Tom, Rozdzial

13544   3, IV |              czuć to było - zaraz, zaraz utonąć miał w szarym, jednostajnym
13545   2, IV |              pracowitego zwierzątka, aby utonęło marnie - zauważył. - Może
13546   1, V  |            obronie, ten w złej nawie nie utonie...~Mówiąc to wszystko brał
13547   1, V  |            zapytywał: "Czy ma dziewczynę utopić albo zastrzelić?" Na koniec
13548   2, V  |                 i zgryzotach pomimo woli utopię się pamięcią, dwa i trzy
13549   2, IV |                  z cudzych rąk wyglądać, utopiłby się niezawodnie albo na
13550   3, II |                 cierpień aż nadto dosyć. Utopiłem w nich dwa lata mego życia.
13551   3, IV |         Spojrzeli na siebie i wnet znowu utopili wzrok w rozwartej u stóp
13552   3, III|                 na dnie zbożowej puszczy utopione widocznymi teraz, chociaż
13553   1, V  |              pociągającego w tej ścieżce utopionej na dnie kłosistego morza,
13554   2, IV |               senliwy taki czy w myślach utopiony? Bóg to wie!~W górę rzeki
13555   1, I  |                  powiesisz się chyba czy utopisz się... Każdy desperuje z
13556   2, II |                  koniec wędy w błękitach utopiwszy patrzeć mniej może na pływające
13557   3, I  |             której zdawało się, że rozum utraci, nigdy już więcej nie mdlała,
13558   2, III|            znosić, a szczęścia swego nie utracić?~Wpół poważnie, wpół ze
13559   1, III|               zbieg okoliczności różnych utracili je od dość dawna i wiedli
13560   1, V  |                  czasu coraz więcej, jak utraconego kochanka i świętego męczennika,
13561   3, V  |            podobieństwo do swej wcześnie utraconej matki. Ale dziś twarz młodej
13562   2, V  |               czasem o miłych nadziejach utraconych i o marności wszystkiego
13563   2, IV |        wstrząsając głową powtarzał Jan - utrapienia i aprensje złość w człowieku
13564   3, I  |                Takie spotkania i rozmowy utrapieniem były mu nie dlatego, aby
13565   3, I  |                to już niejednokrotnie ku utrapieniu jego zdarzało. Takie spotkania
13566   3, III|                 uniewinniał się:~- Płacz utrapionemu nie grzech... I pies wyje,
13567   2, I  |            rozczochrana Bronia, ze swymi utrapionymi tasiemkami od trzewików,
13568   2, II |            gorsetów zdradzającymi, małe, utrefione głowy bardzo ruchliwie zwracały
13569   3, I  |                 z krwią wielu pokoleń, a utrwaliła się w atmosferze komfortu,
13570   1, III|                  trudno powiedzieć; lecz utrwalona w okolicznej mowie była
13571   3, V  |             twojej pracy zawdzięczam, że utrzymałem się przy Korczynie! Kobieta
13572   3, III|                 i kobiety. Koń był duży, utrzymany dobrze, ale mocno na jedną
13573   3, III|                 sprawy bardzo winszowali utrzymując, że chamy tylko byle o co
13574   1, III|    okolicznościach ostatni chyba głupiec utrzymywać się może w roli Adonisa...
13575   3, I  |            jeszcze go zobaczy - złośliwi utrzymywali, że usiłowała naśladować
13576   1, IV |                wielu, nie dozwalałyby na utrzymywanie szerokich stosunków towarzyskich.
13577   3, I  |                  zaślubiała, powszechnie utrzymywano, że do małżeństwa tego tylko
13578   3, II |             murowanymi słupy i starannie utrzymywanym dachem zdrowo i silnie wyglądała.~-
13579   1, V  |                 poetycznych i wzniosłych utworów, płacze pożegnań, kiedy
13580   3, I  |                umarłym. Jego natchnienia utworzą jedną z desek ratunkowego
13581   1, VI |               stała cała w złotawej mgle utworzonej z lekkiej kurzawy na wskróś
13582   3, I  |                 tam, w wielkim trójkącie utworzonym przez jedno szerokie a drugie
13583   3, III|                   i tak może we dwunastu utworzyli pośród drogi wyborową niby
13584   3, I  |             spojrzał po własnej postaci. Utył znowu! Rzecz dziwna od czego
13585   3, III|                 głowy na zaniemeński bór úukazywał. Ona wszystkim ściskała
13586   1, IV |           artysty... Przy tych ostatnich uwagach wbrew zwyczajnemu układowi
13587   1, II |                  ten nie zwróciła żadnej uwagí, ale Teresa rzuciła się
13588   1, IV |                usnąłem i śni się mnie... uważacie panowie, że do Korczyna
13589   2, I  |                 przede mną ze wszystkim, uważałabym się za podłą, gdybym ci
13590   3, III|                go za pierwszego lepszego uważano. Mężczyźni mówili o tym,
13591   2, V  |                 z Jankiem jeździła? a? - uważnego tego wzroku z niej nie spuszczając
13592   2, III|                Anzelm ciekawie słuchał i uważnych, zamyślonych oczu nie spuszczał
13593   1, IV |                  się, promieniał.~- Caca uwerturka! - mówił - caca!...~Justyna
13594   3, II |        Bohatyrowiczami powierzył i który uwiadamiał go, że strona przeciwna
13595   1, II |                 Emilia i z cicha, zwolna uwiadomiła swoich gości o tym, że oczekuje
13596   3, IV |             budziła w jego przedwcześnie uwiędłej duszy. W fotelu zagłębiony,
13597   2, II |                siedzącego na koniu ojca. Uwielbiał go on wtedy więcej jeszcze
13598   2, V  |                 śmiałam spojrzeć na tyle uwielbiane oblicze wielkiego Ludwika !
