Tom, Rozdzial

14545   1, VI |                  uniesiona wspomnieniem, wydeklamowała przed nią Marta:~A gdy kto
14546   1, IV |              wyrazów, z kobiecego prawie wydelikacenia cery i rąk byli oni bardzo
14547   3, I  |      opowiadające. To i drugie sztucznie wydęło rozgłos imieniu młodego
14548   2, I  |                Sposób, w jaki ta ścieżka wydeptaną była, opowiadał o częstych
14549   2, IV |                  domostw biegły ku rzece wydeptane ścieżki i łamiąc się w różne
14550   3, II |                 owsem i zagonami buraków wydeptanej Fabian głośny pocałunek
14551   2, IV |             białe obłoki mętną szarością wydęte, wydłużające się wciąż i
14552   3, V  |         kapeluszem w spuszczonym ręku, z wydętym przodem koszuli, z tryumfującą
14553   3, III|         zasępiona, głośno oddychając i z wydętymi usty, zdawała się być upostaciowaniem
14554   1, V  |                 biała i twardo udeptana. Wydłużając się, to skracając zwracała
14555   2, IV |                  mętną szarością wydęte, wydłużające się wciąż i przybierające,
14556   3, II |             fioletu zbliżała się, rosła, wydłużała i powoli, rys po rysie,
14557   1, V  |                  pies z żółtą szerścią i wydłużonym tak jak u lisa pyskiem,
14558   2, III|                  policzki jego schudły i wydłużyły się nieco, a gdy uspokojonymi
14559   3, III| dziesięciomorgowego grunciku wszystko to wydmuchać! Piersi sobie pracą nadwerężył,
14560   3, IV |                 mu przed oczami zapadły, wydobył się głos młodzieńczy, łagodny
14561   2, V  |            zapytywał, jak w czasie burzy wydobyli się z kłopotu, czy bardzo
14562   3, IV |                 Z ciemnego punktu salonu wydobyło się i nad ścielącymi się
14563   3, II |             tylko, że z mglistych obsłon wydobyte, przejrzyste jego ramię
14564   3, III|                 z kieszeni ślubnej sukni wydobywać chustkę do nosa. Ale drużbant
14565   3, II |              stąd! - nagle głos z piersi wydobywając zawołała. - Co najprędzej,
14566   2, IV |                wielką, czerwoną twarzą i wydobywającą się spod czapki gęstwiną
14567   1, VI |                 dziecinna widocznie ręka wydobywała z harmoniki jęczące tony,
14568   2, IV |                do której piersią lgnęła, wydobywało się i w nią wnikało niewidzialne
14569   2, III|                 Otwierały one skrzynie i wydobywały z nich najnowsze i z najlepszym
14570   3, III|            tużurka skórzaną papierośnicę wydobywszy stryjecznych Jadwigi papierosami
14571   3, II |              spełniać, tylko trzeba, aby wydostali się stąd koniecznie, aby
14572   2, IV |                 w jednym z tych ziemnych wydrążeń zaczerniało coś, bielą błysnęło
14573   1, VI |                lat miał wieku, bo w jego wydrążeniu bawoła skryć byłoby można,
14574   2, III|                   a na przeciwnym krańcu wydrążonego w zbożu zagłębienia, z dala
14575   1, VI |                  kun; w wodach mieszkały wydry i bobry domki sobie budowały.
14576   1, II |                   Była to - wzdychając i wydymając wargi zadeklamował Kirło -
14577   2, II |               znudzenia i niezadowolenia wydymała bledziutkie wargi. Oznajmienie
14578   2, I  |               Czasem sobie włosy z głowy wydziera przemyśliwając, czym i jak
14579   3, V  |                Andrzejową o konieczności wydzierżawienia, jeżeli już nie sprzedania
14580   3, II |                  który także z odległej, wydzierżawionej łąki siano zbierał, a według
14581   3, III|                 i kruk krukowi oczów nie wydziobuje...~Ktoś zza stołu przerwał:~-
14582   3, II |                 czy ma czynić starania o wyegzekwowanie z bohatyrowickiej okolicy
14583   3, III|          Starzyńskiego, na żółtą twarz i wyfiokowaną głowę swani Giecołdowej,
14584   1, V  |             zatknąć, a i twarz człowieka wygada czasem, co się w sercu kryje.
14585   3, III|                 już alteracją troskę swą wygadał.~- Jezu ukrzyżowany! - ramiona
14586   3, IV |                kiedy wszystko przed tobą wygadałem. Nie wiesz i bodajbyś nie
14587   2, III|                żąć idzie, co głupstwa ma wygadywać! - krzyknął i ku na wpół
14588   1, II |           żartuje...~On jednak nie tylko wygadywał i żartował, ale brał się
14589   3, III|                odbijającymi od śnieżnych wygarnirowań rękawów, składały one przed
14590   3, II |              czepcu z obfitym i sztywnym wygarnirowaniem, szła cała w takich uśmiechach
14591   3, III|          obejścia się i poruszeń. W suto wygarnirowanych kornetach lub nowożytniejszych
14592   3, III|                  właściciela), kark miał wygięty i szerść aksamitną. Prawie
14593   1, VI |              Niemna, odsłonięty tu przez wyginające się w tył ściany przepaści
14594   2, III|        gorącożółtą lawą, która miejscami wyginała się w zagłębienia okryte
14595   3, I  |               ławki i wdzięcznymi łukami wyginały się mostki nad wąską, bystrą,
14596   2, IV |               zieloności umalowane, i te wyglądające spod nich lub całkiem je
14597   1, II |                pociesznie w samej rzeczy wyglądającego. Był to staruszek średniego
14598   2, V  |   najdziwniejszym i prawie fantastycznie wyglądającym zjawiskiem była jakaś mgła
14599   1, I  |                niewiele lepiej jak teraz wyglądałam. Może nie wiesz dlaczego?
