Tom, Rozdzial

14045   3, II |                 wąsa. Gdy na dziedziniec wjeżdżał, zobaczył odjeżdżający od
14046   2, III|             chwili z drogi na ściernisko wjeżdżała Domuntówna. Przestrzeń paru
14047   2, V  |               nich żywność powoli w usta wkładali, powoli też i cicho ją przeżuwając,
14048   2, V  |                liści, którymi gospodynie wkładane do pieca pieczywo od zetknięcia
14049   1, II |                  się mu na piersiach jak wklęsła płócienna tarcza, Bolesław
14050   1, I  |                safandułą...~Tu aż się za wklęsłe usta swoje wielką ręką chwyciła. ~
14051   2, V  |                 opowiadał, wspominał.~Po wklęsłych, zwiędłych ustach Marty
14052   1, II |       błyszczącymi oczami, ostrym nosem, wklęsłymi usty, tak starannie wygoloną,
14053   3, III|             pływać! Panie Michale! Panie Władysławie! Panie Zaniewski! Panie
14054   1, VI |                 To jest Ładysiowa, czyli Władysławowa chata, tego samego Ładysia,
14055   2, IV |               się przestała. Z siły jego wlała się w nią ufność. Ale w
14056   3, I  |                  gorącą cześć i sympatię właścicielce ich okazując. Zamiary, które
14057   3, V  |                     Z sąsiadem Korczyna, właścicielem kawałka ziemi w bohatyrowickiej
14058   3, I  |              stanowczych scen życia jego właścicielki.~Bardzo samotne i jednostajne
14059   2, III|             równinie w chaos samym tylko właścicielom znany, a dla wszelkiego
14060   3, III|                teraz wszystkich do swego właściwego domu i wzywał do zabawy,
14061   2, II |                  powiekami, palce swe ku właściwemu miejscu klawiatury kierowała,
14062   3, I  |                swe mający w najgłębszych właściwościach umysłu i charakteru tej
14063   1, V  |               zamachem rąk pługowi nadał właściwy kierunek, lejce podjął i
14064   1, IV |                 usta i siwe wąsy, wstał, właściwym sobie ruchem, wysuwającym
14065   1, VI |                pszczół podobny, ciężko i własnoręcznie pracujący, w grubej odzieży,
14066   3, V  |                 leciał; wiatr przez okno wlatujący podnosił mu i kołysał nad
14067   3, III|         przepadnie...~Przez otwarte okna wlatywał do świetlicy szelest topoli,
14068   1, III|              zboże spasają, na pastwiska włażą... Czyż mogę własności swojej
14069   1, III|               koła gospodarstw wszelkich włażąc czyniły je podobnymi do
14070   1, III|            Penelopy! Co wyjął kij jeden, właziło dwa; wyjął dwa, wyrastało
14071   3, III|          zgłupiał. Namówiony, do procesu wlazł. Co teraz nastąpi? - nie
14072   2, IV |                  gabinetu pana Benedykta wleciałem i wprost przed jego nogami
14073   1, III|                 i na skrzydłach fantazji wleciało w wysoko gorejące płomię.
14074   1, III|             białym, małym motylom, które wleciawszy przez otwarte okno dokoła
14075   1, I  |               spostrzegła starsza.~- No, wleczem się jak żółwie. Prędze,
14076   2, I  |           związać, zawsze rozwiążą się i wleką po ziemi za malutkimi nóżkami.
14077   1, IV |               Justyna spotkała się z tym wlepionym w nią spojrzeniem, które
14078   1, IV |            Wiedeń, Paryż, ale przekładał Włochy, gdzie wśród najpiękniejszej
14079   3, II |                  niedawno też rozpoczętą włóczkową robotę. Tuż przy niej, z
14080   3, II |                 niosła dwa kawałki kanwy włóczkowymi różami i floresami okryte.~-
14081   2, V  |                  sama jedna jak mara nie włóczysz się po polach i lasach!
14082   3, III|                chrzęstem po zoranej roli wlokące się brony i powoli, równo,
14083   1, VI |                 na szeroko rozkraczonych włokach położone wracały z pola,
14084   1, V  |              innego dla nasycenia ciężko wlokących się godzin i .dni; że w
14085   2, V  |                 i białe piany toczący, z wlokącymi się w deszczowej zawiei
14086   2, III|       zagłębienia, z dala od wszystkich, wlokła się smutnie uboga, samotna
14087   1, II |                 miała ani jednego siwego włosa, i jakkolwiek kibić jej
14088   3, I  |       trzydziestu laty używane, lśniące, włosiennicą lub spłowiałym dziś adamaszkiem
14089   3, IV |                 zimę napełniały stolicę. Włoska opera była szczytem doskonałości,
14090   2, I  |           rosnących na dziedzińcu topoli włoskich; deszczowe chmury szybko
14091   1, IV |             płynnie i kwieciście mówił o Włoszech, Paryżu, Ostendzie i różnych
14092   2, II |            będzie gniewał się na mnie?~- Włóż zaraz czapkę i mów głośno -
14093   2, II |             przedpokoju, aby mu pomóc do włożenia płaszcza? Czy dlatego tak
14094   2, II |               swój na ażurową pończoszkę włożony.~Darzecki powstał i odmawiając
14095   2, II |          przypnie Leoni świeżą kokardę i włoży jej na nogi warszawskie
14096   3, II |                     byle było co do gęby włożyć!~Elżusia do ucha Justynie
14097   2, III|              taki luźnieńki, szerokieńki włożysz i jak zaweźmiem się, to
14098   1, II |              gościa i koniec wąsa do ust włożywszy przygryzać go zaczął. Widocznym
14099   1, IV |                boki podkładała i geniusz wmawiała...~- Przez pamięć dla brata
14100   3, III|              wcale; nie mógł dobrowolnie wmieszać się w gwary, w hałasy, w
14101   2, III|                   Bo to on prawdę mówi - wmieszała się stara podnosząc się
14102   3, II |           pociągnęły.~Benedykt od chwili wmieszania się syna w scenę pomiędzy
14103   1, IV |        dziesięcin wygonu ... ktoś w nich wmówił, że one do nich należeć
14104   3, V  |              Różyca!~Teresa wydawała się wniebobraną; Kirło na krześle siedząc,
14105   2, III|                  ona jemu bogatym wianem wniesie, razem tę ziemię złotymi
14106   3, IV |              księgi padają! Rzeźwy wiatr wnika przez wpółotwarte okno W
14107   1, III|              ziemi w grunt wielu pokoleń wnikają, uchroniły go od zarazków
14108   2, V  |              okna zapachy kwiatów i ziół wnikając z ogrodu napełniały po brzegi
14109   2, IV |                   wydobywało się i w nią wnikało niewidzialne płomię. Byłyżby
14110   1, III|                głowy z wielkiego ogniska wniknął, część przyszłości przewidywał
14111   3, I  |                  nie okupiła sobie prawa wniknięcia w krainę nieznaną i dosięgnięcia
14112   3, V  |              szczęściem pomiędzy nich je wniosę!... o! z jakim szczęściem
14113   2, I  |       posiadłością możliwie najmniejszą. Wniosek ten potwierdzała wieś chłopska
14114   3, III|             wiele jeszcze różnych uwag i wniosków czynili do młodego słuchacza
14115   1, V  |               roboty człowiek patrzył, a wniwecz poszły; nie takimi nadziejami
14116   1, II |                 z kształtu i gatunku ich wnosić było można, kupionymi były
14117   3, I  |                    niech Bóg broni, abym wnosiła niezgodę do rodziny, w którą
14118   3, III|                  Franusiu opowiadał, gdy wnuczka ku niemu przypadła i na
14119   1, V  |                prędko pomarli i tę jedną wnuczkę jemu zostawili. Całe tedy
14120   1, VI |                   przeto dzieciom twoim, wnukom i prawnukom, aż do najdalszych
14121   3, V  |          spotkanie jej wybiegli. W sieni woalkę z głowy odwijając i gromadkę
14122   2, I  |                  lepsi, co się po prostu wódką upijają...~- Niesłychana
14123   1, VI |            dawała tylko srebrnej strunie wodnej, cisza panowała tu nieskazitelna.
