Tom, Rozdzial

13043   2, IV |         dziecinnym, rząd śnieżnych zębów ukazującym, witał on wszystko, cokolwiek
13044   3, III|             Widziu, ty mi niebo na ziemi ukazujesz i czuję sama, wiem, że na
13045   2, I  |             najozdobniejsza, nie powinna ukazywać się oczom gości. Cóż, kiedy
13046   2, III|                 może szczególniej ludźmi ukazywanie się wobec nich uprzejmym,
13047   2, III|            wiecznym, gapiowatym uśmiechu ukazywanych, wiązał snopy, układał je
13048   3, I  |              Jana Bohatyrowicza Justynie ukazywanym - wyprostowana, silna, z
13049   2, III|                 snopy z ziemi podnosił i układającemu je na wozie bratu podawał.
13050   2, I  |                sobą we wszystkim i razem układających jakieś plany. Dziewczynka
13051   2, V  |            włoski sobie przed lusterkiem układałaś, Byłam pewna, że spodziewasz
13052   1, V  |            purpurowe, zmysłowe jego usta układały się w wyraz lubości, ilekroć
13053   1, IV |                  sapiąc pogrążoną była w układaniu na kryształowych podstawach
13054   3, III|             składały one przed znajomymi układne dygi, wzajem sobie pierwszeństwa
13055   3, III|             jeszcze nie opuścili! Bardzo układnie i dobranymi wyrazami mówić
13056   2, II |              przemówiłeś, gdy odjeżdżał, ukłoniłeś mu się z daleka i nie wyszedłeś
13057   3, IV |            koniec pierwszy drużbant mocą ukłonów i otworzeniem na oścież
13058   3, III|             składali przed nimi grzeczne ukłony. Nie przesadzały dziewczęta
13059   2, II |                  że go znowu coś w serce ukłuło. Ale spojrzał na wędy i
13060   1, III|            postępowałby z nami!~Słowa te ukłuły Korczyńskiego. Zmiękł, ochłonął,
13061   2, II |                  z niezwykłym ożywieniem ukochanego siostrzeńca żony bronił
13062   2, V  |                 lepszymi dniami i żal po ukochanej kobiecie dręczyły go ciągle.~-
13063   2, II |               lub bardzo, bardzo bliskim ukochania jest Europejczyk, młody,
13064   2, V  |           powieki i znowu powoli wyrazem ukojenia i słodyczy oblekły się jej
13065   2, V  |                 rysy, powieki opadały na ukojone, przygasłe, cichą słodyczą,
13066   1, IV |                 zapewne, że wyraz ten ją ukole. Jakoż na mgnienie oka zmieszała
13067   2, I  |              Roboty dzienne były już tam ukończone: dlaczegóż więc córka jej
13068   1, IV |                 chłopami o pastwisko nie ukończył, a już n1i drugi o grunt
13069   2, V  |                   i całe życie w wielkim ukontentowaniu przebyłam... A przy tym
13070   3, III|            bryliantowy dar otrzymał, tak ukontentowanym bym nie był, jak jestem
13071   2, IV |                  się ani razu, piaski na ukos tędy przejechali i tam...
13072   2, III|                 rękach jego długie widły ukośną linią opuszczały się ku
13073   1, IV |          ilustracji, rzuciły na nią parę ukośnych spojrzeń i zajęcia swojego
13074   2, III|                podrastającej koniczyny i ukośnymi strzałami wślizgując się
13075   3, III|                 córeczkę ładną,~To ci ją ukradną!~I ogromny Domunt, znowu
13076   2, V  |         lekarstwa więcej niżeli cielesne ukrócić mogą. Zapewne tym dusznym
13077   2, V  |                 aby sobie kawałek chleba ukroić. Przychodzę do domu, chleb
13078   3, III|             pierwszy kibić jej obejmując ukropem na twarzy się oblał i wzrokiem
13079   1, V  |                śród ścieżki i w dłoniach ukryła twarz, do której dawna,
13080   1, VI |               poczerwieniało i da połowy ukryło się za borem.~- Mało już
13081   1, III|             przed światem za lasami tymi ukryta... Proza... proza... proza...
13082   3, III|           zagrody, w gęstwinie oczeretów ukryte, i Jan tylko wiedział gdzie
13083   2, V  |              okolicę, i w gęstej zieleni ukryty grobowiec legendowej pary,
13084   2, IV |                 ściślej niż ona; który w ukrytych przed światem głębiach parowu
13085   2, I  |               nie czuje się potrzeby ani ukrywać czegokolwiek, ani czegokolwiek
13086   1, V  |                 jej przed nią bardzo nie ukrywał. W zamian pamiętnym był
13087   1, V  |                  boczenie się od ludzi i ukrywane, lecz niepozbyte uczucie
13088   3, I  |          słoniowej kości wykonana postać ukrzyżowanego Chrystusa. Zresztą, oprócz
13089   3, III|               troskę swą wygadał.~- Jezu ukrzyżowany! - ramiona rozstawiając
13090   3, IV |             zrównaniu się i zbrataniu, w ukuciu spójnego łańcucha z ogniw,
13091   1, V  |              choćby z pospolitego metalu ukutej. Czasem, gdy zamykała oczy
13092   3, IV |                papierośnicy dumną swanię ułagodził i do zajęcia przypadającego
13093   2, I  |                  te z prostotą wymówione ułagodziły ją w mgnieniu oka. Z powagą
13094   2, III|                 i sierpem. W tym miejscu ułamek Jana i Anzelma znajdował
13095   1, V  |                  pszczoły nad błękitnymi ulami i różowymi makami brzęczały.
13096   2, I  |                  już do najdrobniejszych ułamków ziemi spływała własność
13097   3, III|                 którego z bliska tylko i ułamkowo rozpoznawać było można granice
13098   2, V  |               Justyna wzięła go w ręce i ułaskawione, łagodne stworzenie wnet
13099   2, III|         siedziała gromadka królików, tak ułaskawionych, że ludzkie głosy i kroki
13100   3, III|            świeża zżętej słomy i z drzew ulatniającej się żywicy, czuć było naokół
13101   3, IV |                 Młodości! ty nad poziomy ulatuj!", i myśmy latali na mleczne
13102   1, IV |                 triumfująco sobie w górę ulatujące ciężko jakoś wionęły ku
13103   2, III|                od obecnej rzeczywistości ulatującej. Dziś przez dzień cały z
13104   2, II |              czyniłem, folgę, ustępstwo, ułatwienie w twoich interesach... tak
13105   3, II |                 zatrzymać to, co z niego ulatywało. Czuła, że wraz z zanikaniem
13106   3, II |                   niby rozwiewna gloria, ulatywały złotawe pary. To zjawisko
13107   1, V  |              płot albo świroń i zepsuciu ulec. Człowiek w baraniej czapce
13108   2, IV |                kierunku parowu i okolicy uleciała. Jan patrzał za nią.~- Ot,
13109   3, III|         odtrąciła, boby on może przez to uleczonym mógł jeszcze zostać?~Kiedy
13110   3, V  |                 kobieta, którą pokochał, uleczy... klin klinem wybijać najlepiej...