14600   2, V  |                 ty? co robisz? jak teraz wyglądasz? czy poweselałaś? Potem
14601   3, V  |      pomarszczoną jego twarz łagodziła i wygładzała, na uniesienie syna patrząc
14602   1, VI |               oświecił wyłysiałe czoło i wygładził zmarszczki starca. Uśmiech
14603   1, IV |                  napełnioną teoriami, że wygłaszać je potrzebujesz zawsze i
14604   2, I  |                  pozór apostoła idee swe wygłaszającego i myśliciela z chmurnymi
14605   1, VI |                  domu zstąpiła, aby moje wygnańcze życie podzielać". ~Odpowiedź
14606   3, III|             dziewczynie zaśpiewał smutny wygnaniec:~Poleć, motylku, poleć tam
14607   1, V  |                  mogą. Już, zdaje się, i wygnasz je z serca, i zapomnisz,
14608   2, III|           spaceruje sobie. Owszem. Bo to wygoda w chacie wielką gromadę
14609   1, III|                szczęścia nie mam), ale o wygodę swoją i swoje) familii dbam
14610   1, III|               można na nim znaleźć sobie wygodne miejsce, trzeba tylko mieć
14611   1, III|                 i znużenie, siedziała na wygodnej ogrodowej ławce i poduszkę
14612   2, IV |           posłanie z liści było istotnie wygodnym; przykrywała je do połowy
14613   1, II |            wklęsłymi usty, tak starannie wygoloną, że aż na policzkach i brodzie
14614   1, V  |           Korczyński w wyższej instancji wygra! - prędko i zapalczywie
14615   3, III|           kontentował się tym, że proces wygrał, a tą karą, na którą ich
14616   1, VI |                 zwiędłą ręką w powietrzu wygrażać zaczynał. Za nim dwaj chłopcy,
14617   2, II |                wielkich muzycznych sztuk wygrywając czyniła to widocznie z musu
14618   3, IV |            dźwiękami skrzypiec i basetli wygrywających marsza zmieszał się turkot
14619   3, V  |                staccato, to znów allegro wygrywane, dźwięki skrzypiec. Zygmunt
14620   3, I  |              powolną i nudną jest robota wygrzebywania z ziemi przedmiotów spoczywających
14621   3, II |                    jakaś biała chustka z wyhaftowaną już jedną literą - z rąk
14622   2, IV |                puchy mchów różnobarwnych wyhaftowanego. Te paprociowe liście, strzępiaste,
14623   2, III|             słomy i okrytej ścierniskiem wyhaftowanym w drobne kwiaty Justyna
14624   3, III|                 białą chustkę, z pięknie wyhaftowanymi jego cyframi. Cała twarz,
14625   3, II |                na cieniutkiej chusteczce wyhaftujesz i tę chusteczkę ofiarujesz
14626   2, V  |                   sosnowych, lecz gładko wyheblowanych i czystych aż do białości
14627   3, III|               mówił, że siedmioro dzieci wyhodował, córki wyposażał, dla synów
14628   1, I  |                  staraniem na łonie swym wyhodowała. Tymczasem nie co innego,
14629   2, III|                głosem odkrzyknęła:~- Nie wyhodowałam, a najśliczniejsze ze wszystkich
14630   3, III|                 i brata zależę. Oni mnie wyhodowali, nijakiej krzywdy nigdy
14631   3, V  |                  nikt tu nie lubi! A ja? Wyhodowaliśmy się razem, pracowaliśmy
14632   1, VI |                  córek urodziło się im i wyhodowało nad brzegiem tej wody, w
14633   1, IV |           wkrótce do Monachium lub Rzymu wyjadą, gdzie talent malarski Zygmunta
14634   3, III|                 Tak, moja droga Maryniu, wyjadę stąd pełen szczęścia, że
14635   1, IV |               dziewczyna, spuścił oczy i wyjąkał:~- Mój ojciec... nie jest
14636   3, II |          zauważył - ale - dodał wesoło - wyjaśni się to zapewne, bo i doprawdy,
14637   2, I  |             rodzinie pod każdym względem wyjątkowe stworzenie. Żadne z jej
14638   3, I  |                złudzeniem zmysłów, przez wyjątkowy w chwili owej stan jej ciała
14639   3, I  |               którym organizmy ludzkie w wyjątkowych tylko stanach ciała i ducha
14640   3, I  |                  żadnym słowem nigdy nie wyjawioną troskę w niej spostrzegali.~
14641   1, II |            Justyna opuściła ramię ojca i wyjąwszy mu z rąk skrzypce umieściła
14642   1, III|                  własną rękę, lecz wciąż wyjazd swój odkładał i cichszy,
14643   1, V  |                tylko skrzypce - bo przed wyjazdem zaciągnął dług nowy i znaczny.
14644   3, I  |             mnóstwo dziecinnych zamiarów wyjazdu, rozstania się, nawet samobójstwa.
14645   1, II |                się chwilę.~- Jak ja stąd wyjdę - rzekła - ojciec znowu
14646   2, IV |                  to za kwadrans na brzeg wyjdziem, wprost naszego czółna,
14647   3, III|         utrapionemu nie grzech... I pies wyje, kiedy smętny...~Apostoł
14648   2, I  |                 sześć godzin, jak z domu wyjechałem:~- Boże mój! - westchnęła
14649   1, IV |          Korczyna... a tamci jeszcze nie wyjechali... Masz! myślę sobie...
14650   3, V  |                 nie sprzedania Osowiec i wyjechania z nim za granicę. On z żoną
14651   2, II |             wrócił. Musiał jeszcze przed wyjechaniem w pole z synem się rozmówić.
14652   1, VI |         królestwo gotuje!"~Aż tu wszyscy wyjechawszy z lasu stanęli oczom własnym
14653   1, V  |                różne kondemnacje u sądów wyjednywał? Czy Anzelm nie pamięta,
14654   3, I  |                  z czasem, gdy dorośnie, wyjedzie w świat po wyższą jeszcze
14655   3, II |               zaczął:~- Za trzy tygodnie wyjedziesz z Korczyna... trzeba przecież,
14656   2, I  |                 z mądrej jakiejś książki wyjęte, a prawiące coś o pracach
14657   2, V  |                  z drewnianą ramką z ula wyjętego, dwa sery, z których jeden
14658   3, II |                  Monachium, każdego lata wyjeżdżać w góry lub nad morze. Kapitał
14659   1, III|                 wzmocnienia sił i nerwów wyjeżdżała za granicę i wracała istotnie
14660   3, II |                 Benedyktową...~Raz tylko wyjeżdżałaś za granicę, droga mamo,
14661   2, IV |                marnego węgla z pieca nie wyjmie. Za toż każdą grudkę ziemi
14662   1, II |               skrzypiec i już je z pudła wyjmować zaczął. Justyna delikatnie
14663   3, IV |                  wtenczas było tak samo. Wyjmował spod przycisku list brata
14664   1, III|                  karku i zajął się tylko wyjmowaniem kijów z kół swego własnego
14665   2, V  |              Popielaty królik spod pieca wyjrzał. Justyna wzięła go w ręce
14666   2, I  |                   Jedyne to już dla mnie wyjście, przez które uciekam od
14667   1, V  |            gniadej Jan. Konie napojone i wykąpane w rzece otrząsały z siebie
14668   2, I  |           dochodu przynosi... Trzebaż to wykarmić, ubrać i czegokolwiek nauczyć!~
14669   3, II |                  cywilizacji, jej sokami wykarmiony zostałem, z nią przez tyle
14670   2, III|          Ładysiowej żony w dziwne zęby i wykąsy poszczerbionym został, powstał
14671   3, II |                  szepcząc, wykrzykując i wykaszlując:~- Kotko, ty moja... robaczku...
