Tom, Rozdzial

15557   1, IV |                  kiedy wyrwać się z tego zakątka i czas jakiś przepędzić
15558   3, III|                 języczna ani ręce za pas zakładać albo, broń Boże, bałamutniom
15559   3, IV |                  determinacji ręce w tył zakładając z cicha dokończył:~- Przychodzę,
15560   1, III|           średnich do wyższych naukowych zakładów. Po co? dlaczego? Nie mieliż
15561   3, II |                 dziennikach aż opisywane zakłady i pojedynki... Ile w tym
15562   3, III|                  we dwie kamienne figury zaklęła. To, że byli żywymi ludźmi,
15563   3, III|              śmiałym wzrokiem patrzał.~- Zakleństw i przysięgań nijakich czynić
15564   3, II |                idealnym świecie, tak jak zaklęta księżniczka żyła w swym
15565   3, II |               kryształowym pałacu, wśród zaklętego lasu, którego nigdy nie
15566   3, IV |             rąbki. Wszystko to zaś, niby zaklęty obraz, stało w zupełnej
15567   3, III|                  innym a ciężkim, w tony zaklętym postrachem:~Jak to pięknie,
15568   3, V  |               schwycił.~- Nie czyń tego! Zaklinam cię! Nie gub siebie i nie
15569   3, IV |                  robić? Mówiono, wołano, zaklinano: "Ziemia! ziemia!" Trzymałem
15570   1, IV |               aby...~- Widziu - z pewnym zakłopotaniem do stryjecznego brata przemówił
15571   2, I  |                małej bawialni wracając w zakłopotaniu swym zapomniała nawet o
15572   3, V  |              szczególniejszy! Dziewczyna zakochała się w ładnym i może poczciwym
15573   3, V  |                  twój los co innego! Czy zakochałaś się w tym człowieku, ha?
15574   2, IV |              pary łączyli się tancerze i zakochani; pracownicy z plonami dłoniach
15575   3, II |                  spojrzał, z podziwu czy zakochania usta otwierał i na podobieństwo
15576   2, IV |                wiosła zaszumiała, czółno zakołysało się i z przybrzeżnej mielizny
15577   2, IV |               podobny. Wierzchołki sosen zakołysały się i gałęźmi jak wachlarzami
15578   3, III|             łóżeczka położę... do spania zakołyszę... mój mileńki, jedynieńki,
15579   3, IV |               silnie ujął i na cały głos zakomenderował:~- Muzykanci! rznijcie!
15580   3, II |                po ludzku ze mną pogada - zakomenderowała.~Jak maszyna posłuszny,
15581   3, I  |                 nimi myślała, że spełnia zakon miłości bliźniego, nade
15582   3, III|                sobie i inszym pokojowego zakończenia sprawy bardzo winszowali
15583   3, IV |                 złota purpurą i fioletem zakończona, wyżej zaś po całym błękicie
15584   3, I  |          czystości i regularności prawie zakonnego życia, niby w krynicznej
15585   3, IV |               blask i wyszczerbia ostrze zakopanego w ziemi żelaza; jak stopniowo
15586   3, V  |             sapieżance białoczarna sroka zakrakała, kogut za płotem zapiał
15587   2, IV |                przeleciały, przeraźliwie zakrakały i skryły się wśród ruchomych
15588   1, III|              oczami i długi wąs na palec zakręcając. Gdy skończyła, ukłonił
15589   3, V  |           Benedykt milczał, wąs na palec zakręcał, aż z kolei zapytał:~- Cóż,
15590   2, I  |            trochę białawego pyłu, a przy zakręcaniu wielkiego klucza w zamku
15591   3, III|              chata z oświetlonymi oknami zakręciły się jej w oczach, ujrzała
15592   2, III|             przystrzyżoną brodę i w górę zakręcone wąsy od stóp do głowy ubrał
15593   1, VI |             uczesaną bródką i zawadiacko zakręconymi wąsami, pokrzykiwał:~- I
15594   2, IV |                trzepotały słabo, ciężko, zakreślając nieustannie te same malutkie
15595   3, IV |               odpowiedziała.~Nad dalekim zakrętem Niemna jakby z wody wypłynął
15596   3, IV |                  Więc i ona od dalekiego zakrętu płynęła zrazu samym czystym
15597   1, VI |               Jednak łagodne i wdzięczne zakręty łąki zwężały się coraz,
15598   1, III|                  i oczy sobie obu rękami zakrył...~Od tej pory pani Emilia
15599   1, II |             przybrudzonej chustki, która zakrywając połowę jej brody, uszy i
15600   2, V  |         zarzuconym. Szeroki rękaw kapoty zakrywał całkiem górną część jego
15601   1, II |                  bukietami i arabeskami, zakrywało je zresztą w znacznej części
15602   3, III|        bogaczowego progu nie legnie. Ale zakrzyczeli go inni.~- Co masz czuprynę
15603   1, V  |            trzewikach i z długą, u końca zakrzywioną tyczką w ręku. Jak sarna
15604   3, II |               piwonii pod naszymi oknami zakwitnął!~Starzyński po surducie
15605   2, IV |          uciechach, w częstych obawach i żalach, zawsze i tylko osobistych,
15606   2, I  |                  pokoju, rumieniec znowu zalał jej twarz i czoło. Na kanapce
15607   1, V  |                wychudłe i jak wosk żółte załamując, a twarz jak opłatek przezroczystą
15608   1, III|                  Ale samemu ciężko... Tu załatasz, tam dziura; tu zszyjesz,
15609   3, III|                motylku, poleć tam dalej,~Zaleć, motylku, w me rodzinne
15610   2, I  |              poważna, nie stroi się, nie zaleca do mężczyzn, nie szczebiocze...~-
15611   3, III|                 drodze przechadzali się, zalecali, gwarzyli.~Fabian świetlicy
15612   1, II |              jego żony. Od tej gotowalni zaleciały go zmieszane zapachy toaletowego
15613   2, II |                jak zawsze, powietrze jej zalecił, ruch, rozrywki, dwie recepty
15614   3, II |               znajduje się w niej samej, zalega dno jej własnej piersi,
15615   2, IV |                siebie czasem do kamienia zalegającego darmo kawał pola, na którym
15616   2, V  |                orze. Ten błazen Kirło aż zalegał się od śmiechu: "Co to orze!
15617   1, VI |              szukali. Cały tutejszy kraj zalegała podtenczas nieprzebyta puszcza,
15618   3, III|             otwartymi drzwiami świetlicy zaległ sień domu; nieruchomość
15619   2, IV |                   widać, że niebo chmury zaległy, bo zrobiło się bardzo ciemno.
