Tom, Rozdzial

12542   3, I  |                  ruchem przebaczenia czy tkliwej opieki nad głową jej dłoń
12543   1, IV |           zarysowały uśmiech niewymownej tkliwości i słodyczy. Był to jednak
12544   2, III|                  dokoła złotym lasem nie tkniętego jeszcze zboża; owady ćwierkały,
12545   2, IV |               ludzką, drugą połową ciała tkwiąc w swym rodzinnym żywiole.
12546   1, I  |         przepasanej jak purpurową wstęgą tkwiącą w niej warstwą czerwonego
12547   1, VI |               płaskie popiersie Marii, z tkwiącymi w nim siedmiu pozłacanymi
12548   3, IV |                choćby w pokładzie złota, tkwić z nieruchomością grzybów,
12549   2, IV |                 i spływały coraz gęściej tłoczące się i plączące z sobą stare
12550   2, IV |               pognębienie, jak olbrzymia tłocznia, szczyty nawet kruszy i
12551   1, IV |              gałęzie zdawały się tłumnie tłoczyć i następować na siebie.
12552   3, III|                 śmiejący się Julek, śród tłoku innej młodzieży męskiej
12553   3, III|                Nie zawsze umierać, kiedy tłuką falą! i my, chwała Bogu,
12554   2, II |                stóp złożoną pokornie jej tłumaczącego zagadkę swego życia i ich
12555   3, III|                  wszystko na dobre sobie tłumaczyć umyślił. A Domuntowie po
12556   3, II |               Justyna.~- Śmiecie u nas - tłumaczyła się - zwyczajnie, jak na
12557   1, II |             czasu, zręcznie i grzecznie, tłumił nerwowe poziewanie.~Z dala
12558   3, II |                  ciężką postać, daremnie tłumiła oddech i dławiła się powstrzymywanym
12559   2, V  |            obraza, i łkania z całej siły tłumione odzywały się w jej głosie.
12560   1, V  |         błyskawice gniewu i z całej siły tłumionej groźby, że stary zmieszał
12561   3, II |                że w jej głosie dosłyszał tłumiony śmiech, ale twarz miała
12562   3, I  |               różowej sukni z nadaremnie tłumionym płaczem do pani Andrzejowej
12563   3, III|                 się w gwary, w hałasy, w tłumliwe gadania; zamknął się był
12564   2, V  |         Ruchliwości wszelakiej, hałasów, tłumliwych gadań ubiegam, bo śród nich
12565   1, VI |             wyobraźnię przywodząc jakieś tłumne, spójne, gromadne życie.
12566   1, V  |                kroplą goryczy w sercu? W tłumnym nieładzie odłamy przeszłości
12567   1, VI |                 rozrost dawało roślinnym tłumom wyściełającym te wysokie
12568   1, IV |                  na ramieniu sąsiada zza tłumu-osób z krzeseł powstających dojrzeć
12569   3, I  |              składają szare i bezimienne tłumy, być nie mógł. Bez zdziwienia
12570   3, II |                 tak serdecznie, że aż mu tłuste policzki trzęsły się i łzy
12571   1, V  |               dala już, wśród okrągłej i tłustej jej twarzy śmiały się do
12572   1, I  |            ciągnęła para koników małych, tłustych, z których jeden był kasztanowaty
12573   3, II |                  przemienia się w żółć i tłuszcz!...~Przy ostatnich światłach
12574   1, II |             globus.~Teresa poskoczyła ku toalecie i w mgnieniu oka podała
12575   1, III|              meble błękitne, tam pąsowe, toaletę przyozdobiła puchem muślinów
12576   1, II |           zaleciały go zmieszane zapachy toaletowego octu, ryżowego pudru i rezedowej
12577   1, II |            Tereniu, podaj mi proszę cię, toaletowy ocet...~Kirło, cały nad
12578   2, III|       poniedziałek bez gorsetu przyszła, tobyśmy może i cały dzień razem
12579   2, III|              drogi i bez szelestu prawie tocząc się po ściernisku, stawały
12580   3, II |           poważny udział brał w rozmowie toczącej się dokoła zydla, a do Antolki
12581   2, V  |                wzdęte fale i białe piany toczący, z wlokącymi się w deszczowej
12582   1, IV |                  nie doświadczała, ale w toczących się rozmowach o zagranicy
12583   2, IV |             szczytów nagle milknąc przed toczącym się w głębiach boru szumem
12584   1, I  |            lekkim skrzypieniem połączone toczenie się kół prostego woza. Kurzawa
12585   1, V  |           zachwycenie. To i owo z rozmów toczonych dokoła niej zapamiętała,
12586   2, III|         rozsypany, którego każde ziarnko toczy się po osobno i po osobno
12587   2, IV |                gwałtownym wiatrem gnana, toczyła fale wzdęte, w regularne
12588   1, IV |                 puisque je suis folle de toi! - tuląc się mu do boku
12589   3, III|                 przyjechali Osipowicze z Tołoczek, po włosach jak krucze pióra
12590   2, I  |               włosów opadającym na wąski tołubek szesnastoletnia dziewczyna
12591   3, IV |       przetworzyła. Zresztą, w domysłach tonąć nie potrzebował. Jak kipiątek
12592   3, IV |             tarczą. Gwiazdy gasły, świat tonął w ciszy i rozwidniał się
12593   3, II |                  teraz na dole tego domu tonęła w łzach i trwodze, i - wiele
12594   2, IV |                miałkiej, suchej, gorącej topieli, a wzrok jej ze zdziwieniem
12595   2, I  |              swobodny i trochę rubaszny, topniał w żalu, który napełnił jej
12596   1, II |             zawsze doskonałe... w ustach topnieją... caca!~Powoli, leniwie
12597   1, VI |                  i srebro przelewających topolach, zza innych ciemne lipy
12598   3, II |              zwrócony stał pod srebrnymi topolami, które na jego strzechę
12599   1, VI |                drugim. On opierał się na toporze w długim kiju oprawionym;
12600   1, IV |          starszych, a nam młodszym drogi torować?... Gniew przejmuje, kiedy
12601   2, IV |               wodnym bezdrożu niezawodne torował drogi, wydawał się jej samą
12602   1, VI |            widoczną trudnością, ale Jan, torując sobie drogę wśród gęstych
12603   2, II |                  zgiń, maro, przepadnij! Toś mię dopiero przestraszyła!
