Tom, Rozdzial

12041   3, III|                twarz i wyfiokowaną głowę swani Giecołdowej, na zadarty
12042   3, III|            wiedzieć, że nie powinnaś być swarna, marnotrawna, języczna ani
12043   1, VI |                się od wszelkich gwarów i swarów. Na hałasującą gromadkę
12044   3, III|          Fabianowej, na trawiasty surdut swata Starzyńskiego, na żółtą
12045   2, V  |              prędko zaczęła własne córki swatać, a czy ja odżałowałam i
12046   3, I  |               mieszająca się Darzecka za swatostwami przepadała zawsze. Benedykt
12047   2, II |                się też od niej, że swoje swatostwo na dobrą już drogę wprowadziła.~
12048   3, I  |                  Ale najwymowniejszym ze swatów było jej własne serce, które
12049   3, IV |             jaśniejszej chwili wytrysnąć swawolą i śmiechem, nie rozglądają
12050   3, I  |                 wspominać jakąś rozmowę, swawolę, słowo, uśmiech małego Zygmunta.
12051   3, IV |                istota ludzka młodziutka, swawolna, skacząca i ze szczebiotem,
12052   2, I  |              pokrycie skromnych sprzętów swawolni jej synowie poplamili piaskiem
12053   1, III|            świeże usta jego syna. Był to swawolnik i wisus, jakich mało; nie
12054   3, II |          koniecznie być tylko motylem na swawolnych i niestałych skrzydłach
12055   3, III|              ślubu córkę.~- Bogiem Ojcem świadczę się - wołał - że gorzko
12056   3, II |            Starzyńskiego nie zdawała się świadczyć, aby miał on sobie bardzo
12057   1, IV |                  członkowie jej rodziny, świadczył o tym lękliwy nieledwie
12058   2, II |             znalazł, a które raz jeszcze świadczyło o jego wyższych, niepospolitych
12059   2, V  |            przejmowała. To potwierdzenie świadectwa, które tyle już razy wydawało
12060   3, I  |         ciemnościach, chlubą poniżonych, świadectwem życia pozornie umarłym.
12061   1, II |                cacko? prawda?~Wzywany na świadectwo mężczyzna nie odpowiadał.
12062   3, IV |              budzi w nas jasną i wczesną świadomość powszechnego bólu świata
12063   3, I  |               nie mdlała, nie wybuchała, świadomości i powściągliwości poruszeń
12064   3, IV |            szukały fartucha, ale go przy świątecznej sukni nie znalazłszy z najbliższego
12065   3, II |          odwiedzin narzeczonego stał się świątecznym. Spostrzegłszy Justynę do
12066   3, II |                   ma chére maman, z tymi światłami, cieniami, słodyczami, truciznami
12067   3, I  |                pospolite, ubogie, blade. Światłocienie w tych olchach są wprawdzie
12068   2, III|                swoją oddał... Niechże mu światłość Twoja niebieska, o Boże
12069   2, II |               ucywilizowane kobiety, ale światowe sroki, które w swoich ptasich
12070   1, II |              można było człowieka bardzo światowego, przez fizyczną może słabość
12071   1, II |              tysiącu... trochę więcej...~Światowemu i do wszystkiego przyzwyczajonemu
12072   2, IV |                   jakim człowiek w progu świątyni przemawia. - Może pięć lat
12073   3, II |                 Jutro obydwa wstaniemy o świcie, maszynę do kowala zawieziemy,
12074   1, II |                   Kirło śmiał się; małe, świdrujące jego oczki coraz ostrzej
12075   1, VI |                  u skłonów, na zachodzie świecąc ogromną tarczą słoneczną,
12076   3, I  |              rogów pokoju śliczna szafka świecąca zza szkła różnobarwną oprawą
12077   2, III|             przysadzistej Elżusi, z dala świecącej jaskrawą różowością swego
12078   2, IV |      kryształowych kroplach drgających i świecących na każdym źdźble trawy i
12079   3, IV |               jak chusta a kroplami potu świecącym czołem. Z wyciągniętą ku
12080   2, IV |                okolicy, z gankami swymi, świecącymi oknami i dymiącymi kominami,
12081   2, V  |               przed wszystkimi jeden cel świecił. Nas do tej festyny nie
12082   2, III|             obrazu wychylał się pęk palm święconych; na szare wizerunki opadała
12083   2, IV |             Ptastwo ze zdwojoną żywością świegotało i gałęzie napełniły się
12084   2, II |             ładnych główek po ptaszęcemu świegotały:~- Najmodniejsze teraz pantofelki
12085   1, V  |              ćwierkań, fruwań, brzęczeń, świegotów zlewających się w nieustanny,
12086   2, III|           wysokie malwy. Ogród był pełen świegotu ptastwa i zapachu kwitnącej
12087   1, III|                 i jodeł nazywało się ono Świerkowym; teraz powszechnie i we
12088   1, V  |                    Czy Fabianu język tak świerzbi, że przyszedł tu nie w czas
12089   2, IV |            świętym Janie, a może i około świętej Anny, bo zboże już na polu
12090   1, VI |                znieśli i przemogli, Bogu świętemu wiadomo, dość że znieśli
12091   1, VI |           pozostawione przez słońce pasy świetliste; zmrok sunący od wschodu
12092   3, II |                  rozpalonymi skrzydły, a świetlistymi pasami przerzynały umysł.
12093   1, II |               pierwszy rzut oka wrażenie świetności.~Z tymi wszystkimi szczegółami
12094   1, IV |                nastąpiło znowu kilka par świetnych. Różyc prowadził strojną
12095   1, II |              kiedy oficjaliści i parobcy świętują, najbardziej pilnować trzeba,
12096   3, I  |               portretów i jednego daleko świeższego, który nad ozdobnym kominkiem
12097   2, II |               razu zmęczoną twarz jej od świeżył, usiadła na łóżku i oświadczyła,
12098   1, IV |              zbyt wielkimi i niezupełnie świeżymi rękawiczkami.~- O, mój Boże! -
12099   1, VI |             dębowych lasach żyjąc trzody świń na żołędziach hodowali,
12100   1, VI |             przyswojonego bawoła, karmną świnię i co tam zresztą kto miał.