13599   2, V  |             wyraźnie wyczytałam podziw i uwielbienie, którymi ich piękność moja
13600   3, I  |               myślą przynajmniej, żalem, uwielbieniem towarzyszyć mu będzie w
13601   3, I  |             rozpoczął on był małżeństwem uwieńczone staranie się o wypieszczoną
13602   3, II |          kurczęciem – zawołała - a wtedy uwierzę, że mógłbyś zrobić z Kirłą!~-
13603   3, II |                nawet nie zrozumiał i nie uwierzył!~Wyszedł i po cichu drzwi
13604   3, III|              wielu ramionami wzruszyło i uwierzyło albo udało wiarę w to, że
13605   3, IV |                go skarbami, które z sobą uwieźć miała: kraciastymi i pasiastymi
13606   3, IV |                  jakiegoś, który mu żonę uwiódł, szukał... różne stare podania
13607   3, I  |                  opatrzonych, a Darzecki uwiózł do domu rdzą przegryziony
13608   3, III|                zaczął:~- Oto jest wianek uwity nie z pereł ani z diamentów,
13609   2, I  |              jego był smutny. Na koniec, uwolniony z więzów chłopiec, czerwony
13610   2, V  |             oniemiała.~Stary Jakub za to uwolniwszy się od ramienia wnuczki
13611   2, III|                to żnącą, to góry snopków uwożącą ku domowi, a na przeciwnym
13612   1, I  |           skromną, która jednak wybornie uwydatniając jej kształtną i silną, w
13613   1, II |                 w czarnej sukni wybornie uwydatniającej jej silną i zgrabną kibić.
13614   2, IV |               włosów w sposób tak dobrze uwydatniający piękne linie niskiego jej
13615   2, V  |            gęstymi, rozrzuconymi włosami uwypuklała się ciężko i ponuro. Było
13616   3, I  |                 których tle jednostajnym uwypuklało się kilka momentów stanowczych,
13617   2, II |              chorą; o której zapomniała, użalając się, z pokoju wybiegła.
13618   2, II |                 zaszeptał Kirło i rączka użalającej się kobiety znalazła się
13619   2, II |             poszła. W czasie przechadzki użalała się przed nim na swoje smutne
13620   3, IV |           miłości"...~Teraz wszystko, co uzbierał z książek i od ludzi, wszystko,
13621   1, I  |                   Po drodze jak poziomki uzbierałem - nie zatrzymując koni,
13622   1, I  |             miłością przyglądała się ona uzbieranej przed chwilą więzi roślin.
13623   1, III|              uległo; pewna jednak liczba uzbrojona do walki w odziedziczone
13624   3, II |                  życia i jego obowiązków uzbrojonym?~Zapytań tych, wysłuchał
13625   1, V  |                  poczuciu siły własnej i uzdatnienia do tej pracy, którą przez
13626   3, IV |                 Kazimierz Jaśmont sam za uzdę poprowadził swego pięknego,
13627   2, III|                   złożyła na ziemi garść użętego zboża i prostując się odpowiedziała:~-
13628   1, II |                  Marta, na przykład, nie uznaje mię...- z komiczną żałością
13629   3, II |                  domyślasz się czy...nie uznajesz?~- Nie domyślam się - odpowiedziała.~
13630   1, II |           znajdujesz pan najzupełniejsze uznanie...~Kirło ukłonił się z galanterią
13631   3, I  |                  pani Andrzejowa czuła i uznawała sama. Ona to na wezwanie
13632   2, III|                to we dwie z dziesięć kop użniem Jankowi... Owszem.~Jan teraz
13633   1, I  |            kwieciste pantofle. Ubiór ten uzupełnionym był przez stary kapelusz
13634   2, V  |                 tym do czego inszego już uzwyczajony, co inszego poznawszy i
13635   3, I  |              karierą, grubym materialnym użyciem! Nie gardzi ona tłumem,
13636   1, III|                 pierwszy nowej tej nazwy użył i jakimi były pobudki, które
13637   3, III|                pszenicy na polach swoich użyna, bydła może ze dwadzieścia
13638   3, I  |                 ozdabiania, przerabiania użytą została znaczna część posagowej
13639   1, III|     przekształciły się w proste szczudła użyteczne tylko do chodzenia po bagniskach
13640   3, I  |             mógłby z nich zrobić niejaki użytek. Dla Zygmunta jednak nie
13641   3, I  |               żadnych nie pragnęła i nie używała; żałobne jej suknie kosztowały
13642   1, VI |                 odzieży płótnianej tylko używali. Zboże zaś rzadko gdzie
13643   1, I  |                  zdradzały nader rzadkie używanie rękawiczek. Wszystko to
13644   3, III|          młodzieży z ożywieniem prawił o użyźnianiu ziemi pastwisk pozbawionej
13645   3, I  |                  cichy, zdławiony.~- Que veux tu, chére enfant?~- Ty tam
13646   1, VI |                                          VI~Szlakiem wzdłuż ogrodu przez
13647   2, II |                 ołówkiem podkreślone:~Je viens de m'incliner, madame, devant
13648   3, II |               parą lub się nią nie jest. Voilá! A jeżeli w tym wypadku
13649   2, II |                 et de soi-meme,~C'est se voir a tour dédaigné et trahi...~
13650   2, II |                 incliner, madame, devant vous, ~Mon orgueil tout entier
13651   1, V  |               miedzą ukazywała się znowu wabiąc i wiodąc - nie wiedzieć
13652   3, IV |                  i rady gdzie indziej go wabiące odepchnąwszy wziął znowu
13653   1, IV |        napełnione płynami różnych barw i wabił nimi ku sobie wszystkich,
13654   3, III|                czasem od śmiechu, końcem wachlarza to jedną, to drugą powiekę
13655   2, IV |             zakołysały się i gałęźmi jak wachlarzami poruszyły; na dno lasu niby
13656   2, IV |               znad kobierca w przedziwne wachlarze paproci i przedziwniejsze
13657   3, III|                 otóż śliczne róże na tym wachlarzu! A te złotne liście zupełnie
13658   3, I  |                wzruszoną wymogli na niej wahające się jeszcze i warunkowe
13659   1, III|               odkładał i cichszy, więcej wahający się od innych, z braćmi
13660   3, IV |            ładnie ufarbowany gałganek!~Z wahającymi się jeszcze uśmiechami na
13661   2, II |                tobą chciałem o niej; ale wahałem się...nie śmiałem... Teraz
13662   2, II |              Może wstydziła się własnych wahań i namysłów. Wypadkiem oczy
13663   2, I  |           rozmowy, ale zarazem z częstym wahaniem się głosu mówiła:~- Byłoby
13664   2, I  |                  powtórnych egzaminów po wakacjach. Powinien się więc do nich
13665   1, II |                 że oczekuje przybycia na wakacyjne miesiące syna kształcącego
13666   2, V  |             miejsce starego i prawie już walącego się zbudowany; sad, który
13667   2, III|                   gdy usiłował rozbrajać walczących, i słuchała gniewnych jego
13668   2, III|            ściągniętymi brwiami biegł ku walczącym. Po cichym przed chwilą
13669   2, II |             ziemi i chichocąc, skocznego walczyka nucic, figlarnie głową kręcąc,
13670   2, II |             matki lub piastunki. Skoczne walczyki i dziękczynne modlitwy dalekimi
13671   1, II |                  Kiedy cię śpiewam, luby walczyku,~Myślę o moim miłym chłopczyku...~
13672   1, V  |                Anzelm.~Chłopak widocznie walczył z sobą.~- Kiedyż jeszcze
13673   2, V  |                  pan Witold z Kaziukiem, Walentego synem, płynie! - zawołał.~
13674   3, III|        przypominać jej zaczęła; podeszła Walentowa i oświadczyła swą dobrą
13675   2, III|              Fabianów ciągle chodzi i do Walentych, nawet u Ładysiów raz był,
13676   2, III|                  drzewa, co próchniały i waliły się po lasach, swoje przeżywszy,
13677   2, V  |           cienkim i chropowatym pokładem wapna, na tapczanie zasłanym kraciastą,
13678   2, V  |                 U niskiego sufitu grube, wapnem pobielone belki krzyżując
13679   3, IV |         przemienił się w głuchy i gorzki war, co chwilę wybuchający zeń
13680   1, VI |           patrzały na przepaść zieloną z warczącą w głębi krynicą, na olbrzymi
13681   1, VI |                 było ich prawie. Krynica warczała, strumień dzwonił i czasem
13682   2, II |                 co wprzódy, wewnętrznego warczenia wybuchnęła:~- Cha, cha,
13683   2, II |              czuć było jakieś wewnętrzne warczenie.~- Co, ciotko?~- Gdzie ty
13684   3, IV |                  ramiona go pochwycił.~- Wariacie! dziecko! co ty robisz!