12604   1, I  |            szłyśmy... a on nas napędził, tośmy mu kazały, aby nas zabrał...~-
12605   2, I  |       księżniczek miałem dosyć, zanadto; toujours des perdrix nie było nigdy
12606   2, II |                soi-meme,~C'est se voir a tour dédaigné et trahi...~Tym
12607   3, II |                  mię nudzi... Ca dépasse toute idée, jaki ja mam głód wrażeń...
12608   2, I  |               dowodziła przymiotów swego towaru, zsyłała się na Korczyńskiego
12609   1, IV |                 może z panującego dokoła towarzyskiego gwaru. W dwóch palcach jednej
12610   3, II |                  przyjemności wyborowych towarzystw, piękności wspaniałej natury,
12611   2, V  |               pilnie tę samą robotę co i towarzysze jego spełniając. Delikatny
12612   3, III|           serdecznie obie ręce do nowych towarzyszek wyciągała.~Tymczasem na
12613   1, I  |                  kilkadziesiąt kroków, z towarzyszeniem klekotliwego turkotu kół
12614   1, IV |           opowiadał on w tej chwili dwom towarzyszom swym o paroletnim pobycie
12615   2, III|               nie winna, że mnie Pan Bóg towarzyszów życia odbierał, a takie
12616   3, IV |                bożyszcze... Boże wielki! tożeśmy się ku niemu jak szaleńcy
12617   3, III|              strofą bezbrzeżnej żałości:~Trąba woła: Tra-ta! tra-ta!~Nie
12618   1, VI |             strzelce. A łowczowie złotne trąby wciąż do ust swych przykładali
12619   3, IV |                jak stopniowo szczupleją, tracą siłę i znikają nie używane
12620   3, II |                 i nadziei zwycięstwa nie tracący, mówił, a raczej szeptał
12621   2, I  |                 i dla wcale innych głowy tracicie!~Przestał jeść konfitury,
12622   3, I  |              ogrodu w jesieni liście swe traciły, łąkę, okopy i dwie łączące
12623   3, IV |            latasz jak zwariowany i rozum tracisz? Co z tego będzie? czy z
12624   3, II |           chodzić w masce czując pod nią trąd i plamy... Boże! i ty mi
12625   3, II |                mogą zostawać pod wpływem tradycji, osobistych wspomnień etc.
12626   2, IV |              wstęgę ze sobą splecionych. Trafem zdarzającym się dość często
12627   2, V  |               polu wędrował, nigdzie nie trafił, bułkę, co ją pewno w kieszeni
12628   2, I  |           znajdowali się jej synowie. Tu trafiła na gwarną scenę. Swawolny
12629   2, I  |            śmiejąc się zawołała - bardzo trafne nazwanie dla siebie wymyśliłeś!
12630   1, IV |                wszystko, cokolwiek przez trafy losu wydartym nie zostało,
12631   2, I  |          przybrała wyraz bolesny, prawie tragiczny.~- Proszę - dokończył ciszej -
12632   2, II |                  voir a tour dédaigné et trahi...~Tym razem wiersze te
12633   3, III|                folwarku i papierosami ją traktując; inne wypowiadały zdziwienie,
12634   1, III|                po prostu, jak wroga mnie traktujesz... Nie pierwszy już raz
12635   3, III|                perswadował:~- Cóż robić? Trapić się nie należy, bo żeby
12636   3, III|             należy, bo żeby i największe trapienie się, nic nie pomoże. Pan
12637   3, III|                  wszelkimi niedostatkami trapionych, stawać mu się mogły krzywdy
12638   3, III|              kwitnących ziół, skoszonych traw, świeża zżętej słomy i z
12639   2, III|                  garść zboża zeżnie albo trawinę spasie, i materia do zwady,
12640   2, III|               wszelki kłosek, na wszelką trawinkę cudzą przymiera z chciwości.~-
12641   1, II |              zbiegu dwu dróg okalających trawnik i rosnące śród niego potężne
12642   3, I  |             Klotylda zaś biegła wciąż po trawnikach i ścieżkach parku do bladoróżowej
12643   1, III|                  kobierców i aksamitnych trawników. Sam posiadał znawstwo roślin,
12644   1, II |          korczyńskim dworze na rozległym trawniku dziedzińca rosły wysokie
12645   3, I  |               boru ku niebu wzlatujących trelów słowika. Łzy wielkie i rzadkie
12646   3, I  |                 kobiety, w samej niejako treści własnego jej życia. Ile
12647   2, I  |          nadejścia gospodarzy, którzy po trochu byli jej wspólnikami, bo
12648   1, IV |             odparł ojciec Justyny.~- Bóg trójcę lubi! - zawołał częstujący
12649   3, I  |                wpadała, i tam, w wielkim trójkącie utworzonym przez jedno szerokie
12650   2, II |             delikatna łodyżka z mnóstwem trójkątnych i w przedziwne fugi wyrzniętych
12651   1, VI |                 pościelą, którą tworzyły trójzębne łotocie i okrągły podbiał,
12652   1, VI |                  podonczas i tylko co na tron swój wstąpił. Koń był pod
12653   1, V  |            powiem, że nie trzeba nadmiar troskać się i smęcić. Są na świecie
12654   3, II |                  filuterność, skołatanie troskami i trudami ubogiego życia,
12655   2, II |            ostrożnie, z pieczołowitością troskliwej piastunki, skrzypce swe
12656   2, IV |                  szybkich, zmartwionych, troskliwych spojrzeń, jakie na nią rzucił,
12657   2, V  |                   Wszystkich ich pani po troszku na weselu Elżusi zobaczy -
12658   3, II |             włosy, a drugą za gardło i - trrraf! karki bym im skręcał!~Justyna
12659   1, I  |              wcale, a ciągnące go dobrym truchtem koniki stąpały bez najlżejszego
12660   1, II |               napełnione wonią olejków i trucizn. W rogu tego pokoju na pąsowym
12661   3, II |         światłami, cieniami, słodyczami, truciznami etc., etc. od dziecinnych
12662   1, IV |              przyjmować w siebie zaczęło truciznę życia, więc gniew i pogarda
12663   2, I  |            ławach szkolnych we wczesnych trudach pamięci i myśli wybujał
12664   3, II |       filuterność, skołatanie troskami i trudami ubogiego życia, a w facecjach,
12665   2, I  |             chwilę myślała.~- Cóż to tak trudnego do odgadnięcia! Gdybyś był
12666   2, V  |                 siebie ma zwrócone, to i trudniej jej takich wypraw dokonywać
12667   1, III|            umysłowa robota była mu coraz trudniejszą. Machał więc tylko ręką,
12668   1, VI |                  troszkę osad, w których trudnili się sobie różną przemyślnością.