13111   3, I  |              tylko stanach ciała i ducha ulegają. Była to halucynacja posiadająca
13112   1, VI |                 której stały te zagrody, ulegała tu licznym i nierównym działom;
13113   2, III|                 gniewu skłonny Adam, nie uległ. On także na widok szkody
13114   1, III|                  się, jak mogły. Mnóstwo uległo; pewna jednak liczba uzbrojona
13115   3, I  |               takim razie odejdę...~Może uległością jej ujęty uprzejmie przemówił:~-
13116   3, I  |        sztucznemu wydęciu i powiększeniu uległy. Dla pani Andrzejowej była
13117   1, IV |          Szwajcarii, zdrowie jej i humor uległyby niezawodnie bardzo szczęśliwym
13118   3, IV |              innej gliny niż inni ludzie ulepiony, i nie spodlałem tak, aby
13119   2, II |              starania swe o zachowanie i ulepszanie majątku. Mówił długa, a
13120   1, IV |                  wprowadzeniu reform czy ulepszeń w Wołowszczyźnie dotąd nie
13121   1, III|                 że myśli o jakichkolwiek ulepszeniach estetycznych na tysiąc mil
13122   3, I  |             wszystko w domu odnowionym i ulepszonym zostało. Z takiej kuchni,
13123   2, I  |                  gospodarstwo w Olszynce ulepszyć, synom i młodszym córkom
13124   2, IV |                strząsnęła na nich krótką ulewę kropel. Roześmieli się oboje
13125   3, I  |             pieszczoty i obietnice matki ulgę przyniosły, blada i spłakana,
13126   3, III|                 ogrodem i śliwowym gajem ulicę i rozlało się aż na drogę
13127   3, III|        wszystkich zwracało.~Wtem zieloną uliczką od bramy ku domowi wiodącą
13128   3, III|          zasłaniały, a na dziedzińcach i uliczkach, od płotu do płotu i od
13129   3, III|                 odwróciła. Z podwórka na uliczkę wybiegł w wielkim pędzie
13130   1, II |            bujnością czarnych, starannie ułożonych włosów. Jakkolwiek skądinąd
13131   3, IV |             dalej - bo przecież wspólnie ułożyć musimy różne projekty i
13132   3, II |                do wykonania planu, który ułożył? czy po namyśle, zimno na
13133   3, III|           powiedziałeś... Czy pan ją sam ułożyłeś, czy też...~- Częściowo!
13134   2, III|             osypujące je owoce. Pszczoły ułożyły się już do snu w błękitnym
13135   1, II |                  w progu pies myśliwski, ulubieniec pana domu, wielki, czarny
13136   3, I  |             życia, wyszła do ogrodu, aby ulubione kwiaty swe obejrzeć, pani
13137   3, I  |          stanowiło przed paru miesiącami ulubiony cel przechadzek jej syna;
13138   2, IV |             podniosło znad wielu zjawisk ułudne zasłony. Myśl ta niezawodnie
13139   3, I  |                   że te meteory, miraże, ułudy jego tyczyć się mogą. O
13140   2, IV |         wszystkimi odcieniami zieloności umalowane, i te wyglądające spod nich
13141   3, III|               była pora urodzenia i pora umarcia, pora cieszenia się i pora
13142   1, VI |                   on już umarł i babulka umarła! Proszę nie dziwaczyć i
13143   3, III|                  i niedostatki gniotą. Z umarłego tylko nijakiej już korzyści
13144   3, IV |           będziesz jak niegdyś?... Tylko umarłemu dziecku przebaczyć można
13145   1, VI |                Jak żyli? i dlaczego, gdy umarli, tak na długo, na wieki,
13146   3, III|            biednych i bogatych, żywych i umarłych...~Z tłumu wyosobnił się
13147   2, II |              córki moje pragnęły inaczej umeblować swoje pokoiki.., ja znowu
13148   3, III|            starszą podłogą. Zwykłego jej umeblowania nie było dziś ani śladu,
13149   3, I  |                  pamiątek objawiało całe umeblowanie pokoju, które składało się
13150   1, II |                  czysty, o dwu łóżkach i umeblowaniu skromnym, lecz dostatecznym,
13151   2, III|                 Może sama przed sobą nie umiałaby zdać jasnej sprawy, dlaczego
13152   3, II |                 tak wyraźnie układać nie umiałam. Nie jestem, widzisz, ani
13153   3, III|                 makaronów, przeplatanych umiarkowanie popijanym miodem i piwem,
13154   3, I  |            samotności nie rozstaje się z umiarkowaniem i gracją poruszeń. Szedł
13155   1, III|                  brać. Ale to już trzeba umieć robić i nie wiem, czy ty
13156   1, III|             słowa prawdy. Wy wszyscy nie umiecie dawać sobie rady. Czy człowiek
13157   3, II |                nim, pracować nad nim nie umiejąc sprzyjała mu serdecznie
13158   3, I  |               kształcona, grać i rysować umiejąca nie posiadała przecież znajomości
13159   1, II |                 ktoś z wielką precyzją i umiejętnością grał jakąś wielką i trudną
13160   3, III|         niedozorem zmarnuje, a dbający i umiejętny z lada czego uczyni co dobrego.
13161   3, I  |              wyżyje?" Ona widziała ludzi umierających z wielkich miłości i czciła
13162   2, IV |               wodzie zatapiając odparł - umierania i goryczy wszelakich pełno
13163   3, I  |                 piedestał, który mógł go umieścić wysoko... Dziś przecież,
13164   3, IV |           kłopotu nie sprawiali, pierwsi umieścili się na przodującym wozie
13165   3, II |                  przyniesione przedmioty umieszcza, a wszystko to głośno, rezolutnie,
13166   1, VI |                 desek, kołków lub wzdłuż umieszczanych żerdzi nierozwikłaną dla
13167   3, II |               mamo, do punktu, na którym umieszczę moją propozycję... non!
13168   2, II |               tuż przy łóżku pani Emilii umieszczona i czytającej Teresie przyświecająca.