14124   2, IV |              siedział śmiejący się wciąż wodny atleta.~- Czemu Sargasa
14125   2, IV |                  żywioł napastniczy i na wodnym bezdrożu niezawodne torował
14126   3, III|                  młodszych synów Fabiana wodze oddał, a sam do wnętrza
14127   3, IV |                   kształcił się w szkole wojennej wielki do wojskowości pociąg
14128   2, IV |                  z pokojem niżeli dwie z wojną. Lepiej z małego garnuszka
14129   1, IV |           naczytałem się był wieczorem o wojnach takich, co były, są, będą
14130   1, V  |       Korczyńskiego na wojnę chodził. Po wojnie ożenił się, już w późnym
14131   2, V  |                   przy Napoleonie obydwa wojować poszli... Z pana Dominika
14132   2, IV |              wracali do ognisk domowych, wojownicy, z chwałą na czołach nieśli
14133   3, I  |            obozowi nieprzyjacielskiemu z wojskiem swym podjeżdża, nim bitwę
14134   3, IV |                szkole wojennej wielki do wojskowości pociąg czując. Potem kilkanaście
14135   2, V  |              dwóch starszych braci już w wojsku odsłużyło - rozgadała się
14136   3, III|             wołając:~- Wolniej, państwo! wol-niej! Po porządku! po porządku!~
14137   3, III|             wstydliwie, to niecierpliwie wołające:~- Panie Jaśmont! Jaśmont!
14138   3, V  |              tęsknota, ponurość taka, że wolałabym czasem w grobie gnić! I
14139   1, V  |          Niewesoło mi było na tym balu i wolałam iść w pole - żywo też i
14140   3, IV |             posiadał!" Serce w nim także wołało: "Mów! bo inaczej nie pęknie
14141   1, I  |                  kwiaty, niektóre z nich wołały:~- Dziękujemy! dziękujemy
14142   3, II |                  chruścieli i melodyjnym wołaniem przepiórek do domu wracali,
14143   3, I  |               Czymże, jeżeli nie opasłym wołem, stać się może człowiek
14144   1, III|                swe spędzili w atmosferze wolnej od zgniłych oddechów rozpusty
14145   1, VI |               się sokolnikami, a inszych wolnością obdarował, aby tylko wszelkie
14146   1, VI |            nazwanie bojarów, czyli ludzi wolnych. O uprawianie ziemi było
14147   3, II |                na tej ziemi nie może być wolnym od usiłowań, walk, cierpień
14148   3, II |            Orzelski, który niegdyś przez Wołowszczyznę przejeżdżał i pałacyk widział,
14149   1, II |              pieniędzy nie marnują i jak woły pracują, zdołają... to...
14150   2, III|               malwami i wieczornikami, w woniach rezedy i piłowiei dwoje
14151   3, III|              grona jarzębin o puszystą i wonną ścianę uschłego zboża oparła
14152   2, IV |                 odpowiedziała.~Zielone i wonne posłanie z liści było istotnie
14153   1, VI |                 gęsto splątanych wiklin, wonnej piłowiei, krzaczastego żywokostu
14154   3, III|               mnie przy Antolce siedzieć wonno, ale głodno!~Pod świrnem
14155   3, III|                  nastawili i pootwierali worki. Inszym łydki ze strachu
14156   2, IV |                 gdzie zagony jak groch w worku zmieszane, a okno w okno
14157   1, II |                 ramach. Podłogi były tam woskowane i błyszczące, niskie sufity
14158   1, VI |            zwierząt albo troszkę miodu i wosku, albo przyswojonego bawoła,
14159   2, I  |          przybyli kupcy. ~Jednokonny ich wózek stał przy bramie; za bramą
14160   3, IV |              Zaprzęgano tam do bryczek i wózków konie, a czynność tę spełniali
14161   2, III|                ją pociągnął sam także ku wozowi odchodząc.~Wesoła baba wybuchnęła
14162   2, I  |                podskokach na dziedziniec wpada pana swego poprzedzając.~-
14163   2, II |                  widział z takim impetem wpadać! - ofuknęła stara panna. -
14164   3, III|                 i powolną, choć czasem i wpadającą w zapalczywość mowę, a jedną
14165   1, II |            bliska, ale co w oczy od razu wpadało, to wielka usilność o zachowanie
14166   2, III|             bliska widoki, prace, dzieje wpadały do tej wielkiej, ciemnej
14167   2, II |                  ty za raz w melancholie wpadasz... "Rozumiem!" Nic nie rozumiesz...