13685   1, V  |               czy co? Ze wszystkim jak u wariata oczy błyszczą... czego ty
13686   1, VI |              szepnął:~- Stary zawsze tak wariuje, jak tylko kto mu powie,
13687   1, V  |          wstążeczką związany. U początku warkocza sterczał czerwony kwiat
13688   1, IV |                 z młodością kibici jej i warkoczy tworzyła twarz tak ogorzała,
13689   1, II |              krzeseł, a głowa, z cienkim warkoczykiem przymocowanym z tyłu wielkim
13690   1, II |                rzekła - wybornie umie on warować, aportować i przez kij skakać.
13691   1, I  |                też dziewczyną z niższych warstw wiejskiej ludności. Wyglądała
13692   1, I  |          purpurową wstęgą tkwiącą w niej warstwą czerwonego marglu. Na świetnym
13693   1, III|              powszechnie i we wszystkich warstwach ludności nazywać je zaczęto
13694   1, IV |                bujnym, czerwonym głogiem warstwę białych porzeczek przyozdabiała. ~-
13695   2, IV |               przerzynając, wśród grubej warstwy białego, drzewnego miału
13696   1, II |               będącej na jednej z pensji warszawskich. Mówiła, że Witold okazywał
13697   2, II |              kokardę i włoży jej na nogi warszawskie pantofelki... Ale z włosami?
13698   1, III|                 w szkołach i za córkę na warszawskiej pensji, Co zostawało pieniędzy
13699   3, II |                  na najniższą cenę ziemi warta jeszcze pewnie trzysta tysięcy.
13700   2, II |                 otwierał ujście potokowi wartkiemu i naciskał grunt przepojony
13701   3, I  |                   ale - majątek znacznie wartością przewyższający ten, który
13702   2, V  |              zarazem słabiej. Jak czujni wartownicy na rozległej przestrzeni
13703   2, V  |                  zaciszka powrócił i jak wartownik nieporuszony u wrót rodzicielskich
13704   3, I  |              niej wahające się jeszcze i warunkowe słowo przyzwolenia. Odjechali,
13705   1, VI |                  się daleko. Pod gęstymi warzywami śmigały bure i czarne koty;
13706   2, I  |                  duże i urodzajne ogrody warzywne. Gaj był świeży, czysty,
13707   1, V  |              który był zarazem owocowym, warzywnym i kwiatowym a także łąką
13708   2, I  |                pomiędzy gajem olchowym a warzywnymi. ogrodami szybko jechała
13709   1, III|          szorstkich policzkach i długich wąsach Korczyńskiego nie było takiego
13710   1, IV |         błyskotkach; mężczyźni ogorzali, wąsaci, ubrani wcale nie według
13711   3, IV |              twarz ciemna, pomarszczona, wąsata, której groza myśli i przewidywań
13712   3, II |            sylwetki, wysokiej, ciężkiej, wąsatej, której rysy znikały w oddaleniu,
13713   1, IV |                  zmęczoną; drobny, jasny wąsik zaledwie zaczynał osypywać
13714   1, V  |          pomiędzy zbożem i mającej pozór wąskiego korytarzyka, którego ściany
13715   3, IV |                  wpadła i płótno kużelne wąskimi pasami u brzegu gaju rozesłane
13716   3, III|            namiętnie, niepohamowanie, do waśni zgryźliwych, aż do występku
13717   2, II |                 Już z pięć dni w okolicy waszej nie byłem...~- A jakże!
13718   1, VI |              swoich zawołał: ~"Hej! hej! Waszmoście panowie, widzi mi się, że
13719   1, VI |                  byli, rzekł:~"Dufam, że waszmościowie uprzejmie pochwalicie, a
13720   2, V  |             pokój z waszym leczeniem i z waszymi doktorami. Idź spać! Dobranoc!~
13721   3, IV |                  pewno owinięto by mię w watę zbytku i zamknięto w klatkę
13722   3, IV |          marzenia dreszczami przebiegały wątłe ciała dwu tych kobiet i
13723   1, V  |            której niby widma strapione i wątlejące błąkały się młode siły jej
13724   2, V  |            pokoju stało łóżko, na którym watową kołdrą owinięta i w całej
13725   3, III|                  tygodniu. Jadwiga o tym wątpiła, bo gdyby z panem Jaśmontem
13726   3, II |                do mnie przywiązanie...~- Wątpisz o nim, ojcze!~- Wątpię.
13727   3, I  |            wątpliwość była dla niej taką wątpliwością, którą ludzie odczuwają
13728   3, III|              wolałbym leżeć niż z takimi wątpliwościami żyć...~Justyna cichych tych
13729   2, IV |                 w zamian nie otrzymanych wawrzynów otrzymywałyżby ich kości
13730   2, V  |               Wasylku albo Anzelmku, nie waż się z doliny na góry wchodzić!