13169   1, VI |                 nadmiar. Słowicze śpiewy umilały noce, a jaskółcze i gołębie
13170   3, III|               kobiety,~Chociaż oczko łzą umili,~Lecz serce, niestety!~I
13171   1, VI |              gwiazdy. W zmroku naprzeciw umilkłego Anzelma widać było dwoje
13172   2, II |                   Tylko może właśnie ten umizg i ta staranność o stanie
13173   3, V  |                niskim na krześle ukłonem umizgnął się Kirło.~Benedykt milczał,
13174   1, IV |                wiadro wódki; taki i taki umłót; taka i taka orka, siejba,
13175   3, IV |               niepotrzebny przy koziołku umocował, rzemienne lejce silnie
13176   3, IV |               welinu w roztworze morfiny umoczoną!~Benedykt ręką jeszcze oczy
13177   3, II |               Pan Bóg stworzył, tego nie umorzył, i koniec, i kwita! - wąsa
13178   3, III|               zgodnym słowem, dobrowolną umową te sporki zakańczać, nigdy
13179   2, V  |                to z familią narzeczonego umówione.~- Ale wesele to już huczne
13180   3, III|               grzechu i w swojej pokucie umrze!~Tak nie po weselnemu trochę
13181   1, II |                  zawsze nie ubrani i nie umyci...~Wtem zza pleców szamoczącego
13182   2, IV |                falach puszczone, boki im umykając, a dziobem je porąc. Nie
13183   1, V  |                  zrozumiała wiele rzeczy umykających dotąd wzrokowi jej i rozwadze.
13184   2, I  |                 czarnych oczu lepiej nie umyła, a potem nawet wziął dziecko
13185   3, I  |                zachęty raz jeszcze w ich umysłach sztucznemu wydęciu i powiększeniu
13186   3, III|                 na dobre sobie tłumaczyć umyślił. A Domuntowie po stronie
13187   3, III|               Ale prośbę do pana zanieść umyśliliśmy... my starzy... prośbę do
13188   3, II |            poczta z miasteczka odchodzi; umyślnego zaraz wysłać trzeba, ażeby
13189   3, II |                więcej fizycznego ruchu a umysłowej wiedzy o naturze i ludziach,
13190   3, II |                 świata, z dobrych serc i umysłowych trudów ludzkich, z powszechnego
13191   3, I  |       ratunkowego mostu nad przepaściami unicestwienia i zguby, wytworzą jedną
13192   1, IV |                fatygę przyjmowania gości uniemożebniło. Z tą obawą przebywała dnie
13193   3, II |          spokojny i zimny, nie dając się unieść jej wybuchowi, jakby jej
13194   3, V  |               łagodziła i wygładzała, na uniesienie syna patrząc uśmiechał się.~-
13195   3, II |                     Nagle z wybuchającym uniesieniem zawołała:~- Za kogo mnie
13196   3, IV |              jadalnej, przy wieczerzy, w uniesieniu tej sprzeczki na Darzeckiego
13197   1, VI |                  pieśni, którą niedawno, uniesiona wspomnieniem, wydeklamowała
13198   2, II |                przygnębionym, obniżonym, unieszczęśliwionym...~Rozmowa ta o synowcu,
13199   3, II |                  Powiedziałeś, że miłość uniewinnia i uświęca wszystko. Być
13200   3, III|            rozmazując przerywanym głosem uniewinniał się:~- Płacz utrapionemu
13201   2, IV |                procesów, jak tylko mogą, unikają, po prostu za wstyd je poczytując,
13202   1, IV |                żyła jak zakonnica świata unikając, a wszelkie przypuszczenia
13203   3, II |                 twórczych zdolności, dla uniknięcia ostatecznej degrengolady
13204   3, V  |               praca tam czeka?~Tym razem uniosła się.~- Ależ, mój wuju -
13205   2, II |             wątłą dziewczynkę nad ziemię uniósłszy namiętnymi pocałunkami jej
13206   3, IV |                 wdzięczność, bo gdybym w uniwersytecie nie był i nauki nie miał,
13207   1, III|                 a młodszy, po skończeniu uniwersyteckiego kursu, tylko co wrócił do
13208   3, II |            Justynę patrzał. Filuternie i uniżenie przymilone jego rysy zdawały
13209   3, II |          prorokuję, posiędziesz, bądź na uniżonego sługę swojego łaskawą!"
13210   3, II |                jego względem wierzyciela uniżoność zauważył. Złagodniał też
13211   3, II |                  z przymileniem i prawie uniżonością patrzył w twarz młodego
13212   3, II |              mówił:~- Niech się mama nie unosi! Ależ, moja droga mamo,
13213   3, II |                 mamo, proszę się tak nie unosić! Któż tu mówi o samych tylko
13214   3, III|              zroszoną trawą białą suknię unosiła, pochwycił, do ust poniósł
13215   3, II |                   dziewczynkę nad ziemią unosząc, do piersi ją przyciskając
13216   1, II |                szumna, lecz nieubłaganie unosząca z sobą ludzkie rozkosze
13217   1, I  |                dałoby znać o sobie przez unoszący się zeń wielki gwar głosów.
13218   1, III|                 uchroniły go od zarazków unoszących się zwykle nad stojącymi
13219   1, I  |                 wyglądająca wydawała się uosobieniem piękności kobiecej zdrowej
13220   3, II |                 Ciało prosperuje, a duch upada. Czuję w sobie okropną degrengoladę
13221   2, III|              coraz żwawiej rzucane snopy upadając na wozy wydawały głuche,
13222   1, V  |           kobieta od dawna już na siłach upadająca, a teraz śmiertelnie zagrożona,
13223   1, V  |         majątkowych interesów, czuła, że upadające Osowce potrzebowały wzmocnienia
13224   2, V  |                 podłogę runął. Najbliżej upadającego znajdująca się Justyna najprędzej
13225   1, V  |               zmalałych i powoli w ruinę upadających Osowiec.~Tu umysł Justyny
13226   2, III|                 na cały ten łan szumiący upadającymi kłosami rozległ się dźwięczny,
13227   3, III|             pracy ani twarzami w pył nie upadał pod piekielną obelgą chłosty.
