Tom, Rozdzial

15057   3, III|                 waśni zgryźliwych, aż do występku czasem chciwy tej ziemi,
15058   3, IV |                 mu z oczu i zmarszczkami występowała na czoło. Benedykt żywy
15059   2, I  |             klucz już nie zamykała, a na wystraszone i pytające spojrzenie Rózi
15060   3, III|           drużbantów należał; jednak ani wystroił się po weselnemu, ani wesołości
15061   3, III|              oczach miga, tak się bogato wystroiła. Wiadomo! aktorka! Wśród
15062   1, V  |             Znowu sztywnie siedzieć obok wystrojonej i szczebiocącej narzeczonej
15063   3, II |                 A to mnie tak moja imość wystrychnęła... - śmiać się nie przestając
15064   2, V  |               teraz z fuzji mu nad głową wystrzelić, ani poruszy się, ani przemówi,
15065   1, V  |             kwitnącego maku, zza którego wystrzeliwały malwy obrosłe płaskim i
15066   3, I  |        zakochanym w Klotyldzie. Jednak o wystygnięciu tego uczucia wiedziała z
15067   2, II |            oknami gęstej zieleni ogrodu, wysubtelniał się, piękniał, unosił się
15068   3, III|         błyszczącym bucie daleko naprzód wysunąwszy podjętym z ziemi drewienkiem
15069   1, VI |               drugich do połowy zaledwie wysunięte i wzajem na siebie następować
15070   3, IV |                 ze zmroku na jasny dzień wysunięty stanął przed nim wyraźny,
15071   1, V  |           delikatna, którą dziś widziała wysuwającą i cofającą drobne nóżki
15072   1, IV |                  właściwym sobie ruchem, wysuwającym nieco naprzód żołądek, wyprostował
15073   3, II |                  włosy pod światło lampy wysuwał; przy nim, wyprostowana,
15074   3, I  |             odegnać chciała. Ale ta mara wysuwała się nie z próżni urojenia,
15075   2, V  |                stosowniejszy, ja ci sama wyswatam!" Nie zdarzył się, nie wyswatała,
15076   2, II |         uszczęśliwia moją siostrę i mnie wyświadczał dotąd ważną przysługę?~-
15077   2, II |                  podniósł, że za wielkie wyświadczone mu dobrodziejstwo uważa,
15078   2, III|              potu zaledwie poczynającego wysychać na daleko bielszych niż
15079   1, VI |            domami na gałęziach i płotach wysychały ufarbowane przędziwa wełny,
15080   2, II |               które czułbyś się w prawie wysyłać je do piekła?~- One same,
15081   3, II |                pałacu i w dalekie światy wysyłałam, bo w myśli mojej miałeś
15082   1, V  |            kojącymi ją nadziejami, listy wysyłane i otrzymywane, namiętne
15083   2, III|                tak już dojrzała, że wnet wysypywać się zacznie.~- Bo to panienka -
15084   1, VI |                 tego dnia pogody i pracy wysypywały się na zewnątrz. Mnóstwo
15085   3, V  |            przebiegając kilkanaście słów wyszczebiotała do Zygmunta, który tam przy
15086   1, III|                 i bardzo cienko i głośno wyszczebiotało: ~- Ciocia Marta pyta się
15087   3, IV |              stopniowo rdza gasi blask i wyszczerbia ostrze zakopanego w ziemi
15088   2, II |               zdawać, że zmalał trochę i wyszczuplał, tak nisko głowę pochylał
15089   2, II |          ukłoniłeś mu się z daleka i nie wyszedłeś nawet do przedpokoju, aby
15090   2, IV |                na pacierz żałobny, który wyszepczą chyba niskie trawy...~Justyna
15091   3, V  |                  z wielkim żalem Kirłowa wyszeptała to, co o tym przedmiocie
15092   3, III|          właściciela osobnego folwarczku wyszły; i z wyszukanym imieniem
15093   1, III|                  kredytorka, i również z wyszukaną grzecznością odpowiedział:~-
15094   1, III|           wszystkie miękkości dostatku i wyszukanego smaku, prawie nie myślała,
15095   3, I  |               trochę niedbałej, a trochę wyszukanej, wsparty o zrąb kolumny,
15096   3, III|          osobnego folwarczku wyszły; i z wyszukanym imieniem Albin Jaśmont,
15097   2, II |                ja cioci śliczne pantofle wyszyję! ja ciocię co dzień tak
15098   3, II |                 dla cioci Marty pantofle~wyszyłam...~Tu niedokrwistość zdradzająca
15099   2, II |            sypialni wysłuchawszy kanwę z wyszytą różą na ziemię rzuciła i
15100   1, II |                 usłużnie posuwał ku niej wyszyte na kanwie poduszki; Korczyński
15101   1, II |     przyozdabiając wszystko, pantofla mi wyszytymi w czerwone róże głośno klapała
15102   2, II |             opuszczonej sztory zawzięcie wyszywała na kanwie pantofle dla Marty.
15103   1, IV |                  po jakiemu to filiżanki wytarte! pył na spodzie! Podaj mi
15104   2, III|          poduszką i na domowych krosnach wytkaną kołdrą, prosty stół pod
15105   2, III|          domowych krosnach z lnu i wełny wytkane spódnice. Szyły też nowe
15106   1, VI |               nie stały w szeregu prosto wytkniętym, ale wypadkiem jakby rozsypane
15107   3, II |                   Raczże mi przynajmniej wytłumaczyć...~- Pozwól mi, ojcze, milczeć!~-
15108   3, II |                starych~rodach - łagodnie wytłumaczyła pani Emilia.~Benedykt zamruczał:~-
15109   3, III|              Boże", takie: "Bóg zapłać!" Wytoczyliśmy panu Korczyńskiemu wojnę
15110   3, III|               się nad Fabianową zagrodą, wytoczyło się na gładki, spłowiały
15111   3, II |               trzeba będzie nic z pensji wytrącać...~Zwrócił się do parobka,
15112   3, II |               mrukliwie przemówił:~- Nie wytrącajcie, panoczku, bo z czegóż ja
15113   1, V  |                słaby, a wielką ma siłę i wytrwałość... Anzelm obejrzał się. ~-
15114   3, II |          zaciętości, silne postanowienie wytrwania w milczeniu zdradzającej.~-
15115   3, II |            przysłowiach, przypowieściach wytryskająca jowialność.~- Łazarz mizerny -
15116   2, IV |                  kształt znikomych dymów wytryskiwały nikły nad okrągłymi, nagimi
15117   2, V  |                  promienie słońca, które wytryskując zza różowego pasa jutrzenki
15118   3, II |                 przerywając z rumieńcami wytryskującymi mu na blade policzki ciszej
15119   3, IV |                każdej jaśniejszej chwili wytrysnąć swawolą i śmiechem, nie
15120   1, V  |                oblał twarz jego siostry, wytrysnął na czoło i policzki Jana.
