Tom, Rozdzial

16057   1, V  |                koniom nie wszystek owies zasypałem...~- To idź i zasypuj!~A
16058   1, III|                  przy którym najczęściej zasypiał. Gazeta mówiła o głośnych
16059   1, V  |                  zasypałem...~- To idź i zasypuj!~A zwracając się do Justyny
16060   2, V  |                  też często sypiąc płoty zasypywał i góry albo, zdaje się,
16061   1, V  |                  przed nim stając głośno zaszczebiotała: ~- Przyszłam do Antolki
16062   2, II |        Korczyńskiemu wzniesionymi chórem zaszczebiotały: ~- Papciu! wujaszku! wpadłyśmy
16063   3, II |                 odziedziczenia i niejako zaszczepienia w krew i nerwy syna. W krwi
16064   2, IV |               poszedł i drzwi na kruczek zaszczepił. Przez okno tylko widać,
16065   3, V  |                 też przeklęty zwyczaj mu zaszczepili...~Benedykt wąsa w dół pociągnął.~-
16066   3, III|              tytułem doktora powszechnie zaszczycany; i Józef Giecołd, mały dzierżawca
16067   3, IV |                  ostatnie moje pismo nie zaszczyciłeś mnie odpowiedzią. Ja jednak
16068   3, IV |             czterech jenerałów wesele to zaszczyciło. Zresztą, zięć jego sam
16069   3, II |                wydawało się pochlebnym i zaszczytnym, ją drażniło i obrażało.
16070   2, IV |               ogon uciekającej wiewiórki zaszeleścił w jodłach, kos gwizdał donośnie,
16071   3, II |            zagrody Anzelma i Fabiana coś zaszeleściło. Była to Antolka, która
16072   2, V  |               nowy taniec zagrają, to ja zaszepczę: "Wieczne odpoczywanie racz
16073   2, IV |            przeziębiła się. Zdrowiu może zaszkodzi?~Ale dość było jednego na
16074   3, II |                zdrowie, dziewczynie może zaszkodzić. Ty pewno i z tym się nie
16075   1, V  |                  jakim sposobem aż tutaj zaszłam...~Ruchem głowy wskazał
16076   3, II |            ogrodu i nad nimi pozostawiło zaszłe już słońce. Szeroki, równy,
16077   3, V  |               gniewu wpadł w żal, prawie zaszlochał. Benedykt rękę mu na ramieniu
16078   3, III|               byli wyszli, powrócili i o zaszłym zdarzeniu różne podnosili
16079   1, V  |                 ale w tej chwili w owsie zaszumiało i o kilka kroków przed końmi
16080   1, III|                   Stojące wody społeczne zaszumiały, wzdęły się i wyrzucały
16081   1, III|                  się żarliwie, z książką zaszywał się w takie kąty, że go
16082   1, II |                  rozgarniał wiosłem wodę zataczającą dokoła łodzi koliste bruzdy.
16083   2, IV |                  w ciemności i od płaczu zataczałem się, ale leciałem, aż do
16084   3, V  |                      Wzruszenie głos jej zatamowało; drżącymi ustami, ale z
16085   3, III|                 się i przyrzekła, że raz zatańczy, ale chyba krakowiaka, więcej
16086   2, IV |                 patrzy...~Stryj i on sam zatargów i procesów, jak tylko mogą,
16087   3, III|             razem gruchnęło, zagrzmiało, zatętniało, wybuchnęło muzyką, śmiechem,
16088   1, V  |             przyuczyłem.~Szerokim gestem zatoczył dokoła:~- Wszystko to jest
16089   2, I  |               jak perełki drobne i białe zatopiły się chciwie w czarnym i
16090   3, V  |                  gorąco zarumieniona, do zatopionego w muzyce ojca podeszła.~-
16091   1, VI |                  daleka. Łowczym na apel zatrąbić, a panom jechać za sobą
16092   2, IV |                świeżym i nienawiścią nie zatrutym długo bronić go nie potrzebowała.~-
16093   1, II |                  aby dysonanse życia nie zatruwały mu ducha i ciała?...~- Bywają
16094   3, II |          migocącym w dalekiej głębi oczu zatrwożeniem. Usiadł tak, że końcem stopy
16095   3, III|                 nieśmiałe dziewczynki, w zatrwożeniu swym ciągle trzymające się
16096   3, III|                 był podtenczas u pani...~Zatrząsła głową:~- Tak, tak to było!~
16097   2, I  |                 drzwi za sobą ze stukiem zatrzasnął. Różyc trzymając ciemną
16098   2, V  |            silnie, że aż całym ramieniem zatrzęsła, i wnet zagadała.~- Panienka
16099   2, IV |                  szyszki pod stopami ich zatrzeszczały, kiciasty ogon uciekającej
16100   3, II |            swawolnego ptaszka w gniazdku zatrzyma...~Tak mówił Kirło i wpółżartobliwie,
16101   1, I  |               dziewcząt.~Marta i Justyna zatrzymały się u brzegu drogi, w cieniu
16102   2, IV |                 Jan.~Justyna usłuchała i zatrzymawszy się wzrokiem dokoła powiodła.~
16103   3, II |                  z boku w cieniu jaworów zatrzymujący się zgrabny koczyk, czterema
16104   2, V  |                  każde ciekawe oko długo zatrzymywać by się mogło na tym ociężałym
16105   1, IV |                dalszy pochód gości~swych zatrzymywała. Płaszczem owinięta, z głową
16106   1, III|               lubisz?~Dziecko aż nóżkami zatupało.~- Tateczku, żeby tateczko
16107   1, I  |                  dwoma idącymi kobietami zaturkotały znowu koła, tylko nieco
16108   3, II |              fortepianie. Jednocześnie z zaturkotaniem kół u podjazdu muzyka jej
16109   1, VI |              przyszły sejm sprawiedliwie zatwierdzi dekret, który zaraz chcę
16110   2, IV |               silną; dumną nim i tym, że zaufać mu potrafiła. Oprócz tego
16111   2, IV |           przenikała ją do głębi słodycz zaufania. Ufała mu. Gdy stojąc u
16112   1, IV |               Zapewne w towarzystwie tym zauważono dość wyraźne zajęcie się
16113   3, II |               żona, kuzynie, coś w tobie zauważyć musiała... może jej kto
16114   1, I  |          wysokich łodygach rumianością i zawadiacką postawą stwierdzając nadaną