12101   3, II |                 to także, powiem prawdę, świństwo. Człowiek, który na świecie
12102   3, III|          siedzieć wonno, ale głodno!~Pod świrnem zaś świeciła biała suknia,
12103   1, VI |                  w pobliżu domów stojące świrny z wystającymi i na kilku
12104   3, III|             silną i zręczną ręką rzucony świsnął, przeleciał i tylko szyję
12105   1, V  |                wiatry, nie te, co w polu świszczą, ale te, co przez drogę
12106   2, II |                swoich bliskich, tak, dla swo-ich blis-kich...~- Procenty
12107   3, III|            pewność mieliśmy...~Witold, w swobodnej zrazu postawie na stole
12108   2, I  |                 jej przecież, z początku swobodny i trochę rubaszny, topniał
12109   2, II |                  Artyście trzeba wrażeń, swobody, ciągłych widoków piękna...
12110   3, II |              głowy przyszło sielankowymi swoimi pomysłami matkę męczyć?~
12111   2, II |            Witold - że jest to pyszałek, sybaryta, egoista, nie dbający o
12112   1, IV |      wyróżniającego się lekkim cedzeniem sylab i przymieszką francuskich
12113   3, II |             kierował się ku dwom czarnym sylwetkom przez narzędzie rolnicze
12114   3, II |                  nie, przedstawiło jakiś symbol i uderzyło jej w oczy jakimś
12115   3, I  |           godziny klęcząc przed krzyżem, symbolem męczeństwa za ideę poniesionego,
12116   2, III|               gorącożółte tło bez ładu i symetrii osypał kroplami różnych
12117   2, IV |                 ze swoją żoną i ze swoim synkiem; stała też tam panna Marta,
12118   2, III|                chacie wszystko zrobię, i synkowi na pomoc przybiegnę! Wiele
12119   3, I  |                  macierzyńsko obejmowała synową, głowę jej do piersi tuliła
12120   2, V  |               zupełnie wyzdrowiał? czy z synowcem w zgodzie żyje?~Długo obie
12121   1, IV |                się i stroić... Ona także synowczykowi poduszeczki pod boki podkładała
12122   3, II |                na przywieziony ze szkoły synowski księgozbiór - wcale nieduży -
12123   2, V  |                   Jak muchy padną w boju syny ludzkie..." A w drugim miejscu
12124   1, IV |     Korczyńskiego podobnych, zdawały się sypać iskry i tryskać płomienie.
12125   1, III|                  z błękitnych oczu iskry sypał, potężnym barytonem tysiąc
12126   3, III|              porównał do brylantów ognie sypiących, i naprawdę zapatrzył się
12127   1, V  |             piersi, a przed oczami iskry sypiącymi świat może zakręcił się
12128   2, II |            sąsiedniego pokoiku, w którym sypiała. Ale zaledwie długim czuwaniem
12129   2, I  |                 jadalnia, w której teraz sypiali chłopcy i kilka kur siedziało
12130   1, III|         otrzymywane od męża, okleiła swą sypialnię papierem błękitnym, a gabinet
12131   1, VI |                  aż z brylantowego pióra sypnęły się gwiazdy. ~"Kto ty, starcze? -
12132   2, II |                 Żeby to panna Marta tego syrka dała z kminkiem i szyneczki..,
12133   2, II |          gospodarstwem rolnym; o różnych systemach gospodarskich we Francji,
12134   1, II |               może słabość łagodnego i z systemem nerwowym chorym. Gdy stanął
12135   1, V  |          marzenia pożerały jej czas i do syta karmiły myśli t serce. Gdy
12136   1, VI |                  i zasępu najedli się do sytości; że wiele razy od upału
12137   1, IV |                 zamierzał koniec położyć sytuacji dla niego przykrej, zwrócił
12138   2, II |           szaleństwo, tak, przyznaję to, sza-leń-stwo - powiozłem, je wszystkie
12139   1, VI |                że za panami z gardłami i szabelkami na sejmiki i sejmy ciągnęli.
12140   1, IV |                konie siadają, oficerowie szable przypasują... już zaraz
12141   2, II |                 sali, plecami o bufetową szafę oparta, wielka i trochę
12142   2, IV |                 w rzece, która popłynęła szafirem i złotem, a nad nią z sunących
12143   3, I  |                   mórz, puszcz, gorących szafirów niebieskich, nagich modeli,
12144   2, IV |               piersią i długimi skrzydły szafirową czarnością połyskującymi
12145   2, V  |           wełnianej materii tak jaskrawo szafirowej, że patrząc na nią oczy
12146   3, I  |                 dracen.~Zbliżając się do szafki z książkami Zygmunt spojrzał
12147   2, IV |           wiosłem o wodę uderzył. Wicher szalał, ciemne chmury pod niebem
12148   3, I  |             zwykle powściągliwa, w głębi szalała prawie z radości i dumy.
12149   2, I  |             zimny wiatr przez dzień cały szalejący zupełnie ustał, powietrze
12150   1, II |                  sama owijać się ciepłym szalem, wsuwać na ręce trochę podarte
12151   2, II |           pokoiki.., ja znowu popełniłem szaleństwo, tak, przyznaję to, sza-leń-stwo -
12152   3, II |                 cię widzieć i nieraz jak szalona ku brzegowi rzeki biegłam...
12153   3, V  |              motywy, pod których wpływem szalonego tego kroku dokonać postanowiłaś.