15121   1, IV |            przyparli się do fortepianu i wytrzeszczonym wzrokiem na wszystkich i
15122   2, IV |                  w zamkniętości swej nie wytrzymał, cisnął mnie do siebie tak
15123   2, V  |                   pewno zamęczę się, nie wytrzymam przy tym i schłopieję! Skąd
15124   2, V  |                 robić będę musiała. "Nie wytrzymasz, zdrowie stracisz, zgrubiejesz,
15125   1, III|                  gruncie pańszczyźnianym wytwarzającym gotowe dostatki, pod skalistym
15126   3, I  |             łączni, którą przez tę pracę wytwarzała pomiędzy nim a sobą, sprawiała
15127   3, II |          czerwona jeorginia.~- Wcale nie wytworny bukiet - patrząc na kwiaty
15128   3, I  |      przepaściami unicestwienia i zguby, wytworzą jedną z cegieł do budowania
15129   3, III|                 ich, gasiło, z twarzy im wywabiało rumieńce, a nogi obciążało
15130   3, III|              ziemię zapładniających ogni wywabiło ono z szaty ziemi świetne
15131   3, II |         ogrodzenia zsunęła się na ziemię wywdzięczając się tym sposobem sąsiadce
15132   3, III|             daleko i na zawsze z okolicy wywędrował; trzeci, najstarszy, z cicha
15133   1, VI |            nazwisko od bohatyrstwa twego wywiedzione".~Tu z prawicą wyciągniętą
15134   1, V  |               czym bywa i jakie przemoce wywiera szał krwi i serca... Przerażenie
15135   3, I  |   przypuszczeniach ukazującą się, dopóty wywierała na nią urok, odpychany,
15136   3, I  |               był stanowczo objawił, nie wywierałaby nigdy. Sam wahał się, namyślał,
15137   1, II |         dziwaczność gotyckich jego okien wywierały wrażenie powagi, wzbudzały
15138   3, I  |                 jego, wszystkie na niego wywierane wpływy, przedtem już pierwiastkami
15139   1, IV |                  nie wykręcisz się i nie wywiercisz. Z tej strony ci w skórę
15140   1, II |                temperament! Był, ale już wywietrzał.~Czarne, wąskie brwi młodego
15141   1, V  |           jeszcze ta mądrość z głowy nie wywietrzała, co jej kiedyś od wielkich
15142   3, V  |                tulić a kiściastym ogonem wywijać zaczął z miłością w oczy
15143   2, V  |              kurcie z domowego sukna i z wywiniętym na nią kołnierzem białej
15144   3, II |                siłą cierpienia, zda się, wywlekając z niej duszę. Wtem oczy
15145   3, III|              kruche źdźbła uschłych ziół wywlekała. Czuła, że głowę jej płomieniem
15146   2, II |               słuchał długich i płynnych wywodów szwagra o różnych źródłach
15147   3, III|               hulają i na Niemnie pieśni wywodzą, nieleniwie by około jego
15148   3, I  |                temu, za kim tęskniła, że wywołała jedną z tych wizji, którym
15149   3, III|                 wielkim krzykiem z gumna wywołały, i menuetowe swe dygi, już
15150   3, IV |        przestrzeń. Może przez wyobraźnię wywołana stała przed nim postać ojca,
15151   1, II |              rudle wciąż uderzały w wodę wywołując pluski perlistych kaskad;
15152   1, II |               obijały się o bór ciemny i wywoływały w nim głośne echa. Po przeciwległym
15153   1, II |               skomplikowane i pracowicie wywoływane tony skrzypiec jakby coś
15154   2, V  |                  ale on sam gnój na pole wywozi i pewno od tego bardzo śmierdzi!"
15155   2, V  |                 znajdę, to pomstę na nim wywrę za to, że mi kobietę na
15156   3, V  |                  że świat do góry nogami wywrócą i cudów dokonają... a!~Smutek
15157   1, VI |           szeptem dokończył:~- Szczęście wywyższa, szczęście poniża, wszystko
15158   2, V  |                 on wygląda? czy zupełnie wyzdrowiał? czy z synowcem w zgodzie
15159   1, VI |             ogromnych pokrzyw, ostrą woń wyziewających piołunów, wysokich i gwiaździstych
15160   3, II |                  zły człowiek!~Łagodnego wyżła gładził istotnie, a Fabianowa
15161   2, II |                dla mnie najpiękniejsze z wyzłacanej skórki... tylko trzeba koniecznie,
15162   3, III|                palce zmarszczki, bruzdy, wyżłobienia. Było to pokolenie, po którym
15163   1, V  |              jagód. Środkiem ogrodu koła wyżłobiły na trawie dość szeroką drogę
15164   1, VI |                   na górę, po naturalnie wyżłobionych, korzeniami drzew i wrosłymi
15165   1, VI |                 wzdłuż ogrodu przez koła wyżłobionym i białą dzięcieliną usianym
15166   2, II |                okładka połyskiwała dwoma wyzłoconymi literami: Z. K. Wczoraj
15167   3, I  |             honoru familii, świętą wiarę wyznający.~Przez pewien tedy szereg
15168   2, I  |              uczułem od razu sympatię... wyznaję nawet, że bardzo, bardzo
15169   2, I  |                 albo kimkolwiek zajętym. Wyznam ci, że sam się dziwię..,
15170   3, II |                  w otwarte okno patrząc. Wyznania, które czyniła, zawstydzały
15171   3, II |               będziemy w krainie ideałów wyżsi i czystsi od świata?...~
15172   3, I  |         poniżeniu się i bodźcem ku coraz wyższemu życiu. Benedykt w ziemię
15173   3, III|                 i na nikogo nie patrząc, wyższość swą w pełni uczuwająca,
15174   2, IV |                on od niej wielowzględnie wyższym? Jakkolwiek dziwną, może
15175   1, III|            pługiem orał społeczną glebę. Wyżyny, skruchą zdjęte, pochylały
15176   3, IV |                  a w tym, że ich oszuści wyzyskują i do złego prowadzą - moja
15177   2, III|         oburzenia sapnął, ręką machnął i wyzywającym ruchem czapkę na głowie
15178   2, III|              powoli, i na wyścigi z sobą wyzywała; drugiej kawalerem jakimś,
15179   2, V  |             niejeden raz mówiła, które o wzajemności upewniają. Posunąłem się
15180   1, IV |             doszedłszy rozstawały się ze wzajemnymi ceremonialnymi ukłonami.