12669   3, III|               się jeszcze nad wszelakimi trudnościami ogólnego ich położenia.
12670   3, II |              walk, cierpień i spełniania trudnych...~Prędko z krzesła wstając
12671   2, IV |                 niosły ku jakimś żywym i trudnym poruszeniom ciała i ducha.
12672   3, III|              kwiatów malwy, przekwitłe i trującymi makówkami zwieńczone psianki
12673   3, I  |          gospodarstwie. Przewidywanie to truje go po prostu, odbiera mu
12674   3, III|                  że pięknie. A to czysta trumna, galonami przyozdobiona!~
12675   1, IV |                  połowy jeszcze zielonym trunkiem napełniony, drobnym krokiem,
12676   1, IV |              jego silnie zarumieniona od trunków takie wyrażała zadowolenie,
12677   3, II |              czuje zapach trupa i że ten trup znajduje się w niej samej,
12678   3, II |               jej nawet, że czuje zapach trupa i że ten trup znajduje się
12679   3, I  |             powszednich, wydawał się jej trupem.~Wzrok podniosła na jedną
12680   1, VI |            ściśle do krzyża przylegające trupie głowy i różne narzędzia
12681   3, II |                 świeci? czy tu królestwo trupów? że żadnego błysku piękna
12682   2, V  |                  spuszczonymi oczami jak truśka mruknęła: "Morfina!" I niczego
12683   1, IV |                Zanoszą teraz apelację... trwa to już dwa lata i co mię
12684   1, V  |                 świeżej,. szczerej, lata trwającej i obustronnie uczuwanej.
12685   1, V  |               opowiadał, i nawet z wielu trwających jeszcze cech jego powierzchowności
12686   3, I  |                od dość już dawna zresztą trwającym jego usposobieniem. Wszystkie
12687   1, VI |            Jednakowoż po większej części trwaliśmy przy swoich gnieździech
12688   2, V  |                   aby w tym zwątpieniu o trwałości i wartości rzeczy ziemskich
12689   3, I  |                  kto wie, czy miłość jej trwałością i siłą swoją nie okupiła
12690   3, I  |      przemijających rozkoszy, choćby dla trwalszych i wyższych, lecz zawsze
12691   2, II |               poruszona wydaje się żywą, trwożliwą istotą. A to lenek kukawki,
12692   2, V  |           najlżejszego odgłosu, który by trwożliwe stworzenia wodne spłoszyć
12693   1, IV |               nich znajdować się należy, trwożyła się ciągle, aby czegoś niewłaściwego
12694   3, I  |               ulubionych zajęciach i tym trybie życia, który od razu, i,
12695   2, I  |           głębokie, niewymowne szczęście tryska z jej twarzy, gdy spostrzeże
12696   1, IV |                zdawały się sypać iskry i tryskać płomienie. Z żywością i
12697   1, V  |                rozmiarami ciała i twarzą tryskającą świeżością i zdrowiem. Kasztanowate
12698   1, II |                 która z wielkim pluskiem tryskała w perlistych kaskadach.
12699   1, II |              usta zbladły i z oczu znowu trysnęły płomienie. Powoli jednak
12700   2, V  |                 wschód dnia zwiastujące, tryumfalne krzyki, Justyna w coraz
12701   2, IV |                 się po świecie hucznych, tryumfalnych, wesołych szumów, których
12702   3, I  |           malarski. Ile w tym odkryciu z tryumfem matce oznajmionym było prawdy,
12703   3, V  |                  uśmiechem cieszył się i tryumfował. Na twarzy Justyny najlżejsze
12704   3, V  |               wydętym przodem koszuli, z tryumfującą postawą i tajemniczym wyrazem
12705   3, V  |         kapeluszem w ręku, uśmiechnięty, tryumfujący, zza niego zaś, z miodową
12706   3, I  |                  zjawisk życia grubych i trywialnych. Nikt lepiej i łatwiej od
12707   2, III|              Wysmukła Antolka jak wiotka trzcina odgięła się znad ziemi i
12708   2, IV |               ono sposób, mknęło drugie, trzecie, czwarte; rybacy to uciekali
12709   2, III|            ożenił się już, w oczy kłuła; trzeciej o weselu zaraz po żniwach
12710   1, VI |             wybrał pomiędzy sokolnikami, trzeciemu przeznaczenie dało bojarkę,
12711   1, IV |                  cień ironii i wszystkim trzem razem błyskawiczny uśmiech
12712   1, III|                  zdań lub imion własnych trzemá nic nie znaczącymi wyrazami: "
12713   2, III|               rękami machając i językiem trzepiąc:~- Dobrze, panieneczko!
12714   2, IV |                targnął wodę i mała rybka trzepocząca się u jej końca srebrną
12715   2, IV |                 z połamanymi skrzydłami, trzepotały słabo, ciężko, zakreślając
12716   3, III|              głową z wysokim grzebieniem trzęsąc szepnęła stara panna.~-
12717   3, II |          przybyły Zygmunt. Z parokonnej, trzęsącej, na żółto pomalowanej bryczki
12718   3, III|                pan długo tańczy i dobrze trzęsie, bo ja inaczej nie lubię!~
12719   2, II |                 z rozmachiwaniem ramioni trzęsieniem głowy, nad którą sterczał
12720   2, I  |                ganek otwartych; w kuchni trzeszczał ogień i rozlegały się głosy
12721   3, III|               tak, że aż stawy w palcach trzeszczały. Witold pochylił się nagle
12722   3, II |                  chustkę, w którą pomimo trzeszczenia krzyża ustroić się nie zapomniał.
12723   3, II |                 mu i teraz jeszcze krzyż trzeszczy. Ale cóż robić? Komu pilno,
12724   2, II |                  spotykam istotę zimną i trzeźwą, z pospolitością życia pogodzoną,
12725   3, I  |                  nadania mu hartu ciała, trzeźwiejszego kierunku umysłowego i przyzwyczajeń
12726   2, III|                 meczeniem wchodziły małe trzódki krów i owiec.~Pomiędzy drzewami
12727   2, II |        dziewczyną, a tylko masz bzika...~Trzydziestokilkoletnia dziewczyna porwała się z
12728   1, IV |               zadziwiająco piękna. Matka trzydziestoletniego syna, mogłaby prawie podbijać
12729   1, IV |               kobiety jeszcze młodej, bo trzydziestoparoletniej, z natury wcale ładnej.