12154   3, IV |  najniebezpieczniejsze, skupione w sobie szały; przy tym ruchem powolnym,
12155   2, I  |            zielonej, pozłacanymi taśmami szamerowanej kurcie. Poznała karetę i
12156   1, II |                 umyci...~Wtem zza pleców szamoczącego się i już widocznie udręczonego
12157   3, II |         gwałtownych gestów i długie wąsy szamotały się u piersi. Naprzeciw
12158   1, II |                wschodów zbieganie, potem szamotanie się jakieś, mocowanie, dwa
12159   3, III|              towarzyszkę, którą ci daję, szanował i we wszystkim jej był pomocny,
12160   3, II |          Szaleńcem! - powtórzył - bardzo szanownym zresztą,.. ale do najwyższego
12161   3, I  |                  przez delikatność uczuć szanującą uczucia i tajemnice choćby
12162   2, V  |                  i powiększył; dorodny i szanujący go chłopak; łagodna i gospodarna
12163   3, V  |                  jeżeli ty mnie lubisz i szanujesz, leczyć się muszę, aby jak
12164   3, III|              swoim przeciwku, ale go tam szarańcza weselna opadła pod przewodnictwem
12165   2, III|                  i cały odziany w grube, szarawe płótno; kobieta w ciemnej,
12166   2, IV |                 oprócz białości piasku i szarawej różowości wrzosów, żadnego
12167   2, II |         Najmodniejsze teraz pantofelki z szarego płótna ze skórzanymi deseniami...~-
12168   1, V  |               kobiecina odwróciła się ku szaremu domkowi, nie opodal od zagrody
12169   1, I  |             purpurowymi usty i wielkimi, szarymi oczami śmiało wystawiała
12170   2, I  |          zawstydzony, w kształcie ukłonu szasnął przed gościem nogami, z
12171   1, VI |               drugiego, a od kolorów ich szat i drogocenności siodeł aż
12172   3, I  |                wróciła wdową, w czarnych szatach, których już nigdy zdjąć
12173   3, III|              Salomonem przepowiadała, że szatan, zaraziciel dusz ludzkich,
12174   1, IV |                  krzyczała, dla zebrania szczątków karafki na ziemi przysiadła
12175   3, III|               ciemną czerwienią końskich szczawiów, z zaroślami psich języczków,
12176   3, III|                 się bujne kity końskiego szczawiu, drobne puchy kotków i żółknące
12177   1, V  |              siedzieć obok wystrojonej i szczebiocącej narzeczonej hrabiego, znowu
12178   3, II |              lekkim fruwaniu i ptaszęcym szczebiocie Teresy. Daremnie Marta na
12179   2, I  |                  zaleca do mężczyzn, nie szczebiocze...~- Otóż to - raz jeszcze
12180   1, IV |            szafirowe oczy do niego znowu szczebiotać zaczęła. ~Tak utworzyły
12181   1, IV |             obnażonych śnieżnych ramion, szczebiotała mu po francusku: cumme quoi
12182   1, II |              pomiędzy płytami; w klonach szczebiotały szczygły, gwizdała wilga,
12183   2, I  |             chwilą wyliczyłaś. Kokietek, szczebiotek, histeryczek, prawdziwych
12184   3, I  |                 i rozumiała, ale żadnego szczebla prowadzącej ku nim drabiny
12185   3, I  |                  jego życia, a zapewne i szczeblem ku dziełom większym. Po
12186   3, V  |         błękitnych oczach, z plastrem na szczęce, a jesiennym kwiatkiem w
12187   3, I  |                słuchał z rozkoszą, każdy szczegół własnej osoby i codziennego
12188   1, II |            świetności.~Z tymi wszystkimi szczegółami sprzeczała się atmosfera
12189   1, III|                Anzelm Bohatyrowicz...~Na szczególne spojrzenie i szczególniejszy
12190   3, V  |               tym narzeczonym Justynki w szczególności. Opiekunem jej jestem, a
12191   1, III|               będąc tchórzem i nie mając szczególnych do sybarytyzmu skłonności
12192   3, II |                  niektóre z opowiadanych szczegółów już znały; innych słuchały
12193   1, VI |             czapek. Na każdym dziedzińcu szczekał lub bawiąc się z dziećmi
12194   2, III|            meczenia owiec, turkotu kół i szczekania psów. Słychać było głuche
12195   3, IV |               plastrem okrywającym dolną szczękę, śnieżną i łabędzich kształtów
12196   3, IV |           leczniczym plastrem oblepionej szczęki. Erotyczne tęsknoty i marzenia
12197   1, V  |           zaczynało, niż było wprzódy. W szczelinach płotu zaświecił jeszcze
12198   1, VI |             miejscu ziemię na tę ogromną szczelinę rozłamało, było gwałtowne
12199   1, V  |             czołem tym umieszczone przez szczeliny zaglądać musiały do wnętrza
12200   2, IV |                 jednaki ptak się lęgnie. Szczenięta od jednej psicy urodzone
12201   3, I  |              zaletach konkurenta, o jego szczerych i gorących dla młodej wdowy
12202   2, I  |           otwartym, i poproszę, abyś mię szczerzej uważała za krewnego swego,
12203   2, III|              przed którym staną czyści i szczerzy, aby potem przez długie
12204   2, III|              odkrzyknął wiozący snopy.~- Szczęśliwemu i aniołowie ku pomocy stają!
12205   3, II |                  pozycji, który nieraz w szczęśliwszych krajach czułem przybite
12206   1, III|          kiedykolwiek nie porwały się ze szczętem. Lękał się też wielu innych
12207   1, III|       ugrzęźnięcia. Ale istnienie takich szczudeł w pewnych warunkach gruntu
12208   1, III|              przekształciły się w proste szczudła użyteczne tylko do chodzenia
12209   1, III|               dziś pływałem... on złowił szczupaka... .wie tatko, na sznur...
12210   1, VI |                 drżeniu rąk jego i całej szczupłej, zwiędłej postaci. Nie mógłby
12211   3, IV |              ziemi żelaza; jak stopniowo szczupleją, tracą siłę i znikają nie
12212   3, III|           obecnych niewiast mniejszymi i szczuplejszymi były przybyłe z dwoma braćmi
12213   1, V  |             warkocz aż do pasa spadał po szczupłych i gładkich jej plecach,
12214   1, II |            powiedzieć, kto przyjedzie?~I szczupłymi ramionami swymi z dziecinną
12215   3, II |              można by go było posądzić o szczycenie się tym pokrewieństwem.
12216   3, II |                nie taił tego, że się nim szczycił. Tym razem przecież mówił
12217   1, III|            przysypane przemieniają się w szczypawki, które przy lada poruszeniu
12218   1, VI |             podstaw a zwężającego się ku szczytowi krzyża, na którego czerwonym
12219   1, VI |             pieści,~Strumyk mruczy, liść szeleści... ~Było to niewyraźne echo
12220   2, III|                  podnoszone snopy. W tym szeleście i w tych szmerach postacie
12221   3, IV |            czasem jeszcze ćwierkało coś, szeleściło i wnet milkło.~Jan patrzał
12222   2, IV |   nieśmiertelniki i zeschłe igły jodłowe szeleściły pod jej stopami. On szelest
12223   1, V  |             które ją napełniało mnóstwem szelestów, ćwierkań, fruwań, brzęczeń,
12224   2, III|                monotonnemu, nieustannemu szelestowi, jaki wydawały łamiące się
12225   3, III|               lebiody, złociły się suche szelestuchy, puszczą rosły chwoszczaje,
12226   2, II |                miłemu ptakowi wiosny. To szelestuszka o liściach prawie złotych
12227   2, II |               jakby była złotawą gałązką szelestuszki, aż powoli, z namysłem -
12228   2, V  |               gałęziach drzew przebiegły szeleszczące dreszcze, ciszę zmąciło
12229   2, III|                podobnież nowej czapce, z szelkami skrzyżowanymi na śnieżnej
12230   2, III|                 czarnych spodni, których szelki ciemnymi liniami przerzynały
12231   1, V  |                nawet na świętą Wolę Bożą szemrał za to, że go bezczynnym
12232   3, I  |                  mostków, wdzięcznie nad szemrzącą rzeczułką zawieszonych,
12233   2, III|                 na wozy wydawały głuche, szemrzące stuki... Od ziemi oblanej
12234   2, III|               się cichym, w głębi piersi szemrzącym śmiechem.~- Rączki już nadmiar
12235   1, IV |           zalotnymi minkami coś do niego szepcąc uprowadziła go na stronę.