15181   3, II |           chyliła się na pierś, w której wzbierała hamowana jeszcze burza uczuć,
15182   3, II |           słodycze i trucizny najłatwiej wzbiją się ku twojej duszy i najpotężniej
15183   3, I  |                  ku któremu od tak dawna wzbijała się bezustannym płomieniem
15184   3, I  |                natężeniem wszystkich sił wzbiła się ku temu, za kim tęskniła,
15185   1, III|              ludzkie życia, to życie nie wzbiło się bardzo wysoko, ale też
15186   2, IV |         strzałach. Od stóp zielonej góry wzbiły się wysoko i ciężkie, milczące,
15187   2, V  |               kędyś nad drzewami, wysoko wzbite i w ciemności niewidzialne
15188   2, II |             hrabinę i stryjecznego brata wzbogaconego nie wiedzieć w jaki sposób,
15189   2, V  |                 A raz na zawsze tego jej wzbroniłem! - zawołał Jan i po brzegi
15190   3, I  |                 który przed sześciu laty wzbudzał w niej doskonałe zachwycenie
15191   1, III|             różne teorie dobrze mu znane wzbudziły w nim chęć, aby mieszkańcy
15192   2, II |                  trochę się zachwiała...~Wzburzeniu, które szeroką pierś jego
15193   2, V  |                  uśmiech, uspakajały się wzburzone jej rysy, powieki opadały
15194   3, II |                 krwi Korczyńskich, którą wzburzył niezłomny opór matki.~-
15195   1, III|               wody społeczne zaszumiały, wzdęły się i wyrzucały w górę kipiące
15196   2, IV |           kamienna ściana, a po ciemnym, wzdętym, białymi plamami usianym
15197   2, V  |                 nie chciałaś?~- A? co? - wzdrygnęła się stara panna i całym
15198   2, III|                 do ciebie śmieje się, to wzdycha,~O góro! o góro! zielony
15199   1, II |             nazwisko gracji.~- Była to - wzdychając i wydymając wargi zadeklamował
15200   3, II |               nogi na nogę przestępował, wzdychał i coś niewyraźnie mruczał.~-
15201   2, IV |            jednostkowe lub rozlegały się wzdychania i jęki podobne tym które
15202   1, VI |               ogromną i w różne kształty wzdymającą się falą spadało aż ku dołowi.
15203   3, I  |            ujętej w trójkąt dwóch rzek i wzdymającej się łańcuchem małych, sztucznych
15204   3, III|                   z niesłychanym gwałtem wzdymających się gęstwinach. Były to
15205   1, II |                silnie nakrochmalonym, że wzdymał się mu na piersiach jak
15206   1, VI |                 w oknach drobne światła, wzdymały się fale oddalonych głosów,
15207   1, V  |               śpiewać zaczyna, kiedy ono wzejdzie, i nikt jemu tego zabronić
15208   2, III|                     bo to słońce pierwej wzejść musi, nim dopiekać pocznie...
15209   1, V  |              swej marnej teraźniejszości wzgardą zdjęta zlękła się przyszłości...
15210   3, I  |                 nie wynikało to z pychy, wzgardliwości albo z kastowych przesądów,
15211   3, II |       przybierały chwilami wyraz dumny i wzgardliwy. Nie wiedzieć dlaczego,
15212   3, II |                  jeden wyraz z obojętnie wzgardliwych ust jej syna spadły, bo
15213   3, III|              sąsiad weselnymi godami ich wzgardził. Tyle tylko uprosił sobie,
15214   1, IV |                 trzymając zgaszone przez wzgląd na panie cygaro, drugą przebierał
15215   2, II |                  Benedykcie, tak, bardzo wzglę-dne. Jesteśmy ludźmi cywilizowanymi,
15216   2, III|                  Korczyna wrócę, w wielu względach o pomoc pana prosić będę.~-
15217   1, IV |              stoi on pod tymi wszystkimi względami jak najgorzej... - z niedbałym
15218   3, II |                potrafię! Sumienie? Rzecz względna! Inna dla natur niewolniczych
15219   2, II |              Darzecki odpowiedział:~- To względne, kochany panie Benedykcie,
15220   2, II |             bardzo pokornym. - Dobroć, i względność twoja ciągnął - ośmiela
15221   1, III|                 tymi ludźmi, tak z wielu względów różnymi, gdyż odkąd poznali
15222   3, II |                  ani razu, to zapewne na względzie mając, aby dziewczyna na
15223   1, I  |             samym miejscu, pomiędzy tymi wzgórkami, te głupie chłopy wzięli
15224   3, I  |                obaj wytrwale stawali nad wzgórzem, które kilkunastu najemników
15225   2, III|                postępowały od okolicy ku wzgórzom; inne - od wzgórz ku korczyńskiemu
15226   3, I  |                  które łańcuchem niskich wzgórzy część łąki przerzynały.
15227   1, V  |                przecież żywość i mówność wzięły górę nad nieśmiałością.
15228   2, II |                uśmiechem prawie zalotnym wzięte stamtąd cygaro szwagrowi
15229   3, I  |             konia lub znad boru ku niebu wzlatujących trelów słowika. Łzy wielkie
15230   1, III|              czasom, które światła swe i wzloty otrzymywały od wielkiego
15231   3, II |                  stronie mając filiżankę wzmacniającego kakao, po drugiej książkę,
15232   3, II |             smutek niemal z każdym dniem wzmagać się zdawał. Stosunki jego
15233   2, V  |             jeszcze dygocącym, ale coraz wzmagającym się i czystszym głosem opowiadającego
15234   2, II |               synowcu, zamiast łagodzić, wzmagała jeszcze wzburzenie i rozdrażnienie
15235   3, I  |             pozór kaplicy, a wrażenie to wzmagało okrywające ściany stare
15236   1, I  |                nosa i zaciśnięcie warg a wzmaganym przez szczególną ognistość
15237   3, II |            młodego Korćzyńskiego, a przy wzmiance o procesie z jego ojcem,
15238   1, IV |                  środków...~Widocznie ta wzmianka o ojcu sprawiła mu przykrość,
15239   2, III|                 poczeka, póki dziewczyna wzmocni się w sobie i pomądrzeje.