12730   3, III|        półtorasta Korczyn w swoim rodzie trzymają. Jeden Bóg naszym ojcem
12731   3, I  |                  i w ścisłych karbach je trzymającą. Energia ta rozniecała w
12732   3, III|                  zatrwożeniu swym ciągle trzymające się razem i po przezroczystej
12733   3, III|             karki prosto, a głowy śmiało trzymający.~Był to lud, ale lud, który
12734   3, IV |             zaklinano: "Ziemia! ziemia!" Trzymałem ziemię...~Trzymał ją i dla
12735   2, I  |                  stale i nieustannie nie trzymało się jej spódnicy, jak ten
12736   1, III|                 jedna okolica szlachecka trzymały Korczyn w oblężeniu formalnym
12737   1, V  |             nasze... i dla tej przyczyny trzymamy się jego zębami i pazurami...~
12738   1, I  |            rozległo się po polu; chustką trzymaną w ręku jeszcze głośniej
12739   3, I  |               pokaż mi tę książkę, którą trzymasz... co to?~- Trzeci tom Musseta -
12740   2, IV |             wzniosła się chmura czyżów i trzynadli, krasnoskrzydła sójka mignęła
12741   2, II |                mogąc już powściągnąć się tubalnym swym głosem wykrzyknął Benedykt
12742   3, II |                  mogę i że tutejsze soki tuczą mi wprawdzie ciało w sposób...
12743   3, I  |        wykwintność przyzwyczajeń i smaku tudzież duma prawie bezwiedna, ale
12744   2, II |             pieszczotliwie przesunęła po tulącej się do jej piersi, rozpalonej,
12745   3, IV |              ówdzie pozostałe jej krople tułały się po żyłach z osobna,
12746   2, III|            brząkasz na fortepianie i nie tułasz się po domu jak Marek po
12747   3, V  |               swój pyszczek do sukni jej tulić a kiściastym ogonem wywijać
12748   3, III|              Sargasa, który u nóg mu się tulił, czasem mrugając, jakby
12749   2, III|            zwierząt. W powodzi zieleni i tumanie pozłoconego pyłu pojedynczo
12750   2, IV |               głębokich piasków i małych tumanów, które tu i ówdzie wzbijały
12751   3, III|              parskaniem koni i z gęstego tumanu kurzawy, który wzbił się
12752   2, I  |                 siostrą strasząc ją niby tupaniem nóg i hukaniem nad samymi
12753   3, II |        dziewczynka z lekkością metalowej turkawki na jednej nodze okręcała
12754   2, III|                 szyję krwią nabiegła i z turkusowych jego oczu sypały się błyskawice.~-
12755   3, III|           obwieszoną, a z tyłu w ogromną turniurę zaopatrzoną. Było to arcydzieło
12756   1, VI |           puszczy chodziły stada żubrów, turów, niedźwiedziów, dzików i
12757   3, I  |             każdy wziąść by go musiał za turystę zwiedzającego ziemię obcą
12758   3, II |          komodzie ma asygnatek...~Jednak tusza i barwa twarzy Starzyńskiego
12759   1, II |         staruszek średniego wzrostu, ale tuszy dobrej i w środku figury
12760   3, II |               niej już żyć nie mogę i że tutejsze soki tuczą mi wprawdzie
12761   1, VI |                  to, czego szukali. Cały tutejszy kraj zalegała podtenczas
12762   3, IV |              nawet taka zaraza panuje... Tuziny was teraz kule w łeb sobie
12763   1, IV |            zaczął: ~- On... on rewien... tużur...~- A ses premiers amours -
12764   3, III|             spojrzał, a potem z kieszeni tużurka skórzaną papierośnicę wydobywszy
12765   3, III|             widok niżeli kobiety. Czarne tużurki mieszały się tutaj z surdutami
12766   3, IV |                 tak i tu czuć było życie twarde, samotne, z miękkich wybredności
12767   3, III|              kolana upadł, lecz z powodu twardego i szerokiego krawata głowy
12768   2, IV |             zbliżania się do lasu piasek twardniał pod ich stopami; szli teraz
12769   3, II |                 dolatywał; nie czuła też twardości ziemi, na której klęczała,
12770   3, II |           zadrgały i poruszyła się kępka twardych wąsów.~- Wesoły nam dziś
12771   3, III|                 krawatem, tak szerokim i twardym, że najlżejszego nią poruszenia
12772   2, IV |               wybiegały krzaki jadłowców twardymi jagodami niby czarną, połyskliwą
12773   2, I  |             zsiadłe zamieniło się już na twaróg, i zastępowała je coraz
12774   2, I  |                   po łokcie obnażonymi i twarogiem poplamionymi rękami, wypadła
12775   1, I  |              Pogody, jaką nadaje ludzkim twarzom szczęście lub rezygnacja,
12776   3, II |                 z tysiącem uśmieszków na twarzyczce ładnej, roztropnej, niedokrwistej.
12777   1, V  |               zobaczył jakąkolwiek ładną twarzyczkę lub zgrabną kibić niewieścią.
12778   1, III|             napisze do Dominika w sensie twierdzącym. ~"Trzeba się tylko o wszystkie
12779   3, I  |                na zawsze; bo myślała, że Twórca nie mógł daremnie dać stworzeniu
12780   3, II |       artystyczne natchnienia i zdolność twórczą odzyska. Żyć i podróżować
12781   3, II |              najbliższych ci na świecie, twórcze zdolności twoje najpotężniej
12782   3, II |                  dla podtrzymania swoich twórczych zdolności, dla uniknięcia
12783   1, IV |               Gęste sploty dzikiego wina tworząc grube kolumny i przezroczyste
12784   1, II |               dlatego zapewne, aby ukryć tworzącą się nad czołem łysinę; twarzą
12785   3, II |                Elżusi?~- Naturalnie.~- A tworzącym dla ciebie parę drużbantem
12786   1, VI |                  łagodnym skłonie, który tworzył małą, nieco spadzistą równinę.