15620   1, II |              patrzały z wyrazem wstydu i zalęknienia. To zmieszanie i zalęknienie
15621   1, II |             zalęknienia. To zmieszanie i zalęknienie źródło swe mieć musiało
15622   2, I  |              była winną wszystkiemu; czy zaleniła się trochę, czy też jej
15623   3, I  |                 rozpowiadano o cnotach i zaletach konkurenta, o jego szczerych
15624   3, IV |               inne morze cierpień, które zalewając nam serca i gardła budzi
15625   2, II |             czynił wszystko, co od niego zależało, aby dopomóc jej dźwiganiu
15626   3, III|                  że ja od stryja i brata zależę. Oni mnie wyhodowali, nijakiej
15627   3, III|               zaczęły, że to już od tego zależeć będzie, czy mu się pierwsza
15628   1, III|                  jego pierwszej młodości zaliczonymi zostały do bajek, i do takich
15629   1, V  |        dziewczynkę, która jeszcze nosiła żałobę po matce, przyciągnęła ją
15630   3, I  |                 razu nie zdjęła z siebie żałobnego stroju, pomimo woli i wiedzy
15631   2, IV |               liliowe dzwonki na pacierz żałobny, który wyszepczą chyba niskie
15632   3, V  |                 zaczęła. Zniknęła już za załomem wschodów, a śmiech jej jeszcze
15633   1, II |                uznaje mię...- z komiczną żałością skarżył się Kirło.~- O,
15634   3, III|                 Znowu w ten sam cienki i żałośliwy ton wpadł, jakim dziś z
15635   3, V  |                ustek wydobyła się prośba żałosna.~Kirłowa ramionami wzruszyła.~-
15636   2, III|             śmiechowi coraz zawziętszy i żałośniejszy krzyk puchacza.~- W ogrodzie,
15637   2, II |           poskoczył i z uśmiechem prawie zalotnym wzięte stamtąd cygaro szwagrowi
15638   1, IV |                 młodziutka jego żona i z zalotnymi minkami coś do niego szepcąc
15639   3, II |                Taka trwoga! Bo nie, tyle żałowałam tego, co miałam kiedyś za
15640   2, II |                gorzelni i nowo przez się założonej olejarni; o łączeniu przemysłu
15641   3, II |                  czterema pięknymi końmi założony, ze stangretem w liberii.
15642   1, III|                 handlować czy winokurnię założyć, czy podrady brać. Ale to
15643   2, III|               bez żadnej nauki sadek ten założyłem, a i poradzić się także
15644   3, V  |              Zygmunt niedbale ręce w tył założywszy powoli, sztywnie po pustym
15645   1, VI |                  właśnie ten kawał ziemi zaludnić i nasz ubogi, ale długowieczny
15646   2, V  |                Ożenię się i kwita! Chatę zaludnię, rozweselę się i odżyję".
15647   3, IV |                 mój, nie lękaj się i nie żałuj, jeżeli dziecko twoje zginie
15648   3, III|                  sposobności powojowania żałując Jeden z nich nawet przed
15649   3, III|                grubian, ale...~Tu pomimo załzawionych oczu szorstka kępa wąsów
15650   1, I  |              Krztusząc się jeszcze, tymi załzawionymi oczami na towarzyszkę popatrzała.~-
15651   3, IV |                 jak młyńskimi skrzydłami zamachał. - Psom dajcie, co na duszy
15652   3, II |          przerażeniem ramionami ku niemu zamachały. Miało to znaczyć, aby co
15653   1, V  |        zaczerwieniony i zdyszany. Jednym zamachem rąk pługowi nadał właściwy
15654   3, III|                 była podjęła i ramieniem zamachnąwszy na rozmawiającą opodal parę
15655   2, IV |             wszystkie liście swe utracą, zamajaczy on przed oczami tego, kto
15656   2, IV |                   Wtem na tym tle złotym zamajaczyły białe, skrzydlate plamy
15657   1, IV |                na ustach Klotyldy prędko zamarł uśmiech i sama ona zmartwiała
15658   3, II |                 się, że wszystko we mnie zamarło. Nie mam żadnego bodźca
15659   3, IV |           rękawiczek ani tej rześkości i zamaszystości w postawach i ruchach, które
15660   3, II |                     tych... que sais-je? zamaszystych i razem jak nieszczęście
15661   2, III|               filuternymi spojrzeniami i zamaszystymi ruchami ramion, od których
15662   3, II |                 wychowanicy swej dobrego zamążpójścia życząc, czynnie doń dopomagać
15663   3, I  |          cudownym szczęściu, jakim takie zamążpójście byłoby dla takiej panny
15664   1, IV |                pani! a jaka z niej przed zamążpójściem śliczna panienka była!...
15665   2, I  |           czeladna. W głębi sieni wielki zamek wiszący u drzwi niskich
15666   2, IV |              wrażenie ciasnoty, zaduchu, zamętu nie rozwikłanego i blasku
15667   1, III|                  paru laty; siostra była zamężną. W zamiar, mniej niż o dwie
15668   2, IV |                dobry był, toby już dawno zamianę jaką z nami uczynił, czy
15669   1, III|              wrócił do rodzinnego domu z zamiarem użycia w nim niedługiego
15670   3, III|            poprosim.~Fabian przeciw temu zamiarowi burzył się i buntował. On
15671   2, V  |         zgarniali do worów tę skrzydlatą zamieć, która ich głowy, odzież,
15672   2, V  |             domyślili się, że uchrony od zamieci i chłodu szukając po polu
15673   3, III|                wesele prędko się w płacz zamieni, gdy twardy i nieubłagliwy
15674   1, VI |          pokrzykiwali na konie, z daleka zamieniając się urywkami rozmów; z łąk
15675   2, II |                świecie już świt błękitny zamieniał się w dzień biały, kiedy
15676   3, IV |               razy przez lat kilkanaście zamieniali się listami, i to tamten
15677   3, I  |                  zaprowadzić należy przy zamienianiu gospodarstwa ekstensywnego
15678   3, IV |                przerywały sobie czytanie zamienianymi pytaniami i uwagami Ręce
15679   2, I  |                 służących. Potem jeszcze zamieniła już w sieni kilka słów z
15680   2, I  |                  w których mleko zsiadłe zamieniło się już na twaróg, i zastępowała
15681   3, I  |         podkreślenie w znak porozumienia zamieniony. Szukał, nie znajdował nic,
15682   1, IV |                  się jej w ustach i głos zamierał w gardle.~- Duszy twojej
15683   1, IV |            zwolna i odejść od fortepianu zamierzała, kiedy Zygmunt Korczyński
15684   3, IV |                powiedz mi, co myślisz... zamierzasz... z tymi ludźmi...~Więcej
15685   3, V  |            honoru! bardzo chcę przy nich zamieszkać - ze spuszczonymi oczami
15686   3, II |                 sztuce... Opuść ten dom, zamieszkaj w Osowcach... ja tam teraz
15687   3, I  |            Osowiec wrócił i stale w nich zamieszkał, obcy nawet ludzie ten niepokój
15688   1, IV |      dowiedziałem się, że pan w nich sam zamieszkałeś, ucieszyłem się nadzwyczajnie.