14168   2, II |               nagie ciernie w rozmowę tę wpadły trzy panienki. Trzymając
14169   1, I  |              kilka grubych zmarszczek, z wpadłymi i kościstymi policzkami,
14170   2, II |     zaszczebiotały: ~- Papciu! wujaszku! wpadłyśmy na wyborny, doskonały pomysł!~-
14171   2, III|            ciekawością w twarz mówiącego wpatrując się przerwał Witold.~Zamyślony
14172   2, I  |                 masz, kuzynko? - zapytał wpatrujący się w nią ciągle Różyc.~-
14173   3, IV |          przekwitających twarzy, oczu od wpatrywania się w oblicze wiedzy przedwcześnie
14174   2, III|            milczący i wzajemnie w siebie wpatrzeni.~- Może być - zaczął Witold -
14175   2, V  |                gorętszą wstęgę jutrzenki wpatrzona uchem łowiła kogucie piania,
14176   1, V  |                  szyję. Zza łez widziała wpatrzone w nią litościwie szafirowe
14177   2, IV |                 nim przywiodła. Potem we wpatrzonych w niego jej oczach zamigotały
14178   2, IV |                  i z oczami w pana swego wpatrzonymi, czarny Sargas coraz głośniej
14179   2, I  |               rzekł - że nie wiem, na co wpierw odpowiadać. Nie chorowałem
14180   1, II |             szare, błyszczące oczki jego wpiły się w delikatne policzki
14181   1, II |               podczas rannej przechadzki wplątały się zielone igły i młodziutkie
14182   2, III|           niepotrzebną, chwastem w kłosy wplątanym, uczyniła ruch do powstania.
14183   2, I  |              uczuła nagle, że w mowę jej wplątywać się zaczęły wyrażenia grube
14184   2, II |              wróży dziewczętom. We włosy wpleciona, jeżeli rozkwitnie, ukochany
14185   2, II |              bukietu gałązkę szczęścia i wplotła ją w czarny swój warkocz.
14186   1, III|            zgodzie, a teraz do życia ich wpłynął pierwiastek, który z nich
14187   2, I  |               Był to jedyny grosz, który wpływał do jej kieszeni w miesiącach
14188   3, I  |             wszystkie na niego wywierane wpływy, przedtem już pierwiastkami
14189   3, II |                  na wschody; na wąskim i wpółciemnym korytarzyku oblały go fale
14190   1, II |              opasać, ogoloną twarz swą z wpółdobrodusznym, a wpółzłośliwym uśmiechem
14191   2, III|                   Antolka wpółgołębie, a wpółdziewicze swe oczy z ciekawością niezmierną
14192   1, VI |             siedział Jan i uśmiechał się wpółfiluternie, wpółtajemniczo.~- Stryj
14193   2, III|                  i syn, i matka. Antolka wpółgołębie, a wpółdziewicze swe oczy
14194   1, III|                  zaśmiał się wpółwesoło, wpółgorzko.~- Jaki tam czarnoksiężnik! -
14195   2, III|               się mu na policzki. Witold wpółklęcząc na niskiej ławie, o ramę
14196   3, I  |           wszelkich wrażeń pozbawiony?~ ~Wpółleżąc na elastycznej kuszetce
14197   3, I  |                   odpowiedziała.~Zygmunt wpółleżącą postawę na siedzącą zmienił.~-
14198   1, II |                  na pąsowym szezlongu we wpółleżącej postawie siedziała kobieta
14199   2, III|                  w oczach i uśmiechem na wpółotwartych ustach wsłuchując się w
14200   3, V  |            otarła i do Justyny zwrócona, wpółproszącym, a wpółzniecierpliwionym
14201   2, I  |               pociągnął, wpółzdumionym a wpółprzerażonym wzrokiem na krewną popatrzył
14202   3, III|             szkłami osłaniał zaognione i wpółślepe oczy.~Podstarzałe lub stare
14203   1, VI |            uśmiechał się wpółfiluternie, wpółtajemniczo.~- Stryj wie wszystko -
14204   3, II |          Nazajutrz przed południem przez wpółuchylone drzwi pokoju Marty i Justyny
14205   1, III|               Machnął ręką i zaśmiał się wpółwesoło, wpółgorzko.~- Jaki tam
14206   3, II |               potok jego wpółzgryźliwej, wpółżałosnej mowy, głosem, który z dziwną
14207   3, II |            zatrzyma...~Tak mówił Kirło i wpółżartobliwie, wpół z rzetelną admiracją
14208   3, I  |       kilkadziesiąt sczerniałych monetek wpółzatartym herbem Szwecji opatrzonych,
14209   2, I  |                  ruchem w dół pociągnął, wpółzdumionym a wpółprzerażonym wzrokiem
14210   3, II |                 się na chwilę potok jego wpółzgryźliwej, wpółżałosnej mowy, głosem,
14211   1, II |                swą z wpółdobrodusznym, a wpółzłośliwym uśmiechem ku twarzy jej
14212   3, V  |               zwrócona, wpółproszącym, a wpółzniecierpliwionym tonem zapytała:~- Cóż, Justynko?~
14213   2, I  |               tych oględzinach w rozpacz wprawia. Wiesz dobrze dlaczego.
14214   3, I  |                duszą artysty i w ruch ją wprawiać mogąca, jeżeli tylko naprawdę
14215   3, I  |             wdzięk wesoły i pełen gracji wprawiał Zygmunta w zachwyt; pod
14216   3, I  |        najpewniej będzie otyłym. Myśl ta wprawiała go w rozpacz. Otyłość jest
14217   2, II |                zbliżenie się do sąsiadki wprawiało, z westchnieniem i omglonymi
14218   3, II |             więcej steranych w zdumienie wprawiały, Sodomę, Babilon i inne
14219   1, IV |          świadczącą o znacznej muzycznej wprawie, ale nie widać było po niej
14220   2, IV |                  sam prawie dziób czółna wprawionej siedział, w wodę patrzał
14221   1, V  |              takiego rydza, w którego by wprawiono zadarty nos, kępkę sterczących
14222   1, I  |             spotkają i do familii swojej wprowadzą... bo i tak przecie krewną
14223   1, IV |             bogatym i błyszczącym haftem wprowadzała ją do grona najpoważniejszych
14224   1, IV |           spełnić... tylko... tylko że o wprowadzeniu reform czy ulepszeń w Wołowszczyźnie
14225   1, IV |               jakie reformy i urządzenia wprowadzić pan zamierza w swojej Wołowszczyźnie.
14226   3, III|                 po kolana wysokie buty z wpuszczonymi w nie spodniami ujednostajniały
14227   2, II |                  do połowy prawie w usta wpychał i zębami zawzięcie przygryzał,
14228   1, IV |            plecami świekry swej Klotylda wpychała koronki chusteczki w parskające
14229   3, IV |              porywów i złorzeczeń, które wrą nam w piersiach! Młody jestem!