16115   1, VI |              starannie uczesaną bródką i zawadiacko zakręconymi wąsami, pokrzykiwał:~-
16116   1, VI |                słyszalny szmer. Wtem coś zawarczało i zadzwoniło na kształt
16117   2, III|                   Przed dwoma już dniami zawarły pomiędzy sobą umowę, że
16118   2, V  |           palcach zgrabnie, delikatnie i zawartą w nich żywność powoli w
16119   3, IV |                  go, zastanawiał się nad zawartymi w nim radami. Potem już
16120   2, II |                 jaka to energiczna baba! Zawczoraj była w Wołowszćzyźnie, długo
16121   3, V  |                  łaski, z namowy... Wolę zawdzięczać byt i szczęście sercu człowieka,
16122   1, III|            odbyli wyższe naukowe studia. Zawdzięczał to czasom, w których upłynęła
16123   2, III|                szerokieńki włożysz i jak zaweźmiem się, to we dwie z dziesięć
16124   1, II |             dawno już wiedział, usiłował zawiązać rozmowę z panem domu. Czynił
16125   3, II |               Przy tym z serwetą na szyi zawiązaną i całą pierś mu okrywającą
16126   2, I  |             twarzy, silnie odbijającą od zawiązanej na szyi białej chustki,
16127   1, V  |                  plonki osypane już były zawiązkami owoców, a tu i ówdzie pomiędzy
16128   1, II |               trochę podarte rękawiczki, zawiązywać na głowie młodziutkich ludzi:
16129   3, III|            znajomość z widoczną radością zawiązywały. Młodziutka panienka, w
16130   3, I  |                  zbliżania się do ludu i zawiązywania z nim poufałych węzłów dopomagać
16131   2, V  |               wlokącymi się w deszczowej zawiei żółtymi płyty i chyżo mknącym
16132   3, IV |                 i skrzyniami wyprawę jej zawierającymi. To już niezbędne. Jeżeli
16133   2, V  |                  czego... Przez całą noc zawierucha była taka, że o dwa kroki
16134   3, IV |            gdzieś się w ostatniej chwili zawieruszył, więc siedząca już na bryczce
16135   1, V  |                takiego, na czym by mogła zawiesić kotwicę nadziei jakiejkolwiek,
16136   3, III|             hucznego marsza, a trochę do zawiesistego mazura podobnym. Tę huczną
16137   3, III|           piegowata, z szerokim czołem i zawiesistym wąsem, zapłonęła mu zadowoleniem
16138   1, III|           pospolite tkaniny lub ścierki, zawieszają się ludzkie życia, to życie
16139   3, III|             wdrapywali się jak wiewiórki zawieszając na nich dobrze oszklone
16140   3, III|               poświęcony medalik na szyi zawieszała?~- Tak, tak to kiedyś było... -
16141   3, I  |                  nad szemrzącą rzeczułką zawieszonych, Klotylda gwałtownym ruchem
16142   3, II |          przestrzeni rozdzielającej ją z zawieszonym pod niebem zjawiskiem.~-
16143   2, II |                 dziś jeszcze córki swoje zawieźć musi do jednej ze swych
16144   3, II |                świcie, maszynę do kowala zawieziemy, a w jaką godzinę po wschodzie
16145   1, IV |        namiętność.~Justyna swój trudny i zawikłany wtór wykonywała z precyzją
16146   2, II |                jedną po drugiej długie i zawiłe kompozycje. Justyna akompaniowała
16147   2, II |               Rzecz szczególna! Trudny i zawiły akompaniament do wielkich
16148   2, I  |                co z ganku przyniósłszy i zawinąwszy po łokcie rękawy starej
16149   2, IV |              stryja za rękę, do chaty go zawiódł i światło rozniecił. Kupka
16150   3, III|               samym, które nas do Mogiły zawiozło.~- Dobrze!~Czółno to stało
16151   3, IV |                ogniw, dotąd przez pychę, zawiść, chciwość, niewiedzę z sobą
16152   3, IV |                   podnosił, aż nad rzeką zawisł ogromną, pałającą tarczą.
16153   2, V  |                na kasztanowatych rzęsach zawisły łzy.~- Dla jakiej przyczyny
16154   2, I  |              zostanie, a drugi w świat z zawodem jakim pójdzie. Ale szkoły
16155   2, V  |               był świadkiem przeraźliwej zawodności ludzkich walk i nadziei,
16156   1, IV |                  rozprawiając i zawzięte zawodząc sprzeczki. Gospodarz domu
16157   3, III|          układali sobie, jakie sprzeczki zawodzili... jakie nadzieje mieli?...~-
16158   1, VI |               srogim zwierzom odebrał, a zawojowawszy ją nie mieczem i krwią,
16159   2, I  |                impossible. .~- Amfibie!- zawoła Kirłowa - kobietę do żaby
16160   1, II |            aportować i przez kij skakać. Zawołałam go tu dla zabawy pana!~Głos
16161   1, V  |                 kontenty i siestry zaraz zawołam... proszę, bardzo proszę...~
16162   3, III|               widać zaraz, że gospodynia zawołana i cenę dobrego zwierzęcia
16163   1, I  |                  głosy i śpiewacy z nich zawołani... I ten Anzelm kiedyś,
16164   3, III|              myśli, które w następującej zawrą się formie. Wszak widzisz,
16165   1, V  |                  bo z niejaką trudnością zawracał pług, aby poprzeczną bruzdą
16166   2, I  |               otwartej bramie dziedzińca zawracała zgrabna, błyszcząca od szkieł
16167   1, IV |                   moi panowie, to czyste zawracanie głowy, i nic więcej! Jak
16168   2, III|                   wóz swój na ściernisko zawrócił i wjechał w szerokie i długie
16169   1, V  |                kończy się i urywa, aż za zawrotem albo za zieloną miedzą ukazywała
16170   2, IV |                 Wydawało się to świetną, zawrotną, w tajemnicy i milczeniu
16171   1, II |              słońca... Od wiatru dostaję zawrotu głowy, od ciągów newralgii,
16172   3, III|               Głosy zmieszały się znowu, zawrzały.~- Złymi słowami siecze
16173   3, II |               chwilowego rozczulenia się zawstydził.~- At! - wykrzyknął - szczęśliwe