13731   2, V  |                do sieni, a dwoje innych, wąziutkich i niskich prowadziło do
13732   3, I  |             sprawę, stokroć w jej oczach ważniejszą i sercu jej bliższą, mieszania
13733   3, II |               Mnie idzie o coś wyższego, ważniejszego... o moje zdolności... natchnienia...~-
13734   3, IV |                odległy, lecz niezmiernie ważny, jakiś w życiu jego punkt
13735   3, II |                  rzeczy marnych i trochę ważnych...~Z wesołym uśmiechem dodała:~-
13736   2, I  |   zniecierpliwiony przez okno wyskoczył, wazon z kwitnącą fuksją stłukli
13737   2, II |           kredensowego chłopca, polewała wazony u okien i jednocześnie przyrządzała
13738   3, II |          Filozofka! - syknął - rezonuje, waży, rozważa, rozróżnia...~-
13739   1, III|              teraz. Ja wiem, że tobie to wbić w głowę nie będzie łatwo;
13740   1, II |               jelenia, prędko i zręcznie wbiegać zaczął na wysoką, piaszczystą
13741   3, I  |           salonów i do pokoju matki męża wbiegając wybuchnęła płaczem.~Pani
13742   2, IV |                szelest owadów; wiewiórka wbiegająca na wysoką sosnę zatrzymała
13743   3, V  |                  Do salonu zaś z impetem wbiegał z ogrodu Witold. Przed paru
13744   2, II |       rozkwitłego lata. Na wschody ganku wbiegała żywo, ale potem stanęła
13745   3, III|              porwali je i z nimi do domu wbiegli. Ku domowi też pocisnęli
13746   3, II |              zachwycała i niejako w dumę wbijała posiadacza malutkiej Olszynki.
13747   1, I  |             Justyna ze wzrokiem w ziemię wbitym milczała.~- No, a myślisz
13748   3, II |           Wołowszczyzny natychmiastowego wchodzenia w posiadanie tej sumki potrzebować
13749   2, V  |                 waż się z doliny na góry wchodzić! A ty, królewno, jeżeli
13750   3, II |                niego podniosła:~- Gdy tu wchodziłeś, zapytywałam cię właśnie,
13751   1, II |                 towarzystwo całe z ganku wchodziło już do sieni i zaraz wejść
13752   3, III|              wiaterki nozdrzami w siebie wciągając. Dziewczęta pierwsze przyjaźnie
13753   1, I  |                  ona od chwili do chwili wciągała pełnym i długim oddechem
13754   1, II |                  szlafroku... ~Ale Kirło wciągnął go do pokoju, przy czym
13755   2, II |           Zarazem do wnętrza spiżarni ją wciągnęła, prawie wniosła, za sobą
13756   2, IV |               rozniecił. Kupka też ludzi wcisnęła się do chaty. Mnie znowu
13757   3, II |            Giecołdy w pamięci zasadzone! Wczas już by było znacznemu gościowi
13758   3, III|                wysokimi czołami, których wczesne łysiny przypominały podgalane
13759   2, I  |               ale na ławach szkolnych we wczesnych trudach pamięci i myśli
13760   3, III|        dziewczętami w głośną rozmowę się wdała, i tylko bacznie na nią
13761   2, III|                 się jak dwa gołębie, ale wdowcem on był, gromadę wielką w
13762   1, IV |               błyskotka nie ożywiała jej wdowiego stroju; uśmiech wesoły bardzo
13763   1, V  |           powiekami, w wiecznie czarnym, wdowim ubraniu. Była to po panu
13764   3, I  |          szczerych i gorących dla młodej wdowy uczuciach. Ale najwymowniejszym
13765   3, III|     przeznaczonym młodsi synowie Fabiana wdrapywali się jak wiewiórki zawieszając
13766   3, III|                że pozwolili mu nowe buty wdziać i czarnym krawatem kołnierz
13767   2, I  |              kibicią prostą, wysmukłą, o wdzięcznej linii biustu i ramion, która
13768   2, II |           kochany szwagrze, najpokorniej wdzięczny jestem - przerwał znowu
13769   3, I  |           kierunkach rozstawione ławki i wdzięcznymi łukami wyginały się mostki
13770   3, I  |                  zda się, siłami serca i wdzięków usiłując niby iskrę z krzemienia
13771   2, IV |               rzeki utkwionej siedział z wędą na wodę puszczoną Julek
13772   2, V  |                  chłodu szukając po polu wędrował, nigdzie nie trafił, bułkę,
13773   3, III|                 błyszczącym szkiełkiem u wędrownego przekupnia nabyta. Mężczyźni
13774   2, V  |                  zaciszku naszym siedząc wędrownika z dalekich stron po drogach
13775   1, VI |             dokąd i dla jakiej przyczyny wędrują, mówili: "Szukamy puszczy!"
13776   2, IV |                  Ilekroć przemocą prawie wedrzeć się w nie chciała, uczuła
13777   2, II |               grube sznury zaopatrzonych wędzideł ~- Julek! A co? - zawołał
13778   3, V  |       wzniesionymi ku niej, czarnymi jak węgle oczami z powagą powtórzyła:~-
13779   2, III|                 i płonąć w powietrzu, aż wejdą znowu w żywych, młodych,
13780   2, V  |                jakiej świetlicy, bywało, wejdę i patrzę, jak ludzie rychło
13781   3, III|                 już słyszała i z czułych wejrzeń, które rzucał na nią, miarkować
13782   3, III|          Zapłonęło też i wybuchnęło przy wejściu Witolda. Mnóstwo rąk wyciągnęło
13783   3, II |             bydła narzeczonego i myśli o wekselach, które wyda jej ojciec,
13784   3, II |               tylko wypłaci, a na połowę weksele wyda. Na ten proces z panem
13785   2, V  |               gotówką, a na drugą połowę weksle wyda. Już to z familią narzeczonego
13786   3, II |                 kim mówię... No, za tego welinowego człowieka, jeżeli oświadczy
13787   1, IV |                  nawet zarumienieniem na welinowych policzkach. Stanął w drzwiach,
13788   3, IV |                   albo jak Różyc, kartką welinu w roztworze morfiny umoczoną!~
13789   2, I  |             właśnie od dotykania worów z wełną przylgnęło do niej trochę
13790   1, I  |             niższa, ubraną była w czarną wełnianą suknię, bardzo skromną,
13791   2, IV |                  nieba zasłaniały ścianą wełnistych, ciemnych, srebrem obrębionych
13792   2, V  |         kamiennej, białe obłoki krepowym welonem zasłaniały niebo, a na Niemnie
13793   1, V  |               Wszystkie zęby ci w gardło wepchnę, gamuło!~- Już skoszona
13794   3, III|            pierwsze. Sąsiadów do procesu werbował, ale nie zwerbował ich więcej
13795   3, II |              mówiono, a co teraz Kirło z werwą okraszoną dowcipami i dwuznacznikami,
13796   2, V  |                Wieczne odpoczywanie!" Na weselących się ręką machnę i do chaty
13797   2, V  |               państwu! Zdrowia i dobrego weselenia się życzymy!~I gniew nieposkromiony,
13798   3, IV |               Przed zachodem słońca gody weselne Elżusi miały się ku końcowi.