14672   2, V  |                 postanowisz... Na swachę wykierowała się, ale nic w tym dziwnego
14673   3, II |                 niby menuetowe entrechat wykonała.~- Widać już Pan Bóg mojej
14674   3, I  |           kunsztownie ze słoniowej kości wykonana postać ukrzyżowanego Chrystusa.
14675   3, I  |                pospolitym, ale w którego wykonaniu, pomimo niejakich usterek
14676   1, IV |                  likieru i kilku krygach wykonanych przed rumieniącą się Teresą
14677   1, VI |                 swego używać má i takowe wykonywać. Nobilituję was i nakazuję,
14678   1, IV |             grzmiały świetnym i wybornie wykonywanym brio, Różyc nieznacznie
14679   2, III|                 cztery studnie w okolicy wykopali, toby nam woda tak prawie
14680   3, I  |                  rysowane na ich kartach wykopaliska niejednokrotnie wzbudzały
14681   3, II |                 caca!~Palcem w powietrzu wykręcać zaczął.~- Wieżyczki, balkony,
14682   1, IV |                kręć się i wierć się, nie wykręcisz się i nie wywiercisz. Z
14683   3, II |            zaczął.~- Wieżyczki, balkony, wykrętasy... tylko że z drogi patrząc
14684   3, II |                Kirło zaś ze śnieżystym i wykrochmalonym przodem koszuli, z przymilonym
14685   3, I  |                  niby iskrę z krzemienia wykrzesać z niego jedno słowo serdeczne
14686   2, II |             starły się z sobą i scenę tę wykrzesałyły. Byli bardzo do siebie podobni,
14687   3, III|                po wielokroć powtarzanych wykrzykach:~- Proszę siadać! Niechajże
14688   1, IV |               się szkła wraz z piskliwym wykrzykiem kobiecym. Była to panna
14689   2, V  |               klasnęła i okropnym głosem wykrzyknąwszy: "Jezus, Maria! toż to Franuś!"
14690   2, III|            powietrzem przeleciało głośno wykrzyknięte imię, stado wróbli podjęło
14691   2, I  |                być nie może! Ostatni ten wykrzyknik oburzył trzynastoletnią
14692   3, II |           ożywiły, wyraźnie malowały się wykrzykniki: "Dziwne, nadspodziewane
14693   1, IV |                  jego głosu, przerwał mu wykrzyknikiem:~- Witold ma słuszność,
14694   1, I  |                 rozum przywrócić raczył!~Wykrzykowi temu odpowiedział z oddalającego
14695   3, II |                 nieskończoność szepcząc, wykrzykując i wykaszlując:~- Kotko,
14696   3, III|                takim pędem biegającego i wykrzykującego z takim zapałem, że mu się
14697   1, VI |                 ówdzie popielate wierzby wykrzywiały we wsze strony mnóstwo swych
14698   3, II |                  domu od starości trochę wykrzywiane, strzecha miejscami od porastającego
14699   3, I  |             odymione ściany, zgrubiałe i wykrzywione kształty i rysy. W duszę
14700   3, II |                  Ale z ławy stojącej pod wykrzywionymi ścianami domu, spod dwu
14701   3, II |                 prawdziwie godnych twego wykształcenia, smaku i rozumu!...~Milczała.
14702   1, III|         człowieka uczciwego i specjalnie wykształconego, aby majątkami jego zarządzał.
14703   1, III|          dostatkach wzrosłym, w szkołach wykształconym, z najbogatszą w okolicy
14704   1, VI |              przez natchnionego snycerza wykuta, z doskonale pięknymi liniami
14705   2, IV |                nagiej i gładkiej ścianie wykutych ptaki wylatywały coraz liczniej,
14706   2, IV |             gołej skale mieszkania sobie wykuwa. Kiedyś nadmiar ciekawy
14707   1, II |                  wschody wąskie, niegdyś wykwintne, a dziś ślady tylko dawnej
14708   1, IV |                 ruchów, nic pod względem wykwintności nie pozostawiających do
14709   3, I  |        chwilowego choćby rozstania się z wykwintnymi formami, do cierpliwego
14710   3, II |              spędziłem wśród najwyższych wykwintów miast, wśród najwspanialszych
14711   3, I  |               przedtem już pierwiastkami wykwintu i piękna przesycone, skierowanymi
14712   2, V  |              położywszy się jak wilczyca wyła...~Do rozgniewanej wilczycy
14713   3, I  |              druga w specjalnym i prawie wyłącznym gatunku: trochę tylko poetów
14714   3, I  |                 gorsze... owszem, trochę wyładniałaś jeszcze, a co do serca,
14715   2, IV |                 dłużej, z pół godziny, i wylądować na piaskach, od których
14716   3, IV |            cwałowało; ostatni jechał wóz wyładowany pękatymi kuframi, na których,
14717   3, II |                  początek zwierzenia czy wylania urywały się prędko ustępując
14718   2, II |             błękitnych mgieł przeszłości wyłaniającą się rycerskość. Ofuknięty
14719   3, III|                  z tej zwikłanej mozaiki wyłaniały się i wyosobniały głowy
14720   3, II |            dziękuję - z niezwykłym sobie wylaniem mówiła. - Wszystko, co mi
14721   3, III|                  przyrodzenie na wierzch wyłazi. Przyrodzenie, gdybyś i
14722   2, III|             ludność okolicy jednocześnie wylec miała w pole, dla każdego
14723   1, V  |                się jej spod stóp i kręto wyleciał nad zboże; ścigała go wzrokiem,
14724   2, IV |             wrony, która ciężko i wysoko wyleciała znad rzeki i w borze przepadła;
14725   3, IV |               pokrywy z gwałtem i szumem wylewa się na zewnątrz naczynia,
14726   3, IV |         rozjaśniła i potwierdziła nauka, wylewać mu się zaczęło z ust wymownych
14727   3, I  |          wyczytać było można energię nie wylewającą się na zewnątrz ruchliwością
14728   1, I  |                   liliowe skabiozy polne wylewały ze swych stulistnych koron
14729   3, III|               się mogło, że przez długie wylewanie na ziemię zapładniających
14730   2, II |              jakim sposobem z tej lichwy wylezie, gdy raz w nią wlezie, sam
14731   2, I  |                  się przypominać sobie i wyliczać...~- Jeżeli nic przeciwko
14732   2, II |               trudną i prawie rujnującą, wyliczał dochody swe i wydatki, ciężary
14733   3, II |            przypominając. Łatwiej byłoby wyliczyć to, czego o Różycu nie mówiono,
14734   2, I  |                 właśnie, co przed chwilą wyliczyłaś. Kokietek, szczebiotek,
14735   3, II |           powiedzieć, że za wszystko, co wyliczyłem, jestem ci gorąco, niewypowiedzianie
14736   1, III|             Wyliczyłeś wszystko, co mam, wyliczże teraz to, czego nie mam.