14230   3, I  |                 które raz błysnąwszy nie wracają już nigdy, że w ambitnych
14231   2, IV |                 przeciwnego brzegu rzeki wracające pszczoły od czasu do czasu
14232   1, I  |                   Otóż, kiedy mię chłopi wracający z kościoła zobaczyli tak
14233   1, I  |              ekonom, który jak raz wtedy wracał też z kościoła, i Bohatyrowicze,
14234   1, I  |                 Ot, jak było. Z kościoła wracałam, tak jak i teraz, a śpieszyłam
14235   3, II |                  się w okolicy spotkali, wracałem właśnie z pola, gdzie mię
14236   1, I  |             Emilka wyrzeka pewno, że nie wracam, i zaczyna dostawać migreny
14237   2, I  |                  i którą byś kochał...~- Wracasz do swego...~- I ciągle powracać
14238   3, IV |              niego przeżyty w widokach i wrażeniach życia, na kształt ziarna
14239   2, I  |                ust zdradzający nadmierną wrażliwość i czułość. W ruchach jego
14240   3, V  |             bratowej słuchać nie chciał, wręcz odmawiał i synowca z powagą
14241   3, I  |             skromność usta jej zamykały. Wreszcie z płaczem prawie wybuchnęła:~-
14242   2, V  |                    Aha! jesteś! przecież wróciłaś! O północy panienka ze spacerów
14243   3, IV |                 wyrastającym zeń drzewom wróciło chwilową świeżość niebo
14244   2, III|               ujmują i ubiegłej wody nie wrócisz. Ale to jest prawda, że
14245   2, V  |              swojej siły i możności. Nie wróg ja jemu, aby mu w czym przeszkody
14246   1, V  |              gnieździe jego największych wrogów!...~Jan głowę w tył odrzucił
14247   3, IV |                ją i dla siebie, bo w nią wrósł, i przez chmurną ambicję
14248   1, VI |         wyżłobionych, korzeniami drzew i wrosłymi w ziemię kamieniami najeżonych
14249   2, III|            Anzelm jak wryty stanął przed wrotami i z ręki daszek sobie nad
14250   3, III|                 posuwistych poskokach ku wrotom pobiegł; za nim skoczyli
14251   1, III|                  przyszłości zajrzał był wróżbiarz jaki, na całe gardło, na
14252   1, III|                takich pewnych Korczyński wróżbiarzem nie był i wszystkiego, co
14253   2, II |               ona szczęściem dlatego, że wróży dziewczętom. We włosy wpleciona,
14254   1, I  |                rożkami, których obfitość wróżyła urodzaj; niższe znacznie
14255   3, I  |                kosztowniejsi nauczyciele wróżyli mu przyszłość wielkiego
14256   2, I  |                Dziewczyna z nieckami jak wryta stanęła szeroko oczy i usta
14257   1, V  |                samotna i cicha, a w dole wrząca życiem niewidzialnym, które
14258   3, I  |               Ironia i złośliwość, które wrzały w niej przed chwilą, znikły
14259   2, IV |                  na miejsce tych ptasich wrzasków, które rozlegały się we
14260   2, III|     krwistoczerwoną twarz swą odwracając wrzasnął:~- Z dopustu bożego durnie!~
14261   3, III|             wiadomo, że muchy gęściej na wrzodach siadać lubią jak na zdrowym
14262   2, IV |                  U stóp zarośli różowate wrzosy rozciągały daleko swe suche,
14263   3, V  |                  jej gromadkę do bryczki wsadziwszy i pożegnawszy śpiesznie
14264   2, V  |               powtarzały jeden za drugim wschód dnia zwiastujące, tryumfalne
14265   2, V  |          fontanny. Wkrótce znad boru, we wschodniej stronie nieba, wychylił
14266   3, V  |               jadalną i kierowała się ku wschodom na górę prowadzącym, gdy
14267   3, IV |              wody wypłynął ognisty sierp wschodzącego księżyca, prędko powiększał
14268   3, III|                przygasać zaczynały przed wschodzącym u dalekiego skrętu rzeki,
14269   3, II |            melancholii...~- Ależ to jest wściek... pardon! krańcowy idealizm!
14270   2, IV |                rozsiane grusze i wierzby wściekle miotały się nad wysokim,
14271   1, III|               wtedy pomiędzy Korczynem a wsią sąsiednią, noszącą nazwę
14272   3, I  |             dzieci. W obszernym dworze i wsiach najbliższych pełno było
14273   2, II |                   Zobaczył ojca na konia wsiadającego i zbiegłszy ze wschodów
14274   2, II |               całusów panienek do powozu wsiadał.~Korczyński zawołał z ganku
14275   1, III|                 drzewa, na którym rosną, wsiąkają w siebie rozkładające lub
14276   1, III|                  po Niemnie ku oddalonym wsiom i miasteczkom, razem niekiedy
14277   3, II |          ukochaną przez płot do sąsiadów wskakującą. Z podniesionym do góry
14278   1, II |                   Kobieta krótkim gestem wskazała go Kirle. ~- Oto jest Mars -
14279   3, IV |            zawołał i pędem puścił się we wskazaną stronę.~Zaledwie na krawędzi
14280   2, IV |            tyczące się obejścia i układu wskazówki i przestrogi, których często
14281   3, II |         zrozumienia, z cicha pomrukiwał, wskazywanych mu części żniwiarki grubymi
14282   1, VI |          utworzonej z lekkiej kurzawy na wskróś promieniami słońca przepojonej.