13799   3, III|                 drużbującym na znak dnia weselnego rozdać...~Z niskim ukłonem
13800   3, III|              barwą; drugi, czarny ogier (weselnicy pomiędzy sobą szeptali,
13801   3, IV |                  było wieźć za orszakiem weselnym wyprawę siostry. Już też
13802   3, III|               krewny i najbliższy sąsiad weselnymi godami ich wzgardził. Tyle
13803   1, VI |                wschodzie słonka zdrowv i wesół do roboty wstawał, bo siły
13804   2, V  |                  od matki, mileńka była, wesoleńka i zawczasu już porządek
13805   2, I  |                 Kirłowej zdawało się, że westchnął.~- Ale ty, kuzynie, naprawdę
13806   3, III|               duchy wskrzesały i długimi westchnieniami lub cichymi śmiechy niegdyś
13807   3, I  |              każdego ludzkiego oblicza i westchnieniu każdej piersi ludzkiej tkwi
13808   3, III|                 wtrącił się Starzyński - wesz za kołnierzem, wilk w oborze
13809   3, IV |                  stronie dla pana słońce weszło? Owszem. Daj Boże panu szczęście,
13810   1, V  |                  cmoknął na konie, które weszły na nieszeroką, trawą i dzikimi
13811   3, III|         szczególniej w pochmurności jego węszyły jakąś niezwykłą historię.
13812   1, VI |          dziewczyny rumieniącemu się pod wetkniętą we włosy nagietką. Czasem
13813   1, I  |             zwieszały się albo sterczały wetknięte we włosy pąsowe, liliowe
13814   2, II |               jej głosu czuć było jakieś wewnętrzne warczenie.~- Co, ciotko?~-
13815   3, I  |          ruchliwością i czynami, lecz ku wewnętrznemu życiu zwróconą i w ścisłych
13816   3, II |                 namyślający się, z czymś wewnętrznie walczący, chodził czas jakiś
13817   3, IV |             wszystkiego, tylko ten płacz wewnętrzny, którego już w sobie nie
13818   3, IV |              nieruchomi, milczący, z tym wewnętrznym drżeniem, którym napełnia
13819   1, IV |                widok rozwartej paszczęki węża; walczyła z sobą tak, że
13820   3, IV |            którego jesteśmy dziećmi? Czy wezbrane morze myśli ludzkich, którego
13821   3, III|             świeżości, blasku i kipiątku wezbranego życia unosił się teraz nad
13822   3, III|                powszechnym zamieszaniu i wezbraniu uczuć porządek czynić zaczął.
13823   1, II |                 włosów małymi kończykami węzła sterczała nad ogromnym i
13824   1, VI |                wsze strony mnóstwo swych węzłowatych i powyszczerbianych pni
13825   3, II |               części żniwiarki grubymi i węzłowatymi palcami dotykał.~- No, widzisz -
13826   2, II |                 w najmniejszej rzeczy te węzły, te sympatie, te najlepsze
13827   1, IV |                  państwo tego za złe nie weźmiecie; ale dwoje młodszych nie
13828   1, VI |               obrzydłych żab, tarakanów, wężów i jaszczurek. I rzeka ta
13829   2, IV |          skierowało się ku tym piaskom i wężowymi skrętami prześliznąwszy
13830   3, III|                  nie mógł, bo z drogi na węższą ścieżkę krócej do jej zagrody
13831   3, IV |                  czasem prawie i ratunku wezwać. Może i to przyczyniło się
13832   2, II |              Orzelskiego. Uszczęśliwiony wezwaniem przez Teresę przyniesionym
13833   3, III|                 przyjaźnie odpowiedziały wezwaniu.~- Pływać! Pływać! ze śpiewaniem
13834   2, V  |                Anzelm. - Nowina... no... wi... na...! Już i nie spodziewałem
13835   2, II |     zaniemeńskiego lasu, albo pożyczenie wiadomej sumy u jednego z kapitalistów
13836   3, III|                 Jana czy jego pannę, nie wiadomym było, dość że w mgnieniu
13837   2, III|                   który ona jemu bogatym wianem wniesie, razem tę ziemię
13838   1, VI |                  i cały w mchach swych i wiankach leżący kamień, na wielki
13839   2, V  |             jaśniał obraz jej patrona, w wianki na Boże Ciało poświęcone,
13840   2, III|              układać małych wiązanek lub wianków z zerwanych po drodze kwiatów.
13841   3, III|             rzece i przylatujące od niej wiaterki nozdrzami w siebie wciągając.
13842   3, I  |             miłości, porwać nici pamięci wiążące ją z człowiekiem, który
13843   3, I  |               wszystkim, co go z Justyną wiązało, zapomniał. Teraz jednak...
13844   2, III|           ciemnych rękach układać małych wiązanek lub wianków z zerwanych
13845   3, III|              obok umieszczonej na stole, wiązkami mirtu piętrzącej się tacy,
13846   3, II |            silnie ściskała w dłoni sporą wiązkę tylko co znać zerwanych
13847   3, III|                śród obecnych i wszystkim wiązki mirtu do sukien przypinały,
13848   1, IV |              zieloności, w której klony, wiązy, lipy i jawory w nierozwikłany
13849   2, IV |                potężnym, żałosnym hymnem wichrów. Wiosny i lata grają mu
13850   1, III|            kaskady; w martwej atmosferze wichry zaśpiewały roznosząc po
13851   2, IV |         poświęceń, z których wspaniałymi widmami oko w oko spotkała się u
13852   2, V  |             wypukłością rzeźby i zarazem widmową tajemniczością odrzynały
13853   3, I  |                 zieleni drzew przebywali widną część ścieżki lub trawnika,
13854   3, V  |              lampkę, aby tylko im trochę widniej, jaśniej, weselej było!...~
13855   3, I  |           zupełna. Wiedział o tym, że po widnokręgach sztuki przelatują często
13856   3, III|              okiem, które, acz na ciasne widnokręgi, patrzało śmiało i bystro.