16174   3, III|              Walenty Bohatyrowicz powoli zawtórował:~- A ma się rozumieć! Nieboszczyk
16175   3, V  |               cud Opatrzności Boskiej! - zawtórowała Teresa.~- Wszystko to -
16176   2, II |               akordów, którymi widocznie zawtórzyć chciała nucie jakiejś, we
16177   1, II |                  Pan zawsze żartuje... - zawtórzyła druga kobieta.~- No, a jak
16178   3, III|              także; oboje dalekiej nucie zawtórzyli:~Ty pójdziesz drogą, ty
16179   2, IV |                 na ziemię padłszy głośno zawyłem. On stał pomiędzy kominem,
16180   2, III|             wtórował jej śmiechowi coraz zawziętszy i żałośniejszy krzyk puchacza.~-
16181   1, V  |               nich jest, Julek, ale taki zawzięty rybak, że go z Niemna ani
16182   2, II |        zaznajomić gotów, który wprawdzie zażąda procentu wyższego, daleko
16183   3, I  |            sieroty po bracie pomocy jego zażądała. Z gospodarstwem i interesami
16184   1, III|                kupowałeś wszystko, czego zażądałam, ale sprawiało ci to kłopot,
16185   3, II |               więcej nigdy od ciebie nie zażądam, tylko - duszy twojej, Justyno!~
16186   1, VI |               Kiedy prawdziwego kochania zażądasz, to ono dla ciebie za wysoko
16187   1, III|               formalnym i gdyby Benedykt zażarcie jej nie bronił, mnóstwo
16188   1, III|            przestróg i upomnień, staczał zażarte dysputy... Gorączką, gwarem,
16189   1, I  |               zabrał...~- Oho! kazały! - zażartowała Marta.~- A jakże! - potwierdziła
16190   3, IV |            wszystkim pomarłym grobów ich zazdrościł... ~- Ale teraz wiesz już,
16191   1, IV |                  zapytał:~- Czy pani nie zazdrosna?~- O kogo? o co? - zapytała,
16192   3, IV |                     trzeci przebył życie zazdroszcząc temu, który w mogile leży!~
16193   2, I  |              najmłodszą będąc najłatwiej zaziębić się może, drepce i gada,
16194   2, V  |          napadają: cielesne i duszne, Od zaziębienia, by najmniejszego, w głowie
16195   2, I  |              nowa.~- Żeby tylko Staś nie zaziębił się w taki zimny dzień latając...
16196   3, III|               bez liku, Marynię Kirlankę zaznajamiał z Siemaszczankami, które
16197   2, II |            myśleć będzie i z kapitalistą zaznajomi się. Prawdopodobnie drugiego
16198   2, II |              niejakie stosunki i szwagra zaznajomić gotów, który wprawdzie zażąda
16199   2, III|                wziąłem, przyprowadziłem, zaznajomiłem, i koniec, i basta! A gdzież
16200   2, I  |                  że tyle już widziałem i zaznałem wszelkiego rodzaju zbytków,
16201   3, I  |                  uczuł w sobie dawno nie zaznane ciepło i co prędzej udał
16202   2, IV |                to nigdy dotąd silnie nie zaznanych i wyraźnie nie określonych.
16203   1, III|                pragnął, aby synowie jego zażyli tych samych rozkoszy nauki,
16204   1, III|           których on sam w młodości swej zażywał. Może jeszcze cień nadchodzącej
16205   2, III|                  wozy, jedno i dwukonne, zbaczając z drogi i bez szelestu prawie
16206   1, V  |             inaczej...~- Fabiana adwokat zbałamucił i Fabian wierzy...~- Jeszcze
16207   2, IV |                  białe, małymi wzgórzami zbałwanione piaski. Czółno wiozące dwoje
16208   3, II |            Szeroki, równy, gdzieniegdzie zbałwaniony, podobnym on był do rzeki
16209   3, III|                  przyjaciela~Oprócz Boga Zbawiciela!~Nic na niebie ani na ziemi
16210   3, IV |                  w niego wierzyli, jak w zbawienie zapatrzyli, na rękach prawie
16211   2, II |               rzuciła się ku niej jak ku zbawieniu.~- Spacerujesz sobie, kochanko,
16212   3, II |               kimś albo po czymś płaczą, zbiedzeni, skłopotani, przelęknieni...
16213   3, III|                 z zapadłymi policzkami i zbiedzoną miną, którego małżonka w
16214   3, II |              Stojąc przed nią w postawie zbiedzonej, prawie skurczonej, ręce
16215   1, III|        przywileje szlacheckie, ale przez zbieg okoliczności różnych utracili
16216   2, I  |             skandalów. Dziewka od dzieży zbiega dogoniła, który z pogardą
16217   2, II |        przyjmować licznych gości i lekko zbiegać ze wschodów, z których zazwyczaj
16218   1, V  |          widzialnemu.~- Alżusia! po wodę zbiegaj! - piskliwie i bardzo przeciągle
16219   3, III|             niebo i uczuła wszystką krew zbiegającą jej do serca. Z cicha odpowiedziała:~-
16220   3, I  |            przepasywały dwie wstęgi rzek zbiegających się ze sobą na dalekim punkcie
16221   2, II |                nawet późniejszych latach zbiegał razem z tej góry i, tak
16222   3, III|            świetle księżyca, schodziło i zbiegało par kilkanaście.~Jan szerokimi
16223   1, III|              Powiadano, że dziwnym tylko zbiegiem okoliczności mógł tu pozostać.
16224   1, IV |               schylonego czoła, na które zbiegło mnóstwo zmarszczek, zamyślonym
16225   3, I  |           książątko. Oczy matki i stryja zbiegły się na tym portrecie: pierwsze
16226   1, II |                  gospodarskie budynki. U zbiegu dwu dróg okalających trawnik
16227   2, III|                 plony okrywać i razem je zbierać, a w zimowe wieczory przy
16228   2, IV |                co obuwie szyje; zresztą, zbierają się po takich domach, gdzie
16229   3, IV |                  jego głosu hojnie wśród zbierających się tu tłumów rozrzucającego
16230   3, II |               wydzierżawionej łąki siano zbierał, a według wieści Michała,
16231   2, III|               przedtem jeszcze, ile razy zbieraliśmy razem grzyby i poziomki!