14737   1, VI |             rzekę zanurzyć, ażeby z niej wyłowić tyle ryb różnych, jakich
14738   2, III|               jakeś mię niegdyś z Niemna wyłowił, kiedym jeszcze malcem będąc
14739   1, VI |                krzywodziobe orły. Nocami wyły puszczyki i po drzewach
14740   1, VI |                 blask słoneczny oświecił wyłysiałe czoło i wygładził zmarszczki
14741   3, III|                palcem, z łuną radości na wyłysiałym czole wspominał:~- Dobry
14742   3, I  |           takiego światła, ile i jakiego wymaga praca malarska. Mnóstwo
14743   2, II |                 ciężar wspólnych ich sił wymagał, z głowami ku sobie pochylonymi,
14744   1, III|          stworzoną, ani wychowaną, i nie wymagałem jej nigdy od ciebie. Gospodarstwem
14745   1, III|              zgodzę się na to, aby życie wymagało od nas takich ofiar. Może
14746   3, IV |               kiedy tego pragnąłem, czyż wymagam od ciebie, abyś bił pokłony
14747   3, II |                 głębi był przekonany, że wymaganie, o którym mówił, byłoby
14748   3, I  |                 odsłoniła własny na wpół wymalowany portret. Posiadać swój portret
14749   1, II |              przyjdzie zagrać dla nas... Wymawia się, że nie ubrany... Co
14750   3, V  |                 współczucia. Ale Kirłowa wymawiać się zaczęła. Wiedziała,
14751   2, II |             które zapraszał go Benedykt, wymawiając się tym, że dziś jeszcze
14752   2, V  |           donośnym, ale dygocącym głosem wymawiane:~- Ho, ho! znajdę ja go!
14753   2, V  |                  otwarte w kuchni czysto wymiecionej dwie naprzeciw siebie u
14754   3, II |                 wodził. Kolosalność cyfr wymienianych zachwycała i niejako w dumę
14755   2, V  |            ludność okolic, których nazwy wymienił. Odpowiadał jej chętnie
14756   2, II |                  potrzebom przez szwagra wymienionym rację przyznawał - sam on
14757   3, I  |               najgrubszym i najszczuplej wymierzonym. Nieraz chęć życia w dobrowolnym,
14758   2, III|                  nawet zapanowywał ścisk wymijających się albo usiłujących wzajem
14759   1, V  |                  na sekundę pług i konie wyminęła i przodem poszła, a gdy
14760   3, IV |                 który z ostów wyskubała, wymknęło się z jej palców i w powietrze
14761   3, IV |              nasienie młóci, jeszcze źle wymłóci, i dziadunio niedomaga!~
14762   3, IV |                  na nasienie jeszcze nie wymłócone i dziadunia pilnować muszę,
14763   3, I  |           ujrzawszy ją słabą i wzruszoną wymogli na niej wahające się jeszcze
14764   1, V  |            niejaką nadętością w głosie i wymowie, a oczki jego drwiąco trochę
14765   2, IV |                Tylko co zaś te dwa słowa wymówiłem, jak rozejdzie się po pokoju
14766   1, II |              niegrzeczna, ale ton, jakim wymówioną została, czynił ją obojętną
14767   1, IV |              tych z doskonałą galanterią wymówionych nie usłyszała i nie spostrzegła,
14768   1, III|                jakimi to imię i nazwisko wymówionymi zostały, w gniewie swym
14769   2, V  |            Wstawał już, aby do siostry z wymówkami iść, ale z bokówki, cicha
14770   3, III|                ratunku ubiega...~Fabiana wymówki te nade wszystko już mieszały
14771   1, VI |                 Właściciele ich słuchali wymownego sąsiada w zaciekawionych
14772   3, III|           okrutnie przez kogoś nadeptany wymykał się spośród tłumu i naprzeciw
14773   3, III|                tylko sobie różne zabawki wymyślać? W naszym wieśniackim życiu
14774   3, II |               się okropnie i może z nudy wymyślałam sobie to wszystko, o czym
14775   2, V  |                   Któż ci to powiedział? Wymyśliłaś! i dzieci wymyślają, że
14776   2, I  |               trafne nazwanie dla siebie wymyśliłeś! Trzeba rzeczywiście być
14777   3, IV |                  zdaje, że wy to pierwsi wymyśliliście wszystkie szlachetne uniesienia
14778   3, I  |             części tego domu starannie i wymyślnie odnowiono i przybrano przed
14779   3, I  |        estetycznym wykształceniu i nader wymyślnych gustach młodego Korczyńskiego,
14780   3, III|            kłosek snopem, a za snop kopą wynagradzać sobie każąc. A wiele razy
14781   2, I  |                otrzymywałby za swą pracę wynagrodzenie, które by znakomicie podniosło
14782   3, II |           instancję sumą, koszta procesu wynagrodzić mu mającą. Listem o dłoń
14783   1, V  |                jej we własnych żądaniach wynajdę.~- Jakież to żądania? -
14784   3, II |           wybuchając przerwał Benedykt - wynajdź sposoby na budowanie dla
14785   3, II |                  gdybyż na swoją, ale na wynajętą łąkę jeździć! Już i koniczynę
14786   1, III|                posiadał znawstwo roślin, wynalazł sobie bardzo biegłego i
14787   2, V  |                  pasterza sobie jakiegoś wynalazłaś. No, przemówże choć słowo!
14788   3, III|                  przyśpiewek niestosowny wynalazłszy, i w słuchaczach obudziwszy
14789   1, III|                  się w takie kąty, że go wynaleźć było trudno, a gdy mała
14790   1, V  |               zepsutego w ciele moim nie wynaleźli...Mówili, że hipokondrię
14791   1, IV |           przyjścia Maksymowej, która je wyniańczyła i taką jest poczciwą babą,
14792   3, I  |             atmosferze komfortu, poezji, wyniesienia się nad wszystkie powszednie
14793   1, IV |                  pieściła i jak najwyżej wyniesionym widzieć pragnęła.~Kawa czarna
14794   3, III|            pościelami, komody i skrzynie wyniesionymi zostały dla uczynienia z
14795   2, III|              takiego rozbójnictwa z tego wynikać nie powinna. Ale twój ojciec
14796   3, IV |                  radość z dwóch przyczyn wynikającą. Pierwsza przyczyna ta,
14797   3, I  |              dopomagać mu nie mogła, nie wynikało to z pychy, wzgardliwości
14798   1, III|           lekkomyślności i marnotrawstwa wynikłe; niemniej, kiedy Benedykt
14799   2, I  |                widzisz... dla ciebie nie wynikłoby z tego układu nic dobrego...