13857   1, III|                  szerokość dostrzeganych widnokręgów, których on sam w młodości
13858   1, VI |                   że dom sobie zbudowali widny i czysty, z którego też
13859   1, V  |              równym krokiem, bez żadnego widocznego wysilenia; lejce z grubego
13860   2, V  |               więcej oni weselą się, tym widoczniej przed oczami staje mnie
13861   2, II |                  tonu głos podnosząc i z widoczniejszym niż kiedy wyrazem własnej
13862   3, III|                zbożowej puszczy utopione widocznymi teraz, chociaż mdławymi
13863   3, IV |               rak przez niego przeżyty w widokach i wrażeniach życia, na kształt
13864   3, II |          posiadam sztuki zachwycania się widokami rodzinnej natury, może dlatego,
13865   2, III|        jaśniejące, te poznawane z bliska widoki, prace, dzieje wpadały do
13866   3, III|              parzący, jak urągliwe senne widowisko!~Tymczasem na niskim płatku
13867   2, V  |                czyją? czy ty go naprawdę widujesz... znasz? Czy to on sam
13868   2, II |                to miotła. Czysta miotła! Widywałam ja kiedyś takie bukiety
13869   3, IV |              przed dwudziestu kilku laty widywałem. Trochę obłąkany był, Pacenki
13870   3, II |                unikać i prawie wcale nie widywali się z sobą; i inne, w których
13871   3, I  |               rodzin ubogich, na których widywanie zdobywała się bardzo rzadko,
13872   3, III|         wypowiadały zdziwienie, że ją tu widzą... Ona wszystkich powitawszy
13873   2, II |              własnej pychy i wygody, nie widzący dalej niż do końca swego
13874   1, III|                  mogło snem napełnionymi widzeniami prawie nadprzyrodzonymi:
13875   3, II |                  A to przyczepski z tego Widzia! Uf! nie mogę!...~Jak uragan,
13876   3, V  |                przeze mnie istoty zawsze widziałbym cię przed sobą! Zlituj się
13877   1, V  |                  kawałkiem ogrodu ledwie widzialnemu.~- Alżusia! po wodę zbiegaj! -
13878   1, VI |            czterema oknami, zaledwie był widzialnym zza gęstwiny srebrnych topoli.~
13879   1, I  |          siedzących w faetonie mężczyzn. Widziały też, że obaj mężczyźni spostrzegłszy
13880   3, IV |            ukazał. Z dala go tylko potem widziano po drogach pole przerzynających
13881   1, V  |                ale który dziś i z bliska widziany powiał na nią czarem ciszy
13882   3, IV |                  dzielił się z dawno nie widzianym bratem, było świetne wydanie
13883   2, V  |                 do tego stworzona!~- Ot, widzicie, że już się pali...~Kawał
13884   1, IV |                      A dawno państwo nie widzieliście się z sobą?- żartobliwie
13885   1, IV |          przybywając z szerokiego świata widzimy, jak wszystko zastojowi
13886   3, III|              płynęła przodem korowodu, a widzowie dokoła stojący i siedzący
13887   2, II |                 trochę za wiele, tak, za wie-le, i dlatego równowaga trochę
13888   2, V  |              smutek... wieczny smutek... wiecz-ny smu-tek!...~Wielkie, ciężkie,
13889   2, V  |              Antolki zawołał, aby gościa wieczerzą poczęstowała.~- Sam też -
13890   1, III|                 jutra i przy tym... tych wiecznych kłótni z ludźmi nie będzie.
13891   2, IV |              wtedy jest, ale nie ciągła; wieczorami to już chyba tak kto około
13892   3, I  |      najprzykrzejszych dla niego rzeczy: wieczorną rozmowę z rządcą o gospodarstwie.
13893   2, III|        sapieżanki, za wysokimi malwami i wieczornikami, w woniach rezedy i piłowiei
13894   1, V  |         rozpierały się rozłożyste krzaki wieczorników. Stuletnia może sapieżanka
13895   2, III|              Cecylii pod dachem ich parę wieczornych godzin spędziła, odbywała
13896   3, II |           Justyna i Witold pod blednącym wieczornym niebem przy wielkim krzyku
13897   1, III|               ale pełnymi blasku oczami. Wieczorów tanecznych nikt nie wydawał
13898   1, IV |                 chwalił także Monachium, Wiedeń, Paryż, ale przekładał Włochy,
13899   1, IV |                 szkołach sztuk pięknych, wiedeńskiej naprzód, a potem trochę
13900   3, V  |                  usychały trawy i żółkły więdnąc białe dzięcieliny, siedząca
13901   3, III|                kładły się krwiste liście więdnącej dzikiej lebiody, złociły
13902   2, III|             różowej twarzy i włosy pełne więdnących kwiatów. Stawiając na płycie
13903   1, III|                 tym kącie jak zakonnica, więdnę jak kwiat zasadzony na piaskach.
13904   3, II |             powtarzał. Wille w okolicach Wiednia i Florencji, apartamenty
13905   2, III|            kwiatek na słońcu kwitnie lub więdnieje,~Tak serce do ciebie pali
13906   3, I  |                co czynić i jak mówić nie wiedząca, można, a wobec nieznanej
13907   3, III|             Alżusi, ale Bohatyrowiczówny wiedziały bardzo dobrze, że będzie
13908   3, II |              przepraszał, że psa za sobą wiedzie. Ale Fabian z uprzejmością
13909   1, IV |                 twoich Osowcach stoi lud wiejski... tak... na przykład...