16232   2, III|                  że więcej już snopów do zbierania nie było, stojąc na tym
16233   2, III|                mówiła o pszenicy, której zbieranie w poniedziałek zaczynać
16234   3, V  |               dla mnie sami cztery deski zbiją i na mogiłki sami poniosą...
16235   2, III|                  może Fabian Ładysia tak zbije, jak dwa lata temu zbił
16236   2, III|                 zbije, jak dwa lata temu zbił Klemensa, który mu łączkę
16237   1, II |                  wcale pięknie... Jeżeli zbiór i zwózka pójdą pomyślnie...~-
16238   3, III|               pieniędzy w dziesięciu nie zbiorą i nigdzie nie znajdą. Więc
16239   2, I  |                   po połowie dzieląc się zbiorami z ich właścicielką. Po prostu,
16240   1, III|         przeszłej jesieni z powodu złych zbiorów nie mogłem na czas zapłacić
16241   2, IV |                  głową; wiedziała, że to zbiorowa mogiła.~- Ilu? - z cicha
16242   3, I  |                  W duszę tego wielkiego, zbiorowego zjawiska wierzyła i zrozumieć
16243   3, II |                   że zbliżyć się do tego zbiorowiska, przestawać z nim, pracować
16244   3, II |                myślała, nigdy na wielkie zbiorowisko ludzi, najbliższych jej
16245   3, III|                  poruszenie, które go ze zbitej w ścisk kampanii nieco wyosobniło,
16246   3, III|                 już, jak przedtem, gęsto zbity i dla oka prawie nierozwikłany
16247   3, III|               niby księgi natury o gęsto zbitych i coraz innych kartach.
16248   2, II |             rycerskość. Ofuknięty znowu, zbladł jeszcze więcej niż wprzódy,
16249   3, III|                  drogi życia kładnące mu zbladłe, lecz jeszcze nie zgasłe
16250   1, II |              Głos jej trochę drżał, usta zbladły i z oczu znowu trysnęły
16251   2, IV |                   zawołał - żeby w lesie zbłądzić i panią na trwogę albo i
16252   2, II |         badawczością, z jakimi mężczyzna zbliża się do kobiety, względem
16253   3, I  |            łatwiej od Andrzeja nie umiał zbliżać się do serc prostych, nieoświeconych
16254   2, I  |           opędzała potrzeby domowe. Przy zbliżających się żniwach, które znacznego
16255   3, II |               myśli swej nie rzuciła; że zbliżyć się do tego zbiorowiska,
16256   3, III|            Bohatyrowicz, z wąsami w górę zbliżyli się Łozowiccy, a z nimi
16257   1, VI |                powstała kobieta i szybko zbliżywszy się ku zasmuconemu, pochylona,
16258   1, I  |                 której wracali inni, ale zboczyły znać z prostej drogi i chwilę
16259   2, III|             kobiet usiłujących prostować zbolałe plecy pod odzieżą, na której
16260   1, I  |                żółte chusty tworzyły nad zbożami korowody żywych piwonii
16261   3, IV |                  ludzkim zrównaniu się i zbrataniu, w ukuciu spójnego łańcucha
16262   2, III|                  na szeroką, śladami kół zbrużdżoną i od dzięcieliny bielejącą
16263   1, V  |                 nam odebrane było, potem zbudowaliśmy ten oto domek, a potem już
16264   2, III|               Michał rozpowiadał, że pan zbudowanie spólnego młyna doradzasz,
16265   2, II |                 niej ów oliwkowy fellah, zbudziło ją i z łóżka zerwało wołanie
16266   2, I  |                  ruchach jego głowy była zbyteczna nieco śmiałość i duma, można
16267   2, III|                  należało, gdzie indziej zbyteczne pędy pozostawionymi zostały,~
16268   1, II |                  pomimo przywiędnięcia i zbytecznej chudości uderzającą niezmierną
16269   3, III|              okryję, a Antolka przy mnie zbytecznych męczarni nie dozna... Czy
16270   3, II |               wystarczy im na życie, nie zbytkowne wprawdzie, ale dostatnie
16271   1, III|               wszystkiemu, wyrzucając mu zbytnią srogość i dla ich położenia
16272   3, III|                    Ale tak samo i lejców zbytnio żonce nie popuszczaj, a
16273   2, III|                  przed sobą nie umiałaby zdać jasnej sprawy, dlaczego
16274   1, II |                się potem do gospodarstwa zdadzą... Wieczna głupota! Czy
16275   2, II |                 i przy każdym dotknięciu zdających się coś tajemniczo szeptać,
16276   1, VI |           potrzebnego kupić, dawał skóry zdarte z ubitych bobrów, niedźwiedzi,
16277   2, III|                Widowiska takie nieczęsto zdarzać im się musiały, skoro czyniły
16278   2, III|                     Alboż to tutaj tylko zdarzają się rzeczy niedobre i smutne?
16279   2, IV |                 sobą splecionych. Trafem zdarzającym się dość często wyrosły
16280   2, III|                  na nich silne wrażenie. Zdarzały się jednak; bo i teraz niektóre
16281   3, II |                zacierał. Widocznie, przy zdarzeniach podobnych nic mu już, tak
16282   2, V  |                  dwunastym roku... która zdarzyła się z jego bratem, kiedy
16283   3, II |             pasienia koni lub bronowania zdatne...~Tak wyskarżywszy się
16284   1, II |                 nią mnóstwo podobieństw. Zdawałoby się, że każda z nich należała
16285   2, V  |                 prędzej tak że matka nie zdążywszy iść razem z nami w tyle
16286   2, V  |               żeby przy mnie z głodu nie zdechł, a dla siebie tobym już
16287   1, III|                  zawsze... to z tęsknoty zdechnę..."~Wtem z trzaskiem otworzyły
16288   3, II |                żyć będę...~- Z głodu nie zdechniesz!... - krzyknął Benedykt
16289   3, V  |              musiał, nim się na ten krok zdecydował. Zupełnie to zresztą rozumiem.