14800   2, V  |             mogłaby z tego pomiędzy nami wyniknąć... a ja sobie niezgody z
14801   3, III|                  i spólna uciecha z tego wyniknęła. Alboż te kawałki ziemi,
14802   2, I  |                   bo on by nie podołał i wyniknęłaby z tego szkoda dla twoich
14803   3, I  |                 zostały. Bo i cóż z nich wyniknęło? Po kilku tygodniach Zygmunt
14804   2, II |           zastanawiać i kto wie? czy nie wyniknie z tego naprawdę ta dziwna
14805   1, V  |           majestatyczną postawą, z głową wyniośle podniesioną i skromnie spuszczonymi
14806   1, IV |               ani na chwilę nic ze swego wyniosłego i surowego charakteru nie
14807   1, IV |                siadając obok wytwornej i wyniosłej pani Andrzejowej, która
14808   3, I  |            harmonii zostawało z powagą i wyniosłością całej jej postaci. Znający
14809   2, III|                 pąków, których istnienie wyniszczało drzewo. Anzelm ciekawie
14810   1, II |   arystokratyczną i jeszcze piękną, choć wyniszczoną i cierpiącą. Wysoki był
14811   1, III|               mieli proces... a teraz... wynoście się... prędzej!~Ten, który
14812   2, I  |               Miano ją zapewne na strych wynosić, ale tymczasem tu jeszcze
14813   3, IV |                 wspólnie z braćmi z domu wynosił i na wóz windował.~Na drodze
14814   3, V  |              dzieci moje na rękach swych wynosiłaś i wyhodowałaś! ty je jak
14815   3, I  |                  nad pospolity poziom go wynosząca, jakaś niby iskra z krwi
14816   3, II |                 zgryźliwością, markotnie wynurzać się zaczynał.~- Języka -
14817   3, II |                  koniec, elegant okolicy wynurzył się z gaju, a zmieszana
14818   3, III|                 gorzkiego morza cierpień wynurzyła się wtedy, gdy wśród zbóż
14819   3, II |               koniecznie i co najprędzej wynurzyli się z tego morza pospolitości,
14820   2, III|               spojrzeniem dodała - można wyobrażać sobie, że tam, wyżej, nic
14821   3, I  |           Hellady lub Romy stąpa, jednak wyobrażał sobie, że znajdzie, jeżeli
14822   3, I  |                 zgodniej z własnymi jego wyobrażeniami wychowaniem Zygmunta pokieruje.
14823   1, IV |                 drugi i mam już niejakie wyobrażenie o tym, jak być powinno,
14824   1, V  |               dumą czy zapałem i u końca wyoranej bruzdy pług zatrzymując
14825   1, V  |                Jakkolwiek utrzymywał, że wyoranie morga ziemi było dla niego
14826   3, III|                  mozaiki wyłaniały się i wyosobniały głowy łysiejące, siwiejące,
14827   3, III|             żywych i umarłych...~Z tłumu wyosobnił się nieco wysoki, chudy,
14828   3, III|            zbitej w ścisk kampanii nieco wyosobniło, stanął naprzeciw państwa
14829   3, I  |            niedosięgłym i spomiędzy nich wyosobnionym, nie zdawała ona z tego
14830   1, IV |                  fatygi. Jednak zupełnie wyosobnionymi spośród ludzi być nie mogli.
14831   1, IV |              namiętnych i wymownych oczu wypadają jak strzały obelgi. Ale
14832   3, V  |                uprowadzała. Kirło - co w wypadkach podobnych nie zdarzało się
14833   2, II |              rzecz szczególna! Pomimo że wypadki podobne dość często powtarzały
14834   1, III|                piaskiem wielu następnych wypadków przysypane przemieniają
14835   3, III|            Muzyka!~Na ten okrzyk z tłumu wypadli trzej młodzi, szeroko naokół
14836   3, III|             potrzeba udania się do niego wypadnie - mówili inni. - Już inaczej
14837   3, III|            pełnej gromów tuż, tuż z niej wypaść mających. Jak nieprzytomna,
14838   2, IV |                  mieć by potrzeba, ale z wypasem i łąką bieda. Dwie ciężkie
14839   2, IV |                przenosi, jedną, że łąk i wypasów za mało ma, a drugą, że
14840   2, V  |                dalekich stron po drogach wypatrywali, aż zima naszła, taka okrutna,
14841   3, III|              niechcącemu w oczy lezie!~- Wypchała się jak harmata i kamieniami
14842   3, II |                  psem, aby ją można było wypędzać! Bardzo słusznie. A gdyby
14843   3, II |                   broniła mię od ciebie, wypędzała mię z domu, kiedy przyjeżdżałeś...
14844   3, I  |             istotę i samo jedno dotąd ją wypełniało. Kiedy pomyślała, że wkrótce,
14845   3, I  |              okazała, w ostatnich latach wypełniła się jeszcze i zmężniała;
14846   2, IV |                 kwiaty wilczej paszczy i wypełzały daleko po ziemi ciągnące
14847   2, V  |             nijak jego nie wstrzymać ani wyperswadować... drze się naprzód, że
14848   2, V  |              ginąć". Zdaje się, że już i wyperswaduję sobie, desperację odpędzę
14849   1, V  |                 wielkimi panami oczu nie wypieka... ja ich dwadzieścia lat
14850   3, IV |               łgać i swojego postąpienia wypierać się, ale dla tej, żeby .
14851   1, V  |                  zjawisk życia uchylany, wypieszczony, delikatny, z przepowiadaną
14852   2, V  |                  Justynka świeżego mleka wypije? proszę, bardzo proszę! -
14853   1, IV |                 się - gdybym jeszcze ten wypił, to nie mógłbym te...~-
14854   2, V  |                   A może by pani herbaty wypiła? My ją rzadko kiedy pijemy,
14855   1, II |                  chciało się schodzić... wypiłem więc kawę z sucharkami,
14856   2, II |                 końca móc dwa swe imiona wypisać złotem przywiązania niezłomnego
14857   1, VI |                to w roku, na tym pomniku wypisanym, tysiącznym pięćsetnym czterdziestym
14858   1, IV |        zadowolenia ze zjedzonego obiadu, wypitego wina i najbardziej może
14859   3, II |                  gdzie tam! Połowę tylko wypłaci, a na połowę weksele wyda.