13910   1, I  |                sznurami na miedzach szły wiejskie kobiety, których głowy ubrane
13911   1, II |              zamiłowanie w gospodarstwie wiejskim - znać odziedziczył to po
13912   1, I  |             poszła dalej.~Wóz napełniony wiejskimi dziewczętami wtoczył się
13913   3, IV |           podbojów, na które w ciężkiej, wiekowej pracy zdobyła się ludzkość -
13914   2, III|            sprawiedliwy! świeci na wieki wiekuiste, amen!~Głowę ku rękom splecionym
13915   3, I  |               Milton śpiewający o raju w wiekuistych ciemnościach ślepoty. Nie
13916   2, II |                   Był to jej przyjaciel, wielbiciel, powiernik. Myślała zawsze
13917   3, I  |                 przekonywały, że znała i wielbiła tych wszystkich, którzy
13918   2, V  |                Ciało poświęcone, w palmy wielkanocne, w pęki suchych nieśmiertelników
13919   1, II |           bogactwa w nędzę.~W przyległym wielkiemu salonowi pokoju, którego
13920   1, IV |                  i podziwiał na jednej z wielkomiejskich wystaw obraz, który przed
13921   1, II |                  ciemny.~Nie był to dwór wielkopański, ale jeden z tych starych,
13922   1, II |           niezmierną delikatnością płci, wielkością czarnych oczu o powłóczystym,
13923   3, III|              milcząc, jak ubogiemu przed wielmożnym przystało. Ale oto na starość
13924   3, III|            rozlegał się w urywanych i po wielokroć powtarzanych wykrzykach:~-
13925   2, II |                wdzięcznym mu istotnie za wieloletnie nieupominanie się o wypłacenie
13926   2, V  |                  ciemny, bo strzępiaste, wieloramienne, do rozwiewających się dymów
13927   3, III|                     Jazda!~A potem, niby wieloryb wody, piersią i bokami tłum
13928   2, II |              wyrazem głęboko uczuwanej i wielostronnej wyższości majątkowej, rodowej,
13929   2, II |                   Zadziwiająco zdolny... wielostronnie utalentowany młody człowiek...
13930   2, IV |                  myśl, że był on od niej wielowzględnie wyższym? Jakkolwiek dziwną,
13931   1, II |             pomiędzy nimi wisiały uschłe wieńce ze zboża przetykanego czerwienią
13932   3, IV |                  w grubym warkoczu jak w wieńcu brunatnej pszenicy na głowie,
13933   1, II |            drugim pod ciemną ścianą boru wieńczącego wysoki brzeg rzeki płynęły
13934   3, I  |              niepomyślnymi tylko próbami wieńczonych, obraz przez niego wykonany
13935   3, III|           przyszedł termin, w którym ten wieniec, przed oczy twoje reprezentowany,
13936   1, IV |                   człowiecze, kręć się i wierć się, nie wykręcisz się i
13937   3, III|                 ale nabywasz przyjaciela wiernego na wiek wieków, aż do końca.
13938   3, I  |                 ideał jedynej i wiecznie wiernej miłości, porwać nici pamięci
13939   1, VI |              urywek na wpół zapomnianego wiersza. Zaraz przecież zaczął iść
13940   3, IV |                czując. Potem kilkanaście wierszy listu zajmował opis zabaw
13941   2, V  |             bombiastych, żelazem okutych wierzchach; zydle z białych desek,
13942   3, IV |                  dwa kufry z bombiastymi wierzchami na zielono pomalowane i
13943   2, II |                na domowym, lecz zgrabnym wierzchowcu z siłą i mimowiedną fantazją
13944   2, II |             Benedykta, którego osiodłany wierzchowiec stał już pod gankiem. Była
13945   1, III|                 potrzeba. Benedykt zrazu wierzgał i z nozdrzy ogień wyrzucał,
13946   1, III|            Powściągnął się od wszelkiego wierzgania i rozdymania nozdrzy, a
13947   3, IV |             przywiązanie moje dla ciebie wierzyć musisz...~Zawahał się nagle,
13948   3, II |             Witold pokorną jego względem wierzyciela uniżoność zauważył. Złagodniał
13949   3, IV |            rzucili, jak w słońce w niego wierzyli, jak w zbawienie zapatrzyli,
13950   1, I  |               mię za cholerę... Może nie wierzysz? Słowo honoru, prawdę mówię!
13951   3, I  |                   aby co prędzej radosną wieścią obdarzyć tego, kto na nią
13952   3, III|           spodziewać się, aby do naszego wieśniackiego życia i pracy przy ziemi
13953   3, III|               zabawki wymyślać? W naszym wieśniackim życiu do bałamuctwa ani
13954   1, IV |               razem z nią zbliżył się do wieszadeł złożonych z rogów łosich
13955   3, V  |            nosili Darzecki i Zygmunt, na wieszadłach umieścił, do Leoni się zwrócił
13956   2, I  |               był przyczyną, i twarzą ku wieszadłom zwrócony bardzo po-woli,
13957   1, VI |                  puszczyki i po drzewach wieszały się rysie, w ciemności oczami
13958   1, VI |                   Na dwóch pagórkach dwa wietrzne młyny łopotały swymi wielkimi
13959   3, I  |               było kaprysem lekkomyślnej wietrznicy ani deklamacją rozromansowanej
13960   1, VI |              ubijać było; u góry żył lud wiewiórek, a u dołu w gęstwinach skrywała
13961   2, IV |               pośpieszny szelest owadów; wiewiórka wbiegająca na wysoką sosnę
13962   3, IV |                  skażesz, czy tylko - na wieżę? a?~Ile w tych słowach było
13963   1, I  |                  uzbieranej przed chwilą więzi roślin. Były tam bujne liliowe
13964   2, II |                  razem Justyna głowę nad więzią roślin pochyliła.~- Jan
13965   2, III|           podnoszących w rękach kłosiste więzie, wnet powstać miała i niecierpliwie
13966   2, I  |                wybiegły. Okazało się, że więzień długim zamknięciem zniecierpliwiony
13967   2, I  |              który sama z przebiegłością więziennego dozorcy w mnóstwo węzłów
13968   3, I  |               pieśń swoją snujący w celi więziennej, ani Milton śpiewający o
13969   1, I  |                 nie odwracając twarzy ku wiezionym przez się kobietom odpowiadał
13970   3, IV |              kuframi, na których, jak na wieży, w wiecznym uśmiechu białymi
13971   3, II |             powietrzu wykręcać zaczął.~- Wieżyczki, balkony, wykrętasy... tylko
13972   2, II |                rzuca krwiste plamy, a ta wijąca się gałązka drobnym, różowym
13973   2, I  |             trzewików znowu rozwiązane i wijące się w różne esy ciągnęły
13974   2, I  |                ogrodów powracały. Był to wijący się pośród zielonej przestrzeni
13975   3, III|                Niechaj wam życia dzionek wije się jako wianek, w którym
13976   1, VI |                 niejedna kosa z brzękiem wikłała się wśród gałęzi, gdy jej
13977   1, VI |                 poprzerywane i kolczystą wikliną zjeżone, to zielone i tajemniczo
13978   3, I  |             zmysłowy Musset, tu i ówdzie Wiktor Hugo, wiele rozpaczliwego
13979   1, IV |                jasny jak u matki warkocz wił się po spływających w dół
13980   3, III|                  Owszem! Barania śmierć, wilcza stypa! - z goryczą zaśmiał
13981   2, IV |               wychylały się żółte kwiaty wilczej paszczy i wypełzały daleko
13982   1, VI |             jakiś Mucyk, Żuczek, Sargas; Wilczek, których imiona głośno przez
13983   2, V  |              przy nim położywszy się jak wilczyca wyła...~Do rozgniewanej
13984   2, V  |                  wyła...~Do rozgniewanej wilczycy podobną była dziewczyna,
13985   2, IV |                 u Murzyna i tylko oczami wilczymi błyszczącą, odzież calutką
13986   1, VI |            porzeczek, kwitnących głogów, wilczyn osypanych purpurowymi gronami
13987   1, VI |                czasem w berberysowym czy wilczynowym krzaku dało się słyszeć
13988   1, III|               roznieconym, była akademia wileńska a Stanisław Korczyński,
13989   1, III|          starania byłego ucznia akademii wileńskiej o dobre przygotowanie synów
13990   1, IV |              zrazu oczy Klotyldy zaczęły wilgotnieć i mglić się, aż stanęły
13991   2, II |                małe, świecące jego oczka wilgotnymi czyniły. Justyna lekceważąco
13992   3, III|         zwierzętami swój swego zna. Wilk wilka nie pożera i kruk krukowi
13993   3, III|            słyszę, syna ludzkiego on ma, wilkiem na ludzi nie patrzącego.