15240   1, VI |             roboty wstawał, bo siły miał wzmocnione i serce pocieszone przez
15241   3, II |                  wziąwszy na pieniądze i wzmógł się, dla inszej przyczyny
15242   2, V  |           wzruszeniem i długim mówieniem wzmożona grała, jęczała, szemrała
15243   1, IV |              stał się dla niej przyczyną wzmożonego bicia serca i paru bezsennych
15244   2, V  |              Anzelm w kapcie i butach na wznak leżał, z jednym ramieniem
15245   2, IV |               dla drugiego taką przyjaźń wznieca, że gdybyś i widłami od
15246   3, II |             Istotnie, jest to byt mogący wzniecać i rozwijać gorliwość, dbałość,
15247   3, I  |                  doskonałe zachwycenie i wzniecał cudowne nadzieje. Dziś nagle
15248   3, II |                przerażenia, którą w niej wzniecił ten jeden wyraz z obojętnie
15249   2, I  |        ciekawością w ożywionych rysach i wzniesionych ku niemu oczach. Zaniepokojone
15250   3, IV |       przodującym wozie i smyczki wysoko wznieśli, aby je w czas, a ostro,
15251   3, IV |            zaczął - pomiędzy sobą i tobą wzniosłem zapewne ścianę nieprzebitą
15252   3, IV |            bywania u niej, gdy w orszaku wzniosło się mnóstwo wzywających
15253   2, II |                zawierał się w wielkości, wzniosłości i gorącości uczucia, które
15254   3, I  |          wiedziała o tym, że jest dumną, wzniosłymi pobudkami cechę tę swoją
15255   3, II |                życia i na dnie jej serca wznosi się druga mogiła, rozpaczniejsza
15256   1, VI |                 pobłyskiwali kosami albo wznosili w powietrze zębiaste profile
15257   1, V  |            kroków kilkanaście, zobaczyła wznoszącą się nad zbożem, rozłożystą
15258   3, I  |                 samotnie i niewzruszenie wznoszącego się na dnie jej serca. Przyszła
15259   3, I  |                  skąd, może z tej mogiły wznoszącej się w głębi boru, na którą
15260   3, I  |                  przyćmionym rogu pokoju wznoszący się przed klęcznikiem wielki,
15261   3, III|          wyciągała.~Tymczasem na słupach wznoszących się nad tokiem Julek świece
15262   1, II |                 dawna nie dodawano i nie wznoszono, ale tylko to, co już stało
15263   2, V  |           najróżnorodniejszymi barwami i wzorami, pasiaste, kraciaste, nakrapiane,
15264   1, IV |       agronomicznej w pewnych wielkich i wzorowo zagospodarowanych dobrach...
15265   2, III|                  urabiającym w przeróżne wzory złoty fundament świata.
15266   2, II |                myśli, na których gruncie wzrasta przyszła kobieta i obywatelka...~-
15267   3, I  |             osowieckiego domu czy pałacu wzrastające i tak od otaczającego je
15268   3, I  |              wszech stron, gdy z dziecka wzrastała i dojrzewała. Potem, kiedy
15269   1, III|             skalistym sklepieniem rozpęd wzroków i ruchy ramion tamującym,
15270   1, V  |                 rzeczy umykających dotąd wzrokowi jej i rozwadze. Zrozumiała
15271   3, I  |                pod jej czuwającym okiem, wzrość musi czysty od wszelkiej
15272   3, III|             chudością ciała przy wysokim wzroście i wyrazem cierpliwego zmęczenia
15273   1, III|       usposobienie do gniewu i ponurości wzrosło u Korczyńskiego od dnia,
15274   1, III|               obywatelskim, w dostatkach wzrosłym, w szkołach wykształconym,
15275   3, III|                 i dwie tylko córki, lecz wzrostem i pełnią krwi pąsowej za
15276   1, III|              samo; ale poważna większość wzruszała ramionami. Gdyby wtedy w
15277   1, II |             szczególniej kiedy się czymś wzruszę... zmartwię...~Tu połknęła
15278   2, III|              czym oba stali~Przez chwilę wzruszeni, milczący i wzajemnie w
15279   3, III|               ziemi, głęboko przez pługi wzruszonej. Zamiast ogłuszających śpiewów
15280   2, II |                  a tak przecież niekiedy wzruszonych ust Jana Bohatyrowicza.
15281   3, IV |             jednak i niebieskie rozkosze wzruszyć by mię zeń nie zdołały!
15282   2, III|          zrywający się motłoch ramionami wzruszywszy śpiesznie i zaraz odejdzie.
15283   2, III|            rączki... Do takiej pracy nie wzwyczajone.~Przez drzwi otwarte widać
15284   2, I  |            silnego zapalenia, że doktora wzywać musiałam. Lękam się, aby
15285   3, I  |                   ratunku i rady od niej wzywając, a po części za los swój
15286   1, II |                 ozwały się powitalne czy wzywające wołania:~- Hu! ho! hej!
15287   3, IV |             orszaku wzniosło się mnóstwo wzywających go głosów. Wszyscy na koniec
15288   3, III|                  swego właściwego domu i wzywał do zabawy, wśród której,
15289   2, V  |             mogłem, i Pana Boga na pomoc wzywałem, i niedobrowolnie łzy ciekły
15290   1, II |                 cukierek? cacko? prawda?~Wzywany na świadectwo mężczyzna
15291   1, V  |                 Obu dłońmi schwyciła się zá rozpaloną głowę, w gardle
15292   2, II |             stosunki z tym kapitalistą i za-chwia-nie rów-no-wa-gi...~Ostatnie
15293   1, VI |               wielkie mnóstwo obrzydłych żab, tarakanów, wężów i jaszczurek.
15294   1, VI |                jeszcze wilgocią przejęte zabarwiało tę łąkę zielonością wiecznie
15295   3, I  |                  tych dziecinnych prawie zabawek, ukazywały się roboty dojrzalszego
15296   1, II |           Właściwie jeden z nich głównie zabawiać ją usiłował i ona też więcej
15297   3, III|                  opuszczał ugaszczając i zabawiając gości tak gorliwie, że aż
15298   1, II |              patrzał. Tylko co przybyli, zabawiali rozmową swą panią domu,
15299   3, III|                   z przyczyny interesu w zabawie panu dobrodziejowi odważam
15300   3, III|                 gdzie kilka minut ledwie zabawił, po czym znowu na ganek
15301   2, I  |                 wraz z kupcami zniknęła. Zabawiła tam dobry kwadrans, potem
15302   3, V  |                ale to dobrze, że dziecko zabawiło się trochę. U nas w Olszynce
15303   3, III|          przelatywać i tylko sobie różne zabawki wymyślać? W naszym wieśniackim
15304   2, V  |        zetknięcia się z gliną i popiołem zabezpieczają.~Na zydlu i krzesłach wszyscy
15305   1, V  |                 znalazł, ja staram się i zabiegam. Niech zna, że i biedna
15306   1, VI |                   krótki napis wyraźniej zabieleje na czerwonej podstawie grobowca
15307   2, IV |                  z sobą na walkę i biedę zabierać ojca, tego rozpieszczonego
15308   2, III|             prędko, z zapałem, wybornie, zabierając na raz wielkie garście żyta
15309   2, IV |                 drobnych, niewiele czasu zabierających, z których najważniejszą
15310   3, IV |              gdyby ją aniołowie do nieba zabierali, to ona by patrzała, czy
15311   2, V  |                przyjechał i znów babulkę zabierze!" Aż zatrząsł się cały,
15312   3, II |                  mego dzieciństwa, kiedy zabijał mi matkę, a dla ojca szacunek
15313   1, VI |            wykrzykiwał:~- Pójdę! Znajdę! zabiję zwodnika! babulki nie dam.