12236   3, IV |             powracająca fala!~Były w tym szepcie groza i - zachwycenie.~Potem
12237   2, II |                ale czegóż ty, Julek, tak szepczesz i chowasz się za śçianę?...~
12238   3, IV |                 obok których przebiegał, szepnąć:~- Szyk panna! Dalibóg,
12239   2, II |                 rozerwie, coś miłego jej szepnie, jakimś wzruszeniem rozgrzeje.~
12240   2, III|              jednak; bo i teraz niektóre szeptały pomiędzy sobą, że może Fabian
12241   2, IV |                 sąsiadkami, co do niej z szeptami przybiegły, po cichu lamentowała.
12242   2, II |             mówił, głos zniżał prawie do szeptu, co mowę jego podobną czyniło
12243   3, II |                  Jak tchórz uciekniesz z szeregów zwyciężonych... jak samolub
12244   3, II |            pospolitą świecą, wodzem, nie szeregowcem. Widać zbłądziłam, ale ty
12245   3, I  |            szczęścia kształcą się prości szeregowcy; on, wzorem ojca, stać się
12246   1, IV |                  swą narzeczoną dowcipną szermierkę ignorował ją zupełnie; dwaj
12247   3, III|                  ziemi nie przeszkadzało szerokiemu rozleganiu się pieśni śpiewanych
12248   2, III|             kaftan sobie taki luźnieńki, szerokieńki włożysz i jak zaweźmiem
12249   1, VI |         litościwie jakby zarzucał na nią szerokolistne gałęzie. Zaduch, brud, nędza
12250   3, III|              innych kartach. Z wysokiej, szerokolistnej, puszystej dla oka a twardej
12251   1, III|                 zaostrzania wzroku przez szerokość dostrzeganych widnokręgów,
12252   3, III|            tutejszej Jadwigi stryjeczni, szerokością bar i obfitością czupryn
12253   2, IV |                duże, niepokalanie białe, szerokoskrzydłe, z dziobami i nogami ognistej
12254   3, III|        właściciela), kark miał wygięty i szerść aksamitną. Prawie galopem
12255   3, IV |           ostrych grotów i coś wyższego, szerszego nad własny interes osłaniała
12256   1, II |                jak księżniczka i zła jak szerszeń.~- Zauważyłem to właśnie
12257   1, I  |              koniec! - powtórzyła i wnet szerszymi jeszcze jak wprzódy krokami
12258   1, VI |                 wieków. Składał się on z sześciokątnego, grubego u podstaw a zwężającego
12259   2, III|             dźwięcznym, nieposkromionym, szesnastoletnim chichotem śmiała się Antolka.~-
12260   2, III|                 i ja nie pozwolimy jej w szesnastu latach za mąż wychodzić.
12261   1, III|                  łóżka przenosząc się na szezlong i z szezlonga na łóżko,
12262   1, I  |                 powozu; wolał więc swoje szkapiny do domu odprawić, a sam
12263   2, I  |             świat, na którym rosną takie szkaradztwa i takie trucizny! Wolę już
12264   2, II |                  gałąź psianki. Ten liść szkarłatny jest więdniejącą lebiodą,
12265   2, V  |              czerwono pomalowaną zdobiła szkatułka z czeczotkowego drzewa z
12266   3, I  |                 fotografowana, rysowana, szkicowana, malowana, twarz Zygmunta.
12267   1, I  |                 które przecież posiadało szkielet tak rozrosły i silny, że
12268   1, VI |                  chudości tych figur, ze szkieletowej długości ich członków, z
12269   3, III|               szyi szpilka z błyszczącym szkiełkiem u wędrownego przekupnia
12270   2, V  |                 przy glinianym dzbanku i szklance z zielonawego szkła leżał
12271   2, III|                 dnem do góry przewrócona szklanka, a dalej, przy samej ścianie,
12272   1, II |             ujęła jedną ręką kryształową szklankę, drugą proszek zamknięty
12273   2, II |                śmiech, całusy, brząkanie szklanych naczyń. Widocznie w fortecy
12274   1, IV |                   Za otwartymi na oścież szklanymi drzwiami stała wysoka ściana
12275   1, IV |                 małymi dziećmi to jak ze szkłem ostrożności trzeba... ale
12276   3, III|                po szlaku rzeki, wiosłami szkliste tonie roztrącając i krzesząc
12277   3, III|              mąciło; woda je srebrnie od szklistej powierzchni odbijała, echa
12278   3, IV |                 pod długimi wąsami, oczy szklisto wpatrywały się w przestrzeń.
12279   3, II |                  że podłogi błyszczą jak szkło, i to jest bardzo ładnie.
12280   2, II |               Szkoda, tak, nieodżałowana szko-da. Ale inaczej być nie może...
12281   1, IV |                 robić wolę niż do takich szkód dopuszczać! Od garnituru
12282   3, II |               szczęśliwe powodzenie robi szkodliwe ubezpieczenie. Może Pan
12283   1, V  |             człowieka przez pole idącego szkodliwy wiatr obejmie i rumatyzmu
12284   3, II |               ale do najwyższego stopnia szkodliwym...~- Boże! Boże! Boże!~-
12285   3, III|               głupi jesteśmy, to znów od szkodników i złodziejów on nas wyzywał.