12787   1, V  |              korytarzyka, którego ściany tworzyło żyto wysokie, gęste, jeszcze
12788   3, III|          nadaremnie lękają się i młodymi twymi latami mnie od szczęścia
12789   2, I  |                   że ci kupcy, którzy tu ty-dzień temu zajeżdżali, przybyli
12790   1, V  |               długą, u końca zakrzywioną tyczką w ręku. Jak sarna przez
12791   3, I  |              meteory, miraże, ułudy jego tyczyć się mogą. O niemotę swego
12792   2, V  |                 o nic; co się ich samych tyczyło. Wiecznie zajęty, zafrasowany,
12793   3, I  |                 nich wyniknęło? Po kilku tygodniach Zygmunt pomiędzy rupieciami
12794   2, V  |            Boskiej Zielnej. Fabian przed tygodniem na oględziny domu i gospodarstwa
12795   1, III|                 i na ganku domu wypłacał tygodniową należność robotnikom, naradzał
12796   3, III|                trzy razy śniła się w tym tygodniu. Jadwiga o tym wątpiła,
12797   1, VI |                czasem krańcami ogrodów i tyłami stodół dosięgające przypolnej
12798   3, IV |                 po tym liście przesunął, tylekroć usta mające już gwałtownym
12799   2, V  |                drewnianymi siedzeniami i tylnymi poręczami, z giętkiej może
12800   2, III|               ładnymi kitkami nazywa się tymotka, a ten różowy kwiatek to
12801   1, IV |                 przyjemne zdziwienie nad tyn1, że na koniec spotkać ją
12802   1, IV |              przedstawiali niejako jeden typ, przez pewne warunki urodzenia,
12803   1, IV |                 z obecnych.~- Prawdziwie typowy sen! - zawołał Darzecki
12804   1, III|              przecież nie urodził się na tyrana i ludożercę... Kiedyś mi
12805   1, III|             zgniłych oddechów rozpusty i tyranii, oświetlonej nie słońcem
12806   2, I  |               kawałku ziemi, który około tysiąca rubli dochodu przynosi...
12807   3, II |               wyprostowana, uroczysta, z tysiącem uśmieszków na twarzyczce
12808   1, II |            dziesięcinach ziemi kilkuset, tysiącu... trochę więcej...~Światowemu
12809   1, II |          cieszącego się przyszłymi jego "tysiączkami" popatrzał.~- A ceny? -
12810   1, VI |                na tym pomniku wypisanym, tysiącznym pięćsetnym czterdziestym
12811   2, III|            spojrzy..:~W ten sposób kilka tytułów przeczytał bladym swym palcem
12812   2, I  |               oficjalista, namiestnikiem tytułowany, jedyny jej w gospodarstwie
12813   3, II |                rodu pochodzić. Wprawdzie tytułu żadnego nie ma... ani książę,
12814   2, III|               Przy tym powoli czytał ich tytuły: ~- Psalmy Kochanowskiego...
12815   3, II |                powodzenie robi szkodliwe ubezpieczenie. Może Pan Bóg dlatego nas
12816   2, III|                  słyszeć... Chryste! Czy ubici mogą drugi raz ożyć?~- Nie -
12817   2, III|                    Kiedyż to ja od pracy ubiegałem? a że dziś przy robocie
12818   2, V  |                hałasów, tłumliwych gadań ubiegam, bo śród nich prawie bezprzytomnym
12819   2, V  |                 się i od ostatniej zguby ubiegania. Tak i ja w jednym miejscu
12820   2, III|              desperowałam, ale kiedy rok ubiegł, zdarzył mi się Starzyński
12821   3, III|               śmiechu nie odzyszczesz... ubiegła woda nie wraca... W kwiecie
12822   3, V  |                 nie śpi, szyje może albo ubiera się do zejścia na dół.~-
12823   2, V  |                ze trzy, a smętek zdrowia ubierał i czarne myśli siłę zjadały,
12824   1, IV |                bardzo starannym i długim ubieraniu s: ę przypomniała sobie
12825   1, I  |            chcesz, ze swoich procencików ubierasz siebie i ojca, trzewiki
12826   2, II |               czuje się znacznie lepiej, ubierze się i do buduaru swego wyjdzie.
12827   1, V  |            ubieżał, to i mnie przed tobą ubieżać nie wstyd; ale to sobie
12828   1, V  |                  przed Herodem do Egiptu ubieżał, to i mnie przed tobą ubieżać
12829   2, V  |            niżeli złych i o to już tylko ubijam się przed Bogiem, aby Jankowi
12830   1, IV |                niej chłopców w szkolnych ubiorach. Średniego wzrostu, szczupła,
12831   2, III|              pojutrze przyjdę wcześnie i ubiorę się stosownie, a dziś, tymczasem,
12832   1, IV |               różnic powierzchowności, z ubiorów swych, gwałtownie na pamięć
12833   1, VI |             poznać i z mówienia ich, i z ubioru, że przyszli z Polszczy.
12834   1, II |                źródło swe mieć musiało w ubiorze bardzo niestarannym, bo
12835   2, V  |                 i rozrywając.~- U Boga i ubity, kiedy każe, drugi raz ożyć
12836   1, VI |              kupić, dawał skóry zdarte z ubitych bobrów, niedźwiedzi, lisów,
12837   3, III|                 przed srogim sąsiadem za ubłagalnika mamy!~Witold, zdziwiony
12838   2, II |                  będę milczał i na takie ubliżenia nie narażę się już nigdy.~
12839   3, IV |             grzeczności i obyczajowi nie ubliży. Tylko jeszcze u końca orszaku
12840   2, V  |                  trzeba mnie zawczasu na ubocz schodzić, aby, broń Boże,
12841   3, V  |              może by gdzie na stronie, w ubocznym jakim pokoju... Benedykt
12842   2, V  |             stary słów tych domawiał, na uboczu nieco stojąca dziewczyna
12843   1, III|                 położenia niewzględność. Ubodło go to znać do żywego, bo
12844   3, III|                  piaszczystych Glindzicz ubodzy Maciejewscy i z najbliższych