15689   3, II |          młodzieńcem, bywał dość często. Zamieszkiwała go wtedy Marta; teraz wiedział
15690   1, VI |        dziedzińce i ogrody przechodziła, zamieszkiwało kilkaset istot ludzkich,
15691   3, I  |            Zygmunta pośpieszyła w strony zamieszkiwane przez rodziców Klotyldy
15692   3, IV |                  przylądku amerykańskim, zamieszkiwanym przez lud Eskimosów. Jedna
15693   3, II |         Spojrzała na niego, w oczach jej zamigotał niepokój.~- Słucham cię,
15694   1, V  |                tego głowę sobie nabił...~Zamilkł widocznie czegoś nie dopowiadając;
15695   3, III|             powiedzenia mieć mogli. Więc zamilkli, oboje w postawach jednostajnych,
15696   2, IV |                Potem jednakowoż i krzyki zamilkły, noc nastała, widać, że
15697   3, I  |       arystokracja ducha - polegająca na zamiłowaniu tego, co czyste i piękne,
15698   3, II |                 pewno, gdy tylko ja oczy zamknę... Jak tchórz uciekniesz
15699   3, IV |               Sto przyczyn na sto zamków zamknęło mu usta. Płynęły dnie za
15700   3, III|                  każdemu miło myśleć, że zamknie oczy tam, gdzie je na ten
15701   2, I  |           Okazało się, że więzień długim zamknięciem zniecierpliwiony przez okno
15702   2, I  |                  swym zapomniała nawet o zamknięciu za sobą drzwi sypialnego
15703   3, IV |                  minutach okiennica była zamkniętą i gruba sztora zapuszczoną;
15704   3, IV |          owinięto by mię w watę zbytku i zamknięto w klatkę przesądu. Byłbym
15705   2, IV |                  dziecko swe żegnający w zamkniętości swej nie wytrzymał, cisnął
15706   3, IV |              zagrodzie się okręcił, aż u zamkniętych drzwi domu stając z całej
15707   3, IV |               życie. Sto przyczyn na sto zamków zamknęło mu usta. Płynęły
15708   3, V  |               mego sumienia... Jak widmo zamordowanej przeze mnie istoty zawsze
15709   3, V  |                 te... te... to... głodem zamorzą!~Łzy mu oszkliły oczy; z
15710   1, II |          pilnować trzeba, aby głodem nie zamorzyli koni i bydła albo dworu
15711   1, VI |                 niewiele, ale i pomiędzy zamożniejszymi znać było różnice dostatku
15712   3, I  |               przed kilkudziesięciu laty zamożny szlachcic z panami w gonitwę
15713   1, VI |            ubóstwo nasze rośnie i duszne zamroki ogarniają nas coraz większe...~
15714   2, V  |               kiedy z chaty wychodzących zamrozie po rękach i nogach opadały,
15715   1, V  |                  ręki otworzył na oścież zamykającą ogrodzenie przezroczystą
15716   3, II |                  czynię jak najlepiej... Zamykałam cię w kryształowym pałacu
15717   3, I  |                Duma i skromność usta jej zamykały. Wreszcie z płaczem prawie
15718   3, II |                zawzięte sprzeczki niż to zamykanie się przed nim duszy, której
15719   3, II |               obaj. Chcesz mi być obcym? Zamykasz się przede mną jak przed
15720   1, IV |                  nie mógł znać długo ani zamyślać się, ani smucić.~- Moja
15721   3, III|               mowę w połowie przerywał i zamyślał się czoło marszcząc, a kępkę
15722   1, IV |       przyjmowała udziału. Chwilami, gdy zamyślała się i nieruchomym wzrokiem
15723   2, V  |           Wspomina? jak wspomina?~Czasem zamyślały się obie i chwilę milczały.
15724   2, II |                  Z gorzkiego i gniewnego zamyślenia obudził go głos tajemniczo
15725   2, I  |             wypowiadasz w taki sposób...~Zamyślili się oboje. Kobieta znowu
15726   1, I  |              przeciw temu poradzić mogę?~Zamyśliły się obie i mimo woli zwolniły
15727   2, IV |           zdziwienie. Jan zdjął czapkę i zamyślonymi oczami wodził po nagich
15728   1, III|              wszelkiej roboty około tego zaniechać musiał, bo na kilka miesięcy
15729   3, I  |              roboty około starych okopów zaniechanymi zostały. Bo i cóż z nich
15730   1, III|               rzeczy bez niebezpiecznego zaniedbania najważniejszych majątkowych
15731   1, IV |                 klas niższych, tak długo zaniedbanych, a którym wszystkie idee
15732   3, I  |             wychowania jego przecież nie zaniedbuje, drogo opłacani nauczyciele
15733   1, III|          nieodstępnie przy tobie siedząc zaniedbywał obowiązków, jakie mam dla
15734   1, I  |                   Justyna była widocznie zaniepokojoną. Już pachnąca więź, którą
15735   2, I  |            wzniesionych ku niemu oczach. Zaniepokojone serce matki na widok tej
15736   3, III|       przeszkodzić... Ale prośbę do pana zanieść umyśliliśmy... my starzy...
15737   2, V  |                 było i siostra, która do zaniewickiej okolicy za mąż poszła, skąd
15738   3, III|                 dobrej glebie siedzących Zaniewicz i z zaniemeńskich Obuchowców
15739   3, III|                 Jaśmontów w towarzystwie Zaniewskich i Staniewskich kozłami przy
15740   3, III|         Bohatyrowiczówien, Jaśmontówien, Zaniewszczanek i Starzyńskich, a że tu
15741   3, III|             Jedna ze Starzyńskich i dwie Zaniewszczanki od razu mówić zaczęły, że
15742   3, II |              ulatywało. Czuła, że wraz z zanikaniem jej miłości i wiary niezgłębiona
15743   2, III|                 przed siebie wyciągnął i zaniósł się żałośliwym a do złudzenia
15744   3, III|               jak błyskawica wspomnienie zaniosło ją z tego tłumu w głębie
15745   3, III|              potrzebują. Na burzę srodze zanosić się zaczynało. Już Obuchowicze
15746   1, II |                szczygły, gwizdała wilga, zanosiła się od krzyku czeczotka.