12286   3, II |              zmniejszają się przy każdej szkodzie uczynionej przez nieoświeconą
12287   2, I  |          przeszłorocznej podartej bluzce szkolnej co sił uciekając i w ucieczce
12288   1, IV |                  starszy od niego kolega szkolny, student tak jak i on, syn
12289   1, III|               żyli przodkowie? Nie byliż szlachcicami, obywatelskimi synami? nie
12290   1, II |                ale jeden z tych starych, szlacheckich dworów, w których niegdyś
12291   1, III|            kiedyś pergaminy i przywileje szlacheckie, ale przez zbieg okoliczności
12292   3, IV |                  wymyśliliście wszystkie szlachetne uniesienia i wzniosłe idee,
12293   1, IV |               wyrastał, usubtelniał się, szlachetniał. Niewielka i pękata postać
12294   3, II |                  wiara jej w geniusz i w szlachetność syna... Wydało się jej nawet,
12295   2, V  |                  bo dobry jest, rozumny, szlachetny i tyle tylko jego winy,
12296   3, V  |                 Justynki! Jakże pięknym, szlachetnym, wzniosłym jest postąpienie
12297   1, V  |   Bohatyrowiczami ma, przeze mnie ma. Ja szlachtę do niego namówił, ja adwokata
12298   1, III|               tych tam... różnych swoich szlafroczków obejść się nie możesz, a
12299   3, II |                 zdrowa, w ładnym, letnim szlafroczku, przyszła dziś do stołu;
12300   3, V  |            gabinetu ukazał się Orzelski. Szlafrok na sobie miał, w pasie sznurem
12301   2, III|           czerwone blaski słońca długimi szlakami kładły się na puszystym
12302   3, III|              szlochania, całusy, a wśród szlochań i całusów zaczynane, urywane,
12303   3, III|              słychać nie było, jak tylko szlochania, całusy, a wśród szlochań
12304   1, I  |                   Piechotą, proszę pani, szłyśmy... a on nas napędził, tośmy
12305   2, V  |         Tymczasem Antolka i Elżusia stół szmatą płótna starły i w przeciągu
12306   2, III|                wcześnie zaoranych małych szmatach pola. Zresztą, wszędzie,
12307   1, I  |                 ręku pęk roślin, a druga szmatę białego płó1.na; z bliska
12308   1, VI |             powszechnej chleb dobywając. Szmaty ziemi, by Chrystusowe szaty,
12309   2, III|                 W tym szeleście i w tych szmerach postacie żniwiarek, różnobarwne,
12310   3, I  |            płynęły do tego pokoju potoki szmerów i woni, dłuższe niż kiedy
12311   1, I  |                  Gromadami na drogach, a sznurami na miedzach szły wiejskie
12312   1, IV |                 ruchem palców igrając ze sznurkiem od binokli, z drgającym,
12313   3, II |               proszę!~Fabianowa zaś usta sznurując dygała i w wyciągającą się
12314   3, III|            czasem. Potem zleciał tu duch Szopena. Skąd, jakimi drogi, na
12315   2, I  |                 Konie były w angielskich szorach, na koźle siedział brodaty
12316   3, III|                 pomimo załzawionych oczu szorstka kępa wąsów poruszyła mu
12317   1, VI |                   usta swe przyłożyła do szorstkiego rękawa jego kapoty. ~- Dziękuję! -
12318   2, III|                  jaśniała twarz Fabiana, szorstkim wąsem zjeżona i parą małych,
12319   1, VI |                   piątemu pszczelarkę, a szósty handlując rybami, do których
12320   3, I  |             płonące. Kiedy w dwudziestym szóstym roku swego życia rozstawała
12321   2, V  |                taka była! Może komu taka szparkość i języczność upodobać się
12322   2, V  |                  na pannę spojrzał: nie! Szpetna ona nie była ani głupia
12323   3, I  |            kształtami i rysami są zawsze szpetni, a siermięgi ich czy kożuchy
12324   3, I  |              jest szpetnością, a wszelka szpetność budziła w nim obrzydzenie.
12325   3, I  |                  w rozpacz. Otyłość jest szpetnością, a wszelka szpetność budziła
12326   3, I  |             zawsze fizyczną albo moralną szpetotą. Od tego wychowawczego planu,
12327   1, IV |         źrenicach.~- Cóż? Strach mnie do szpiku kości przejął... lecą! to...
12328   3, III|                 złoto i srebro udających szpilek, kolczyków, bransolet. Szła
12329   3, III|           pierścionek na palcu, a u szyi szpilka z błyszczącym szkiełkiem
12330   2, V  |                 wstążkami i błyszczącymi szpilkami upstrzona. Błyszcząca, bardzo
12331   2, III|                  Justyny czerwieniła się szrama od draśnięcia sierpu pochodząca.
12332   3, II |      stwardniałymi trochę dłońmi i kilku szramami od ostrza sierpa pochodzącymi.~-
12333   2, III|               bór odwieczny i brylantami szronów okryte ściany parowu dźwiękami
12334   2, IV |             kładnąc po drzewach śniegi i szrony zmieniają je w marmurowe
12335   1, II |              starych, kiedyś kosztownych sztachet topole, kasztany i lipy
12336   1, II |               zabudowań wznosiła się nad sztachetami gęsta zieloność starego
12337   1, II |             naprawianiem, oczyszczaniem. Sztachety psuły się tu po wielekroć,
12338   3, I  |                cichutko, zbliżyła się do sztalug i odchylając zawieszone
12339   3, I  |           znajdowało się rzeczy różnych: sztalugi z rozpiętym i białą firanką
12340   2, IV |                czołach nieśli zwycięskie sztandary; po cmentarzach płonęły
12341   1, V  |                papierówki... kalwinki... sztetyny ... a tam ten gaik cały
12342   3, IV |         okiennica była zamkniętą i gruba sztora zapuszczoną; do zamkniętego
12343   3, IV |             zamknąć okiennice i zapuścić sztorę!~Po dwóch minutach okiennica
12344   3, II |                bulwarach, gry w ruletę i sztosa, głośne przygody z najgłośniejszymi
12345   1, V  |              rublów, co ze mnie na różne sztrafy wycisnął... Nie zlęknę się
12346   3, II |          wybuchliwą otwartość znał, więc sztuczną skrytość coraz więcej raniącym
12347   1, IV |                 niej coraz trudniejszym; sztuczne podniecenie, które z rana
12348   3, I  |               raz jeszcze w ich umysłach sztucznemu wydęciu i powiększeniu uległy.
12349   3, I  |                opowiadające. To i drugie sztucznie wydęło rozgłos imieniu młodego
12350   3, I  |                 on sam, ani jego matka o sztuczności tej nie wiedzieli nic, a
12351   3, I  |          estetyczne ubranie i zna się na sztukach pięknych. O innej słyszał
12352   2, I  |                  układzie ust... Tylko...szturmem jej wziąść nie można...