13228   2, III|                Do stóp im wraz z kłosami upadały różowe kąkole, pąsowe maki
13229   2, III|                  cierpieniach, klęskach, upadkach i urąganiach napełniających
13230   1, VI |                  spróchniały, że rychłym upadkiem groził, ale rozpięta na
13231   2, V  |                   ale gdy spojrzenie jej upadło na stojącą obok Jana Justynę,
13232   2, II |                  a genoux .~Dwie jej łzy upadły na dwa te wiersze. Wyobraźnia
13233   1, VI |                 kiepkowanie ludzkie albo upadnie i stłucze się tak, jak wtedy...~
13234   3, V  |                 Ale Kirłowa wcale ani na upadnięcie jej, ani na objawione przez
13235   3, V  |            więzów szarej rzeczywistości, upajać się choćby snami o tym,
13236   3, I  |        Andrzejowej była to chwila prawie upajającego szczęścia. Ziściły się jej
13237   3, III|                płatki pajęczyny. Zamiast upajającej woni kwitnących ziół, skoszonych
13238   1, IV |              Widać było, że głos jego ją upajał i że zbliżenie z nim poruszało
13239   3, IV |          ogarniała go, podnosiła, prawie upajała. Kiedy na koniec wstał z
13240   3, IV |               dwa liczyć się powinien! W upale cierpień prędko dojrzewamy!~
13241   1, III|                  pełną piersią oddychała upalnym powietrzem chwili; wraz
13242   1, III|                 człowiek przebędzie, sto upałów go spali i sto strachów
13243   1, V  |                oparł.~- Niech pan Fabian upamięta się... - przez zaciśnięte
13244   3, II |               wpatrzył się w nią jeszcze uparciej i z żartobliwą pieszczotliwością
13245   2, II |               była. We wzroku jej tkwiło uparte, naprężone, bolesne pytanie.
13246   3, III|                wzrastać nie mogło oprócz upartych mięt i piołunów rozlewających
13247   3, III|         trzydzieści dwa, posażnej, sobie upatruje. A jakże! On by może na
13248   3, II |            Witold o zdrowie jej zapytał. Upatrywała w tym naprzód okazane jej
13249   1, VI |             tylko puszcza. Jan i Cecylia upatrzyli sobie właśnie te miejsce,
13250   2, II |             otwartym oknem z cieniutką i uperfumowaną kartką papieru, którą ze
13251   3, I  |                 Byrona, sercowy Shelley, uperfumowany Feuillet, pesymista Leopardi,
13252   2, III|              zaledwie oddychać już mogąc upewniać zaczęła, że wcale a wcale
13253   2, V  |              mówiła, które o wzajemności upewniają. Posunąłem się tedy... i
13254   2, IV |              szczęśliwa stała pod topolą upewniając go, że nie przelękła się,
13255   3, III|           mrugając, jakby pocieszał go i upewniał, że zaraz to wszystko się
13256   3, I  |                Widokiem tym chciała może upewnić siebie, że posiada on nie
13257   2, I  |                Różyc z żywym poruszeniem upewnił, że herbaty nigdy prawie
13258   3, II |                 słuchała. Odpowiedź jego upewniła ją o dwóch rzeczach: naprzód
13259   3, III|        odpowiedziała:~- Niech pan będzie upewniony, że ja o tę osobę tak dbam,
13260   1, III|               pieką się, ale jeszcze nie upieczone. Ciocia Marta mówiła, żeby
13261   1, IV |             prześliczny, ogromny warkocz upięte. Z bliska dopiero uderzał
13262   3, V  |               kochać, marzyć...~- Może i upijać się! - mruknął pod wąsem
13263   2, I  |                   co się po prostu wódką upijają...~- Niesłychana i niewidziana
13264   1, IV |            kuzynku... a dziś w dodatku i upiłeś się jeszcze czy co?~Znów
13265   3, II |                ażeby ludzi straszyć? jak upiór z tamtego świata przed oczami
13266   2, IV |                  nietoperz!~W sposób ten uplastycznił przed sobą to zmieszanie
13267   1, VI |            kamienie. W gęstwinę leszczyn uplątane, wysoko tam kwitły błękitne
13268   2, IV |      nabrzmiewało jakąś z tonów bez słów uplecioną pieśnią, i gorętsze, jakby
13269   2, I  |                 stołki, kosze , z łoziny uplecione, a na miejscu najwidoczniejszym-
13270   2, V  |            oparte, głowy owinięte gładko uplecionymi warkoczami pochylały one
13271   3, I  |                  drabiny własnymi rękami upleść nie mogła. Przeszkadzała
13272   1, III|         Zawdzięczał to czasom, w których upłynęła młodość jego ojca, tym czasom,
13273   3, II |                 ludziach, pośród których upływać miało przyszłe jej życie.
13274   3, IV |          usychających paproci i dno lasu upływającą srebrzystość siwych mchów.
13275   1, V  |         znaczenie pośród tych, z którymi upływało jej życie? O! naturalnie,
13276   3, I  |              niej ona ślad niestarty i z upływem czasu pogłębiać się mający.~
13277   1, III|                dwa lata! ~Wszystko to po upływie pewnego czasu wydawać się
13278   2, V  |              taka szparkość i języczność upodobać się może, ale już mnie to -
13279   1, V  |               przyczyny?...~- Bardzo jej upodobało się u nas, przyszła spocząć...
13280   2, V  |                  nie patrzy; nawet mniej upodobania w niej znajduje, odkąd nimi
13281   3, III|           naprawdę zapatrzył się w nie z upodobaniem szczerym i wielkim. Tańczyć
13282   2, IV |                 słało się pod jej stopy, upoiła jej serce. Upojona i szczęśliwa
13283   1, I  |                 złotego słońca; radość i upojenie tryskały znad pól porosłych
13284   1, II |               wyrazu trwogi połączonej z upojeniem. Wątłą swą kibić w szarym
13285   2, IV |                 stopy, upoiła jej serce. Upojona i szczęśliwa stała pod topolą
13286   1, II |                 ale z dziwnie miodowym i upojonym wyrazem w oczach, wołała:~-
13287   3, II |            sposób... w sposób prawdziwie upokarzający, ale ducha nakarmić nie
13288   2, V  |                  dbać?" Przed Bogiem się upokarzałem, ale już tylko o zlitowanie
13289   2, IV |           istotnie tak dumną, że głęboko upokarzały ją otrzymywane łaski i przysługi,
13290   1, V  |               podniebieniu palącą gorycz upokorzonej dumy, Jednak uspokajała
13291   2, II |                swą dawną własność, nigdy upominać się nie przestanę. Gdybyś
13292   3, III|          ramieniu mu składając głośno go upominała:~- Bardzo słusznie! tylko
13293   2, II |                   z rzetelną przykrością upominam się u ciebie, przeznaczamy
13294   2, I  |                 krzykiem, to znowu tonem upominania przekonywania; wyszła po
13295   1, IV |               folies, Cfotilde - z cicha upomniał ją mąż.~- Mais puisque je
13296   1, II |         ożywieniem, z błyskiem w oczach, upomniała się o imię i nazwisko gracji.~-
13297   1, III|           przyjeżdżali pełni przestróg i upomnień, staczał zażarte dysputy...