15747   1, IV |         pierwszej instancji przegrali... Zanoszą teraz apelację... trwa to
15748   3, III|                  że wrzała wewnątrz i że zanosząc się czasem od śmiechu, końcem
15749   2, I  |             udając tylko, że się lęka, z zanoszącym się śmiechem w różne kąty
15750   1, III|               wtedy.~- Więc oboje z tobą zanurzać się będziemy w poezji -
15751   1, III|                  jeżeli kto tak, jak ty, zanurzy się w samych materialnych
15752   1, VI |                sieć albo oszczep w rzekę zanurzyć, ażeby z niej wyłowić tyle
15753   3, I  |                przez obawç sroższego jej zaognienia, przez delikatność uczuć
15754   3, III|                ciemnymi szkłami osłaniał zaognione i wpółślepe oczy.~Podstarzałe
15755   3, I  |        szczególniej w środkowym punkcie, zaokrągla się i pełnieje. Na lat trzydzieści
15756   3, V  |               nabierać zaczynał, własną, zaokrąglającą się postać wzrokiem obrzucił
15757   1, II |             figury szczególniej wydatnie zaokrąglonej, z okrągłą, białymi jak
15758   3, III|                  tyłu w ogromną turniurę zaopatrzoną. Było to arcydzieło krawca
15759   1, I  |              końcami. Oprócz tej mantyli zaopatrzonej w płócienny kołnierz miała
15760   2, II |               suche linie w grube sznury zaopatrzonych wędzideł ~- Julek! A co? -
15761   3, V  |               czyni! - chłopcami naszymi zaopiekować się przyrzekł i w szkołach
15762   1, V  |            zagrożona, błagała krewnego o zaopiekowanie się jej córką w razie jej
15763   1, V  |               jak dawniej. Dla mnie mórg zaorać to tak, jak prawie na spacer
15764   2, III|             pomstę za jakąś ubligę drogę zaorał.~- Bo to - zagadała matka
15765   1, V  |             swojej koniczynie już dziś i zaorałem!- filuternie sprzeciwił
15766   1, V  |            poprzeczną bruzdą odgraniczyć zaoraną rolę od kwitnącego grochu.
15767   2, III|               rzadką trawą i na wcześnie zaoranych małych szmatach pola. Zresztą,
15768   2, IV |            wyzywał i pole moje jak swoje zaorywał, w taką złość wpadłem, że
15769   1, III|              rozkoszy nauki, koleżeństwa zaostrzania wzroku przez szerokość dostrzeganych
15770   3, I  |                warg cienkich i elegancko zaostrzonym wąsem ozdobionych. Z samego
15771   1, II |             sobie na niego i bardzo zęby zaostrzył. No, cóż mam robić? Widzę,
15772   1, IV |                czynnych głowach i rękach zaoszczędzone i przechowane.~Gospodyni
15773   1, II |               duszną i pełną zmieszanych zapachów perfum i lekarstw; ponieważ
15774   2, III|                 pełen świegotu ptastwa i zapachu kwitnącej rezedy zmieszanego
15775   3, III|             chandrę w kwiecie lat swoich zapadł, a obaj górnie zawsze myśleli,
15776   3, II |                  go można, przyrastać do zapadłego miejsca na kształt grzyba,
15777   3, IV |         ciemności, które mu przed oczami zapadły, wydobył się głos młodzieńczy,
15778   1, VI |                  potu zaświeciło na jego zapadłych i rozognionych policzkach,
15779   1, III|              siedział na koniu. Odwaga i zapał jego, dla których wielu
15780   2, IV |              tylko niebieskie sklepienie zapala nad nim w pogodne noce gromnice
15781   1, IV |              dokumentami dowieść mogę...~Zapalać się zaczął i byłby pewno
15782   2, III|                 jej dawnych marzeniach i zapałach. Była do nich skłonną i
15783   1, II |              twarz popatrzał. ~- Ej, nie zapalaj się pan tak prędko! - z
15784   1, IV |           dalekich i ludziach potężnych, zapalając się przy tym, rozprawiając
15785   3, II |                słońce, już niewidzialne, zapalało nad drzewami parku szeroki
15786   2, V  |                 oczu, które coraz więcej zapalały się i roziskrzały. Nie dosłyszała
15787   3, IV |                  odgadnąć, jakie uczucia zapalczywa mowa młodzieńca budziła
15788   1, III|         zrujnowanym. Ale w naturze jego, zapalczywej skądinąd, istniała zdolność
15789   1, V  |              instancji wygra! - prędko i zapalczywie mówił głos niewidzialnego
15790   2, II |               się drodze coraz prędzej i zapalczywiej mówił. - Dawno już, mój
15791   3, III|                choć czasem i wpadającą w zapalczywość mowę, a jedną tylko posiadały
15792   1, IV |                  i owego...~Teraz, gdy w zapale mówić zaczęła głośno, w
15793   2, I  |              roku dostał był tak silnego zapalenia, że doktora wzywać musiałam.
15794   1, III|                  przeszła. Chorowałam na zapalenie oskrzeli... i sama w domu
15795   1, V  |            przebiegło. Zarazem czoło jej zapaliło się wstydem. Przypomniała
15796   3, II |              młodzieniec ze zwykłą sobie zapalnością zajęty losami, charakterami,
15797   3, III|               czy owo marzenie, w którym zapaloną lampą świeciła z góry tym
15798   3, III|             księżycem. Część młodzieży z zapalonymi papierosami wyszła na pole,
15799   1, V  |                 wzruszenia, tym więcej i zapamiętalej grał. Wiele wspomnień mętnych
15800   1, V  |                    Żeby nie! Dobrze jemu zapamiętało się te niedołęstwo moje,
15801   2, V  |              Moja najmilsza pani, proszę zapanować nad sobą i nerwy oszczędzać...