14283   3, III|                  jego spoczywające duchy wskrzesały i długimi westchnieniami
14284   3, IV |                   rycerze... apostoły... wskrzesiciele... górne marzenia... wielkie
14285   2, V  |                  raz ożyć może. I ja też wskrzesłem, choć niezupełnie... niezupełnie,
14286   3, IV |                pocieszać, uczyć, budzić, wskrzeszać? Co to sprawiło? Czy pochód
14287   2, IV |              pierwszy raz wtedy po swoim wskrzeszeniu te miejsce zobaczył, przez
14288   3, III|        niezgodnej przyjemności nastąpiło wskutek ruchu przez pierwszego drużbanta
14289   1, IV |               Ostendzie i różnych innych wsławionych punktach Europy, za gospodarzem
14290   2, III|           koniczyny i ukośnymi strzałami wślizgując się między gałęzie drzew
14291   2, V  |             Justyna w opowiadanie starca wsłuchana może złośliwych słów dziewczyny
14292   2, III|           Witolda, ale w słowa jego cały wsłuchany usta w zdziwieniu otworzył
14293   2, III|                  na wpółotwartych ustach wsłuchując się w szepty ziemi uczyniła
14294   3, II |                 le sceau du pardon! Bądź wspaniałomyślną i zwróć mi swoje serce,
14295   3, V  |                 być wziętą za żonę przez wspaniałomyślność i bohaterstwo, przez cud
14296   1, VI |                 wydawała z siebie pańską wspaniałość i piękność. Ale jak tam
14297   1, II |                  pozór dostatku i prawie wspaniałości. Wielkość zajmowanej przezeń
14298   3, I  |              dwór z pretensjonalną nieco wspaniałością zbudowany. Od razu poznać
14299   2, V  |       wyprostował się, obie ręce na kiju wsparł, czoło podniósł, ku sufitowi
14300   1, IV |                 ramieniu gospodarza domu wsparta, nieśmiała jakaś, prawie
14301   1, VI |                 wyrzeźbionymi strzałami, wsparte na rękach i w zamyśleniu
14302   2, V  |                  oczy i głowę złożyła na wspartym o okno ramieniu, i marzyła
14303   1, VI |             powyszczerbianej alei, którą wspięli się aż tutaj, leżał olbrzymi
14304   1, VI |               zaczął iść dalej, a raczej wspinać się, na górę, po naturalnie
14305   2, II |                  zapomniała o sobie i ze współ czuciem gorącym, z gorliwością
14306   3, I  |             stołach rozrzucone wizerunki współczesnych pracowników: niejakiej sławy
14307   2, I  |              była, że znalazła w krewnym współczującego jej powiernika. Opowiadała
14308   1, V  |                 szczerze i starannie. Na współkę z panem Benedyktem opłacała
14309   1, II |                  Jedną tylko cechę mieli wspólną: obaj wydawali się smutni.
14310   3, I  |               ona powiernicą, pomocnicą, wspólniczką, a jeżeli w pracy jego zbliżania
14311   2, I  |                którzy po trochu byli jej wspólnikami, bo obrabiali w Olszynce
14312   1, V  |          pomiędzy nami we wszystkim jest wspólność.~Mówiąc to dwoma skokami
14313   1, VI |                  już ostać przy nich dla wspólności i pomocy, ale Jan i Cecylia
14314   2, II |                  oboje, jakby jej ciężar wspólnych ich sił wymagał, z głowami
14315   1, V  |        wyprzężonych z pługa ulubieńców i współpracowników swych spokojny. Pobiegł
14316   3, III|                 raźnie, z wielką na boki współtancerzy uwagą, tancerkami jak piórkami
14317   1, I  |     najkorzystniejszym świetle wydać się współtowarzyszkom podróży. Był to mężczyzna
14318   3, III|                 sąsiadek wywołało głośne współubolewania i tajemne śmiechy Ale on
14319   3, II |     niedostępnych, aby po nie sercem czy współudziałem sięgnąć mogła. Teraz idee
14320   2, II |                grabowej altany, czytaj i wspominaj! Może we wspomnieniach choć
14321   1, III|                  w milczeniu to wszystko wspominała i myślała, pleczysty, ogorzały,
14322   3, III|                chwilę swojej przeszłości wspominali, świat oblał się morzem
14323   1, V  |            której teraz prawie nigdy nie wspominano w Korczynie, lecz której
14324   1, V  |            trzeba iść... Jak sobie na to wspomni, gadziną staje... Jeszcze
14325   3, II |                 czcią imię twojego brata wspomniałem!...~Ciemny rumieniec od
14326   1, II |              poezję wspomnień. Mimo woli wspomnieć tu trzeba było o tych, którzy
14327   2, II |              czytaj i wspominaj! Może we wspomnieniach choć na chwilę dla ciebie
14328   3, V  |              Teresa pośpiesznie z fotelu wstać jej dopomogła i ku drzwiom
14329   1, III|                  Nazajutrz oboje z Martą wstali jak zwykle o piątej z rana
14330   2, V  |                 wchodzącą Justynę powoli wstały, do progu podeszły, a gdy
14331   1, IV |             które ją okrywały, dała znak wstania od stołu. Z najstarszego
14332   3, II |        ostrożności i uwagi. Jutro obydwa wstaniemy o świcie, maszynę do kowala
14333   3, I  |               która w progi śmiertelnych wstąpić raczyła, z pozoru dumna
14334   1, VI |                  i tylko co na tron swój wstąpił. Koń był pod nim arabski,
14335   3, IV |             Niemnem obaj na żółtą ścianę wstąpili i w borze zniknęli.~Przed
14336   1, IV |                nie spostrzegała, a kiedy wstawać od stołu zaczęto, z dziecinną
14337   1, IV |                  około czterdziestu osób wstawało od stołu okrytego staroświeckimi
14338   1, IV |           przechadzkę po ogrodzie, panie wstawały z kanap i fotelów, młodzież
14339   3, II |               serwetą otarłszy, jakby do wstawania od stołu obie ręce o stół
14340   1, IV |                 do ojca, który na ogólne wstawanie od stołu nie zważając pilnie
14341   3, I  |                 jej krewnym powierzył, o wstawienie się ich i pomoc jak o łaskę
14342   1, IV |                przyjechała, za synem się wstawiła i wszelkie przeciwności
14343   2, V  |                  a oczy były jak w głowę wstawione szyby. Jedną rękę miał opuszczoną,
14344   3, IV |            wiszące u szyi końce żałobnej wstążeczki spadła, ale z głową spokojnie
14345   2, II |                  cerą, cała w muślinach, wstążkach, lokach, przypominała bladego,
14346   3, I  |               zieloną, przepasywały dwie wstęgi rzek zbiegających się ze
14347   3, II |                 Ale ta poezja jest tylko wstępem do wielkiej, wielkiej prozy...