13298   2, II |                tym, że niepokoić go musi upomnieniem się o dług swój, czyli o
13299   3, III|                 płomieniem ogarnia wzrok uporczywy i namiętny, i słyszała szept
13300   3, IV |                 namiętne ujęcie silnym i uporczywym być musiało, wodził po czole
13301   2, II |                 policzków czyniła z niej upostaciowanie rozkwitłego lata. Na wschody
13302   2, III|               wszelkie ziarneczko mrze z upragnienia, a ty znów w tym roku sępa
13303   2, II |           ciekawą nowinę, Obie kobiety z upragnieniem wpatrzyły się w niego; on
13304   2, I  |   najwidoczniejszym- niecki pełne świeżo upranej bielizny. Miano ją zapewne
13305   1, VI |                  to waszą królewską mość upraszamy".~Wtedy król odwrócił się
13306   3, III|               pastwisk pozbawionej przez uprawę łubinu, spostrzegłszy nadchodzące
13307   3, III|                 sztukę muzyczną gorliwie uprawiając na weselach sąsiedzkich
13308   1, III|               ziemię swą własnymi rękami uprawiał. Skądinąd łączyło ich niejakie
13309   1, VI |                   a tnąc las coraz dalej uprawiali pola. Tak przeminęło lat
13310   3, I  |               parku przepychem starannie uprawianej roślinności otoczeni, blaskiem
13311   1, VI |                   czyli ludzi wolnych. O uprawianie ziemi było im bynajmniej;
13312   3, II |                już ja to u pani Kirłowej uproszę, byleby tylko pod opieką
13313   2, V  |                  jak dziecko, ku drzwiom uprowadzając, jeszcze mówiła:~- Jedno
13314   3, V  |                za rękę wzięła chcąc i ją uprowadzić. Ale dziecko przerażone
13315   1, IV |             minkami coś do niego szepcąc uprowadziła go na stronę. Niektóre z
13316   2, I  |            należał, a teraz pod dach był uprowadzonym, śmiały się głośno i z uradowaniem.
13317   1, I  |              czole. Oplatała je z rzadka uprząż z prostych, grubych powrozów.
13318   1, I  |                   Tylko już wszelki cień uprzedniego ożywienia zniknął z jej
13319   3, IV |                nie były twoje przesądy i uprzedzenia, zawsze to miło mieć brata
13320   3, II |               tego punktu przy stole nie uprzedził. Od jakiegoś czasu okazywał
13321   3, V  |                abym Justynkę o wszystkim uprzedziła...~- Cóż? burzliwa przeszłość?
13322   3, IV |                  własnej roboty, motkami uprzędzionych przez siebie nici lnianych
13323   3, I  |            okolice te przybyły, więc nie uprzedzony, poważny, nieskazitelny,
13324   2, II |                przesłał mu z dala bardzo uprzejme powitanie. Do salonu wszedł
13325   3, II |              bryczki wyskakując Benedykt uprzejmiej niż zazwyczaj synowca powitał:~-
13326   3, I  |                  bywało, posiadały wiele uprzejmości i wdzięku zdradzając zarazem
13327   1, IV |          potrafię...~- Na pociechę swą i uprzyjemnienie czasu masz pan przynajmniej
13328   3, V  |               wszelkie rozmowy i wizyty, uprzykrzać się więc nie chciała; przybyła
13329   2, IV |                tędy płynie. Czy pani nie uprzykrzyło się płynąć?~Opowiedział,
13330   2, V  |                 i błyszczącymi szpilkami upstrzona. Błyszcząca, bardzo licha
13331   3, I  |                który Zygmunt na posadzkę upuścił, usiadła z nim w przeciwległym
13332   2, III|                  bardzo, że sierp z ręki upuściła. Oprócz trwogi doznała może
13333   2, III|                 metal ludzkości, artyści urabiający postać świata, pośrednicy
13334   2, III|            niezawodnie tłumem rzeźbiarzy urabiającym w przeróżne wzory złoty
13335   3, IV |               nadaremnie przez okazywane uradowanie pokrywanym ku niemu podbiegł.
13336   2, I  |      uprowadzonym, śmiały się głośno i z uradowaniem. Kobieta pomiędzy dwoma,
13337   3, II |                 jego oddawanymi czuł się uradowanym i pochlebionym, ale obojętność
13338   3, II |             Widzia! Uf! nie mogę!...~Jak uragan, od łóżka do szafy, to znów
13339   2, III|       cierpieniach, klęskach, upadkach i urąganiach napełniających całe lat
13340   1, V  |                 coś niechętnego i trochę urągliwego, kiedy słowa te wymawiał,
13341   1, V  |                 wtrąciła Justyna.~Trochę urągliwy uśmiech po ustach mu przemknął
13342   1, II |            Korczyński podniósł głowę i z urągliwym wyrazem swych smutnych oczu
13343   1, V  |                sumkę z ogólnego rozbicia uratował i owdowiałego ojca wraz
13344   2, IV |                  patrzał za nią.~- Ot, i uratowane pracowite, dobre zwierzątko! -
13345   3, III|               złożona z mnóstwa drobnych uraz i zajść, jak z mnóstwa atomów
13346   1, V  |           interesy majątkowe Orzelskiego uregulował, małą sumkę z ogólnego rozbicia
13347   3, I  |               ani ważnego. Gdyby to były urny do chronienia popiołów ludzkich,
13348   1, IV |                  czas jakiś przepędzić w uroczej Szwajcarii, zdrowie jej
13349   1, III|          zniknięciu jedno z korczyńskich uroczysk nazwę swą zmieniło. W uroczysku
13350   1, III|           uroczysk nazwę swą zmieniło. W uroczysku tym znajdował się ów bór
13351   3, II |          falbankach sukni, wyprostowana, uroczysta, z tysiącem uśmieszków na
13352   3, III|               też dobitniejsze jeszcze i uroczystsze niż przedtem wkrótce zabrzmiały:~-
13353   3, III|         pieczenie i sery, na rydzowatą i uroczysty wyraz mającą twarz Fabiana,
13354   1, V  |                świecie, i wychowaniem, i urodą, i rozumem, że po prostu
13355   1, I  |                 których obfitość wróżyła urodzaj; niższe znacznie od nich,
13356   3, II |                rozmowy, o gospodarstwie, urodzajach i różnych glebach tej okolicy
13357   3, III|           Kazimierz Jaśmont najmniejszym urodzajem ze sto kop żyta i ze trzydzieści
13358   2, I  |                  olchowemu gajowi duże i urodzajne ogrody warzywne. Gaj był
13359   1, I  |               ludzkim odbywającym się na urodzajnej równinie czuć było najpiękniejszy
13360   1, V  |               tej zagrodzie, napełnionej urodzajnością i ciszą, swobodniej i szerzej
13361   2, I  |               jeszcze bardzo grzecznie o urodzaju i cenach zboża porozmawiawszy
13362   3, I  |                  utalentowanego dziecka. Urodzenie, stosunki rodzinne, posag,
13363   2, V  |                każdy z takim charakterem urodzić się może...~Drzwiczki od
13364   3, II |                     przy tym nie do tego urodziłam się... uzwyczajenia z początku
13365   3, II |                   Ponieważ jednak tu się urodziłeś, tu są twoje obowiązki,
13366   1, VI |              Sześciu synów i sześć córek urodziło się im i wyhodowało nad
13367   3, I  |                wysuwała się nie z próżni urojenia, lecz z długich spostrzeżeń
13368   1, III|               Dbajże i ty o to, abyś dla urojonej ce1i reszty życia nie zmarnował.