16290   3, V  |          pięknych tatuażów pożałujesz... Zdecydowałaś się więc tego zacnego chłopca
16291   3, II |           podczas nieścierpliwe już bóle zdejmą, to człowiekowi trzy po
16292   3, II |               jeżeli gwiazdy z nieba nie zdejmie, w łeb sobie palnie, a potem
16293   2, V  |                lusterko, i powoli suknię zdejmować i włosy splatać zaczęła.
16294   3, II |             Andrzejowej. Czuć w nim było zdejmującą ją niewysłowioną trwogę.~-
16295   3, V  |                by go zanadto wzruszyło i zdenerwowało, a przy tym niepewny jest,
16296   3, II |             ogóle o swoim sfatygowaniu i zdenerwowaniu powoli, z uśmiechem cierpliwym
16297   3, II |                 nasze, wiarę, pragnienia zdeptał! Andrzeju! czy ty mię słyszysz?
16298   3, III|            ziemię niedopalony papieros i zdeptała go wielką stopą w prunelowy
16299   2, IV |              wieczór, że od góry do dołu zdeptały go ludzkie i końskie nogi
16300   3, I  |                 mogło, nieodwzajemniona, zdeptana, zagasła. Na swoim, i więcej
16301   1, IV |              prawda, dziedziniec i ogród zdeptawszy, ale resztę w całości zostawiając...
16302   1, IV |          zażądane. Podniosła ramiona dla zdjęcia płaszcza i na jednej z rąk
16303   1, I  |              Kapelusz taki, ot, słomkowy zdjęłam i dla ochłody machałam nim
16304   3, III|                 śnieg białych zębów; gdy zdjęli czapki, ukazywali czoła
16305   3, II |                jej własnej piersi, którą zdjęło śmiertelne zimno. Byłażby
16306   3, III|                   za ogrodami, z których zdjęto owsy, konopie i fasolę,
16307   3, I  |                Głos jej był teraz cichy, zdławiony.~- Que veux tu, chére enfant?~-
16308   3, I  |          wydawało; aby duchy ludzkie jak zdmuchnięte świece gasnąć mogły i na
16309   2, V  |                 i na czerwono pomalowaną zdobiła szkatułka z czeczotkowego
16310   3, IV |                grona czerwonych jarzębin zdobne zobaczył. W mgnieniu oka
16311   3, I  |                 sobą ogromny dziedziniec zdobny w klomby i trawniki, a tło
16312   1, III|                  zdrowie moje. Na koniec zdobyłam się na rezygnację. Ale za
16313   3, II |                 sobie głowy nałamać, nim zdobyłem się na jej kupienie?...
16314   1, III|                walki w odziedziczone lub zdobyte siły oparła się zwycięsko.
16315   3, I  |                 należeć, szczęście sobie zdobywać, gdy tamten życie nawet
16316   3, I  |            ubogich, na których widywanie zdobywała się bardzo rzadko, ale o
16317   1, I  |                 tylko ciężka praca około zdobywania jej darów, gorące jej żary
16318   1, IV |              jakim śmiały i pewny siebie zdobywca niewiast ogarnia, rozbiera
16319   1, II |              marnują i jak woły pracują, zdołają... to... tamto... tego...~
16320   2, V  |                 zawrócić go do chaty nie zdołałam...~Stary tymczasem kijem
16321   3, IV |                  wzruszyć by mię zeń nie zdołały! Nasza, Korczyńskich natura!~
16322   2, V  |            siebie przybliżyć się do niej zdołam. Podczas i boleści mnie
16323   1, III|             przynajmniej utajoną do nich zdolnością ojca. Wielkie wrażenie w
16324   2, II |                 wyższych, niepospolitych zdolnościach. Zabrał się on mianowicie
16325   2, IV |                  jej odwagi. Na koniec i zdolnościom swym nie ufała bardzo. Nie
16326   3, I  |                uczynią prawie grzechem i zdradą, uczuła naprzód ból taki,
16327   2, IV |               rozpoznał. Twarz człowieka zdradza to, co się w sercu kryje.
16328   3, I  |              wiele uprzejmości i wdzięku zdradzając zarazem zdolność do szlachetnych
16329   1, IV |             jakby nałóg do malowniczości zdradzającego, co koniecznie przypominać
16330   3, II |      postanowienie wytrwania w milczeniu zdradzającej.~- Cóż? - wymówił - czy
16331   3, I  |                  zamknęły się ze stukiem zdradzającym rękę rozgniewaną albo zrozpaczoną -
16332   2, II |                postaciami, rogi gorsetów zdradzającymi, małe, utrefione głowy bardzo
16333   2, II |           drugich ani czuć się gardzoną, zdradzaną... Nie jest to przede wszystkim
16334   3, III|                ja mogę być wesołą,~Kiedy zdrój w żałobie?~Jak tu z ziemi
16335   1, I  |               swobodna kąpiel w kipiącym zdroju przyrody.~Prędko idąc, aby
16336   1, I  |           uosobieniem piękności kobiecej zdrowej i silnej, lecz dumnej i
16337   2, II |                  jednym grzechem przeciw zdrowemu rozsądkowi i postępowi kobiet
16338   3, II |                 Niewiele przed południem zdrowsza nieco, chociaż od smutnych
16339   2, V  |                  wymyślają, że ja chora. Zdrowszej ode mnie na świecie nie
16340   1, VI |                 potem o wschodzie słonka zdrowv i wesół do roboty wstawał,
16341   2, II |                 jeżeli ja chora, to któż zdrowy? Powiadam ci, że w tej ścianie
16342   3, III|             wrzodach siadać lubią jak na zdrowym ciele.~Jak wprzódy hałas
16343   3, I  |              miałaby ona własnymi rękoma zdruzgotać ideał jedynej i wiecznie
16344   3, IV |                 za cóż ta wdzięczność? - zdumiał się młody człowiek.~- A
16345   1, VI |                  prawicą wyciągniętą nad zdumiałym ludem król donośnym głosem
16346   1, VI |             wobec króla stanęli, wszyscy zdumieli się, bo król kołpak swój
16347   3, II |              propozycją moją mama będzie zdumioną... nawet oburzoną... oh,
16348   3, III|                 Kazimierz Jaśmont, zrazu zdumiony i oszołomiony, do przytomności
16349   2, III|          zwierzchnika swego gorliwość tę zdwoiła. Nawet wielki, pleczysty
16350   1, IV |                budziła się nocami biorąc zdwojone dozy bromu, laurowych kropel
16351   1, I  |               twarzą... Uf ! nie mogę...~Zdyszała się, stanęła znowu i zaczęła
16352   2, II |                tu dopędziła ją Leonia i, zdyszana także, za suknię ją pochwyciła.~-
16353   2, II |             jednak spotkanego lokajczyka zdyszanym głosem o Martę zapytała,
16354   3, III|       przycisnęła, długie słomy i kruche źdźbła uschłych ziół wywlekała.