14348   2, II |               Istotnie też, na samym już wstępie przyjemnie ją rozczulił
14349   3, V  |           przebiegła i na wschody szybko wstępować zaczęła. Zniknęła już za
14350   1, II |            dopomagał towarzyszowi, który wstępował na górę znacznie powolniej,
14351   1, VI |             dwóch ludzi w ten sam sposób wstępujących na wysoki brzeg Niemna;
14352   2, V  |              uczuć boskich; myślałam, że wstępuję do raju wielkości, blasku,
14353   1, III|                 w coraz wzrastającym jej wstręcie do wszelkiego ruchu. Po
14354   1, V  |                 bodajby to pragnienie we wstręt się zmieniło! A tu? cicho,
14355   3, II |               wybornie o swoich własnych wstrętach i nieudolnościach. Po chwili
14356   3, I  |                  brzydoty i pospolitości wstrętem ją napełniał. Umysłowego
14357   3, I  |         niegodnym uwagi, nawet brudnym i wstrętnym. Nad sobą widział tylko
14358   3, I  |   najprzyjaźniejszych uczuć, a drżąca od wstrętu obudzanego w niej przez
14359   1, I  |                   jakieś wspomnienia czy wstręty opuściły w dół końce pąsowych
14360   3, IV |              nadlatujący z oddali wicher wstrząsa głębiny lasów i tak przed
14361   1, III|             twoje "kwiaty na piaskach", "wstrząsające błyskawice", "gwiazdy losu", "
14362   3, III|             dłoniach poopierali, głowami wstrząsali, ten i ów rozwodził się
14363   3, II |                  miłością czy oburzeniem wstrząsnąć i natchnąć nie może? A ja
14364   3, III|               koniec czupryną jak grzywą wstrząsnąwszy wyprostował się jak struna
14365   2, V  |                  w rękę pocałował. Potem wstrząśnieniem głowy odrzucił z czoła opadłą
14366   3, III|                  i przez dzień cały choć wstrzemięźliwie popijane miód i piwo twarze
14367   3, V  |              jest! - sarknął.~Kirłowa aż wstrzęsła się, tak ją wyraz ten zabolał.
14368   2, II |               mówiła ze wzburzeniem, ale wstrzymała się i tylko krztusiła się
14369   1, II |           spostrzegła, że ten przewoźnik wstrzymawszy nieco ruch wiosła z podniesioną
14370   1, II |             porwał, ale trwał krótko, bo wstrzymywała się z całej siły, i nagła
14371   2, II |                  uczucie nad nieśmiałość wstrzymywało go od mówienia. Powieki
14372   1, IV |               szklane, z całej znać siły wstrzymywane łzy. Zarazem, ładną tę i
14373   3, V  |               uwierzyła; tysiąc daremnie wstrzymywanych uśmiechów na twarzy jej
14374   3, II |         rozgorzałe i razem dziwnie jakby wstydliwe zagadnęła:~- Jakże to było?
14375   1, V  |                  butność, kobieca prawie wstydliwość i męska dojrzała siła. Znać
14376   3, II |                co kryje się pod ziemią i wstydzi się samej siebie. Powiedziałeś,
14377   2, V  |               jak w ogniu paliłam się we wstydzie. Nocami, bywało, płaczę
14378   3, III|           rozpłakał się już rzewnie, ale wstydził się tej słabości, więc chustką
14379   3, IV |                podnosząc zapytał:~- Cóż? wstydzisz się teraz? a?~- Nie, ojcze! -
14380   3, III|     Siemaszczanki trzymając się pod ręce wsunęły się w grono wysokich i barczystych
14381   2, III|                do połowy w rękawy kapoty wsunięte, splatały się palcami silnie -
14382   1, II |               owijać się ciepłym szalem, wsuwać na ręce trochę podarte rękawiczki,
14383   2, IV |              Chodźmy - rękę pod ramię mu wsuwając rzekła Justyna.~- Chodźmy -
14384   1, II |         widocznie z każdym rokiem więcej wsuwał się w ziemię, lecz z dachem
14385   3, III|                 serca powiedziawszy Boga Wszechmogącego o błogosławieństwo i zesłanie
14386   3, II |                  poślubić tego już teraz wszechstronnie chudego milionera?~Mówił
14387   2, IV |               więc kiedy do chaty naszej wszedłem, pan Benedykt i stryj z
14388   2, IV |         podejmowały się znad boru chmury wszelakiego ptastwa i jak zwariowane,
14389   3, III|                rozwodził się jeszcze nad wszelakimi trudnościami ogólnego ich
14390   3, I  |               ona może puklerzem przeciw wszelkiemu poniżeniu się i bodźcem
14391   1, II |       objawiające śmiertelną obawę przed wszelkim żywszym i choćby odrobinę
14392   2, III|                   tatku, nie pozostanie! Wszyściutko dziś zeżniem! - zawołała
14393   1, V  |                Kiedyż jeszcze koniom nie wszystek owies zasypałem...~- To
14394   2, IV |                   szczyty nawet kruszy i wtłacza w padoły. W życiu jednostek
14395   2, V  |                 brzegi całą świetlicę, a wtłaczające się przez nie gałęzie starej
14396   2, III|                urywanymi akordami szmeru wtórować temu suchemu, monotonnemu,
14397   2, III|       Bołtu-bołtu-bołtu! - śmiechowi jej wtórowało wyborne naśladowanie indyczego
14398   3, II |                 Justyna po parogodzinnym wtórowaniu na fortepianie ojcu do pokoju
14399   2, II |                  nuta, do której szukała wtóru. Znalazła go wkrótce; spod
14400   1, II |                 uszanowaniem i rozkoszą, wtórując im przymilonymi uśmiechami,
14401   1, IV |               głośne żarty Kirły wraz ze wtórzącymi im śmiechami sąsiadów. Nie
14402   3, II |           obrócił ją w kółko, potem przy wtórze śmiechu, łajania i kaszlania
14403   3, III|                znanym, kochanym pieśniom wtórzyły.~Na wysokiej górze pod starymi
14404   2, III|                 lub odpowiedzi w rozmowę wtrącając. Parę razy jak w tęczę wpatrzony
14405   1, IV |            dobrze, że nie lubię, aby kto wtrącał się do moich interesów...
14406   3, III|               używał, po pas w biedę ich wtrącały i wielką gorzkością karmiły.
14407   3, II |           rozczochraną czupryną lękliwie wtulała się w ramiona. Pośrodku
14408   2, II |                chłopiec wielką swą głowę wtulił w ramiona i z gapiowatym
14409   2, II |                  tego samego zdania...~- Wujaszek mógłby już, doprawdy, nowe
14410   2, II |               zaszczebiotały: ~- Papciu! wujaszku! wpadłyśmy na wyborny, doskonały
14411   2, II |          wesołego sąsiada.~- Zapewne mam wujence. oznajmić przyjazd pana? -
14412   1, I  |                wnet spoważniała znowu.~- Wujenka jest naprawdę biedna z tym
14413   1, I  |               inne panny? Z łaski wuja i wujenki korzystaj, strój się, kiedy
14414   1, I  |                dumna jak księżniczka. Od wujostwa nic przyjmować nie chcesz,
14415   3, IV |              nikt dojrzeć nie może: tych wulkanów żalu, obrazy, nadaremnych
14416   3, II |                      Cierpliwość w niebo wwodzi - wtrącił Starzyński.~-
14417   2, II |           wykwintnego, doskonałego, tak, wy-kwint-ne-go i do-sko-na-łe-go! Prawda?