14860   1, III|               połowę swoich dochodów i w wypłacie drugiej połowy uczyni wszelkie
14861   2, II |                 o dług swój, czyli o nie wypłacony mu dotąd posag żony. Korczyński
14862   1, III|               ściśle oznaczyć mi terminy wypłat...~Odpowiedziała, że ten
14863   3, II |                mi terminu lub rozłożenie wypłaty na lat kilka ciotki poprosił,
14864   1, VI |              zarośli spod płotów i ścian wypleniać nikt tu znać nie miał czasu
14865   1, VI |             krwawą pracą kawał duży lasu wyplenili, zboża nasieli i inszych
14866   1, V  |                 i pestki od wisien z ust wypluwając. Wtem nad ogrodzeniem przesunęła
14867   2, II |            usiądzie, aby na środek rzeki wypłynąć i koniec wędy w błękitach
14868   1, II |             atłas rybitwy. Na cichą wodę wypłynęła łódź mała, od jednego brzegu
14869   2, I  |                 nie chcąc. Dwie duże łzy wypłynęły spod jej spuszczonych powiek
14870   1, V  |           zielone, ale już w bujne kłosy wypływające i szafirowymi cętkami bławatków
14871   1, VI |               znikały i z gęstej zieleni wypływały znowu, przed myśl i wyobraźnię
14872   3, II |                 na bryczce z tak raźną i wypogodzoną miną, jakiej od dawna już
14873   3, III|                  dzieci wyhodował, córki wyposażał, dla synów guwernera przez
14874   1, III|                braci wkładając obowiązek wyposażenia siostry i średniego brata,
14875   2, I  |             rękami dokonywując, żale swe wypowiadała dwom pomocnicom swym, dużym
14876   3, III|           papierosami ją traktując; inne wypowiadały zdziwienie, że ją tu widzą...
14877   3, III|               zaś, chociaż go zwyczaj do wypowiadania oracji koniecznie nie zobowiązywał,
14878   2, I  |                  Zupełnie rozumne rzeczy wypowiadasz w taki sposób...~Zamyślili
14879   3, III|             tańczę? Przed panią jedną to wypowiem, że podczas takie wątpliwości
14880   3, IV |                  że już jej prawie i nie wyprać. Co się zrobiło, to zrobiło
14881   1, II |               nalegać, a drugi od czegoś wypraszać... struna jakaś kilka razy
14882   1, II |               przy nieznajomym człowieku wypraszał się í w celu wyrwania się
14883   2, V  |                 to i trudniej jej takich wypraw dokonywać jak na przykład
14884   3, III|               gody małżeńskie córze swej wyprawiał, on rękami zatrząsł i z
14885   1, IV |                  rozmowach o zagranicy i wyprawie młodej narzeczonej, o różnych
14886   2, I  |          ozdobnie usłane, a staroświecka wyprawna jej toaleta stanowiła sprzęt
14887   3, III|                  miejscu gody małżeńskie wyprawowali, gdzie i ja twoje, moja
14888   3, III|                 córko, dnia dzisiejszego wyprawuję. Masz wiedzieć, że nie powinnaś
14889   2, II |               tak, nie po-do-bna! Oprócz wyprawy córki mamy inne potrzeby
14890   1, V  |                 ten gaik cały śliwowy...~Wyprężenie jego rysów mające w sobie
14891   1, V  |                  i wzdłuż boków końskich wyprężone poniżej ramion opasywały
14892   1, V  |             ludzi i odejść. Ale rysy jej wyprężyły się, zesztywniały i twarz
14893   1, V  |                     Najpierw od sąsiadów wyprocesowaliśmy to, co nam odebrane było,
14894   2, II |                nigdy dla cywilizacji nie wyprodukują. Co ten stary kołek w płocie
14895   2, I  |             zrobi? Pojechała do miasta i wyprosiła, wychodziła, wyjęczała dla
14896   1, VI |                się i z widoczną fantazją wyprostować się usiłował.~- A... a...
14897   3, III|                odniosły...~Wtem umilkli, wyprostowali się, zaczęli patrzeć i słuchać.
14898   2, III|                  inne jeszcze dziewczyny wyprostowały się na zagonach i z uśmiechami,
14899   1, I  |                  rękę biegłego krawca. W wyprostowaniu jej kibici i w delikatności
14900   3, IV |              błękitny świt ukazał go tak wyprostowanym, rześkim, pogodnym, jakim
14901   3, III|             równo, w prostych liniach, z wyprostowanymi postaciami postępujących
14902   1, IV |                 wyrazem oczu i uśmiechu, wyprostowując się i wyginając naprzód
14903   1, III|                     Powoli ładna kobieta wyprostowywała wątłą swą kibić, aż wyprostowała
14904   1, VI |               tętent koni, które chłopcy wyprowadzali na nocną paszę. Jedne z
14905   1, IV |                  na który gospodarz domu wyprowadził starszych sąsiadów swych
14906   1, VI |                córki, wnuki i prawnuczki wyprowadzili parę rodzicielów. Więcej
14907   3, II |               rzeczy materię do lamentów wyprowadzisz. Wiadomo: im gorsze koła,
14908   3, III|            czarnego źrebca, ze stajni go wyprowadziwszy, ze wszystkich stron im
14909   1, III|               piaskach sadził kartofle i wyprzedawał je z zyskiem sąsiednim gorzelniom,
14910   2, III|                śpiesznym krokiem Witolda wyprzedzając zbliżył się do jednego z
14911   1, VI |                 Parę pługów i bron z nie wyprzężonymi końmi stało u wrót podwórka.
14912   2, III|        rozszerzając je coraz i okrywając wypukłościami zżętych snopów mrowiły się
14913   3, III|           mrugała, aby spod nich łzy nie wypuścić, panna młoda a za nią i
14914   1, IV |                stołowi przedmiotów z rąk wypuściła.~- Wieczna niedola! - porywając
14915   2, III|                  rozbójnictwa i awantury wyrabiać? I za co? dla jakiej przyczyny?
14916   1, IV |          urodzenia, wychowania i majątku wyrabiany. Tylko że hrabia cedził
14917   3, I  |             zarzucenia? Odpowiedział, że wyrasta ono na francuskiego markiza,
14918   3, I  |                wspaniale pośród trawnika wyrastającego modrzewia czoło o gruby
14919   1, I  |               Niemna, piaszczystą ścianą wyrastający z zieloności ziemi a koroną
14920   3, IV |               kobierzec ziemi ozłociło i wyrastającym zeń drzewom wróciło chwilową
14921   1, III|                  właziło dwa; wyjął dwa, wyrastało cztery. Z początku czynił
14922   2, V  |              honor mnie należy za to, że wyratowałam się od wstydu i poniżenia...
14923   2, I  |                  czy, jaśniej dla ciebie wyrażając się, sympatia. Do panny
14924   1, V  |             głośno swe gniewy i niechęci wyrażająca, wpadała do gabinetu brata.