15802   2, I  |               własność mała.~Ostry chłód zapanował po niedawno spadłym gradzie;
15803   1, III|             Przyjazne i poufałe stosunki zapanowały były wtedy pomiędzy Korczynem
15804   2, III|          głośnych rozmów, a czasem nawet zapanowywał ścisk wymijających się albo
15805   3, III|                   świetnego zaturkotało, zaparskało, przegalopowało i pod gankiem
15806   3, III|                niepotrzebnie z Jankiem w zapasy wchodził, bo pokazało się,
15807   1, II |            głośny śmiech Kirły... Marta, zapatrzona w szlak drogi zza rozwartej
15808   3, II |                blade, ciche, aż do końca zapatrzone, niby w promień ideału lub
15809   3, III|              ognie sypiących, i naprawdę zapatrzył się w nie z upodobaniem
15810   3, IV |                wierzyli, jak w zbawienie zapatrzyli, na rękach prawie podnieść
15811   1, II |               Oba te pokoje dostatecznie zapełniały sprzęty, które, jak z kształtu
15812   3, II |             pustą jamę patrzała, czym go zapełnić nie wiedząc, w otwierających
15813   2, III|               pośrzednik i jednacz jaki!~Zaperzony był jeszcze, na czole miał
15814   2, I  |               córkom staranne wychowanie zapewnić Co za złote marzenie! Nic
15815   3, V  |               zakrakała, kogut za płotem zapiał i żółty Mucyk wybiegł z
15816   2, V  |                 znajomymi, słowo honoru! zapieram się jego jak Piotr Chrystusa,
15817   1, VI |                 w płóciennej, aż do stóp zapiętej kapocie, a drugą - wysoka,
15818   3, III|                  w dekretach boskich tak zapisano, aby była pora urodzenia
15819   3, III|               Pomagaj Boże", takie: "Bóg zapłać!" Wytoczyliśmy panu Korczyńskiemu
15820   1, III|                  kary daruję, ale połowę zapłaćcie...~- Nie zapłacimy nic -
15821   3, II |                  ale co za nią w mieście zapłacę, to ci z pensji wytrącę...~
15822   2, I  |       przemyśliwając, czym i jak za nich zapłaci. Dotąd znajdowała źródła
15823   3, V  |                raz już za jedne półrocze zapłacił, ale to nic nie znaczy, -
15824   1, III|                połowę zapłaćcie...~- Nie zapłacimy nic - odpowiedział młodszy
15825   3, IV |               białą pończoszką błysnęła. Zapłakana, zakłopotana, wśród śpiewających,
15826   3, III|                grobie!...~I dziewczyna z zapłakanym okiem skarżyła się na kurhanie
15827   3, V  |               małą Bronkę, która wstając zaplątała się o rozwiązane tasiemki
15828   1, III|                  ganku, żądał pieniężnej zapłaty za stratę, którą poniósł.
15829   3, II |                  duszy i najpotężniej ją zapłodnią...~Stojąc przed nią w postawie
15830   3, III|             czymś silnie tknięte jeszcze zapłonąć i wybuchnąć mogło. Zapłonęło
15831   3, III|              czołem i zawiesistym wąsem, zapłonęła mu zadowoleniem i dumą.~-
15832   3, III|              zapłonąć i wybuchnąć mogło. Zapłonęło też i wybuchnęło przy wejściu
15833   3, II |                 stanęła, czarne jej oczy zapłonęły zrazu jak żużle, a potem
15834   3, II |            przewidywanie bólu zębów, dla zapobieżenia któremu użyła lekarstwa
15835   2, IV |                swej całkiem w tej chwili zapominać się zdawał; ona, przeciwnie,
15836   2, V  |                ludzie rychło o wszystkim zapominający śpiewają, weselą się; tańczą. "
15837   3, II |               przy czym o Giecołdach nie zapominała.~- Józika Giecołda żonka
15838   1, III|           interesów. Przy mnie, dla mnie zapominałbyś o wszystkim, nie obrażałbyś
15839   3, V  |              jakże się to nazywa? zawsze zapominam!... mor... morfinistą!~Benedykt
15840   1, IV |                nigdy! Więc o przeszłości zapomniałaś zupełnie i nigdy niczym
15841   1, III|                  się raczej wszystkiego, zapomniałbyś o wszystkim, byle mię rozweselić,
15842   3, I  |              wszystkich, nawet przez nią zapomniana mogiła, a jej wszystkie
15843   1, VI |                  młodości urywek na wpół zapomnianego wiersza. Zaraz przecież
15844   2, IV |                samotnych mogiłach prochy zapomnianych? Albo w zamian nie otrzymanych
15845   2, III|              pomarli, drudzy zgłupieli i zapomnieli, a są i tacy nawet, co bez
15846   1, I  |                 przyrody rozkoszny napój zapomnienia. Gryząca troska przejrzała
15847   3, III|                 panny w szczęśliwym niby zapomnieniu pochylała się ku ramieniu
15848   1, V  |                  i wygnasz je z serca, i zapomnisz, a smętek i tęsknota, wszystko
15849   2, II |               tak cierpiącą i smutną, że zapotrzebowała jakiejkolwiek rozrywki,
15850   1, III|                   przelane w formę nową, zapotrzebuje nowych narzędzi. Może też
15851   3, I  |                  wzrastać jeszcze mogły, zapowiadały Klotyldzie przyszłość świetną.
15852   3, III|                ojcowskim słowem i sercem zapowiadam, abyś towarzyszkę, którą
15853   2, IV |              niedawno nieznanym, dalekim zapoznała i tu z nim przywiodła. Potem
15854   1, III|                  ja, i żeby nasze dzieci zapoznały się z sobą. Zastanów się
15855   1, II |            najlepszym z ludzi i tylko... zapoznanym.~- W domu naszym przynajmniej
15856   3, III|              czuję sama, wiem, że na nie zapracować, zasłużyć powinnam!~U brzegu
15857   3, II |               człowiecze, choć na śmierć zapracuj się, a poprawy losu swojego
15858   1, IV |              sobie dawne, lepsze czasy i zapragnęła znowu być choć przez dzień
15859   2, II |            skłonią do przebaczenia, może zapragniesz, aby znowu, jak dawniej,
15860   2, V  |                 proszę, bardzo proszę! - zapraszała. Anzelm swoją wielką baranią
15861   3, IV |             czepcu dokoła stołów chodząc zapraszały na jadło, które według zwyczaju
15862   3, III|                  A potem przez Fabianową zapraszana do gumna weszła i tam także
15863   2, V  |                 tylko dopuszczono, ale i zapraszano żądając, abyśmy życie narażali,
15864   2, II |                pasaże i trele, oblewał i zaprawiał oliwą i musztardą.~Justyna
15865   2, III|              skąpany, wzrósł wśród nich, zaprawiły mu one krew i myśl, aż teraz,
15866   2, II |          zajmowanie się nią młodego pana zaprawione było tym uszanowaniem i
15867   3, II |                to, co ja dziś mamie chcę zaproponować, a raczej o co chcę bardzo
15868   3, II |                    Idź i niby to na miód zaproś!" Bardzo słusznie. Kto wspólnie
15869   3, II |                  panienkę na świeży miód zaprosić...~Na krześle podanym jej
15870   1, IV |                nas kiedy razem do siebie zaprosiła... żebyśmy tak wypadkiem...