15314   2, III|                złodziej! Bodaj go marnie zabito, chama tego! bodaj on na
15315   2, I  |              posmarowała i małej podała. Ząbki jak perełki drobne i białe
15316   3, I  |               natury dzikiej i nieznanej zabłąkanego.~Teka, którą niósł pod ramieniem,
15317   2, V  |              sieni wysunęła, flakowaty i zabłocony ogon sukni dla łatwiejszego
15318   2, V  |             niezgrabnych, od rosy i pyłu zabłoconych zwojach. Na głowie jej piętrzyła
15319   1, VI |        sklepienie, na którym tu i ówdzie zabłysły nikłe gwiazdy. W zmroku
15320   3, II |                 praw i przesądów albo do zabobonnych skrupułów?... Łzy Klotyldy?
15321   3, II |                  brzęczały pszczoły i na zabój śpiewały szczygły. Za śliwowym
15322   3, V  |          wstrzęsła się, tak ją wyraz ten zabolał. Ależ doprawdy, on nie winien,
15323   3, V  |             zajechałam, aby moją Marynię zabrać i o ważnym interesie pomówić.~
15324   3, V  |                 parę koni na parę dni ci zabrała... Do miasta pojadę, do
15325   3, IV |           odnosiła mu wszystko, co życie zabrało, i przypominała wszystko,
15326   3, V  |                 tylko na pół godziny dla zabrania córki i pomówienia o interesie
15327   2, V  |          ciężkiej pracy. Ot, i wszystko. Zabraniać nie zabraniali, bo nikt
15328   2, V  |                  wszystko. Zabraniać nie zabraniali, bo nikt też i prawa do
15329   2, III|             padnę!~- Nie zapraszam i nie zabraniam - uśmiechnęła się dziewczyna -
15330   3, IV |            imienia, ty, ojcze, wspominać zabraniasz... tu nie wolno żadnego
15331   2, II |           chodzić, bo może Witoldu ociec zabronił...~- Mnie nikt zabronić
15332   1, V  |               ust poniosła, ale od płotu zabrzmialł męski głos z gniewnym i
15333   3, IV |             coraz ciemniejszym powietrzu zabrzmiało imię:~- Janku!~Bór przeciągle,
15334   3, I  |            chciwie i z bólem, dogadzanie zachciankom własnym i zgromadzanie środków,
15335   2, I  |     uszczęśliwiać i do dalszego mówienia zachęcać młodzieńca. Z oddalenia,
15336   3, I  |              kądziel. Do poszukiwań tych zachęcał go także mąż ciotki, Darzecki,
15337   3, II |                gdybym... zamiast zrażać, zachęcała cię była do ożenienia się
15338   3, II |                 owszem... nieraz mię sam zachęcałeś do nich?~- Facecja! czy
15339   3, I  |               młodą zdolność przychylnie zachęcano do dalszej pracy. Powodzenie
15340   3, II |            energiczna do gospodarstwa go zachęci i pieszczotami, rozumkiem,
15341   2, V  |                 Justyna.~Dziewczęta znów zachichotały.~- Taki młodzieńki... -
15342   1, V  |                  niejakim zdziwieniem na zachmurzoną nagłe twarz towarzysza patrząc.
15343   1, IV |           złożyła przed swoim chłodnym i zachmurzonym mężem dyg żartobliwy, a
15344   3, II |            potrzeba przywołania Marty; w zachód około chorej wtrąciła się
15345   2, IV |               zawieszoną nad zalegającym zachodni skłon nieba pasem roztopionego
15346   3, II |               pogrążali się już w ruch i zachody pracowitego dnia letniego,
15347   3, II |                  wiedział, jakie różnice zachodzą pomiędzy teorią a praktyką,
15348   2, I  |                 bzy przedarł się promień zachodzącego słońca i pozłocił kwitnące
15349   2, I  |                  nieraz nawet aż w głowę zachodziła, skąd ten najmłodszy jej
15350   2, I  |           zaniemeńskich pastwisk, słońce zachodziło pogodnie i jaskrawo, ulewą
15351   2, I  |                  było w takiej ciasnocie zachować wszystkie przepisy przyzwoitego
15352   3, I  |        krynicznej wodzie, blada jej cera zachowała delikatność i gładkość drobnymi
15353   1, IV |              obojętnie względem Lego się zachowywać! - oburzył się chłopak i
15354   3, III|               pierwszy drużbant należał, zachowywali całą powagę i grację tańcowi
15355   1, VI |         spłowiałymi barwami i pozłotami, zachowywały niezmącone główne zarysy
15356   3, IV |            prostych i ciemnych ludzi nie zachowywanymi. A gdy na koniec pierwszy
15357   1, III|        Cierpiałam nad tym tak, że aż się zachwiało to biedne, słabe zdrowie
15358   2, II |               trochę w ostatnich czasach zachwianą została... trochę...~W na
15359   3, V  |                  te najmniej zdawały się zachwycać.~-To prawdziwe szczęście! -
15360   3, II |                 widoczek ze wspaniałymi, zachwycającymi scenami natury...~Tu z wielkim
15361   3, II |            Kolosalność cyfr wymienianych zachwycała i niejako w dumę wbijała
15362   3, II |           słuszność. Nie posiadam sztuki zachwycania się widokami rodzinnej natury,
15363   1, III|              kilka razy miała sposobność zachwycić się jego gibkością i siłą,
15364   3, III|                Ten przyśpiewek po prostu zachwycił wszystkich, szczególniej
15365   2, I  |               mię tym zdziwiłaś, a potem zachwyciłaś. Chciałbym, abyś mię więcej
15366   2, II |                 samo jego przypuszczenie zachwyciło ją i rozrzewniło do stopnia
15367   3, II |            wyraźnie, że była narzeczonym zachwycona. Jednak i o praktycznej
15368   1, V  |                podała naprzód, ciekawe i zachwycone oczy wlepiając w obraz tylko
15369   2, II |                 Orzelski, niezmordowany, zachwycony, rozmarzone oczy topił w
15370   2, I  |       opuszczonymi w dół powiekami i tym zachwyconym uśmiechem nä różowych ustach,
15371   1, III|        ustanowionych podatków, nowy dług zaciągnąć musiał. Kiedy indziej jeszcze,
15372   2, IV |                 pod niebem białą płachtą zaciągniętym ptakami leciały, z rzadka
15373   1, IV |           równiną... drugie wojska...~Tu zaciął się.~- To... tamto...~Promień
15374   1, III|                  zawsze, ale czasem, gdy zaciąwszy się w mowie i trochę jąkając
15375   2, II |             osoby prowadzonym. Istotnie, zaciekawiającą była zmiana, która zaszła
15376   2, II |          nadawało charakter szczególny i zaciekawiający tej głowie należącej do
15377   2, V  |                 czegoś, co ją zajmowało, zaciekawiało gorąco, namiętnie. Namiętnym
15378   1, I  |            toczyć się prędzej. Justyna z zaciekawieniem i figlarnością w oczach,
15379   3, II |                  którą opowiadania Kirły zaciekawiły i ożywiły, wyraźnie malowały
15380   3, V  |       dziewczynkę do najwyższego stopnia zaciekawioną poprosił, aby go matce swojej
15381   3, III|                   Witold, który sporej i zaciekawionej gromadce młodzieży z ożywieniem
15382   1, VI |             słuchali wymownego sąsiada w zaciekawionych i niespokojnych postawach.