13369   2, I  |                  już zwątpił o wszelkich urokach życia...~- Ale jakiż koniec? -
13370   3, I  |                 nowe obowiązki, a może i uroki życia do reszty rozerwą
13371   1, VI |               splątać go albo część jego uronić. ~- Podtenczas - zaczął
13372   3, III|                  promienia, powiewu, aby urość w kwiat, kłos albo strzałę.
13373   1, IV |                     Jak ty od tego czasu urosłaś...~- I ty, Widziu, zmieniłeś
13374   1, VI |            gołogłowi, z minami wiejskich urwisów, wyskakiwali śmiejąc się
13375   1, V  |                 że już, już kończy się i urywa, aż za zawrotem albo za
13376   1, V  |                 ale u stóp gruszy polnej urywał się wąski korytarzyk i w
13377   3, IV |                 Domuntów, na nutę butną, urywaną, prawie rozkazującą rozpoczął:~
13378   2, IV |               rzadka tylko odzywając się urywanym ćwierkaniem; miarowe pukanie
13379   1, VI |       przynoszące mu z odległej młodości urywek na wpół zapomnianego wiersza.
13380   1, VI |                 z daleka zamieniając się urywkami rozmów; z łąk albo od łanów
13381   2, II |            doglądała ich znowu, leczyła, ůrżąc o nich tak, że aż gorączkowe
13382   2, II |                  bawić się, a nie salony urządzać...~Panienki, trochę rozśmieszone
13383   1, II |             szuflady kredensowej szafy i urządzając, ustawiając, przyozdabiając
13384   3, II |              wyrestauruje się, odświeży, urządzi, gdy tylko właściciel tego
13385   2, I  |                bym dopiero niespodziankę urządził światu i samemu sobie! A
13386   1, II |              Szynki w tym roku doskonale urządziła... i sucharki jej zawsze
13387   2, II |                 dom po książęcemu prawie urządzony. Z tych dwóch źródeł płyną
13388   3, I  |                 siedzenia lub do leżenia urządzonych, kilkanaście pięknych roślin
13389   1, II |                pośród obszernego strychu urządzonym był wąski korytarz z dwoma
13390   1, VI |          przebywał na pańskich dworach o urzędnikowskie lub oficjalistowskie posady
13391   3, IV |              porę i w należytym porządku usadowić. Muzykanci kłopotu nie sprawiali,
13392   1, II |            jeleni; pomiędzy nimi wisiały uschłe wieńce ze zboża przetykanego
13393   3, III|                  puszystą i wonną ścianę uschłego zboża oparła i w zamyśleniu
13394   3, III|              gładki, spłowiały kobierzec uścielający szerokie pole, pod bladozłote
13395   2, II |         szafirowym kwiatkiem służącym do uściełania gniazda miłemu ptakowi wiosny.
13396   1, II |              nieco, choć obojętnym także uściskiem objął białą i gładką jak
13397   2, III|                ziemi dla zapładniających uścisków słońca. ~Na rozległej przestrzeni
13398   1, IV |                   serdecznie też ręce mu uścisnęła. ~- A dawno państwo nie
13399   3, II |               nawet nie prosi!~- Owszem, usiądź, kuzynie, proszę!~Posunęła
13400   2, II |                 wnet z towarzyszem swoim usiądzie, aby na środek rzeki wypłynąć
13401   2, V  |              uszykowanym szeregiem rzekę usiały. Gdy płynąć zaczęły, rozpoznać
13402   2, V  |           rozciągnięta i drżąca pomiędzy usianą płomienistymi punktami ciemną
13403   1, V  |             dziesięć osób rzędem na niej usiąść by mogło. Tuż przed nią
13404   2, V  |                pan Jakub spokojnie sobie usiędzie i grzecznie z nami pogada...~
13405   1, VI |            Powoli przecież żółte ich tło usiewać zaczynała roślinność coraz
13406   1, III|                  co na niej jest i było. Usiewał co rok dwieście morgów zbożem
13407   3, II |            Natychmiast musi odpisać, aby usilne, najusilniejsze starania
13408   3, II |                  raczej o co chcę bardzo usilnie prosić.~Uśmiechnął się do
13409   1, II |                  razu wpadało, to wielka usilność o zachowanie miejsca tego
13410   2, III|                 do nas i mówił, że pan z usilnością ludzi namawiał, żeby złożyli
13411   2, II |          ogrodzie. Wahała się długo, ale usilnym prośbom syna oprzeć się
13412   3, IV |                rękach prawie podnieść go usiłowaliśmy, dobro nasze i samych siebie
13413   1, VI |                 się szeroki, błogi, oczy usiłowały spojrzeć w górę, wskazujący
13414   3, III|                   ale Fabian po krótkich usiłowaniach ten chaos głosów uśmierzył
13415   3, IV |           przestawał; w jednym namiętnym usiłowaniu skupił wszystkie siły i
13416   1, II |                to wrażenie pilnej pracy, usiłującej zwolnić, może zupełnie powstrzymać,
13417   3, I  |                  przyczyny jego odgadnąć usiłuje. Od dwóch lat zresztą, prawie
13418   3, I  |            fizyczne cierpienia żadne nie uskarżała się nigdy; jednak świeże
13419   2, III|                 trudno będzie, trudno... uskuteczniać dobre zamiary. Mnie, w moim
13420   2, IV |        powiewającymi gałęźmi drzew niebo usłało się puszystą, wzdętą szarością;
13421   1, III|       ustrojonych, wszystkim, co lubiła, usłanych pokojach poufnym swym mawiała:~-
13422   2, V  |                   z jednym znowu, wysoko usłanym łóżkiem. Antolka sypiać
13423   2, I  |              było sypialny pokój z dwoma usłanymi łóżkami i toaletą mahoniową
13424   2, IV |                zwykle rzekł Jan.~Justyna usłuchała i zatrzymawszy się wzrokiem
13425   3, I  |                po prostu marniał. Jedyną usługą, jaką oddało mu kilkotygodniowe
13426   3, V  |         przyjemności mniejsza... ale sam usługiwał nam, z dziećmi bawił się
13427   1, IV |              gośćmi przybyli, pomagali w usługiwaniu przy stole jedynemu w tym
13428   1, II |               przy kredensie, i do stołu usługuje, i mnie, i panu Benedyktowi...