12353   1, IV |                   którzy w czasie obiadu szturmowali ją przelotnymi, ale znaczącymi
12354   3, I  |                  i skruchy, a dusza niby sztyletem niewysłowioną tęsknotą przebita
12355   2, V  |                leżała Marta. W półcieniu sztywne jej ciało podobnym było
12356   2, III|              wyglądająca żona Fabiana, w sztywnej chustce osłaniającej głowę
12357   2, II |                  coraz bledszą, rysy jej sztywniały, oczy gasły, kilka razy
12358   3, II |           stawała się coraz zimniejszą i sztywniejszą. Na koniec cicho, ale stanowczo
12359   3, V  |            chwilę żurnalową poprawność i sztywność utracił. Justyna odejść
12360   1, V  |                  wyrastał z trawy szereg sztywnych malw, nieco na prawo pszczoły
12361   2, II |            mierzonymi kroki, ale nad ich sztywnymi postaciami, rogi gorsetów
12362   3, II |               dzieciom odejmuje, a pełną szufladę w komodzie ma asygnatek...~
12363   3, III|              tego za dudka,~Kto posażnej szuka!~Ale krakowiak już się kończył
12364   2, V  |                pocieszenia sobie jakiego szukaj, ażeby woli boskiej nie
12365   3, III|                spuszczając ku ziemi żeru szukające swe dzioby. U skraju ściernisk,
12366   3, III|                 i ludzkiej przyjaźni też szukający...~- Bóg mię ubij na ciele
12367   1, IV |               swój kapelusz... kapelusza szukam - ze zmieszaniem i drżącymi
12368   1, VI |              przyczyny wędrują, mówili: "Szukamy puszczy!" Widać było ze
12369   1, III|                 go przygryzał. Po długim szukaniu i kilkakrotnym wołaniu usłyszał
12370   2, III|                 najemnice wziął, żną, aż szumi, i basta!~- Hej! z drogi! -
12371   3, I  |                  wąską, bystrą, wiecznie szumiącą rzeczką zawieszone. Niemna
12372   2, III|                ludzkich, na cały ten łan szumiący upadającymi kłosami rozległ
12373   2, IV |                milczące, poważnym, lekko szumiącym lotem popłynęły dalej, dalej,
12374   2, IV |              rozeszły się szepty ludzkie szumienie wiatru naśladujące. W tej
12375   2, IV |                   W tej cichości i w tym szumieniu posłyszeli my jednakże na
12376   1, II |                przepłynęła, to cicha, to szumna, lecz nieubłaganie unosząca
12377   3, III|                twarzy tancerki schyloną, szumnie i dumnie dokoła toku taneczny
12378   2, IV |                   tryumfalnych, wesołych szumów, których najlżejsze echo
12379   2, II |                 nader uprzejmie dodał: - Szwagierek przynajmniej na ciężkie
12380   3, II |                 o Renie, Dunaju, Alpach, szwajcarskich jeziorach, Adriatyckim Morzu...
12381   3, I  |              monetek wpółzatartym herbem Szwecji opatrzonych, a Darzecki
12382   1, III|            pobliżu Niemna rozsiane okopy szwedzkie! Najognistszym z braci Korczyńskich
12383   2, II |                pałasz i kilka monetek ze szwedzkimi napisami.~- Zadziwiająco
12384   3, II |                 okien o małych i mętnych szybach, na widok wchodzącego do
12385   1, II |                dachem gontowym i jasnymi szybami okien nie miał wcale pozoru
12386   1, III|            palców. Ona też odwróciła się szybciej daleko, niżby się tego po
12387   1, II |                  Marty, śmiech podlotka, szybką mowę młodzieńca, spazmatyczne
12388   1, IV |                 wargi Różyca sprowadziło szybki, ironiczny uśmiech. Ale
12389   2, IV |          podnosząc widziała jednak kilka szybkich, zmartwionych, troskliwych
12390   1, IV |                wszystkiego, dokładność i szybkość usługi. Zapewne już i na
12391   3, I  |                  pojechał! - zawołała.~Z szybkością strzały przebiegła parę
12392   3, III|                nogę kulejący, kobieta do szybszego chodu napędzała go wielką
12393   2, V  |               były jak w głowę wstawione szyby. Jedną rękę miał opuszczoną,
12394   3, II |                 otwartego okna stojącej, szyciem zajęta, przyjazny wzrok
12395   2, II |                wielką, gderliwą i często szyderską kobietą, która ich tu całowała,
12396   3, I  |                  kobiecy, trochę ostry i szyderski, przemówił:~- Czy słyszałeś
12397   1, II |               tak, że aż łzy nabiegły do szyderskich, ognistych jej oczu. Teresa,
12398   3, IV |                 ze swoim mężem, głośno i szydersko dowodziła, że wszystkie
12399   2, V  |            piękności szkodzi? - z trochą szyderstwa sprzeciwiał się Jan.~Stary
12400   2, V  |         folwarkiem, ogrodem zarządzałam, szyjąc przy tym odzienie dla siebie
12401   3, III|           barwami świata iskrzyły się na szyjach fantazyjnie związane chustki
12402   2, V  |             które na sobie miały, kto je szył, czy w święta je tylko noszą
12403   3, I  |                pozostających od czytania szyła odzież dla rodzin ubogich,
12404   2, III|                  wełny wytkane spódnice. Szyły też nowe kaftany i bardzo
12405   2, V  |           sąsiada nawiedzić". "Może pana Szymona?" zapytuję, bo już wiem,
12406   2, II |                  syrka dała z kminkiem i szyneczki.., bo bifsztyk u nas robią
12407   1, I  |            młodych paproci, młodziutkimi szyszkami okryte gałązki sośniny.
12408   2, IV |              przyśpieszył.~Suche, czarne szyszki pod stopami ich zatrzeszczały,
12409   3, IV |           wybuchnął Benedykt. - Oni, jak tabaka w rogu ciemni, wierzą każdemu
12410   3, I  |                  włosach jej powiódł i z tabureta biorąc kapelusz wymówił:~-
12411   2, III|                 przeczytał Witold.~- Pan Tadeusz... Niech pan spojrzy na
12412   1, VI |                Niemen teraz stał żółtawą taflą i jasne smugi rozciągnięte
12413   3, II |          pokrewieństwem. Zresztą sam nie taił tego, że się nim szczycił.