15871   3, III|          pośrednika i orędownika naszego zaprosili!~- Na sędzię!~- Na jednacza!~-
15872   3, IV |             wrzawa pożegnań, pocałunków, zaprosin, przywoływań, nawet sprzeczek.
15873   3, IV |                  grzecznie dygnęła.~- Za zaprosiny dziękuję - odrzekła - ale
15874   3, III|             pamięta, jak pierwszy raz na zaproszenie panów Korczyńskich do Korczyna
15875   3, II |                ona krewna pana młodego i zaproszona... tańczyć będą... i ja
15876   2, IV |             włóczyć. Jeszcze by i nam do zaprowadzenia porządku dopomógł. Ale on
15877   3, I  |                stryja co do zmian, jakie zaprowadzić należy przy zamienianiu
15878   3, II |                co go z panem Korczyńskim zaprowadził, wielką alterację ma. Słyszę,
15879   3, III|                 go dziś sama do konowała zaprowadziła, a teraz stamtąd wraca.
15880   2, IV |               tym rąbaniu żaden porządek zaprowadzony nie jest, powstają z tego
15881   1, III|                  z nich stawił się hardo zaprzeczając wszystkiemu, wyrzucając
15882   3, III|               Prawdą było - i Fabian nie zaprzeczał temu - że pan Korczyński
15883   2, III|                    Nie potwierdzam i nie zaprzeczam - filuternie odpowiedziała
15884   1, III|              chciała?~- Ależ nie! - żywo zaprzeczyła kobieta - teraz już tego
15885   3, III|                jeden dzień w niewolę nie zaprzedamy i na pańskie ubligi albo,
15886   3, I  |            sposób krótki rozkaz:~- Konie zaprzęgać!~Lokaj zniknął za drzwiami,
15887   2, II |              wydawał rozkazy tyczące się zaprzęgania koni i przywiezienia lekarza
15888   2, II |                  służbę o jak najprędsze zaprzęganie koni i lecenie błyskawicą
15889   3, IV |               ożywienie było największe. Zaprzęgano tam do bryczek i wózków
15890   3, II |                 Franciszek tego cmokania zaprzestanie, a po ludzku ze mną pogada -
15891   3, II |                jakieś narzędzie rolnicze zaprzężone we dwa konie melancholijnie
15892   2, III|                  Na ich zagonie stał wóz zaprzężony jednym mizernym konikiem
15893   3, III|                obecnych pocisnęła się ku zaprzężonym bryczkom i osiodłanym koniom,
15894   3, III|               obaczyli, gdyby każdy mógł zaprzysiąc, że na jego polu obchodzenia
15895   3, III|                 gadał? - pomyślny skutek zaprzysięgał, przez dwa lata jak krowy
15896   2, III|                  kochanie przed ołtarzem zaprzysięgniem. Jedno zachodzi, drugie
15897   3, III|           uderzył się po bokach, palcami zapstrykał.~- Szyk panna! widać zaraz,
15898   3, IV |                  każ zamknąć okiennice i zapuścić sztorę!~Po dwóch minutach
15899   2, II |               kto ostrze jakieś za skórę zapuścił, nagle i dziwnie lekko do
15900   3, IV |                 zamkniętą i gruba sztora zapuszczoną; do zamkniętego szczelnie
15901   1, IV |               słoneczne, łagodzone przez zapuszczone u okien sztory, nadawało
15902   3, IV |               Kto tak mniema, niech o to zapyta naszych w poranku przekwitających
15903   3, II |             Przyczyna taka. Chciałem cię zapytać: czy to prawda, że pan Różyc
15904   2, V  |               dobry, jaki nieszczęśliwy! Zapytałam się: dlaczego taki nieszczęśliwy? "
15905   2, V  |             który mnie od niej spotykał, zapytałem. Powiedziała przyczyny takie,
15906   3, II |                mi, kuzynie, jakim prawem zapytujesz mnie o to, wówczas na pytanie
15907   3, I  |            złożonym ciężką chorobą synem zapytywałaby siebie: "Wyżyje czy nie
15908   3, II |          podniosła:~- Gdy tu wchodziłeś, zapytywałam cię właśnie, kuzynie, o
15909   2, III|                 razy za mąż wyjść myśli, zapytywali. Teraz przed kilku minutami
15910   1, IV |                 ku dwom sąsiadkom, które zapytywały ją o jej słabe i tak bardzo,
15911   2, II |                  i karmiła chorą różnymi zaradczymi środkami, grzała dla niej
15912   3, IV |                 jesteś! U was nawet taka zaraza panuje... Tuziny was teraz
15913   3, I  |                  je na niebezpieczeństwo zarażenia się pospolitością, prostactwem,
15914   3, III|                przepowiadała, że szatan, zaraziciel dusz ludzkich, królestwo
15915   1, III|                 krzepiące soki - przeciw zarazkom broniły się, jak mogły.
15916   2, IV |             niewidzialne płomię. Byłyżby zaraźliwym żarem spoczywające w samotnych
15917   3, II |                  w innym jeszcze celu.~- Zaręczam państwu - mówił - że gdyby
15918   3, I  |               męża wykonany było od dnia zaręczyn z Zygmuntem ciągłym jej
15919   3, III|            związanym jeszcze nie było? O zaręczynach nikt nie słyszał, tyle tylko,
15920   3, II |                  było znacznemu gościowi zarekomendować przyszłego naszego zięcia.
15921   3, II |                  Franciszek Jaśmont... - zarekomendował Fabian.~Elżusia, która dotąd
15922   1, IV |                  z widocznym połączeniem żarliwości z nieśmiałością napastował,
15923   1, IV |                  wnet jednak z odrodzoną żarliwością zwrócił się do Różyca:~-
15924   2, V  |                  okazaniem grubiaństwa i żarłoczności. Anzelm przemówił pierwszy.
15925   2, III|              młyna doradzasz, aby już na żarnach mleć potrzeby nie było,
15926   2, II |          delikatna i krótkim, siwiejącym zarostem otoczona twarz jego okrytą
15927   3, IV |               zębami śród rudej gęstwiny zarostu błyskając siedział Julek,
15928   2, IV |               długim, pełnym nieśmiałych żarów spojrzeniem, a potem z trudnością
15929   3, III|                tu i ówdzie zżółkłymi lub zaróżowionymi liśćmi, nabrały u szczytów
15930   2, II |                  rzucił:~- Jesteś złym i zarozumiałym chłopcem, który nic nie
15931   2, V  |       najmłodszych lat, zawsze, i nie na żart, bo całym domem, folwarkiem,
15932   2, I  |                  się dobrze na podobnych żartach i udając tylko, że się lęka,
15933   1, II |               Korczynka - zachęcony i do żartobliwego humoru swego powracając
15934   1, IV |                 i zachmurzonym mężem dyg żartobliwy, a tak głęboki, że aż prawie
15935   3, V  |               jednak po Justynie, że nie żartowała wcale. Brwi jej ściągnęły
15936   2, V  |                  miałam. Ale wyśmiewali, żartowali, kpili! Dopóki na świecie
15937   3, II |            więcej nad dom i ogród!~- Nie żartuj, Widziu - krzywiąc ładne,
15938   2, III|                  w żyły ludzkości. Ulewą żaru błękitna kopuła oblewała
15939   2, III|                 się między gałęzie drzew zarumieniały gęsto osypujące je owoce.