13429   3, III|     ukontentowania a grzecznego sąsiadom usłużenia do tańca grywali. Od paru
13430   1, II |                 na swym szezlongu; Kirło usłużnie posuwał ku niej wyszyte
13431   1, IV |                  który z pełną pośpiechu usłużnością, zwoje koronkowej chustki
13432   1, V  |                 okazania się grzecznym i usłużnym. Wyciągniętym ramieniem
13433   1, V  |                  domu, na dziedzińcu już usłyszały tony skrzypiec. Pan tego
13434   2, II |             panny Marty i Justyny, gdzie usłyszaną nowinę z niezmiernie żywymi
13435   3, I  |                 pośród ludzi, żądna może usłyszenia tego, co o jej synie mówiono,
13436   2, I  |           dziecko na ręce i w oba miodem usmarowane policzki je ucałowawszy
13437   3, I  |                  spłakana, ale już znowu uśmiechająca się do życia, wyszła do
13438   2, I  |              ostatnich wyrazach próbował uśmiechnąć się żartobliwie, ale nerwowe
13439   1, IV |              kilka patrzących na to osób uśmiechnęło się albo nawet za śmiało
13440   2, II |                  koniec smyczka do błogo uśmiechniętych ust przykładając z rozkosznym
13441   3, III|            usiłowaniach ten chaos głosów uśmierzył i sam sprawę przedstawić
13442   1, IV |          latające po jej pąsowych ustach uśmieszki. Gospodyni domu pośpieszyła
13443   1, IV |                  zwieszona, z ironicznym uśmieszkiem na ustach orzuciła ją od
13444   3, II |      wyprostowana, uroczysta, z tysiącem uśmieszków na twarzyczce ładnej, roztropnej,
13445   1, IV |               Zaraz potem położyłem się, usnąłem i śni się mnie... uważacie
13446   2, V  |            przewijać się zaczął uśmiech, uspakajały się wzburzone jej rysy,
13447   2, V  |              ptaki te wśród powszechnego uśpienia powtarzały jeden za drugim
13448   2, V  |        oznajmiało o głębokim i spokojnym uśpieniu Orzelskiego. Otworzyła naprzeciw
13449   1, VI |              góry i na tym szczycie przy uśpionym zbożu stanęła ze śpiesznie
13450   3, III|          Domuntowie z kompanionami także uspokajać się zaczęli, bo postępek
13451   1, III|    zniecierpliwiony rumak, ale stopniowo uspokajał się... Zrazu przyzwyczajeniami
13452   3, II |            objawiała, ale cierpienia jej uspokajały się daleko powolniej niż
13453   3, III|               zaczęli. Przycichły głosy, uspokoiły się rozmachane raniona.
13454   3, V  |                  głowę i czoło ucałował.~Uspokój się - rzekł - siadaj i mów
13455   1, III|            samemu ciężko.... A tak i sam uspokoję się, rdzę z siebie zetrę,
13456   3, III|           śmierci jeszcze, ale wielkiego uspokojenia się istot i rzeczy, wśród
13457   2, II |                  podobałam!~Po chwilowym uspokojeniu się jęknęła znowu:~- Ja
13458   2, I  |             powagi, wniebogłosy gdakały. Uspokojona trochę o syna, boć nie mógł
13459   2, III|               wydłużyły się nieco, a gdy uspokojonymi już i prawie rytmicznymi
13460   2, II |                   Czerpała je niekiedy w usposobieniach podobnych z muzyki Orzelskiego.
13461   1, II |             mówić zaczął o ogólnym teraz usposobieniu do chorób nerwowych i trudności
13462   3, I  |              siebie i może do mistycyzmu usposobioną. Ktokolwiek jednak znał
13463   3, IV |                Jak ktoś, kto dziwi się i usprawiedliwia, Benedykt ręce rozkładał
13464   3, V  |                  kuzyna swego wiedziała, usprawiedliwiać go usiłując. Chorował bardzo
13465   3, IV |              byłaż to spowiedź? byłoż to usprawiedliwianie się przed tym dzieckiem
13466   2, I  |              rozłożyła i bardzo poważnie usprawiedliwiła się:~- Kiedyż ja jeść chcę!~
13467   1, II |             wielka i nigdy, zda się, nie ustająca wesołość. Z wesołym śmiechem,
13468   2, IV |                pukanie dzięciołów i żółn ustało; w krzakach i pod paprociami
13469   2, IV |            pomału ustawać, aż i zupełnie ustały, a za to po całym borze
13470   2, V  |                 czymś z ożywieniem i bez ustanku. Pomiędzy nimi leżał na
13471   3, III|        szczęśliwości ludzkiej i ten stan ustanowił. Nie ma tu przyczyny smęcić
13472   1, III|                  pora wypłacenia czasowo ustanowionych podatków, nowy dług zaciągnąć
13473   3, II |                  no, to gdyby stary grat ustąpił, mógłbyś samowładnie w Korczynie
13474   3, V  |                  twarzy i postawy mu nie ustąpiło. Był, jak zwykle, żurnalowo
13475   1, VI |               łąki zwężały się coraz, aż ustąpiły miejsca wąskiej rozpadlinie,
13476   2, IV |                grzmoty te zaczęły pomału ustawać, aż i zupełnie ustały, a
13477   2, I  |              cichszą 1 jaśniejszą. Wiatr ustawał, chmury rozbiegały się szybko
13478   1, VI |                  W okolicy życie dzienne ustawało; tu i ówdzie tylko pobłyskiwiały
13479   1, II |          kredensowej szafy i urządzając, ustawiając, przyozdabiając wszystko,
13480   3, IV |                  pomalowaną, po czym już ustawianiem ordynku zajmować się przestał,
13481   1, IV |                                       IV~Ustawiczne kłopoty i zajęcia pana Benedykta
13482   3, IV |          muzykantów wieźć mający. Za nim ustawił parokonną bryczkę państwa
13483   1, II |            fortepian, u okien ze smakiem ustawione grupy zielonych roślin.
