała tu
11938   3, IV |                   gniewy napełniające to strute i chmurne serce wybuchały
11939   1, IV |                  nazajutrz chodziłem jak struty.~- Sen mara! - tonem pocieszenia
11940   2, IV |                      Urwał, zmieszał się strwożony, czy jej nie obraził, i
11941   2, III|                  spór w polu wybuchający strwożył był Justynę tak bardzo,
11942   3, I  |             dlatego...~I nie dokończyła. Strwożyła się czy też ogarnął ją wstyd.~-
11943   3, III|             zaraz biegiem puścili się za stryjeczną, i z dala widać było, jak
11944   3, III|               Domunci, tutejszej Jadwigi stryjeczni, szerokością bar i obfitością
11945   2, II |              kołach arystokratycznych... stryjeczny brat mój, powiększywszy
11946   3, III|                  papierośnicę wydobywszy stryjecznych Jadwigi papierosami częstował.~
11947   3, III|           przechadzając się po drodze ze stryjecznymi Jadwigi rozmawiał i z rozmowy
11948   3, I  |                     Musiałeś ją pożyczać stryjence, pannie Teresie czy...~Po
11949   3, I  |             słabym zdrowiu i dziwactwach stryjenki... częstych wizyt składać
11950   2, V  |              białą krepę obłoków i końce strzał swoich spuściły na drzewa,
11951   2, IV |             lilie o ognistych łodygach i strzałach. Od stóp zielonej góry wzbiły
11952   3, III|                 urość w kwiat, kłos albo strzałę. Promień ten, powiew może
11953   3, IV |                się powolny, poważny głos Strzałkowskiego.~Może tam Witolda ściskano,
11954   3, IV |                 i ściska jedyną deskę ze strzaskanego statku pozostałą. Na tę
11955   2, IV |               powiał; topól zaszumiała i strząsnęła na nich krótką ulewę kropel.
11956   1, I  |                 jak wielkie iskry; kilka strzech nowych mieszało złocistość
11957   3, II |                  topolami, które na jego strzechę i jedyny komin lać się zdawały
11958   1, II |                 a w wielu miejscach nowe strzechy i nowe pomiędzy drewnianymi
11959   1, I  |                 jemu nakazywać? jaż jego strzeczna siostra! dla siostry szacunek
11960   3, I  |                  rękę prowadzi pilnie go strzegąc od widoku i poznania wszelkiej
11961   1, II |          połatane, stały prosto i dobrze strzegły dziedzińca i ogrodu. Stare
11962   3, III|                 jak harmata i kamieniami strzela!~- Dobry aniołeczek! Teraz
11963   2, IV |                 na świat błyskawice owe, strzelały z ziemi owe groty, staczały
11964   3, IV |        doprowadzają... Boże miłosierny! ~Strzelbę, którą dziś sam w obecności
11965   1, VI |            hardonosa służba i bystrookie strzelce. A łowczowie złotne trąby
11966   3, II |                być nie mogą, w łeb sobie strzelę, ale od teorii nie odstąpię
11967   2, IV |                się nad oczami, z których strzelił błysk zniecierpliwienia.~-
11968   2, III|          złośliwe i pogardliwe wejrzenia strzeliły na obcisły i wyraźnie rogi
11969   2, V  |                  odbicia gwiazd dymnymi, strzępiastymi obłokami przysłanianych,
11970   1, V  |                 bez pamięci, sekretu nie strzyma... Przepraszam... dobranoc
11971   1, IV |                się jego narzeczona; dwaj studenci, wraz z trzecim, który się
11972   1, IV |                  wszystkich tych przemów studentów słuchał ze spuszczonymi
11973   3, I  |                  prób ołówka do szkiców, studiów, kopii, które w różnych
11974   1, III|                 dalekim, wielkim mieście studiował nauki prawne.~Benedykt skończył
11975   2, III|                  się wszyscy i ze cztery studnie w okolicy wykopali, toby
11976   1, VI |            bijący w otaczające powietrze stugłośnym rozgwarem. ~Justyna szeroko
11977   2, V  |               całych dniach w instrument stukać to może i niemniejsza fatyga
11978   1, IV |     gimnazjalnych bluzach i przeraźliwie stukającym obuwiu, z wiszącymi u boków
11979   2, III|         przesiadywały nad brzegiem rzeki stukami pralników napełniając powietrze,
11980   2, IV |            wszystkich stronach rytmiczne stukania żółn i dzięciołów, skądciś
11981   3, III|                  u krańca ogrodu gumnie. Stuknęły, skrzypnęły, na oścież rozwarły
11982   2, IV |              wiosło, na które z głuchym, stuknięciem osiadła. Potem ostrożnie,
11983   2, IV |                stronie piasków obróceni, stuków i grzmotów słuchali, co
11984   1, V  |          rozłożyste krzaki wieczorników. Stuletnia może sapieżanka gałęzie
11985   1, VI |                rodzicielów. Więcej niźli stuletnie te starce. szli same przez
11986   2, III|             drzewka. Za gęstym listowiem stuletniej sapieżanki dwa okna w błękitnych
11987   1, II |              ogromne drzewa i żyli w tym stuletnim domu, o tej rzece czasu,
11988   1, I  |                  polne wylewały ze swych stulistnych koron miodowe wonie, chwiały
11989   3, IV |                  zawołał:~- Jakby ciężar stupudowy spadł ze mnie, kiedy wszystko
11990   3, III|       dzięcieliny trwożnie przypadały ku stwardniałym krawędziom zagonów. Jak
11991   3, II |                 pokazała mu obie ręce ze stwardniałymi trochę dłońmi i kilku szramami
11992   1, VI |                  i to, że wiele rzeczy i stworzeń podtenczas człowiekowi do
11993   3, IV |                 w te śnieżne, skrzydlate stworzonka. Coś mu one przypominały:
11994   3, II |                  gębie...~- Kogo Pan Bóg stworzył, tego nie umorzył, i koniec,
11995   3, IV |             namiętnymi słowy. Natura nie stworzyła go milczącym i skrytym.