16355   2, IV |        drgających i świecących na każdym źdźble trawy i na każdym liściu
16356   3, III|           zapachy; gdzie indziej jeszcze zdziczałe spireje, ogołocone z kwiatów
16357   3, IV |              wiele do mego ściemnienia i zdziczenia, żem takiej duszy przy sobie
16358   2, III|               jego cały wsłuchany usta w zdziwieniu otworzył i z cicha wymówił:~-
16359   2, I  |                 mówi. Z początku mię tym zdziwiłaś, a potem zachwyciłaś. Chciałbym,
16360   3, I  |      przeniknięcia się nimi, jak dziecię zdziwione i przelęknione stawała wobec
16361   3, III|                ubłagalnika mamy!~Witold, zdziwiony zrazu, spoważniał i spochmurniał.
16362   1, III|             spostrzegł przede wszystkim, żé zabrakło mu obu braci. Andrzej
16363   3, III|               ziemi drewienkiem począł w zębach dłubać, zupełnie tak jak
16364   1, I  |             przez drabinę wozu i białymi zęban1i błyskając, głośno prawić
16365   1, VI |                albo wznosili w powietrze zębiaste profile grabli. We wnętrzu
16366   1, V  |               spore okna, a mały ganek z zębiasto wyrzeźbionym okapem i niskie
16367   2, V  |             przejścia przez próg w garść zebrała i z głośnym stukiem drzwi
16368   2, IV |             jakby z całego nieba pioruny zebrały się i w te miejsce biły.
16369   3, III|              wesołe i rześkie jeszcze, w zebrane plony bogate, lecz już niby
16370   3, III|                cisza Przynajmniej połowa zebranego towarzystwa pozostała tu
16371   3, II |               rację - zaczął. - Leoni po zebraniach i weselach chłopskich ciągać
16372   2, V  |                na hurbie (tak się u nich zebranie z tańcami nazywa) w broszce
16373   3, III|            sadziły się mowę.~W całym tym zebraniu na parę godzin przed południem
16374   2, II |             zapytaniem do rządcy o ilość zebranych na dzisiaj żeńców. Wrócić
16375   1, III|                 do wynagrodzenia krzywd, żebrzące prawie o życzliwość i ufność.
16376   3, III|             Łazarzem u bogaczowego progu żebrzącym zostawać! Na swoją biedę
16377   3, III|            bujający wysoki gaj końskiego zębu. Ścieżki tajemniczo przedtem
16378   3, III|                  długo jeszcze prawił:~- Żebyż to my onegdaj srokom spod
16379   3, III|                  aby właściciel Korczyna zechciał przychylić się do ich próśb
16380   3, III|                 w najem do niego iść nie zechcieli. Pewno! naturalnie! a jakże!
16381   2, III|           spotniałą, ale po całodziennym żęciu nie wyglądała wcale mniej
16382   1, III|              uczęszczać. Za pieniądze, z zegarkową akuratnością otrzymywane
16383   3, IV |          ludzkich, którego sami jesteśmy żeglarzami? Czy to inne morze cierpień,
16384   3, II |                   Lecz na krwawym obłoku żeglująca kropla fioletu zbliżała
16385   2, IV |               wtenczas ociec dziecko swe żegnający w zamkniętości swej nie
16386   2, IV |             kiedy troszkę wprzódy stryja żegnała, święcony medalik jakiś
16387   3, II |                  wieki i bezpowrotnie ją żegnały najdroższe jej uczucia i
16388   3, III|                 bożego, chyba już na psy zejdą... ród nasz jak woda z góry
16389   3, V  |                  może albo ubiera się do zejścia na dół.~- Niechże nic ciężkiego
16390   1, IV |                nie patrzał. Oczekując na zejście z ganku matki swej i gospodyni
16391   1, V  |         niewymowną trwogą uczuwaną przed zejściem z kilku wschodów.~- Żaden
16392   3, IV |                ostrze zakopanego w ziemi żelaza; jak stopniowo szczupleją,
16393   2, V  |                  skrzynie o bombiastych, żelazem okutych wierzchach; zydle
16394   1, IV |            pośrodku ganku siedział on na żelaznym krzesełku w takiej pozie,
16395   1, II |            wypadek... bo z tymi kolejami żelaznymi wszystko być może... Znowu
16396   3, IV |             innego już mu ich nie stało. Żelazo nie czuje osiadającej na
16397   2, III|              było jej serce, bo głos jej zemdlał i na zatrzymanym wozie stała
16398   2, V  |                  różnych służył, a teraz żeni się z Zaniewszczanką, aż
16399   3, IV |                blaski i barwy, jakich na zenicie nawet królując nie posiadało
16400   2, III|                 zrobił się! O kochaniu i żenieniu się ani przypomnieć nie
16401   1, V  |              bliski mu przez żonę krewny żenił się - nie wiedzieć z kim...