12845   3, III|                człowieka, który choć był ubogim, pokrewieństw i koneksji
12846   1, IV |              wyglądała bardzo skromnie i ubogo. Spod tej sukni ukazujące
12847   2, IV |           przyjaźni było to, że smętek i ubolenie w niej rozpoznał. Twarz
12848   1, II |               czymś półgłosem, z wyrazem ubolewania naprzód, a potem tak jowialnej
12849   2, II |              długim i pełnym współczucia ubolewaniem nad stanem jej zdrowia,
12850   3, I  |             życia w dobrowolnym, surowym ubóstwie przybierała w niej rozmiary
12851   2, IV |                  rzeki stawały się coraz uboższe i dziksze. Z jednej strony,
12852   3, II |                niższości, który o połowę uboższy jestem przez to, że mój
12853   3, III|                  a najwięcej dla tej, że uboższymi gardził, prawie ich za ludzi
12854   2, I  |                     Trzebaż to wykarmić, ubrać i czegokolwiek nauczyć!~
12855   1, IV |                  uwagę, że jak zazwyczaj ubrała się niewłaściwie i w ubraniu
12856   1, I  |              twarzy i jaskrawymi barwami ubrań. Było im tak ciasno, że
12857   1, IV |              mniej lub więcej wykwintnie ubranych i wesoło rozmawiających,
12858   3, IV |                  czasu, aby Jadwigi rękę ucałować, a do jej braci, obok których
12859   1, III|                  miejsca, którego by nie ucałowały śmiejące się i świeże usta
12860   2, IV |                 że za bogatych w okolicy uchodzą, a to z tej racji, że gospodarstwo
12861   2, I  |                 za skończonego obywatela uchodzić zaczął. Potem, kiedy ożenił
12862   3, III|                  i pisk; łokciem jego, a uchowaj Boże! i nogą może zaczepiony
12863   1, III|             grunt wielu pokoleń wnikają, uchroniły go od zarazków unoszących
12864   2, V  |                 już my domyślili się, że uchrony od zamieci i chłodu szukając
12865   3, IV |                 ma jeszcze czego z ziemi uchwycić.~- To nie tak jak panna
12866   1, IV |                  go było nie podobna bez uchybienia najprostszej przyzwoitości
12867   3, III|               doił, aż na koniec terminu uchybił, apelacji w porę nie podał
12868   3, II |                instancji wyższej terminu uchybiła, że zatem wygrana pozostaje
12869   1, V  |        powszednich zajęć i zjawisk życia uchylany, wypieszczony, delikatny,
12870   2, V  |                przelękniony, w tył nieco uchylić się i kapotą otulić się
12871   2, II |                  przed dom powozu, drzwi uchyliły się i dał się słyszeć szept
12872   3, IV |                 wrone,~Już założone!~Jak uciął, umilkli. Po kilku zaś sekundach
12873   2, IV |              krewnego i opiekuna, o jego uciążliwej pracy gospodarskiej i majątkowych
12874   3, III|            chleba odbijały. Fabian nawet ucichł i tylko ciężko dysząc, ze
12875   3, III|                 bardzo i humor poprawił. Ucichli tedy i z pierwszym drużbantem
12876   3, III|                 spólny dorobek, i spólna uciecha z tego wyniknęła. Alboż
12877   2, I  |            szkolnej co sił uciekając i w ucieczce tej ukazując podarte podeszwy
12878   3, III|                 momencie od takiego losu uciecze? Może to obowiązkiem moim
12879   2, III|                przestrach i niesmak i od ucieczki stąd ją powstrzymała. Wypowiedziała
12880   1, IV |         zrujnowane, ziemia z rąk waszych ucieka, lud dziczeje, a nikt ani
12881   2, IV |                  i trwożliwie przed nimi uciekające rybitwy.~Justynę ciekawość
12882   2, IV |             zatrzeszczały, kiciasty ogon uciekającej wiewiórki zaszeleścił w
12883   2, I  |                  fuksją stłukli za bramę uciekał. Rozległy się wołania matki
12884   2, IV |              trzecie, czwarte; rybacy to uciekali do domów przed gwałtownym
12885   1, III|               tkaniny rwały się ciągle i uciekały w głąb pasma; chwytał je,
12886   2, I  |                mnie wyjście, przez które uciekam od ciężkiej nudy, od upadku
12887   3, V  |                  sobą... widywać... Więc uciekasz w inną sferę... mieszasz
12888   2, III|             Bardzo słusznie! - jęknęła - uciekł.~- Owszem, bo to na Niemen
12889   3, II |                oczy zamknę... Jak tchórz uciekniesz z szeregów zwyciężonych...
12890   1, I  |                  oddechu, chrząkała, nos ucierała i chwilę szła milcząc.~-
12891   2, I  |                  macierzyńska powaga jej ucierpiałaby na tym wielce. Nie pierwszy
12892   2, I  |              życzą sobie zobaczyć wełnę. Ucieszyła się tą wiadomością bardzo.
12893   1, IV |                 w nich sam zamieszkałeś, ucieszyłem się nadzwyczajnie. Tak cieszyłem
12894   1, IV |        Powodzenie to ośmieliło ją znać i ucieszyło, bo pośród kilku kobiet
12895   2, I  |                 pogładziła jasne ,krótko ucięte włosy córki. Wszystkie one
12896   2, I  |                  kibić z jasnymi, krótko uciętymi włosami, które przy każdym
12897   3, III|               też z natury do złośliwych ucinków i żartów skłonnymi byli.
12898   3, III|              jakie wiedli, bardzo prędko uciszało ich, gasiło, z twarzy im
12899   3, V  |            myśleć... - z dziwną pokorą i uciszeniem odpowiedziała - ale widzisz...
12900   3, III|               smętną spoglądało smętnym, uciszonym okiem. Tak jak ziemia, która
12901   2, IV |                wydała z siebie przyroda, uciszył się, a płacz jej ustał.