15383   1, III|               bez sądów ujadał się coraz zacieklej. Z kilku tysięcy przez całą
15384   1, II |                  lekceważenia czy urazy. Zacierając kościste ręce i mile uśmiechając
15385   1, VI |           wyraźny jeszcze choć miejscami zacierający się już napis:~JAN I CECYLIA,
15386   3, II |                zjawiał się ten sam wyraz zaciętego postanowienia, który już
15387   3, II |                spostrzegł coś na kształt zaciętości, silne postanowienie wytrwania
15388   2, I  |                 co raz większą energią i zaciętością; słychać ją było na, całym
15389   2, II |              zgadywała? Wąskie jej wargi zacisnęły się i pośród zmarszczek
15390   1, I  |                 jej przez ostrość nosa i zaciśnięcie warg a wzmaganym przez szczególną
15391   1, IV |               domu, z niecierpliwością w zaciśniętych wargach, wzrok pełen nie
15392   2, V  |          sposobem on do swego rodzinnego zaciszka powrócił i jak wartownik
15393   1, VI |           wszyscy, siedzieliśmy w swoich zaciszkach własnymi rękami od matki
15394   1, VI |                  dzikie konie napełniały zaciszności leśne grzmotem swoich kopyt
15395   2, V  |             obróciły się na złą stronę i zaćma nieprzenikniona świat ogarnęła,
15396   2, V  |               wśród którego drzewa, niby zaczarowane straże, stały w nieruchomości
15397   1, VI |                 naszych, taki nasz tutaj zaczątek i oto dla jakiej przyczyny
15398   1, III|         najpewniej o posiadanych niegdyś zaczątkach skrzydeł. Dość, że trzej
15399   2, I  |             zarządem życzliwego krewnego zaczęłaby prosperować i większe dawać
15400   2, V  |          ciekawość wzięła. Dopytywać się zaczęłam: jakie to nieszczęście?
15401   2, III|                 żyto żonka twoja sierpem zaczepia? Niby to na swoim zagonie
15402   3, III|               korczyński, o leśną mogiłę zaczepiając i wszystkie te ułamki jednej
15403   1, V  |                ten sposób, że łatwo mógł zaczepić o płot albo świroń i zepsuciu
15404   2, IV |           drugiej stronie i tylko suknią zaczepiła o gałęź zgniecionego przez
15405   3, III|              pannom, które go kilka razy zaczepiły, oburkliwie i nawet trochę
15406   2, IV |                 z tych ziemnych wydrążeń zaczerniało coś, bielą błysnęło i ptak
15407   3, III|                od kogo rady i światłości zaczerpnąć nie mamy. Zewsząd otoczyły
15408   2, V  |              delikatnie ujął i mleka nią zaczerpnąwszy powoli do ust poniósł. Rękę
15409   1, V  |            wiśnie!~Elżunia pełną garścią zaczerpnęła z koszyka czerwonych jagód
15410   3, III|            przyjacielowi z doświadczenia zaczerpniętych rad udzielając. Odkąd ściemniało,
15411   2, III|                ciężki, całodzienny mozół zaczerwienić nie mógł okrywając ją tylko
15412   3, III|                gdzie stał Janek; ona zaś zaczerwieniła się jeszcze mocniej, zaśmiała
15413   2, V  |                nieszczęście" - zaczęła i zaczerwieniwszy się, jak to ona czerwieni
15414   2, III|                 złocistą czuprynę w górę zaczesujący nad szerokim czołem, nie
15415   3, II |                Kiedy sam z kredką w ręku zaczniesz kroić, przymierzać, łatać
15416   2, III|                 zbieranie w poniedziałek zaczynać trzeba, bo tak już dojrzała,
15417   3, II |                 swoje odbiorę! Niech nie zaczynają! I mnie przecież ten proces
15418   1, V  |                  kłosistego morza, która zaczynając się u stóp zabudowań dworskich
15419   3, I  |                 jej figlowaniu czuć było zaczynające rozdzierać się od zwątpienia
15420   2, III|             blasku miały złotawą płowość zaczynającego dojrzewać żyta; jej bujna,
15421   1, V  |                  można było nutę piosnki zaczynającej się od słów:~Przy drodze,
15422   3, II |                 a już nudzi się! Czy nie zaczynasz już i na nerwy chorować,
15423   2, V  |            dopuszczono, ale i zapraszano żądając, abyśmy życie narażali,
15424   2, V  |               jego dobra i szczęścia nie żądający...~Jan szerokim krokiem
15425   3, III|                  że pani mnie te pytania zadaje z przyczyny Jadwiśki.~Spoważniał,
15426   2, I  |                rubli za pud wełny, a ona żądała po dwadzieścia. Coraz głośniej
15427   2, I  |        przyjaźnie~- Tyle mi na raz pytań zadałaś, moja droga spowiedniczko -
15428   1, VI |              bali się jakiegoś pościgu i żądali skryć się przed ludźmi,
15429   1, VI |               miłościwy panie! Sami tego żądamy i o to waszą królewską mość
15430   1, V  |                biedy, co jej we własnych żądaniach wynajdę.~- Jakież to żądania? -
15431   2, V  |            myślał i żądał, jego myślom i żądaniom w poprzek nie stanę, owszem,
15432   2, II |        przyjeżdża? - dostając z szuflady żądany przedmiot zapytała Marta.~-
15433   2, I  |          rozmachem pióra umowę napisała, zadatek pieniężny wzięła i chwilę
15434   1, V  |                   ale posiadał wszystkie zadatki tej przyszłej swojej postaci.