16402   1, VI |           następować się zdające; czasem zepchnięte aż na skraj wysokiej, ku
16403   2, V  |                 że aż kolki nas w bokach zeprą!" Ot, jak było! Nie przeszkadzali,
16404   3, II |               się znad żniwiarki, której zepsucie bacznie i prędko obejrzał. -
16405   1, V  |            zaczepić o płot albo świroń i zepsuciu ulec. Człowiek w baraniej
16406   3, II |               nie rozumiesz i dlatego ją zepsułeś, że nie rozumiesz... Oto,
16407   3, I  |                 matki do reszty humor mu zepsuły. Czuł gwałtowną potrzebę
16408   1, VI |                 lub wzdłuż umieszczanych żerdzi nierozwikłaną dla oka plątaniną
16409   1, III|                jeszcze ku obłokom trochę zerkając. Wynikło mu stąd wiele strat
16410   1, III|                 na ten punkt obłoków nie zerknął już nigdy. Innym razem agronomiczna
16411   1, III|                  Kilka jeszcze podobnych zerknięć ku obłokom, a Benedykt Korczyński
16412   3, III|           postawach spuszczając ku ziemi żeru szukające swe dzioby. U
16413   2, II |                błysnęły.~Nagle z krzesła zerwać się chciała, ale wnet znowu
16414   3, III|          krzyknęła i oboje na równe nogi zerwali się z płotka. Pomiędzy głowami
16415   2, V  |                ryczenie krów; dziewczęta zerwały się z siedzeń i pośpiesznie
16416   1, VI |              głowę - nie wiadomo, czy ku zerwanej wiśni, czy ku uchu dziewczyny
16417   3, IV |                 i szczelnie zamknięty po zerwaniu pokrywy z gwałtem i szumem
16418   3, IV |                  z kędzierzawej czupryny zerwawszy niskim ukłonem i czułym
16419   3, III|                  niego się przytulając w zeschłą rękę go całowała, a drogą
16420   2, IV |                  suche nieśmiertelniki i zeschłe igły jodłowe szeleściły
16421   3, III|            pamiętał, a wywijając w górze zeschłym palcem, z łuną radości na
16422   3, III|                  Ze ściągniętymi brwiami zeskoczyć chciał z wysokiego siedzenia
16423   1, V  |                 parskając. Jan z gniadej zeskoczył, a w minutę potem z wnętrza
16424   2, V  |                  Jankowi szczęśliwą dolę zesłał. Nic też nigdy przeciw jego
16425   3, III|      Wszechmogącego o błogosławieństwo i zesłanie na was... wszystkich...
16426   1, IV |                   nerwowym śmiechem, nie zeszła, ale zbiegła ze wschodów
16427   3, I  |              chłopca w stroju francuskim zeszłego stulecia z aksamitu i koronek
16428   1, IV |             uprzejmie. Mało sobie znani, zeszli się oni z sobą pociągnięci
16429   3, I  |               wstydem łachmanów.~Tak jej zeszło lat dwadzieścia trzy, na
16430   1, III|          wstrząsnęła głową.~- Mnie także zeszłoroczna jesień wcale niewesoło przeszła.
16431   2, II |       natychmiast gruby cień troski.~- W zeszłym roku potrzebowaliśmy dom
16432   3, III|                  siebie postępkiem takim zeszpeciła!~- Śliczna panna, która
16433   2, III|          podniosła twarz, zbladłą nieco, zesztywniałą, przez kilka minut postarzałą
16434   1, V  |                  rysy jej wyprężyły się, zesztywniały i twarz przybrała w mgnieniu
16435   2, II |              cerą, zmarszczonym czołem i zesztywniałymi rysami wydawała się znowu
16436   1, IV |                była istotnie. Znużenie i zesztywnięcie rysów nie pierzchło wtedy
16437   3, I  |                zawsze dla niej przykrych zetknięć ze wszelką pospolitością
16438   2, V  |            wkładane do pieca pieczywo od zetknięcia się z gliną i popiołem zabezpieczają.~
16439   1, III|              uspokoję się, rdzę z siebie zetrę, i ludziom dokuczać przestanę...
16440   3, I  |                 była głęboko i żarliwie. Zewnętrzne praktyki dopełniała rzadko;
16441   3, I  |            oskarżał świat zewnętrzny. Od zewnętrznego świata oczekiwał wszystkiego
16442   3, II |                 zetknięcie było zupełnie zewnętrznym, że dusze ich coraz więcej
16443   1, III|               pełną zarazków ogłupienia, zezmysłowienia się, lenistwa i apatii.
16444   2, III|            człowiek jaką tam garść zboża zeżnie albo trawinę spasie, i materia
16445   2, III|             pozostanie! Wszyściutko dziś zeżniem! - zawołała Elżusia.~- Taki
16446   1, V  |                     Może panna Jadwiga i zgadła! - z cichym śmiechem odpowiedział.~
16447   2, II |                 zawołała.~- Niech ciotka zgadnie - uśmiechnęła się Justyna.~
16448   2, I  |                    Jak to? - zapytała.~- Zgadnij! - zażartował i z ciekawością
16449   2, II |             uśmiechnęła się Justyna.~Czy zgadywała? Wąskie jej wargi zacisnęły
16450   1, V  |               oświadczając, że wcale nie zgadza się z jego chęciami i gustami,
16451   2, I  |                  parę dobrych przyjaciół zgadzających się z sobą we wszystkim
16452   3, I  |              którego niezgłębiony smutek zgadzał się z dzisiejszym, od dość
16453   2, II |                 moja chce i ja się na to zgadzam, aby córka nasza miała fortepian
16454   3, II |                 Ty pewno i z tym się nie zgadzasz? co?~Witold milczał. W twarzy
16455   1, IV |                 ręce na kolana opuściła. Zgarbiła się przy tym i pochyliła
16456   1, IV |             patrzała chwilę na szerokie, zgarbione plecy i w tysiąc zmarszczek
16457   2, IV |               usiadła. On szybkim ruchem zgarnął jej pod głowę wyściełające
16458   1, V  |                  skoszoną trawę grablami zgarniał i w małą kopicę na dziedzińcu
16459   2, II |             złośliwej filuterności, lecz zgasił go natychmiast gruby cień
16460   3, II |                wiedzieć chciała, i lampę zgasiwszy, samotna i cicha, stała
16461   2, V  |               Anzelmku!" Ale kiedy pożar zgasł, na zgliszczach znowu pokazały
16462   3, III|                zbladłe, lecz jeszcze nie zgasłe promienie. Był to lud namiętnie,
16463   1, IV |                  ściemniałą nagle cerą i zgasłyn1i oczami nieznacznie wysunął
16464   1, III|                  jego zaświecić mogła po zgaśnięciu tylu innych... O tym, że
16465   1, IV |            palcach jednej ręki trzymając zgaszone przez wzgląd na panie cygaro,
16466   2, IV |                 wielkie ludzkie krzyki i zgiełki. Ja wtedy tak przeląkłem
16467   2, III|             błękitna kopuła oblewała ich zgięte plecy, a gorący ten oddech
16468   1, VI |           brzegiem rzeki w półkole nieco zginająca się okolica stała cała w
16469   1, I  |                 to wraz z brzegiem rzeki zginający się nieco w półkole sznur
16470   2, V  |               poszła sobie i na pół dnia zginęła. Gdzie ty ginęłaś? Czy znów
16471   3, III|                też obydwie od ostatniego zginienia wyratował. Bo i pan Korczyński
16472   1, V  |               udział. Gdy wymawiała imię zginionego męża, chłodne zawsze jej
16473   3, IV |              ogniu ofiary! Nie sąż także zginionymi ci, którzy chodzą po nizinach
16474   3, I  |                aby przez nią odkrycie to zgłębić i sprawdzić. Może zresztą
16475   2, V  |                Ale kiedy pożar zgasł, na zgliszczach znowu pokazały się góry
16476   3, III|            przystało. Ale oto na starość zgłupiał. Namówiony, do procesu wlazł.