13994   1, VI |                  niedźwiedziów, dzików i wilków, w gałęziach czaiły się
13995   2, V  |           panience tylko co mówiłyśmy. O wilku mowa, a wilk tu. Bardzo
13996   3, II |                lubowaniem się powtarzał. Wille w okolicach Wiednia i Florencji,
13997   1, III|             pieniędzy piorunem z nimi do Wilna leciałem. Całą przeszłoroczną
13998   3, I  |             rozwinięte, piękne jej ciało wiło się u stóp czarnego krzyża
13999   3, II |                  zaczął:~- Powiedział mi Wincenty, że mama życzyła sobie widzieć
14000   3, IV |                  z domu wynosił i na wóz windował.~Na drodze u wyciągniętych
14001   1, II |            kompoty, przynosiła butelki z winem, co chwilę wybiegała, a
14002   3, III|                  trochę i prawda. Jednak winnymi się nie sądzim, bo i mądry
14003   3, II |               kieliszka tanie francuskie wino, które na korczyńskim stole
14004   1, III|         pieniądze: drzewem handlować czy winokurnię założyć, czy podrady brać.
14005   1, IV |              wydawania córki za hrabiego winszował, ściskała tak mocno, że
14006   3, III|             razem śmiejąc się, całując i winszując kręciły się śród obecnych
14007   1, IV |               gotował się do rozpoczęcia winta, ale widocznie bez zapału
14008   2, V  |               niewolników rodu swego nie wiodłem, a choć ubogi, żonie i dzieciom
14009   1, II |               drzwi na oścież rozwartych wiodło z jednej strony do obszernej
14010   1, III|            mogiła.~Woń rezedowej perfumy wionęła od chusteczki, którą na
14011   3, I  |             rzeczka przebiegając ogród o wiorstę stąd do niego wpadała, i
14012   2, I  |        rozczochrane; kręciły się one jak wióry i żeby tam nie wiedzieć
14013   2, I  |                 ku szarzejącej w pobliżu wiosce, od wód stojących, których
14014   1, III|                dziedzicznych kiedyś jego wiosek nauczyli się czytać, owocowe
14015   2, V  |             odstręczyć, nawet bez plusku wioseł, czerwone ognie i siedzące
14016   2, IV |            Samotność i zapomnienie. Ileż wiosen, ile zim i jesieni przeminęło
14017   1, VI |              pamiątką ostały. A po zimie wiosenną porą kry szły ogromne, by
14018   2, V  |                   Tak czasem pośród mgły wiosennej i pół dnia na polu przy
14019   2, III|            młodych, silnych, jak poranek wiosenny świeżych i żadnym, zda się,
14020   2, IV |                 czole, poprawił i żywiej wiosłować zaczął.~- Wiem i wierzę -
14021   1, IV |           Zarazem, ładną tę i świeżą jak wiosna twarz okrył wyraz cierpienia,
14022   1, VI |              kładły na ściany i okna swe wiotkie gałęzie, ówdzie popielate
14023   2, IV |               zbałwanione piaski. Czółno wiozące dwoje młodych ludzi skierowało
14024   2, III|                     A jakże - odkrzyknął wiozący snopy.~- Szczęśliwemu i
14025   1, V  |                  świat może zakręcił się wirem. Justyna patrząc na wiotką
14026   3, III|            rozpoczętymi zostały. Na toku wirowało par ze dwadzieścia, to jednocześnie,
14027   2, II |              przedziwne fugi wyrzniętych wisiadełek u szczytu to drżączka, która
14028   1, VI |                 samotna tarcza słoneczna wisiała nad samym już szczytem boru
14029   1, VI |                 onych, którymi przepływa Wisła; nazwisko swoje oznajmię
14030   1, VI |              krzykiem padały na trawy. W wiśniowych gajach dziewczęta podskakiwały
14031   1, III|                 syna. Był to swawolnik i wisus, jakich mało; nie tylko
14032   3, III|                  topoli, a z daleka, zza wiszącego nad wodą księżyca i w wodzie
14033   2, I  |                 głębi sieni wielki zamek wiszący u drzwi niskich i wąskich
14034   2, II |                  przed małym, na ścianie wiszącym lusterkiem i poczęła nimi
14035   1, IV |              dodała Kirłowa.~Kirło szedł witać dzieci. Dwaj chłopcy, w
14036   3, III|                się tam przed kimś, kogoś witano. Muzyka grać przestała;
14037   2, III|             dziesięć młodszego od siebie Witoldka raz z wody wy ciągnął.~-
14038   1, VI |              swoich kopyt i przeraźliwym wiżdżeniem. Nad rzeką i na wszelakich
14039   3, I  |                   lecz już dość wyraźnym wizerunkiem Klotylda złożyła naprzód
14040   3, I  |          oświecony, aby nie rozumieć, że wizja, której doświadczyła, była
14041   3, II |                Po raz drugi doświadczyła wizję której pragnęła i wzywała
14042   3, I  |                 że wywołała jedną z tych wizji, którym organizmy ludzkie
14043   3, I  |        dziwactwach stryjenki... częstych wizyt składać jej nie wypada...~-
14044   3, II |                    trzeba przecież, abyś wizytę pożegnalną ciotce oddał.