11996   2, I  |                  głosu nabrała w ciągłej styczności ze służbą, z parobkami,
11997   3, II |            kochać przestawała? Pierś jej stygła, jakby w niej zagasł jedyny
11998   2, IV |                 się mogło, byle rozgrzać stygnące dłonie a ochłodzić rozgorzałe
11999   3, III|                   Barania śmierć, wilcza stypa! - z goryczą zaśmiał się
12000   1, VI |                  Ona dygnęła znowu. ~- O subiekcję bynajmniej... proszę, bardzo
12001   1, VI |              ukosa ku Janowi zerknęły.~- Subiekcji czynić nie chcemy - odpowiedział
12002   2, IV |                  tak zupełnie, tak nawet subtelnie zrozumianą, jak przez tego
12003   1, II |          schodzić... wypiłem więc kawę z sucharkami, troszkę szynki zjadłem
12004   1, II |                 doskonale urządziła... i sucharki jej zawsze doskonałe...
12005   2, II |                przy kawie, tylko troszkę sucharków zjadłem! Żeby to panna Marta
12006   2, IV |              obłoków; żadnej woni oprócz suchego i krztuszącego pyłu, który
12007   2, III|            akordami szmeru wtórować temu suchemu, monotonnemu, nieustannemu
12008   3, I  |                  z nią nigdy!~- Owszem - sucho i ostro twierdziła młoda
12009   3, I  |                  i tym samym co wprzódy, suchym, ostrym, ironicznym głosem
12010   2, II |         mozaikowej posadzki i fresków na suficie chciała...~Gniewnej ironii,
12011   1, II |           woskowane i błyszczące, niskie sufity białe i czyste, drzwi staroświeckie,
12012   3, II |               innych, że weźmiesz po nim sukcesję!~Tym razem Witold, bardzo
12013   3, II |                   kiedy stracił ojca i w sukcesji wziął fortunę malutką, maluteńką,
12014   2, V  |                 stroiłaś się w muślinową sukienkę i z pół godziny włoski sobie
12015   2, I  |             ciągów miała na sobie rodzaj sukiennego tołubka, spod którego widać
12016   2, III|            drzewami Anzelm w grubej swej sukiennej kapocie i wielkiej baraniej
12017   2, I  |                  młodziutka dziewczyna w sukiennym tołubku, na który spadał
12018   1, IV |          udoskonalić...~Z tymi słowami w sukurs Witoldowi przybywał nieco
12019   3, V  |              obarczaj tak strasznie mego sumienia... Jak widmo zamordowanej
12020   3, I  |                 sobie i ze spokojnym już sumieniem, jak łabędź niepokalany,
12021   3, II |              wchodzenia w posiadanie tej sumki potrzebować nie będzie.
12022   2, IV |                 nieustannie przysłaniany sunącymi pod nim chmurami; w dole
12023   1, VI |                cienie. W głębi, na dnie, sunął kręty, puszysty szlak łąki.
12024   2, I  |         otoczeniu mniejszych i lżejszych sunęła samym środkiem nieba; ostry
12025   3, III|                 i czółen sznurem a cicho sunęło po szlaku rzeki, wiosłami
12026   1, IV |            million, on se sent un siécle sur le dos, n'est-ce pas? -
12027   1, VI |            starzy i młodzi, w kapotach i surdutach, w wysokich butach i bosi,
12028   3, III|             tużurki mieszały się tutaj z surdutami z białego płótna, obok szarych
12029   1, IV |                 tęsknoty i łzy. Przy tym surowc jej usta rozwarły się nieco
12030   1, I  |             śniade jej policzki; zarazem surowe jej i zamyślone, choć pełne
12031   3, II |         źrenicach pana Benedykta; jednak surowo brwi zmarszczył.~- Cóż?
12032   3, I  |          modlitwę, zdradzające naturę do surowości względem siebie i może do
12033   2, II |            porwała się z miejsca i kilku susami salę przesadziwszy wpadła
12034   3, II |         najlepszych sposobach moczenia i suszenia lnu i o lnie mówiąc zupełnie
12035   3, II |                już i nie mam po co głowy suszyć... w sołdaty za trzy miesiące
12036   1, VI |              owocu; po zielonych trawach suszył się len i bieliły się sztuki
12037   3, III|               obejścia się i poruszeń. W suto wygarnirowanych kornetach
12038   3, II |                    Józika Giecołda żonka swachą na Elżusinym weselu będzie,
12039   2, V  |                  i jak postanowisz... Na swachę wykierowała się, ale nic
12040   3, IV |             Panna młoda z pomocą matki i swań kończyła napełniać go skarbami,