12414   3, V  |                bardzo źle ze mną bywało, taiłam się z tym jak grzechem śmiertelnym... "
12415   1, V  |               zawstydzenia, wybuchała mu tajemna, lecz nie dająca utaić się
12416   3, III|                 głośne współubolewania i tajemne śmiechy Ale on na zostawiane
12417   3, IV |               się w nim rzeczy posępne i tajemnicze. Czy przejmujące go z kolei
12418   1, V  |               bławatków usiane. Było coś tajemniczego i pociągającego w tej ścieżce
12419   2, V  |                 rzeźby i zarazem widmową tajemniczością odrzynały się od ciemnego
12420   3, II |              złoty kobierzec, a mnóstwem tajemniczych i ruchliwych świateł napełniało
12421   3, V  |                  z tryumfującą postawą i tajemniczym wyrazem twarzy przez salon
12422   2, II |                nie odpowiadał nic, tylko tajemniczymi gestami ręki i głowy przyzywał
12423   3, II |             majątkowy kłopot, a na serce tajemny i niespodziewany smutek.
12424   2, II |              smutnego życia. W głębokich tajnikach swej myśli była też przekonaną,
12425   3, IV |                  senatora, a tymczasem i tajny sowietnik wstydu tobie nie
12426   3, III|           błękitne oczy utkwione w nią z tajoną, nieśmiałą tkliwością. Przypomniały
12427   1, VI |                  najpierwej chatę, czyli takąż numę bez pieca i komina,
12428   1, III|                 gorącego jego oddechu.~- Takem się zmęczył, moja Emilciu -
12429   2, III|                ku zbożu pannę, w sukni z takiegoż perkalu, jak ten, z którego
12430   3, I  |                  syna opowiedzieć mogło. Takież samo zamiłowanie w zgromadzaniu
12431   3, III|                 wąsów naprzód wysuwając. Takiż sam frasunek, pomimo zresztą
12432   1, VI |            wygaśnięcia swego używać má i takowe wykonywać. Nobilituję was
12433   3, II |                 pieszczotami, rozumkiem, taktem swawolnego ptaszka w gniazdku
12434   2, I  |              patrzała na mnie. Zmieniłem taktykę i zacząłem z tonu obiektywnego...
12435   1, V  |                 synem swoim, znalazła ją tal: malutką i położeniem w
12436   3, V  |             niepospolitych zdolności ani talentów nie mam i tylko tyle rozsądną
12437   2, I  |             Bronia. Za nią Rózia wniosła talerz pięknych malin i miałki
12438   2, V  |             nabierając sobie na gliniane talerze jajecznicy i kwaśnego mleka.
12439   1, II |               pan Różyc powie! Cukierek! Talia zgrabna, twarzyczka śniada,
12440   3, IV |               Dalibóg, takiej wspaniałej talii i takich oczu cudnych, jak
12441   1, IV |                  wprost do Korczyna... a tamci jeszcze nie wyjechali...
12442   1, V  |              Można wrócić krótszą drogą, tamtędy... między owsem trzeba iść
12443   1, II |             przykład zasmucający... Moje tamtejsze majątki są dla mnie stracone...~-
12444   3, IV |              ściśnięcie się serca oddech tamujące. Po zbladłym czole dłonią
12445   1, III|            rozpęd wzroków i ruchy ramion tamującym, społeczeństwo było wodą
12446   2, V  |                tak się u nich zebranie z tańcami nazywa) w broszce i kolczykach
12447   3, III|                łagodnie muskało te głowy tańcem i śpiewem rozgrzane. Pod
12448   3, III|                boki współtancerzy uwagą, tancerkami jak piórkami wywijając,
12449   3, III|                 je nasyci!~Po czym zaraz tancerkę swoją jak piórko dokoła
12450   3, III|                 ładnie tańczy. Istotnie, tancerz był z niego ochotny i zgrabny,
12451   3, III|                   Więc lekko na ramieniu tancerza zwieszona, z półuśmiechem
12452   3, III|                zgrabniejszą, ale miała w tańcu większą od tamtych powagę
12453   2, V  |                  a złotnymi bransoletami tańcząc dzwoniła, cygańskim koniem
12454   2, IV |               drzew, które u góry rosły, tańczące z radości wróble, szczygły
12455   3, III|                  Kiedy niekiedy tylko na tańczący tłum spoglądał kogoś w nim
12456   3, III|                  i to na latarnie, to na tańczących patrząc, białe zęby w nieustającym
12457   3, III|                 ja markotny jestem i nie tańczę? Przed panią jedną to wypowiem,
12458   3, III|                polkę zamienił kontredans tańczony skocznym i przyśpieszonym
12459   3, III|             szumnie i dumnie dokoła toku taneczny korowód prowadził.~- Owszem!
12460   1, III|                 blasku oczami. Wieczorów tanecznych nikt nie wydawał wtedy,
12461   1, II |              musiała, zastąpiła zupełnie tania i pospolita. Obicia na ścianach,
12462   1, IV |                podstarzałych materiach i tanich błyskotkach; mężczyźni ogorzali,
12463   3, II |              smakosza sącząc z kieliszka tanie francuskie wino, które na
12464   3, III|                cały przy tobie staniał i tanieje,~Serce me za tobą pójdzie
12465   3, III|             niemocen jesteś! - wołali. - Tanio tobie przychodzi teraz groźno
12466   2, V  |                  morderowego koloru, ale tańszą...~O strojach mówić zaczęły.
12467   2, I  |                  tysiące rocznej pensji, tantiema od zwiększających się dochodów
12468   2, III|          pobielanymi ścianami. Drewniany tapczan z siennikiem, poduszką i
12469   1, VI |                  mnóstwo obrzydłych żab, tarakanów, wężów i jaszczurek. I rzeka
12470   3, III|      przyjacielem i bratem...~- Z dobrym targ dobry! - huknął ktoś spod
12471   3, II |             ciało zwycięsko opierało się targającej nim rozpacznej burzy. Przed
12472   2, IV |                  je wiosłem woda rwała i targała; pobladła więcej jeszcze
12473   2, IV |                nawet go za ręce i odzież targali, on nic. Raptem na mnie
12474   2, I  |                dziedzińcu i aż w kuchni. Targowała się z kupcami, którzy jej
12475   3, III|                  po czemu u nas czupryny targują!~Wojnę miłującym Obuchowiczom
12476   2, I  |                  związywanie u trzewików tasiemek, które były przyczyną upadku. ~-
12477   2, V  |                widać było koszulę u szyi tasiemką związaną, wysoki próg przestąpił.