12902   2, V  |                   szepnęła raz jeszcze i uciszyła się zupełnie.~Nie usnęła,
12903   3, IV |           sprzeczki. Ale potem strasznie uciszyło go życie. Sto przyczyn na
12904   2, II |         ucywilizowany, tak, wysoko nawet ucy-wi-li-zo-wa-ny. Przy tym artysta! Czy podobna
12905   2, II |               rzucaną. Córki jego nie są ucywilizowane kobiety, ale światowe sroki,
12906   2, II |            swoich ptasich główkach dwóch ucywilizowanych myśli nie mają, choć czasem
12907   1, V  |                 sobie znowu za granicę i ucz się malować... Osowce wprawdzie
12908   2, I  |                 było odgadnąć pracowicie uczące się dziecko.~Po sieni, kuchni
12909   3, V  |                  przy Korczynie! Kobieta uczciwa, pracowita, rządna, życzliwa
12910   3, V  |             jestem panu Różycowi za jego uczciwe i zobowiązujące względem
12911   1, III|             właśnie potrzebuje człowieka uczciwego i specjalnie wykształconego,
12912   2, II |                   słowo honoru, musi być uczciwym człowiekiem, kiedy naprawdę
12913   3, I  |               lat dwudziestu kilku, było uczenie wiejskich dzieci. W obszernym
12914   3, V  |                oddam, aby ci pomocnicą i uczennicą była, a własnymi rękami
12915   2, IV |                stoi i żadne nawet ziółko uczepić się go nie chce. A jednakowoż
12916   1, IV |            ramienia Zygmunta pośpiesznie uczepiła się już młodziutka jego
12917   2, IV |                  trząść zaczęło, i mocno uczepiłem się matki, która fartuch
12918   3, III|                 Starzyńską u rękawa jego uczepioną w wesołych poskokach do
12919   2, I  |           stopniu karety zgrabnym ŕuchem uczepiwszy się jego ramienia szepnęła
12920   3, IV |             jeszcze człowiek plamę swoją uczerni, że już jej prawie i nie
12921   2, V  |                  i który potem, z twarzą uczernioną, z potokami wody ściekającymi
12922   1, VI |                 przystojny, ze starannie uczesaną bródką i zawadiacko zakręconymi
12923   2, I  |             rzeczy oprócz szczerej chęci uczęstowania krewnego Kirłowa pałała
12924   1, III|                już i do ogrodowej altany uczęszczać. Za pieniądze, z zegarkową
12925   1, III|              koniec w te starania byłego ucznia akademii wileńskiej o dobre
12926   3, III|           miesiącami znalazła się tutaj, uczułaby się nieznaną pośród nieznanych,
12927   2, I  |               sympatia. Do panny Justyny uczułem od razu sympatię... wyznaję
12928   2, II |               musiał wypowiedzieć synowi uczute względem niego niezadowolenie.~-
12929   1, I  |            Justny wybił się wyraz silnie uczutej przykrości, prawie udręczenia.~-
12930   2, II |                te najlepsze chęci, które uczuwa dla swoich bliskich, tak,
12931   3, I  |           ożeniony, dotkliwie już jednak uczuwać on zaczynał ciernie ogólnego
12932   3, III|            patrząc, wyższość swą w pełni uczuwająca, przez ogród do domu dążyła.~
12933   3, I  |            wybornymi sosami i słodyczami uczuwało się potrzebę wyciągnięcia
12934   1, V  |                nóżki z niewymowną trwogą uczuwaną przed zejściem z kilku wschodów.~-
12935   2, V  |               brzmiał żal do towarzyszki uczuwany.~- Skryta, harda, niedobra! -
12936   1, III|             kiedy my z sobą razem rośli, uczyli się, a potem... Ot, biedny
12937   3, I  |                 niego, wspominanie o nim uczynią prawie grzechem i zdradą,
12938   1, V  |             niewieścią. Można było nawet uczynié to spostrzeżenie, że obie
12939   3, III|                 wyniesionymi zostały dla uczynienia z niej sali jadalnej. Pod
12940   2, II |                podoba. Sam przez się nie uczyniłby tego zapewne nigdy, ale
12941   2, IV |                postawiłem. A wszystko to uczyniłem nie dobrowolnie, tylko przez
12942   3, III|               nijakiej krzywdy nigdy nie uczynili, a przeciwnie, zawsze od
12943   3, II |            chociaż i ty, kuzynie, i inni uczyniliście wszystko, coście uczynić
12944   1, II |              Kirły na osobie, której ona uczynioną została. W owalnej ramie
12945   3, I  |              Kiedy młoda kobieta, której uczynione zwierzenia a także pieszczoty
12946   3, III|               przez pierwszego drużbanta uczynionego. Nikt z obecnych głośno
12947   3, II |                 się przy każdej szkodzie uczynionej przez nieoświeconą i niezgrabną
12948   3, II |               jesteś gotów... tak! ty to uczynisz pewno, gdy tylko ja oczy
12949   3, III|                 jeszcze szerokich kroków uczyniwszy stanęła. W czarnej spódnicy
12950   2, II |                sobie nie mogłem. Słowem, ud lat kilku, to jest od czasu,
12951   3, IV |               zaproszony, pozostanie lub uda się w inną stronę, a grzeczności
12952   1, III|            doskonale idzie, a spekulacje udają się nie bardzo. Zawsze lepiej
12953   3, III|          warkoczach, gdzieniegdzie złoto udający pierścionek na palcu, a
12954   3, III|               biły błyski złoto i srebro udających szpilek, kolczyków, bransolet.
12955   3, IV |           przemknął.~- Niech pan Jan nie udaje i mnie do kłamstwa nie kusi.
12956   3, I  |              zaznane ciepło i co prędzej udał się na łąkę. Może, może
12957   2, V  |                postrzegając do niego się udałem. Nie było mnie wtenczas
12958   3, III|               wzruszyło i uwierzyło albo udało wiarę w to, że postępek
12959   2, II |                swym pąsowym szezlongu, z udaną powagą oznajmił, że przywiózł
12960   3, II |                  właśnie próbę tę chciał udaremnić, więcej jeszcze głos podniósł.~-
12961   1, I  |            Justyna. - Ja ani kłamać, ani udawać nie chcę! Prawda, że zawsze
12962   3, II |        obojętność i nawet niezadowolenie udawał. Głową lekceważąco trząsł,
12963   2, IV |            tknięte powietrzną pieszczotą uderzą w liliowe dzwonki na pacierz
12964   1, II |               Jeżeli co krok głową o mur uderzać się musisz i myśleć, że
12965   2, IV |               olbrzymimi płetwami o wodę uderzające, ciężkie, spłakaną żółtością
12966   1, IV |                 i niekosztowny jej ubiór uderzająco wyróżniał się pośród różnobarwnych
12967   1, V  |          tworzyła mu jakby drugą głowę i uderzający stanowiła kontrast z resztą
12968   2, II |                 czytała, było tak nowym, uderzającym wyobraźnię, ponętnym. Czemuż
12969   1, II |                rudlom ciężkie półobroty, uderzali nimi po wodzie, która z
12970   2, III|              nieco odzieniu i ze śladami uderzeń na twarzy. Rozjemcy pośpiesznie
12971   2, I  |                się zdawało, że za każdym uderzeniem dyscypliny jeden grzech
12972   1, III|                 niekiedy płakało, w nich uderzone dzwonem czasu krzyknęło
12973   2, IV |                niekiedy zagwiżdże, sroka uderzy w żałobne skrzydła lub siwe
12974   1, I  |                  był czas, że i sama tak uderzyłam się o swoją własną głupotę,
12975   2, II |      Bohatyrowicza. Gdy wiosłami zgodnie uderzyli oni o wodę, łódka zakołysała
12976   1, IV |                aby cokolwiek podnieść... udoskonalić...~Z tymi słowami w sukurs
12977   2, I  |         młodzieńcu dziecię chwili pełnej udręczeń serc i nie pokoju umysłów.