14418   2, III|                na ojca powiedziałem, i o wybaczenie proszę - ze słabym też rumieńcem
14419   3, III|              swoim nadaremnym kochaniem, wybaczyć jej trzeba, bo od dzieciństwa
14420   3, V  |                 zarumieniona, kilka słów wybąknąć zdołała, we drzwiach stanęła
14421   2, II |             teraz z największego kłopotu wybawić? Czemuż nie odpowiadasz?~
14422   3, III|             postaram się to jemu z głowy wybić!~Pod gruszą stojąc prawie
14423   3, III|             rozstawiali i na środek toku wybiegając pilnie przyglądali się swoim
14424   2, V  |                przez sień na dziedziniec wybiegającą. Słońce zaszło już było
14425   1, V  |               końca dziedzińca zobaczyła wybiegającego zza góry kasztanka, a tuż
14426   2, II |                  ukryć uśmiech mimo woli wybiegający mu na usta. Bardzo jednak
14427   2, III|                było cienkie głosy dzieci wybiegających na spotkanie matek, swawolne
14428   1, II |               butelki z winem, co chwilę wybiegała, a powróciwszy, z brzękiem
14429   2, IV |             Brzegiem rosły i ku środkowi wybiegały krzaki jadłowców twardymi
14430   2, I  |                 i większa Rózia na ganek wybiegły. Okazało się, że więzień
14431   3, IV |             całować te ręce, których nie wybieliły próżniactwo i zbytki. Przypomniał
14432   2, V  |                skąpiec dukaty ze skrzyni wybiera oglądając je i lubując się
14433   1, III|           gnieździe przebywając. Dominik wybierał się w świat dla rozpoczęcia
14434   2, V  |               pamięci swojej umyślnie je wybieram, podobnie jak skąpiec dukaty
14435   2, I  |                  za parę dni lub godzin, wybierze się w podróż naokoło świata
14436   3, V  |          pokochał, uleczy... klin klinem wybijać najlepiej... Szczęśliwym
14437   3, III|         poskokach biegli, głośne hołupce wybijając i zgrabnie, gibko wyginając
14438   3, I  |       technicznych, czuć było pracowicie wybijającą się na wierzch zdolność.
14439   1, VI |             gromadkę i spomiędzy których wybijał się donośnie zapalczywy
14440   1, II |           roślinności, która tu i ówdzie wybijała się na powierzchnię kępami
14441   3, II |             gwarną, z której najgłośniej wybijały się narzekania na brak łąk
14442   3, IV |              nieprzyrodzonej śmierci nie wybije! Zmiękło serce Dawida, gdy
14443   3, III|        spoważniał i spochmurniał. Jednak wybiwszy się z tłumu żwawym ruchem
14444   2, II |            bramie dziedzińca pocwałował. Wybornym był jeźdźcem; wysoki, silny,
14445   3, I  |      półgodzinnym łechtaniu podniebienia wybornymi sosami i słodyczami uczuwało
14446   3, III|          dwunastu utworzyli pośród drogi wyborową niby gromadę, odgłosami
14447   3, II |             zarzucił - czyż przyjemności wyborowych towarzystw, piękności wspaniałej
14448   3, II |                  nieszczęściem wzniosłym wybrałabym drugie.~- Któż tu mówi o
14449   3, I  |          przypadająca mu w świecie rolna wybrańca. Jak promienie słońca skupiają
14450   3, I  |            Będzie on, wspólnie z garstką wybranych, światłem roznieconym w
14451   3, I  |              moralnej skazy, z duszą tak wybredną, aby wszelki cień brzydoty
14452   3, IV |              twarde, samotne, z miękkich wybredności i wesołych uciech odarte.
14453   3, I  |              swój rozwiniętym, w gustach wybrednym, z otaczającymi często despotycznym
14454   2, IV |               czółna stały już na piasku wybrzeża; w przerzedzającej się mgle
14455   2, V  |              Opowiedział, że nieraz idąc wybrzeżem rzeki albo przeprawiając
14456   3, II |                 życzliwość...~- A więc - wybuchając przerwał Benedykt - wynajdź
14457   3, III|                przemawiające głosy, to w wybuchające co chwilę gwary. Pokazywano
14458   3, II |                  przed nim duszy, której wybuchliwą otwartość znał, więc sztuczną
14459   2, II |                  gorejącym wzrokiem. Dwa wybuchliwe temperamenty, dwie rozdrażnione
14460   3, I  |        dzieciństwa wiedzieli zresztą, że wybuchliwej żywości i wesołości nie
14461   3, II |                obydwaj nie byli krewcy i wybuchliwi; gdyby nade wszystko nieustanne
14462   2, I  |                  niepospolitej żywości i wybuchliwości, jakkolwiek w zmęczonej
14463   1, II |            niedorosła, zgrabna panienka. Wybuchły pocałunki i zapytania; głosy
14464   1, I  |               gałęzi i kwiatów. Na wozie wybuchnęły śmiechy, dziewczęta chwytały
14465   2, V  |                głośniejszym śmiechem kto wybuchnie, w mojej głowie rozlega
14466   2, V  |               czegoś żałował. Ale Jan po wybuchnięciu śmiechem trochę zmieszany
14467   3, II |                 nie dając się unieść jej wybuchowi, jakby jej prawie nie słuchając
14468   1, VI |             ówdzie rzucający w powietrze wybuchy śmiechów kobiecych, młodzieńczych,
14469   2, I  |                  trudach pamięci i myśli wybujał jak młoda topól. giętka
14470   2, II |                   ja ciocię co dzień tak wycałuję... tylko proszę...~Marta
14471   2, IV |                  w spokojności niż morze wychłeptać ze zgryzotą. Cukru garścią
14472   3, III|                  niego i z gumna wyszła. Wychodząc niby burza, oddychała głośno,
14473   3, III|           roztrącała, a wzrokiem ścigała wychodzącą też na otwarte powietrze
14474   2, V  |              kąta dość obszernego pokoju wychodzący. W kącie pokoju stało łóżko,
14475   1, IV |                 i cicho u mnie będzie... Wychodzę, zdaje się, na ganek, z
14476   3, V  |               widzisz... Justynka za maź wychodzi i jeżeli zgodzisz się...
14477   1, II |                 okno, jak i okna salonu, wychodziło na błękitniejący zza rzędu
14478   3, V  |                 że odmówiłaś Różycowi, a wychodzisz za jakiegoś... jakiegoś..