15435   1, III|              wszelkiego ruchu. Po cóż by zadawać sobie miała jakąkolwiek
15436   3, I  |               ilość razy pani Andrzejowa zadawała sobie to pytanie, ale głośno
15437   2, II |              naprężone, bolesne pytanie. Zadawałaż je sercu swemu, przeszłości
15438   3, I  |                najmniejszej przyczyny do zadawania jej sobie. Wprawdzie byli
15439   2, I  |        cierpiałem okropnie... Z początku zadawano mi znaczne dozy narkotyku
15440   2, II |           powinny być lustra i konsole - zadecydowały kuzynki. ~- Papciu, mój
15441   1, II |             wzdychając i wydymając wargi zadeklamował Kirło - była to cioteczna
15442   1, I  |                 grubym, ochrypłym głosem zadeklamowała:~A kto tam przyjdzie albo
15443   3, I  |                  na kształt roju ostrych żądeł kąsały jej duszę. Osłupiałymi
15444   3, III|                na ziemię rzucił, nogą go zadeptał i ze Starzyńską u rękawa
15445   3, II |         przybrała, aby ją przeszyć swoim żądłem. Na nieszczęście, Teresa,
15446   1, III|               jej i wyobraźni uczynić by zadość nie mógł... Ale on znowu
15447   1, III|                  nie chce, a bez których zadowalnienia na tej pustyni i wśród tych
15448   3, IV |                 tego brata, który dumny, zadowolony, dostojeństwami okryty po
15449   2, I  |                 spichrza gwóźdź jakiś ją zadrasnął i pozostawił długą, czerwoną
15450   3, V  |                  uśmiechów na twarzy jej zadrgało, aż parsknęła głośnym, do
15451   3, II |             nieco i zdawać się mogło, że zadrzemała. Ujrzawszy zaglądającego
15452   1, III|                co w okoleniu najbliższym zadrzemało było i tylko przez sen niekiedy
15453   3, II |         drukowanego do ręki wezmę, zaraz zadrzemię!...~I na przywieziony ze
15454   2, IV |                  niej wrażenie ciasnoty, zaduchu, zamętu nie rozwikłanego
15455   3, III|                gęsto osiadywały wrony, w zadumanych postawach spuszczając ku
15456   2, II |              zaraz czapkę i mów głośno - zadyrygował Witold i widać było, że
15457   2, II |                  końca swego nosa, który zadziera pod obłoki dlatego, że ma
15458   3, III|                zabawy, jak do zuchwałych zadzierek skłonność Elżusinego ojca;
15459   3, II |            najwyższą twoją miłością, nie zadzierzgnęłam dość silnych węzłów. Mówiłam
15460   2, I  |                 á potem niespodzianie, z zadziwiającą logiką swej czteroletniej,
15461   1, III|                osobliwe kwiaty, szparagi zadziwiającej grubości, brzoskwinie i
15462   1, IV |                 dopiero uderzał i prawie zadziwiał kontrast, który z młodością
15463   2, I  |                  mię największe bogactwa zadziwić nie mogą. Gdybyś była taką,
15464   1, IV |            spojrzało na nią ciekawie i z zadziwieniem, a Klotylda, już na ramieniu,
15465   3, V  |         natychmiast!~Nikogo słowa te nie zadziwiły, bo wszyscy już je przewidywali.
15466   3, III|                 i ognistością oczów pani zadziwiony i oślepiony zostałem...~-
15467   3, II |                    Czy ciocia tu jest? - zadźwięczał głosik śmiechem nabrzmiały.~-
15468   3, V  |               można! - za poręczą fotelu zadzwonił cienki głosik Teresy.~-
15469   3, V  |              święty Antoni sprawił!... - zadzwoniła Teresa.~- Ja zawczasu, zawczasu
15470   1, VI |             szmer. Wtem coś zawarczało i zadzwoniło na kształt gotującego się
15471   1, IV |                 aż bransolety jej głośno zadzwoniły. Młodziutka i malutka Zygmuntowa
15472   3, I  |                  w niej rozmiary gorącej żądzy. Wobec skarbu serca, który
15473   2, V  |                tyczyło. Wiecznie zajęty, zafrasowany, zamyślony, wydawał się
15474   2, IV |                  nich i ochrypłymi głosy zagadają o plotkach ziemi... Zupełnie
15475   3, III|              Gdziekolwiek żywo i tłumnie zagadali, tam, zda się, przylatywały
15476   2, V  |                 poruszyło się wtenczas i zagadało. Brat obejmował brata nie
15477   2, I  |             odgadywania wielu na świecie zagadek...~Splotła ręce na kolanach
15478   3, II |                  dziwnie jakby wstydliwe zagadnęła:~- Jakże to było? Skąd się
15479   1, I  |             nieco ich biegu odpowiedział zagadnięty.~Jedna z dziewczyn, najśmielsza
15480   2, III|          przyłączała, tyle razy do kogoś zagadywała, z żartem zawsze, ze śmiechem,
15481   2, V  |               usta. Potem odeszła, lampę zagasiła i u zamkniętego okna usiadłszy
15482   3, II |                 jej stygła, jakby w niej zagasł jedyny płomień, który utrzymywał
15483   3, I  |              nieodwzajemniona, zdeptana, zagasła. Na swoim, i więcej niż
15484   2, II |                   przed chwilą omdlały i zagasły, teraz nabrał trochę bystrościi
15485   2, II |              Kirło taki przyjemny... jak zagawędzi się z nim, pewno o lekarstwie
15486   2, II |             Pewno już pora minęła, a ona zagawędziła się i nie wzięła. Ten pan
15487   3, IV |           omamienia i nienawiści wieków; zagłada moja w świetle i w miłości"...~
15488   2, III|                  a ty w cudze garnki nie zaglądaj, żeby czasem na twojej głowie
15489   2, V  |              dreptał we wszystkie pilnie zaglądając, ciemną bokówkę nawet obejrzał
15490   3, II |                 że zadrzemała. Ujrzawszy zaglądającego do pokoju Witolda Marta,
15491   3, IV |                  salę jadalną, do której zaglądał księżyc, i wszedł do gabinetu
15492   2, I  |                 z tyłu głowy skręconym - zaglądała ona do dzieży, w której
15493   2, III|              wjechał w szerokie i długie zagłębienie, w którym pracowała jedna
15494   3, IV |                 uwiędłej duszy. W fotelu zagłębiony, przygarbionymi trochę plecami
15495   2, II |             trochę rozśmieszone a trochę zagniewane, frunęły ku tej stronie