12478   2, I  |             Bronia, ze swymi utrapionymi tasiemkami od trzewików, które ciągnęły
12479   2, IV |              rękami za głowę złapał się, tasiemkę od dzwonka tak mocno targnął,
12480   1, I  |                  ozdobie zapewne zieloną taśmą oszytej. Niedbale w ogorzałych
12481   3, I  |               jej ani słyszeć. Pociągnął taśmę dzwonka i lokajowi, który
12482   3, I  |               przychodził mu na myśl ani Tasso wielką pieśń swoją snujący
12483   1, III|               zatupało.~- Tateczku, żeby tateczko wiedział, jak to dobrze
12484   3, V  |                  tobie weźmie i pięknych tatuażów pożałujesz... Zdecydowałaś
12485   3, II |            trzyma, a drugi w biurze...~- Taż baba, też koła! - mruknął
12486   1, VI |             gałęzie. Zaduch, brud, nędza tchnęły z otwartej sionki, w której
12487   3, IV |                  do grobu, do ostatniego tchnienia wdzięcznym ci będę, żeś
12488   3, II |              tylko ja oczy zamknę... Jak tchórz uciekniesz z szeregów zwyciężonych...
12489   1, III|             bogatym nie był... Nie będąc tchórzem i nie mając szczególnych
12490   2, V  |          osobliwego, romansowego, jak na teatrze odegranego nie było. Była
12491   3, I  |                 pomimo niejakich usterek technicznych, czuć było pracowicie wybijającą
12492   1, VI |                  się w nich przeglądało, tęczami nalane. Jak oni to wszystko
12493   1, V  |          rozbłysły i w twarzy Jana jak w tęczy utkwiły. Kiwnęła ku niemu
12494   2, III|            mógłby jej pozazdrościć, parą tęgich koni kierując, starała się
12495   2, I  |                  robić? - rzekł -- kiedy tego- żadną już miarą nie chcesz...
12496   1, II |             rubaszną.~- Ale co się tyczy tegorocznych urodzajów - rozpoczął znowu
12497   3, I  |                 i nieznanej zabłąkanego.~Teka, którą niósł pod ramieniem,
12498   3, I  |                  ramieniem trzymał sporą tekę rysunkową, u drugiego zwieszała
12499   2, II |                  poświęcenia...~Długo na temat ten fantazjując nie zauważyła
12500   1, IV |                bo mu brakuje natchnień i tematów więc pewno oboje wkrótce
12501   3, II |           których młody człowiek czerpał tematy do opowiadania ojcu o różnych
12502   1, II |                  po cienkich ustach.~- Z temperamentem dziewczyna... - dodał.~Kirło
12503   3, I  |  niecierpliwością przypisywaną ognistemu temperamentowi, z fantastycznością za nieomylną
12504   2, I  |             upewniam cię, ma nawet wiele temperamentu...~- Passons! - powtórzyła
12505   2, II |                 wzrokiem. Dwa wybuchliwe temperamenty, dwie rozdrażnione dusze:
12506   1, IV |                 siedzących obywateli. ~- Temperatura podnosić się zaczyna - szepnął
12507   1, III|              wygodnie. Ja uczciwie żyję (temuż to i w spekulacjach szczęścia
12508   3, V  |               gromadą przyjeżdżam, ale u Teofila dwa dni bawiliśmy wszyscy
12509   3, II |               owe sześćset tysięcy przez Teofilka straconymi zostały. Powtarzał
12510   1, II |                  zaświadczy... Co, panie Teofilu? cukierek? cacko? prawda?~
12511   3, II |                różnice zachodzą pomiędzy teorią a praktyką, rzeczywistością
12512   1, IV |                głowę masz tak napełnioną teoriami, że wygłaszać je potrzebujesz
12513   2, I  |                 ściskała.~- Dziękuję ci, Teosiu - zaczęła - bardzo dobry
12514   3, III|               inszych, wcale inszych niż teraźniejsze czasach, troje jej dzieci
12515   1, V  |                 własne i dla swej marnej teraźniejszości wzgardą zdjęta zlękła się
12516   3, I  |              także żywe zajmowanie się i teraźniejszością. Mnóstwo dzienników i nowych
12517   1, II |                     zaczął znowu - czy w teraźniejszych czasach ci nawet z nas,
12518   1, II |                 Panie Bolesławie! proszę Tereni nie dokuczać! Niech pan
12519   1, I  |              migreny albo globusa...~- A Terenia - podchwyciła panna - biegnie
12520   2, II |                 usłyszał? Niech Emilkę i Terenię leczy, bo one chore, a ja
12521   1, II |                 pocałować? co? No, panno Tereso, tak czy nie? jeżeli pani
12522   1, VI |                 krośna stukały i huczały terlice, przed domami na gałęziach
12523   3, III|                 że już ostatni przyszedł termin, w którym ten wieniec, przed
12524   1, III|               chciała ściśle oznaczyć mi terminy wypłat...~Odpowiedziała,
12525   2, III|              panna śliczna i taka po nim tęskliwa, że mnie, zdaje się, łój
12526   2, V  |                głęboko w sercu zasadzoną tęskliwość i boleść czułem, Gdyby człowiek
12527   2, III|                słup nieruchomy i sennym, teskliwym wzrokiem w stronę Niemna
12528   1, VI |                 to dalej, to skoczne, to tęskne, aż pojedynczy, męski głos
12529   1, VI |                obrócić się, to smętnie i tęskno...~Widać było, że zgarbił
12530   3, I  |                  powiernik jej cierpień, tęsknot, pragnień, obaw i tego błysku
12531   2, V  |                 kobiecy, słaby, łagodny, tęskny - czy możesz sobie przedstawić
12532   3, II |                   a uchem ciekawym, może tęsknym, łowiąc ostatnie szmery
12533   2, II |              sobą podrzucając, z głośnym tętentem stóp przebiegła parę pokojów,
12534   3, I  |           oddalającego się w głębie boru tętentu konia lub znad boru ku niebu
12535   3, IV |                  mózgiem myślą, z sercem tętnią... one są epopeją naszą,
12536   3, III|                  to u nich melancholia i tetryctwo w rodzie? Nieboszczyk jego
12537   3, III|            białego muślinu i z kawałkiem tiulu, który jej od włosów aż
12538   1, III|                lat tylu i z takim trudem tkał byt własny i przyszłość
12539   2, IV |                  ptastwa, z przędziwa, z tkania. Krów mają cztery, owiec
12540   2, V  |           wyniosła z niej tak wielki pęk tkanin, że aż uginała się pod jego
12541   2, V  |               kraciastą, domowego wyrobu tkaniną obita; naprzeciw znajdowało