13484   3, I  |            elastycznej kuszetce ponętnie ustawionej śród palm i dracen.~Zbliżając
13485   3, II |                 lepszego przyjrzenia się ustawionym na stole półmiskom srebrne
13486   3, V  |                ja z mamą! - z koralowych ustek wydobyła się prośba żałosna.~
13487   3, I  |               Wizerunek ten był jednym z ustępów jego życia, które rysowane,
13488   1, IV |                uczyniło ją żywą i mówną, ustępowało przed znużeniem i osłabieniem;
13489   1, III|             uczyni wszelkie dogodności i ustępstwa, ale pieniądze te musi posiadać
13490   2, II |               jak dotąd czyniłem, folgę, ustępstwo, ułatwienie w twoich interesach...
13491   1, III|                 na rzecz wspólnego życia ustępuje połowę swoich dochodów i
13492   3, I  |              wykonaniu, pomimo niejakich usterek technicznych, czuć było
13493   3, I  |         Pospolitość pomysłu i techniczne usterki krytykowano, lecz młodą
13494   3, IV |                 w momencie zachodu swego ustroiło się w takie blaski i barwy,
13495   3, III|           popędzała i mijała świątecznie ustrojone gromadki o nic nie dbając.
13496   1, III|                 dwóch swoich ulubionych, ustrojonych, wszystkim, co lubiła, usłanych
13497   2, IV |            porzuciła ją wszelka troska o ustrzeżenie swej ludzkiej albo kobiecej
13498   1, IV |              stary muzyk także wyrastał, usubtelniał się, szlachetniał. Niewielka
13499   1, IV |                 wyszeptał.~Prędko, zanim usunąć się zdołała, zbliżył się
13500   2, V  |            zawołała Justyna i z lekka ją usunąwszy sama przed piecem na podłodze
13501   1, IV |               rozmawiając i gestykulując usunęli się na stronç, a Zygmunt
13502   2, I  |             wszystkim i kłopoty od niego usuwać... Tak już przywykł... ale
13503   3, II |                 ziemia spod stóp się jej usuwała, bo obie jej dłonie mocno
13504   3, II |              Nieprawdaż, chére maman, że usuwałaś mię starannie od wszystkiego,
13505   2, IV |               wprawdzie, lecz cofał się, usuwany jakby przez rozległe, białe,
13506   2, V  |                 kanarkowym ubraniu swym, uświetnionym jeszcze z powodu niedzieli
13507   2, III|                 drzewo od mrozu pęka lub usycha,~Tak serce do ciebie śmieje
13508   3, IV |              było można krwistą rdzawość usychających paproci i dno lasu upływającą
13509   3, V  |             ogród drogę, na której teraz usychały trawy i żółkły więdnąc białe
13510   2, IV |         widocznie kiedyś rękami ludzkimi usypany i jak cała ta polana niską,
13511   3, IV |                 i nieuczczony twój stryj usypia snem wiecznym?"~Dziecko
13512   1, IV |                  jesteś i nie masz prawa usypiać na swych malarskich laurach.
13513   2, II |               się do snu, zaledwie przed usypiającym jej wzrokiem zjawił się
13514   2, II |            siedząc na krześle, co chwilę usypiała i z gwałtownymi ruchami
13515   3, IV |                inne ptastwo po gniazdach usypiało i tylko w rozłożystej topoli
13516   2, II |           uprzejmym dla człowieka, który uszczęśliwia moją siostrę i mnie wyświadczał
13517   3, I  |               czasem z zupełną i dziwnie uszczęśliwiającą wiarą, a czasem tylko z
13518   3, I  |               pierwsze wyrażały miłość i uszczęśliwienie, drugie - lekceważenie i
13519   3, V  |               mój! braciszku! otożeś mię uszczęśliwił! Wieczna pociecha! A ja
13520   3, V  |                 ty mnie pocieszyłeś, jak uszczęśliwiłeś! Wieczna pociecha!~Garnęła
13521   2, II |          podobnych z muzyki Orzelskiego. Uszczęśliwiony wezwaniem przez Teresę przyniesionym
13522   3, IV |          drużbant komenderował należytym uszeregowaniem orszaku mającego państwu
13523   1, II |              spełniający. Cztery wiorsty uszła dziś tam i na powrót, nie
13524   3, I  |                 samotnych wzlotów ducha, uszlachetnionych przywyknień i smaków w ofierze
13525   2, IV |                 nie dziwno, że pamiętam.~Uszli już byli kilkadziesiąt kroków
13526   2, V  |            punktach różnych, aż z rzadka uszykowanym szeregiem rzekę usiały.
13527   3, III|               panu karmazynową czapeczkę uszyłam i otoczyłam ją siwym barankiem?~-
13528   2, III|              perkalu, jak ten, z którego uszyte były ich kaftany, ale modnie
13529   1, V  |                 tajemna, lecz nie dająca utaić się radość.~- Pan Jan Bohatyrowicz? -
13530   1, III|               czy nami, ale przynajmniej utajoną do nich zdolnością ojca.
13531   3, II |                 Jest to dziecko, piękne, utalentowane i namiętnie cię kochające
13532   3, I  |           siedemnastoletniego, pięknego, utalentowanego dziecka. Urodzenie, stosunki
13533   3, II |                 domu, grało z biegłością utalentowanej uczennicy muzycznych mistrzów,
13534   2, II |                  zdolny... wielostronnie utalentowany młody człowiek... genialny,
13535   2, IV |                za tę pochmurność i za te utapianie się w myślach tak nadmiar
13536   1, I  |                ręku jeszcze głośniej nos utarła i gniewnie do siebie zamruczała:~-
13537   2, V  |                 a która więcej i ładniej utka, tej sława i honor. Żadna
13538   2, V  |            używają inszych jak te, które utkają same, a która więcej i ładniej
13539   3, II |               się nie przestając mówił - utkała sukno i kazała je na zielono
13540   1, I  |             domowych, wiejskich krosnach utkany kilimek. Wóz ten ciągnęła
13541   2, IV |       przymocowanym do tyki w dnie rzeki utkwionej siedział z wędą na wodę
13542   1, IV |                 salonu ujrzała parę oczu utkwionych w nią z nieopisanym wyrazem.
13543   2, II |              sobie pochylonymi, z oczami utkwionymi w te francuskie wiersze,