14479   1, IV |                  żałować już zaczyna, że wychowała syna w nadzwyczajnych pieszczotach,
14480   1, III|                 był przez czas jakiś jej wychowańcem. To zapewne, a może także
14481   3, II |                  myślał o tym. Krewnej i wychowanicy swej dobrego zamążpójścia
14482   1, V  |                nie czynił. Wprawdzie ten wychowaniec minionej minuty czasu, którego
14483   1, IV |                 posagowym swoim majątku, wychowaniu i pieszczeniu jedynaka wyłącznie
14484   1, IV |                 niż Zygmuś... on tak był wychowany... zresztą... artysta! Ale
14485   3, I  |                moralną szpetotą. Od tego wychowawczego planu, od tych względem
14486   3, II |                ja wiem? Na Buszmanki was wychowują, to i wszystko na świecie
14487   2, I  |                wiedział wszystko: jak go wychowywali i jak pierwszą młodość swoją
14488   2, I  |         dokończył:~- Abym ponosił koszta wychowywania twoich synów, dopóki..,
14489   1, V  |              drżała na całym ciele, ręce wychudłe i jak wosk żółte załamując,
14490   1, V  |                  go, wykwintnego pana, z wychudłym ciałem, chorobliwie drgającym
14491   1, IV |                 spracowanie czy zgryzoty wychudziły policzki i przedwczesnymi
14492   1, III|                 ławrach szkolnych trochę wychudzoną, więcej jeszcze do studenta
14493   2, II |                uszy w pannie Teresie, że wychwalał dziś jej figurkę, oczy,
14494   3, II |         Przyglądała się potem pantoflom, wychwalała je, do wielkiej nogi swej
14495   1, V  |                 na skrzypcach pieściły i wychwalały wszystkie dostępne mu towarzystwa
14496   3, III|                kundla spod nóg tańczącym wychwyciwszy, bez uśmiechu już, owszem,
14497   1, II |                ramy białobrudnej chustki wychylająca się twarzyczka, drobna,
14498   3, III|                 zabawy, pomimo powolnego wychylania niedużych czarek miodu i
14499   2, I  |                  że z tą właśnie kobietą wychylić możemy w pełnym tego słowa
14500   2, V  |                wschodniej stronie nieba, wychylił się różowy rąbek jutrzenki,
14501   1, II |                 przez nie ciekawie głowę wychyliła, a potem, z cienkim i uszczęśliwionym
14502   3, I  |           dostrzegała; ile razy przecież wychyliwszy się zza zieleni drzew przebywali
14503   3, II |                   że ku karafce rękę ona wyciąga, z pośpieszną, lecz i pełną
14504   2, V  |                otworzył, wóz drabiniasty wyciągać z niej zaczął. Młodziutka,
14505   3, II |                usta sznurując dygała i w wyciągającą się ku niej dłoń Justyny
14506   1, VI |               białym rękawie, troskliwie wyciągające się ku staremu. W pamięci
14507   1, III|               grzecznie i jednej tylko z wyciągających się ku niemu rączek dotknął
14508   1, V  |                 Nadobnego Jasia na brzeg wyciągajcie.~Pług posuwał się dość prędko;
14509   2, III|              lepiej, che, che, che!~Pies wyciągał się i głowę w stronę rzeki
14510   2, III|         jednostajnie często garbili się; wyciągali, poziewali. Czasem pies
14511   1, VI |         przedzielonych ogrodami, sznurem wyciągało się w podłuż rzeki, a z
14512   2, V  |                czoło, którego zmarszczki wyciągnęły się jak ukośne promienie. -
14513   3, I  |         słodyczami uczuwało się potrzebę wyciągnięcia ciała na elastycznej kuszetce
14514   1, V  |              krewnej ucałował i ku niemu wyciągnięte, biedne, żółte ręce mocno
14515   2, IV |                  i tego tylko żałuje, że wycieczka ich dłużej nie trwała.~-
14516   3, IV |              Zupełnie tak, jakby z kogoś wyciekł strumień krwi, a tylko tu
14517   2, V  |               całe późniejsze życie moje wyciekło. Korczyn! oj! i domyśleć
14518   3, II |            złotawym, tylko co z plastrów wyciekłym miodem, a przy niej leżał
14519   3, III|                prawie trzymała i chustką wycierała oczy, połę surduta narzeczonego
14520   3, IV |              Zygmuś, lalką z żurnalu mód wyciętą i niedoszłym jakim artystą,
14521   3, I  |                 do obrazka z żurnalu mód wyciętego, z giętką laską w ręku,
14522   2, II |           postępowi znieruchomiają w nie wycinanych lasach; o zyskach, które
14523   1, VI |               krwi ani potu z nikogo nie wyciskali. Bywało, że niektórzy z
14524   1, V  |                 ze mnie na różne sztrafy wycisnął... Nie zlęknę się ja i przed
14525   1, II |          połykaniu lekarstwa, ile jej ma wyćwiczona tancerka w przybieraniu
14526   1, VI |                 i surowym. Ale on prośbę wyczytał z jej oczu. Obejrzał się
14527   2, V  |          wszystkich tych oczach wyraźnie wyczytałam podziw i uwielbienie, którymi
14528   2, V  |             podobnej.~- W książce jednej wyczytałem: "Jak muchy padną w boju
14529   1, IV |               mówił o różnych w gazetach wyczytanych przewidywaniach i kombinacjach.
14530   2, IV |                 i jęki podobne tym które wydają wiatry w ciasnych przestrzeniach
14531   2, V  |               otworzyć się one miały dla wydania słów gromiących albo gniewnego
14532   3, IV |           widzianym bratem, było świetne wydanie za mąż najstarszej córki.
14533   1, IV |               cokolwiek przez trafy losu wydartym nie zostało, ze starannością
14534   1, V  |              wspomnienia tych wszystkich wydarzeń i wzruszeń, które zazwyczaj
14535   1, IV |             przed dwudziestu trzema laty wydarzonej straszliwej chwili, w której
14536   3, II |                  Ilekroć przewidywał, że wydarzyć się to może, na twarzy jego
14537   2, V  |            historię, co bratu Franciszku wydarzyła się w dwunastym roku...
14538   3, I  |                  i rękę. I dlatego tylko wydarzyło się to raz jeden, że sposób
14539   1, IV |            pragnęli ich wcale. On unikał wydatków i przeszkód w gospodarskich
14540   2, I  |                 żniwach, które znacznego wydatku na robotnika potrzebują,
14541   2, II |              starsze córki moje dorosły, wydawałem trochę za wiele, tak, za
14542   1, I  |              ramiona jej były szerokie i wydawałyby się bardzo silnymi, gdyby
14543   1, IV |             sąsiada, który jej świetnego wydawania córki za hrabiego winszował,
14544   3, I  |                  ich umysłach sztucznemu wydęciu i powiększeniu uległy. Dla