15940   1, IV |       błyszczącymi oczami i lekkim nawet zarumienieniem na welinowych policzkach.
15941   1, IV |           zstępować... dźwigać...~Witold zarumienił się jak zmieszana dziewczyna,
15942   3, I  |            strach i ból; blade jej czoło zarumieniło się pod uderzającą w nie
15943   1, V  |           podobna istotnie do pulchnej i zarumienionej kluski, przez płot przeskoczyła
15944   3, IV |              oczy spod sobolowych brwi i zarumienionych trochę powiek rozglądały
15945   1, I  |         zdobywania jej darów, gorące jej żary letnie i d2ikie polne powiewy
15946   2, I  |              gładkie, oczy myśliciela, a zarys ust zdradzający nadmierną
15947   1, IV |                 swych silnych i ciężkich zarysów i że można mu było prawie
15948   2, I  |         spuszczonych powiek i na pięknie zarysowanych, przywiędłych policzkach
15949   2, V  |         Delikatny profil jego wyraziście zarysowywał się na tle ognia, naprzeciw
15950   1, V  |                  wąsem bladawe jego usta zarysowywały linię surową. Jednak dwornym
15951   1, VI |                 czupryną, ale z chłopska zarywającą mową, co moment jękliwie
15952   2, I  |             stron obu. Wołowszczyzna pod zarządem życzliwego krewnego zaczęłaby
15953   1, III|                   a ja dam tobie miejsce zarządzającego w j e d n y c h wielkich
15954   1, III|       wykształconego, aby majątkami jego zarządzał. Pięć tysięcy rubli rocznej
15955   2, V  |               domem, folwarkiem, ogrodem zarządzałam, szyjąc przy tym odzienie
15956   2, I  |                  drzew pasące się na tej zarzecznej płaszczyźnie trzody albo
15957   3, II |               stajnią, na tle czerwonych zarzecznych obłoków postać pana Benedykta
15958   3, IV |       przysłoniętą kopalnią klejnotów. W zarzecznym borze, także blaskami przenikniętym,
15959   1, V  |                    Rybacy, rybacy, sieci zarzucajcie,~Nadobnego Jasia na brzeg
15960   1, VI |                   który litościwie jakby zarzucał na nią szerokolistne gałęzie.
15961   3, III|                 już nie paliło, łaskawie zarzucało na wszystko płaszcz z bladego
15962   3, III|                 krok jej nie odstępował, zarzucano tam niestałość, bałamuctwa
15963   1, V  |                  białe, ciemnymi włosami zarzucone czoło pocałowała. Daleko
15964   2, III|              odwiedziła...~Śmiałość tego zarzutu w dziwnej była sprzeczności
15965   3, III|          zadekretował, do reszty ich nie zarzynał. Jeżeli zaś tak już nadmiar
15966   3, I  |              ludzki rozłamał się na dwie zasadniczo różne z sobą ludzkości:
15967   3, II |            ktokolwiek o materialistyczne zasady albo dążności mógł podejrzywać.
15968   1, III|               się czytać, owocowe ogrody zasadzać, u doktorów leczyć się,
15969   1, V  |               Justynę u sposoby, w jakie zasadzają i pielęgnują owocowe drzewa
15970   1, V  |                 wszystko własnymi rękami zasadził i teraz dopatruje?... Zdaje
15971   3, I  |             podobną do parku rozległego, zasadzonego ręką przez bujną fantazję
15972   1, III|              zakonnica, więdnę jak kwiat zasadzony na piaskach. Cóż stąd, że
15973   1, V  |                przed kilku laty zaledwie zasadzonych grusz, śliw i jabłoni. Gdzieniegdzie
15974   3, II |              otwierających się drzwiach, zasapana trochę od szybkiego biegu,
15975   3, III|               Nad tym zaś wszystkim, nad zaściełającym ziemię kobiercem przygasłym
15976   1, III|                 delikatną i coraz więcej zasępiającą się twarz swą od jego twarzy
15977   3, III|                 ludzie o jego odzieniu i zasępieniu myśleć lub mówić będą. Wyglądał
15978   3, III|            pomagały. Jadwiga, milcząca i zasępiona, głośno oddychając i z wydętymi
15979   3, I  |                  wszedł więcej niż kiedy zasępiony i pociągając wąsa, który
15980   1, III|             Wejście męża nie ożywiło jej zasępionych rysów; uchyliła się nieco,
15981   1, VI |                 głodu, chłodu, strachu i zasępu najedli się do sytości;
15982   3, III|                 ugnoić, ani jak potrzeba zasiać niesilny! Oni by je chciwie
15983   1, IV |                 kartowych stołach do gry zasiadali. Pan Benedykt wraz z innymi
15984   3, III|                popijanym miodem i piwem, zasiadano, dla ciasnoty miejsca, partiami
15985   3, III|        powitawszy na ławie pomiędzy nimi zasiadła, dziwiącym się odpowiadając:~-
15986   3, III|          postawach na zydlach i stołkach zasiadło. Policzki na dłoniach poopierali,
15987   1, V  |               dość szeroką drogę i gęsto zasiała się na niej biała dzięcielina.
15988   2, I  |                 na którym z gościem swym zasiąść ona może! Pobiegła ku kanapie,
15989   1, IV |            odrzucił Korczyński - z nudów zasiedziała się i od chodzenia odwykła...
15990   1, III|                  kogo rady albo pociechy zasięgnąć! Tam miałbym blisko brata.