14925   2, II |                  Mową płynną i monotonną wyrażał on Korczyńskiemu głębokie
14926   3, I  |                  tym portrecie: pierwsze wyrażały miłość i uszczęśliwienie,
14927   2, II |        Zwierzanie się z jednej strony, a wyrażanie najgorętszego współczucia
14928   3, III|                 niestałość, bałamuctwa i wyrażano wątpliwość, czy ożeni się
14929   3, V  |                 i o moralność troskę swą wyrażasz?~Zmieszał się trochę, ale
14930   3, III|              zwracając, a zawsze kończąc wyrażeniem wątpliwości, aby właściciel
14931   1, II |             gracje. Na mitologicznym tym wyrażeniu nacisk kładąc z rubasznym
14932   1, IV |                   że... ambaras mój, jak wyraził się hrabia, granic nie ma
14933   3, II |            Emilia myśli te nawet słowami wyraziła:~- Prawdziwy zaszczyt sprawi
14934   2, V  |        spełniając. Delikatny profil jego wyraziście zarysowywał się na tle ognia,
14935   1, IV |                odbiło się na ruchliwej i wyrazistej twarzy studenta.~- Jak to!... -
14936   2, II |                wyraz oczu i ust zdradzał wyraźną chęć przymilenia się i przypodobania.
14937   3, III|            fasolę, domy i drzewa stały w wyraźnych, pełnych, odosobnionych
14938   1, IV |              czasem wuja w gospodarstwie wyręcza; a czasem ojca pielęgnować
14939   2, I  |            opłacił, ja sama starałam się wyręczać go we wszystkim i kłopoty
14940   1, IV |            wszystkim z największą ochotą wyręczam - pośpiesznie dodała Kirłowa.~
14941   1, IV |               nią.~- Pani pozwoli, że ją wyręczę... ~Po rozmowie swej z Zygmuntem,
14942   3, II |                  się, ale podniesionym i wyrestaurowanym być może, gdy tylko Teofilek
14943   3, II |                runie. Pałacyk nie runie: wyrestauruje się, odświeży, urządzi,
14944   2, I  |               staroświeckim, kunsztownie wyrobionym kubku. Takie kosztowne i
14945   2, V  |               wszystkie trzy oglądały te wyroby jej rąk: suknie, dywany,
14946   3, IV |                  słucham! chcę cały swój wyrok usłyszeć... Czy na gardło
14947   2, IV |                 kawał pola, na którym by wyrość mogła jakaś garść plonu.
14948   2, III|                  takim wielkim mężczyzną wyrosłeś, swoim babom dopomóc nie
14949   3, III|             zwalonych drzewach, przy nas wyrośli. Jedno zachodzi, drugie
14950   3, II |               synami zrobię, jak wszyscy wyrosną, a żenić się zechcą? Dawniej
14951   2, I  |            Kirłowej:~- Ta faworytka moja wyrośnie na niepospolicie piękną
14952   3, V  |                 Korczyński, kredensowego wyrostka, który na spotkanie jego
14953   1, I  |                  krokom towarzyszki swej wyrównać, z zajęciem, prawie z miłością
14954   1, IV |           życzenia, ze sposobu mówienia, wyróżniającego się lekkim cedzeniem sylab
14955   3, III|               nie czyniąc. Już i wprzódy wyróżniający się strój, nadętość i pochmurność
14956   1, IV |        niekosztowny jej ubiór uderzająco wyróżniał się pośród różnobarwnych
14957   3, III|           Justyna niczym szczególnym nie wyróżniała się z gro na tancerek. Nie
14958   3, IV |                 męski, w którym wyraźnie wyróżniały się: cienki dyszkant pierwszego
14959   3, II |              koniec dokładnie słowa syna wyrozumiała, osłupiała zrazu od zdziwienia,
14960   3, II |         usposobienia, które i dla bydląt wyrozumiałość i litość mają...~Benedykt
14961   2, II |              pozycję jego i jej potrzeby wyrozumiawszy przyzna mu niezawadnie rację,
14962   3, I  |                   Był to plan obmyślany, wyrozumowany, podstawy swe mający w najgłębszych
14963   3, III|                  że pora już była wielka wyruszać w drogę do kościoła, lecz
14964   1, II |         człowieku wypraszał się í w celu wyrwania się nowe, a coraz śmieszniejsze
14965   2, V  |          uniesienia jego młodości? które wyrył czas przez dwadzieścia kilka
14966   1, VI |             szeroko, ale drżeć i naprzód wyrywać się przestał.~- Nie przyjechał?
14967   1, V  |                 wywierał, była widoczną. Wyrywając ręce swoje z jego dłoni,
14968   3, IV |             uczynić; oni na każdym kroku wyrządzają mi psoty i szkody...~- Przebacz,
14969   2, III|                  widok szkody dobru jego wyrządzanej powaga jego i pycha zniknęły
14970   3, II |              kogoś, co nam nic złego nie wyrządził, krzywdzić w tym, co jest
14971   2, III|                 szkody zbożu ojcowskiemu wyrządzonej gniewem zapłonął i na wozie
14972   1, I  |                Prędze, bo już tam Emilka wyrzeka pewno, że nie wracam, i
14973   2, II |            przynajmniej na ciężkie czasy wyrzekać nie możesz...~- Kto wie? -
14974   1, V  |              znieważającej albo żałośnie wyrzekającej gromady kredytorów siadała
14975   3, III|                   za głowę chwytając się wyrzekał Fabian - jeżeli spodziewałem
14976   1, V  |               przełamywano dokoła niej z wyrzekaniami, których treść coraz lepiej
14977   1, III|                 przyzwyczajeń moich, ale wyrzekłbyś się raczej wszystkiego,
14978   1, III|                 oderwanych znałem się, a wyrzekłem się ich nie dla hulanki
14979   1, III|               materialnych interesach, a wyrzeknie się wszelkiego piękna i
14980   1, VI |               niegdyś i w kształt miecza wyrzeźbionymi strzałami, wsparte na rękach
14981   2, II |          trójkątnych i w przedziwne fugi wyrzniętych wisiadełek u szczytu to
14982   2, II |        towarzyszki, jednak zaczęła Kirle wyrzucać, że z niej żartował.~- Ona
14983   1, III|               wierzgał i z nozdrzy ogień wyrzucał, jak oburzony i zniecierpliwiony
14984   3, I  |                   karciła siebie nieraz, wyrzucała ją sobie i ze względu na
14985   1, III|                 zaszumiały, wzdęły się i wyrzucały w górę kipiące kaskady;
14986   2, IV |          wiecznego pod ziemią gorzenia i wyrzucania na świat niewidzialnych
14987   3, IV |                 zimnych na ciepłą murawę wyrzuciła!... Ale teraz, chłopcze,
14988   1, IV |            zupełnie już przeszłość naszą wyrzuciłaś ze swej pamięci? Czy nie
14989   3, I  |                  od rozpatrywania każdej wyrzuconej przez rydel grudki ziemi,
14990   3, II |                  ze zmieszaniem prośby i wyrzutu, pieszczotliwości i zniecierpliwienia
14991   1, IV |           fortepianu. Orzelski, który po wysączeniu z kieliszka ostatniej kropli
14992   1, II |                  w aleje z grubych drzew wysadzanego, ogrodu. Dalej widać było
14993   1, I  |        szkarłatem ścianę nadniemeńską od wysadzanych srebrnymi obłokami błękitów
14994   3, V  |              małej Broni, która zaraz po wysadzeniu jej z bryczki chwyciła fałdy
14995   1, V  |                 zarazem obrażona i z nie wyschłą dotąd kroplą goryczy w sercu?