12978   1, I  |               uczutej przykrości, prawie udręczenia.~- Boże! - szepnęła - a
12979   3, I  |                 ludzkich osłaniała przed udręczeniem chłodu i wstydem łachmanów.~
12980   3, IV |              wodził po czole strapionym, udręczonym, nad rozgorzałymi źrenicami
12981   1, VI |                   Teraz jemu przypadło w udziale stróżować nad tą pamiątką,
12982   2, V  |               patrzałem i w nich maleńki udziałek wziąłem, a z tego i całe
12983   3, III|         doświadczenia zaczerpniętych rad udzielając. Odkąd ściemniało, siedzieli
12984   2, IV |               przestrogi, których często udzielała jej pani Emilia, ani czytywane
12985   2, IV |            ćwiczył ją ojciec, ani lekcje udzielane jej przez nauczycielki,
12986   3, III|                że ani godziny zwłoki nie udzieli, ani grosza nie daruje,
12987   1, II |                  drgnęły, a drgnienie to udzieliło się czołu i przebiegło skórę
12988   1, IV |               jej tak, bo jest dumna jak udzielna księżna i syna za półbożka
12989   3, V  |                potrzebną była, że krewny ufa jej i w rozsądek wierzy.
12990   2, II |               się i krzywdzić! Kochać to ufać i w dwa serca na raz spoglądać
12991   3, V  |               mogę. Witoldowi nie bardzo ufam, bo różowe okulary na nosie
12992   1, VI |            gałęziach i płotach wysychały ufarbowane przędziwa wełny, a na dachach
12993   3, II |                zrobić, byleby was ładnie ufarbowano. Ale tymczasem, nim wielką
12994   3, IV |              mego dziecka zrobiły ładnie ufarbowany gałganek!~Z wahającymi się
12995   2, IV |               albo kobiecej godności; że ufna i spokojna, nieśmiałą tylko
12996   2, IV |           urywanymi słowy, a potem coraz ufniej i żywiej mówić mu zaczęła
12997   2, IV |                 na nią rzucił, i razem z ufnością wdzięczność nieskończona
12998   1, III|            zaśmiałby się z tych dumnych, ufnych, takich pewnych Korczyński
12999   3, V  |            Teresa. Podlotek zaś zgrabny, ufryzowany, wystrojony, z bladawą twarzyczką,
13000   3, I  |            opadającymi na plecy strugami ufryzowanych włosów. Dziecko było istotnie
13001   1, II |                 okrytą czarnymi, z lekka ufryzowanyni włosami; u oczu połyskiwały
13002   1, VI |              ubogi, ale długowieczny ród ufundować...~Powolny i przyciszony
13003   3, III|                  mocno na Korczynie jest ufundowany. Ludziom gąb nie pozatykać:
13004   1, VI |              rodzie przez Jana i Cecylię ufundowanym bywało. Włości nie mieliśmy
13005   3, III|                  piękną fortunę we dwoje ufundują. Tylko że u tego tańca dwa
13006   3, III|                  świetlicy nie opuszczał ugaszczając i zabawiając gości tak gorliwie,
13007   2, III|             sprężyście pod. stopami jego uginającym się posłaniu, ze ścierniska
13008   2, V  |                 wielki pęk tkanin, że aż uginała się pod jego ciężarem. Rzuciła
13009   3, III|                  marnują się, bo ani ich ugnoić, ani jak potrzeba zasiać
13010   3, III|              febra brała. Kogo właściwie ugodzić kamieniem zamyśliła: Jana
13011   3, I  |               jakimś wielkim bogactwem i ugodził weń jakimi piorunami wrażeń...
13012   3, V  |                się. Jakieś przypomnienie ugodziło weń i trochę nim wstrząsnęło.~-
13013   1, I  |                  przez pole, które wtedy ugorem stało, przez puste zagony...
13014   1, III|           bagniskach bez obłocenia się i ugrzęźnięcia. Ale istnienie takich szczudeł
13015   3, III|           wiernie jemu według kontraktów uiszczając się. On mrze na pieniądze,
13016   3, II |     odpowiedziała.~Pochylił się i chciał ująć jej rękę, ale ona krzesło
13017   2, III|              miotał się tam jak szalony, ujadając i zarazem trwożliwie cofając
13018   1, III|                 przed sądami i bez sądów ujadał się coraz zacieklej. Z kilku
13019   2, V  |                porę doskoczyć. Dwie mile ujdzie dziś w jedną stronę, a dwie
13020   3, IV |              marzeń, ale której namiętne ujęcie silnym i uporczywym być
13021   3, III|             wpuszczonymi w nie spodniami ujednostajniały w części ten lud rosły,
13022   3, III|                 którzy się za dziewczyną ujęli. Naprzód Kazimierz Jaśmont,
13023   3, II |            giętkie dłonie obie ręce jego ujęły i przylgnęły do nich gorące
13024   3, I  |                  niej uczuć żadnych: ani ujemnych, ani dodatnich. Po prostu:
13025   2, IV |                 jeziora, z jednej strony ujętego w ciemne półkole boru, a
13026   3, I  |                parku dążącą ku owej łące ujętej w trójkąt dwóch rzek i wzdymającej
13027   3, III|                  przyczyny insi za niego ujmować się mają? Z drugiej strony,
13028   2, I  |     prawdomówność jej widocznie bawiła i ujmowała.~- Moja wina! - zawołał -
13029   2, V  |              minucie znowu je delikatnie ujmowali i powoli do ust nieśli.
13030   3, I  |                  w żelazne jakby kajdany ujmowały myśli jej i uczucia. Bezwiednie,
13031   2, III|              nikomu nie będzie. Lata sił ujmują i ubiegłej wody nie wrócisz.
13032   3, III|            mirtem napełnioną w obie ręce ujmując pierwszy drużbant kończył:~-
13033   3, II |                 takim wzrokiem, jakby go ujrzał nad brzegiem przepaści.
13034   3, IV |                  zielonej góry stojących ujrzało na Niemnie łódkę wiozącą
13035   1, I  |                  kobiety obejrzawszy się ujrzały za sobą długi wóz napełniony
13036   1, V  |               wlepiając w obraz tylko co ujrzany. Był to raczej mały i skromny
13037   3, IV |                  się, że niezbyt niemile ujrzanym zostanę?~Dygnęła znowu.~-
13038   2, II |                 pytaniami swymi otwierał ujście potokowi wartkiemu i naciskał
13039   1, V  |                  wielkiego konia do krwi ukąsi. Może ja w tym procesie
13040   1, I  |               nie zjadły mię one, ale... ukąsiły. Czy ty myślisz, że to miło
13041   1, V  |                  nad niewysokimi deskami ukazało się czoło kobiece; oczy
13042   3, III|                 cicha mówili.~A w gumnie ukazanie się Jadwigi wywołało różne