15991   3, III|                 tylko mętnego światła, z zasieków bił zapach uschłych ziół
15992   1, VI |                  orało pole pod przyszły zasiewek, a śród pola na gładkich
15993   3, IV |                  ja tak mówię: że z tego zasiewku, da Pan Bóg, pięknego plonu
15994   2, II |                  także wrażeń, duchowego zasiłku, umysłowego wzrostu, których
15995   1, VI |                  oficjalistowskie posady zaskakując. Jeden i drugi fortuny przyrobiwszy
15996   2, V  |                dręczyły go ciągle.~- Nie zaskórną, ale głęboko w sercu zasadzoną
15997   2, IV |            trzask łamiących się gałęzi i zaskrzypiały rozkołysane sosny, a przestrzeń,
15998   2, IV |            drugiej rozdzielonego z rzeką zasłaniającym ją pasmem piaszczystych
15999   2, V  |             pokładem wapna, na tapczanie zasłanym kraciastą, domowego wyrobu
16000   2, IV |           tapczanie leży oczy sobie ręką zasłoniwszy, senliwy taki czy w myślach
16001   3, I  |                  edukacji kobiety, którą zaślubiał. Ale w pokojach pani Andrzejowej
16002   3, I  |                trzech braci Korczyńskich zaślubiała, powszechnie utrzymywano,
16003   3, III|                  nutę, poważną i tęskną, zasłuchany z bladym na ustach uśmiechem
16004   3, I  |                  jej było dotkliwe i nie zasłużone. Drżała na myśl, czym stać
16005   3, III|              wiem, że na nie zapracować, zasłużyć powinnam!~U brzegu śliwowego
16006   2, IV |                przyczyni. Dziewczyna też zasłużyła na to, bo pracowita i choć
16007   1, V  |                 niej całkiem nie znanym. Zasłyszała coś była o przeszłości jego,
16008   2, III|                jak okiem zajrzeć i uchem zasłyszeć, płynął po polu suchy, nieprzerwany
16009   3, III|             wprędce gorzko się przyjdzie zasmęcić lub też że to wesele prędko
16010   2, III|                 się po ustach Anzelma.~- Zasmęciłem się ja raz w życiu swoim
16011   2, V  |             włosów.~- Bardzo już państwo zasmęcili się oboje; stryjowi to niezdrowo,
16012   2, V  |              czujących i raz już nadmiar zasmęconych nie tylko na ciele, ale
16013   1, III|               całe gardło, na cały świat zaśmiałby się z tych dumnych, ufnych,
16014   1, II |          Osobiście przedstawiam przykład zasmucający... Moje tamtejsze majątki
16015   3, IV |          ogorzałej szyi - zapewne w znak zasmucenia - wiła się i na pierś opadała
16016   1, IV |             mgnienie oka zmieszała się i zasmuciła. Ale potem energicznie odpowiedziała:~-
16017   3, II |            zbiegła; za nią przelękniona, zasmucona, znowu sztywna, schodziła
16018   1, VI |                 szybko zbliżywszy się ku zasmuconemu, pochylona, usta swe przyłożyła
16019   1, VI |             buduj na to, abyś miał gdzie zasnąć! I bydlę ma takie szczęście!
16020   2, III|             czegoś rozgniewanego Adama - zasnął stojąc czy co? snopy dawaj!
16021   3, IV |                  i otworzeniem na oścież zasobnej papierośnicy dumną swanię
16022   2, III|          smętliwie... ani pożartuje, ani zaśpiewa... a jak spytam się: "Co
16023   2, IV |                śpiewał, albo miał ochotę zaśpiewać tę piosenkę:~Wyszła dziewczyna,
16024   3, IV |                 pożegnanie pannie młodej zaśpiewajmy!~W mgnieniu oka po obu stronach
16025   1, III|                martwej atmosferze wichry zaśpiewały roznosząc po ziemi złote
16026   1, II |                ale chwilowo przynajmniej zaspokaja potrzebę wrażeń i daje zapomnienie...
16027   1, V  |           zużywała wszystkie jego siły i zaspokajała pragnienia. Tak przecież
16028   1, II |                  ciekawość pań darmo już zaspokoić. Taki to los biednego człowieka
16029   2, II |                teraz zaczyna się nad nią zastanawiać i kto wie? czy nie wyniknie
16030   1, III|             dzieci zapoznały się z sobą. Zastanów się nad tym, co ci doradzam,
16031   1, III|                tak zmienił... zmienił...~Zastanowił się chwilę nad tym, co powiedziała.~-
16032   1, IV |        Orzelskiego opuszczając drogę jej zastąpił. Pięknej istotnie muzyki
16033   1, VI |                 obalić mogły, musiał być zastąpionym przez inny. Kilkadziesiąt
16034   1, IV |               okien sztory, nadawało tej zastawie bogate połyski. Jak w całym
16035   2, V  |                  w przeciągu pół godziny zastawiły go wszystkim zapewne, na
16036   2, I  |                   Na ganku jedna z ławek zastawiona była hładyszami pełnymi
16037   3, III|            trzech stołach jeszcze jadłem zastawionych paliło się parę lampek,
16038   2, V  |              przymuszać, ale przyrodzony zastępca ojca i jak ociec niczego
16039   2, I  |           zamieniło się już na twaróg, i zastępowała je coraz innymi, które z
16040   1, III|              mówił jasno. Nabył zwyczaju zastępowania niektórych zdań lub imion
16041   1, V  |                 z tobą, zajmę się w jego zastępstwie.~Zajęła się, nawet szczerze
16042   1, IV |              długo... długo... drogę jej zastępując i od innych ludzi odgradzając
16043   2, IV |                 spod nich lub całkiem je zastępujące mchy seledynowe, brunatne,
16044   1, IV |             świata widzimy, jak wszystko zastojowi okropnie ulega. Gospodarstwa
16045   1, V  |                ma dziewczynę utopić albo zastrzelić?" Na koniec zażądał rozmówić
16046   2, V  |                  po bracie jedynym już i zastygło, żonka jego już po drugich
16047   2, V  |                wartości rzeczy ziemskich zastygnąć mógł i zmartwieć. Owszem,
16048   2, V  |         wszystkiego myślę. Raz już nawet zaswatałem się do panny jednej i sam
16049   1, II |            błyszczały.~- Niech pan Różyc zaświadczy... Co, panie Teofilu? cukierek?
16050   3, I  |               Wierzyła więc niezłomnie w zaświatowe istnienie Andrzeja i zrazu
16051   2, V  |              gwiazdą pierwszej wielkości zaświecę. Doświadczałam uczuć boskich;
16052   1, III|              zorzę, która na niebie jego zaświecić mogła po zgaśnięciu tylu
16053   2, V  |                też gwiazda kochania mego zaświeciła. Może niejeden powie, że
16054   2, III|               przelękniony ptak trwożnie zaświegotał, a wszędzie, szeroko, jak
16055   3, I  |                nie przybył - i nawet nie zaświtał. Dlaczego? Nie byłżeby on
16056   2, III|              drzewie zaczyna swe pienie,~Zasyłam do ciebie serdeczne westchnienie,~