15496   1, V  |                  policzków, smutnym albo zagniewanym nie widziała go nigdy. Jakimikolwiek
15497   3, II |                  się od ciebie, ale może zagojenia tych... które...~Ręką machnął.~-
15498   3, III|             drasnąwszy o kilka kroków na zagon buraków upadł. Zewsząd rozległy
15499   3, V  |                  jakiegoś.. que sais-je? Zagonowca... chłopa?~- Prawda - spokojnie
15500   2, III|              które niepohamowaną złością zagorzały. Na widok szkody dobru jego
15501   1, IV |               pewnych wielkich i wzorowo zagospodarowanych dobrach... Teraz skończyłem
15502   3, IV |                 Skarżą się, że dobro ich zagrabiłem, że ich ze skóry obdzieram,
15503   1, II |                 myślę, niechże przyjdzie zagrać dla nas... Wymawia się,
15504   2, V  |             płatami pada. Co nowy taniec zagrają, to ja zaszepczę: "Wieczne
15505   3, III|           Rznijcie!~Muzyka skoczną polkę zagrała; tańce od godziny już niecierpliwie
15506   2, II |                te... może sobie rapsodie zagramy... dobrze?~I już skrzypce
15507   3, V  |                  bardzo przed parą laty, zagraniczni doktorowie też przeklęty
15508   3, I  |               Wierzyła także w istnienie zagrobowe, bo niepodobnym jej się
15509   3, IV |              zwolna rozchodzących się po zagrodach. Jan, który odjeżdżający
15510   3, III|                stary Koroza, dawno już z zagrodowca na właściciela osobnego
15511   1, III|          pozwoleniem pańskim! - krzyknął zagrodowiec - złodziejami nie byliśmy
15512   1, V  |           upadająca, a teraz śmiertelnie zagrożona, błagała krewnego o zaopiekowanie
15513   1, IV |                  i kor smarując maściami zagrożone bólem miejsca. Trwało to
15514   3, III|                 nie upodoba się, to może zagrymasi i oracji nie powie, a jeżeli
15515   3, III|           zdarzyło mu się parę razy, gdy zagrymasił i wypowiedzieć jej nie chciał
15516   2, II |                przykuty, bardzo blady, z zagryzioną wargą i gorejącym wzrokiem.
15517   3, I  |       trzydziestoletnia, piękna, majętna zagrzebać się miała żywcem w żałobnym
15518   3, IV |                brzęk ich łańcuchów... to zagrzebanie szlachetnej duszy w prochu
15519   3, III|                  uderzył; rozpoznali, że zagrzęźli w gąszcz nieprzeniknioną
15520   3, III|                wszystko razem gruchnęło, zagrzmiało, zatętniało, wybuchnęło
15521   3, III|                dwoje skrzypiec i basetla zagrzmiały czymś trochę do hucznego
15522   2, III|                 kuchni wesoło i donośnie zagwizdała wilga, a jakby w odpowiedź
15523   2, IV |           grobowce czerwony gil niekiedy zagwiżdże, sroka uderzy w żałobne
15524   3, III|                już tylko chór zagrzmiał, zahuczał inną skargą, innym a ciężkim,
15525   3, III|                 odpoczynku na całe gumno zahuczeli raźnym krakowiakiem, ale
15526   3, II |                 całą pierś mu okrywającą zajadając ze smakiem kotlety nieustanną
15527   3, III|        składanymi. Gdy jedni w świetlicy zajadali, inni, czekając na kolej
15528   3, III|          podnosząc przyciszonym i bardzo zająkliwym głosem zaczął: ~- Kopa lat...
15529   2, IV |              nagle promiennym błękitem i zajaśniała tarczą słoneczną, czystą,
15530   3, V  |                  chwilę do Wołowszczyzny zajechać. Poszła więc z Witoldem
15531   3, V  |          jedziemy. Na pół godzinki tylko zajechałam, aby moją Marynię zabrać
15532   1, VI |          gęstwinach skrywała się mnogość zajęcy, łasic i kun; w wodach mieszkały
15533   2, III|               już wszystko pamiętająca - zajęczała żona Fabiana, która tak
15534   2, III|                  a ten różowy kwiatek to zajęczy lenek, a te żółte, takie
15535   3, V  |                 naprzeciw gościa miejsce zajęli, Zaledwie przecież Kirłowa,
15536   2, V  |              całą jego widzialną długość zajęły. Cicho było wszędzie: pod
15537   1, II |             Mówił, że w święto konie nie zajęte...~- To niech odpoczywają,
15538   1, II |                domu, bardzo w tej chwili zajętego rozmową z Różycem. Potem
15539   2, II |           cichego pokoju doleciał turkot zajeżdżającego przed dom powozu, drzwi
15540   2, I  |                  którzy tu ty-dzień temu zajeżdżali, przybyli znowu i życzą
15541   1, II |            prawie wspaniałości. Wielkość zajmowanej przezeń przestrzeni, niezmierne
15542   2, I  |                takich rzeczach, które ją zajmują, ma takie ogniki w oczach
15543   2, V  |                  niż połowę całego domku zajmującą, z trzema sporymi oknami,
15544   3, III|           wyślepiały na drogę patrząc, a zajmującego kawalera wypatrując. Jedna
15545   3, I  |                  jej położenie w świecie zajmujący, coraz częściej samotne
15546   3, I  |               mówienia ci o rzeczach nie zajmujących... Poradzić się chcę stryja
15547   3, III|                 choć raz do serca mojego zajrzało! A czy to może być inaczej?
15548   3, IV |                jego szyję, niewinne oczy zajrzały w posępne źrenice, świeże,
15549   2, III|         przyklęknął na niej i do wnętrza zajrzawszy jednym spojrzeniem ogarnął
15550   2, I  |            krewnego Kirłowa pałała żądzą zajrzenia na drugą stronę domu. Musiało
15551   1, V  |                  wrócił żonaty. ~Całe to zajście było dla Justyny ciosem
15552   3, II |               student. - Bo to, widzisz, zakała świata! Gdyby nie tacy,
15553   3, III|               dobrowolną umową te sporki zakańczać, nigdy do tego nie dopuszczał.
15554   1, VI |         sokolniki, na dłoniach trzymając zakapturzone sokoły, pieściwe pazie z
15555   2, II |            Wieczne głupstwo! Uf...~Miała zakaszlać się, tak jak bywało zwykle,
15556   2, II |                  i trzebaż nieszczęścia, zakaszlałam... troszkę tylko, mówię