14996   2, V  |           stracił i całym ciężarem swego wyschłego, lecz kościstego ciała na
14997   2, IV |             ruchem zgarnął jej pod głowę wyściełające czółno gałęzie topoli i
14998   1, VI |                  dawało roślinnym tłumom wyściełającym te wysokie góry. Jednak
14999   2, III|         dogadywała, że żnie powoli, i na wyścigi z sobą wyzywała; drugiej
15000   3, III|                wełnianej sukni z bryczki wysiadając wysoko ukazała grubą nicianą
15001   2, I  |            właśnie w chwili, kiedy Różyc wysiadłszy z karetki w progu domu stanął.
15002   2, IV |               beczki na swojej ziemi nie wysiewają. Co dziwnego, że w cudze
15003   1, V  |                przełamywał nic i żadnych wysileń nie czynił. Wprawdzie ten
15004   1, V  |              coraz lepiej rozumiała, i z wysileniami, od których ludzkie ciała
15005   1, VI |               Anzelm zmęczony niezwykłym wysiłkiem pamięci i myśli, kilka kropel
15006   3, I  |             sprowadza czasem jeden jakiś wysilony i odradzać się nie mogący
15007   1, VI |                minami wiejskich urwisów, wyskakiwali śmiejąc się głośno i powtarzając:~-
15008   3, III|                  ledwie oczy z głowy nie wyskakiwały, tak patrzał w nią. Widział
15009   3, II |                 bronowania zdatne...~Tak wyskarżywszy się uczuł wracającą mu dumę
15010   2, V  |           opierał się na kiju; aż tu jak wyskoczą chłopcy zza płotu, jak krzykną
15011   3, II |                za towarzystwem, zza ojca wyskoczyła i zagadała:~- Jezu! a toż
15012   3, III|                 sroce spod ogona wczoraj wyskoczyli... Więcej niż trzysta lat
15013   1, II |          przybiła do brzegu, człowiek ów wyskoczywszy na przeciwległe wybrzeże
15014   3, IV |        połyskliwego puchu, który z ostów wyskubała, wymknęło się z jej palców
15015   3, II |                odchodzi; umyślnego zaraz wysłać trzeba, ażeby nie spóźnić
15016   1, II |       odziedziczył to po ojcu - a Leonię wysłała na pensję dlatego, że przy
15017   3, II |              adorée maman, że potem sama wysłałaś mię w świat szeroki, gdzie
15018   2, IV |                                IV~Czółno wysłane gałęźmi srebrnej topoli
15019   2, IV |         miriadami iskier haftuje śnieżne wysłanie polany, a w kryształowych
15020   2, IV |            jodłowych gęstwin padających. Wysłaniem jej była trawa niska i nierówna,
15021   2, IV |               wybrzeżu, tuż przy czółnie wysłanym zielenią, Jan spostrzegłszy
15022   3, III|                gromadkę zbite oczy sobie wyślepiały na drogę patrząc, a zajmującego
15023   2, II |         wprowadziła.~Z postawy i sposobu wysłowiania się Kirły widać było, że
15024   1, V  |                kto wie, może prośba moja wysłuchaną bywa! Dziś mu powiem, że
15025   3, II |            musztrując go przy tym i niby wyśmiewając, to że powoli chodzi, to
15026   2, V  |            śmiechu... Jeden Benedykt nie wyśmiewał, bo mu i nie do śmiechu
15027   2, V  |               jeszcze więcej niż kpiny i wyśmiewania. W samej rzeczy, jakimże
15028   3, II |            nieraz przypatrywała się jego wysmukłym kształtom i delikatnym rysom,
15029   1, V  |             podnieść musiał, aby w twarz wysokiemu chłopakowi spojrzeć.~- A
15030   3, IV |                 Fabian.~- Chwała Panu na wysokościach, na ziemi pokój ludziom
15031   3, III|             tańca, krótko, lecz dobitnie wyśpiewując:~Najpierwsze kochanie~Kiedy
15032   3, II |              klaskała w dłonie, wołała i wyśpiewywała:~- Mama już wstała i kakao
15033   3, I  |                  ścigać melodię wiecznie wyśpiewywaną przez przebiegającą go rzeczkę,
15034   3, IV |                   Kiedy już z życia tyle wyssałem piołunowych soków, ile ich
15035   2, IV |        zaczerwienioną i u samego szczytu wystającą szerokim, pogarbionym gzymsem
15036   2, IV |                 wodą z piaszczystego dna wystających u lądu stanęło.~- Proszę
15037   1, V  |              opłotku widać było świron ż wystającym i na kilku słupkach opartym
15038   1, VI |           pobliżu domów stojące świrny z wystającymi i na kilku słupkach opartymi
15039   3, II |                 aż ciężkie poty na skórę wystąpią, wtedy przekonasz się, co
15040   3, III|             mrzeć nazajutrz, przy okazji wystąpić musiał bucznym sobiepanem.~
15041   2, III|                 dla każdego więc było to wystąpienie publiczne, o którego przystojność,
15042   3, II |                  z synem. Wczoraj już po wystąpieniu przy wieczerzy Benedykta
15043   2, III|                naprzód, a na białe czoło wystąpiła mu znowu gruba, poprzeczna
15044   3, I  |           książek. Na blade jej policzki wystąpiły plamy ognistych rumieńców.
15045   3, II |                  przywiązania... ale nie wystarcza mi ona.... do duchowych
15046   1, III|               Przecież książki i robótki wystarczyć nie mogą nikomu, a choćbym
15047   3, II |               kiedy przyjeżdżałeś... Czy wystarczyłaby ona zawsze?... Może tak...
15048   1, IV |                 jednej z wielkomiejskich wystaw obraz, który przed trzema
15049   3, II |                dobrowolnie, na licytację wystawi, wszystko, co mają, na licytację...
15050   3, III|        ekonomskie popychanie dobrowolnie wystawiać się nie będziem. Lepiej
15051   2, V  |              zdaje się, kościoły na polu wystawiał. Jednego razu, samym rankiem,
15052   1, I  |          wielkimi, szarymi oczami śmiało wystawiała na upalne gorąco słońca.
15053   3, I  |            instynktów, zwyczajów, pojęć, wystawić je na niebezpieczeństwo
15054   3, II |                 sam ani pałacu sobie nie wystawiłem, ani pasztetów nie jadam...
15055   1, III|                 Korczyńskich. innego nie wystawiono mu nigdy... Pozostała po
15056   1, VI |            dachach po stronach do słońca wystawionych dojrzewały żółte, ogromne