16477   3, IV |                  tak, tak, chłopcze! Nie zgłupiałem przecież do tego stopnia,
16478   2, III|                 bo jedni pomarli, drudzy zgłupieli i zapomnieli, a są i tacy
16479   3, IV |           schylaną, z dłońmi u czoła, ze zgmatwaną gęstwiną włosów, odchodził
16480   2, IV |            miłości i wzlotów, skurczone, zgniecione, podarte padały na ziemię.
16481   2, IV |                 suknią zaczepiła o gałęź zgniecionego przez obalone drzewo jadłowcu.
16482   1, I  |                   w dłoni czasu czy losu zgniecionej twarzy. Szła szerokim, zamaszystym,
16483   3, III|               Franuś nagle i energicznie zgniótł brodą obręcz krawata i czoło
16484   3, III|         dozgonnemu we wszystkim pomocna, zgodna i uległa...~W tym miejscu
16485   2, II |              Bohatyrowicza. Gdy wiosłami zgodnie uderzyli oni o wodę, łódka
16486   3, I  |               prawości swej znany ojczym zgodniej z własnymi jego wyobrażeniami
16487   3, III|               wszystkim jej był pomocny, zgodny, nieofukliwy, nie grubian,
16488   3, III|                 razy chcieli i próbowali zgodnym słowem, dobrowolną umową
16489   3, V  |                 za maź wychodzi i jeżeli zgodzisz się... pozwolisz, ja przy
16490   1, II |              Marta... Ona taka biedna.., zgorzkniała... popędliwa...~- Panna
16491   1, IV |              postawiono wielki imbryk ze zgotowaną kawą. Chwyciła imbryk i
16492   2, III|               Antonina własnymi rączkami zgotuje. Czy mnie do tych przynależeć
16493   3, III|                  Antolki i Siemaszczanek zgrabniejszą, ale miała w tańcu większą
16494   3, II |                Ale może za to w kochaniu zgrabniejszym się okaże! - jak grzmot
16495   1, VI |                bosi, w czapkach małych i zgrabnych albo wielkich i kosmatych,
16496   3, I  |           których przez domowników swych zgromadzała liczne i dokładne wiadomości.
16497   2, IV |              ludzie na swoich podwórkach zgromadzali się i, tak samo jak my,
16498   2, IV |                  czółnem za bór skręcała zgromadzały się one, łączyły i skłon
16499   3, I  |                 niezmierną troskliwością zgromadzane i które by każdemu bystremu
16500   3, I  |         dogadzanie zachciankom własnym i zgromadzanie środków, które je czynią
16501   3, I  |                Takież samo zamiłowanie w zgromadzaniu pamiątek objawiało całe
16502   3, III|              pola na drogę skręciły i ku zgromadzeniu dość szybko dążyć zaczęły
16503   3, IV |                  której dokoła śniadania zgromadziła się spora gromadka weselników,
16504   3, III|                  dzień weselny, od całej zgromadzonej asysty i wszystkich tu znajdujących
16505   3, III|                   nie tylko podobały się zgromadzonym, ale gdy byli już aż do
16506   1, III|                 synów, alboby uniósł się zgrozą i rozpaczą, alboby śmiał
16507   3, I  |           rumieńców. Wrzała w niej burza zgrozy i niezmiernego żalu. Zbyt
16508   1, IV |             Najbardziej nawet ogorzali i zgrubiali, najmniej z pozoru do czynienia
16509   2, V  |            wytrzymasz, zdrowie stracisz, zgrubiejesz, schłopiejesz!" To mnie
16510   1, III|          pleczysty, ogorzały, zmęczony i zgryziony mężczyzna w długich butach
16511   1, III|               niż zwykle rozdrażnionym i zgryzionym. Przyczyniła się do tego
16512   1, III|                  najwięcej zmęczyła go i zgryzła. Od ludzi, którzy w płóciennych
16513   2, V  |              Taka już mnie czasem oblega zgryźliwość, że i najmilszy staje się
16514   3, II |            Powoli butę swoją tracił i ze zgryźliwością, markotnie wynurzać się
16515   1, IV |              kącie ganku jakiś widocznie zgryźliwy i mocno przez życie gryziony
16516   3, III|                 niepohamowanie, do waśni zgryźliwych, aż do występku czasem chciwy
16517   1, V  |                  stał się rozgniewanym i zgryźliwym. Grabiący trawę z jednostajną
16518   2, II |            odpowiadał milczeniem i to ją zgryzło, bo raz jeszcze dowiodło,
16519   2, IV |                 że w okolicy żyjąc wiele zgryzot i krzywd przenieść trzeba.
16520   2, V  |                starych przypomnieniach i zgryzotach pomimo woli utopię się pamięcią,
16521   2, IV |             młodym i silnym być, a jak w zgrzybiałej starości, żyć w wiecznym
16522   1, VI |                 taką samą robotę spełnił zgrzybiały dziś i na wpół obłąkany
16523   3, II |              Skaranie boże nieszczęście! zguba prawdziwa z osłami i łajdakami
16524   1, VI |              sposobów ani wiadomości. Na zgubę tylko małym mrówkom Bóg
16525   1, I  |                   ot i już bieży, nam na zgubienie!" "Ale! - odpowiadają drudzy -
16526   3, II |               krwawa woda najwięcej mnie zgubiła... przy tym nie do tego
16527   3, III|            rzucały na zagony obfitą rosę ziaren. Nad tym zaś wszystkim,
16528   2, V  |                  Może było ich tyle, ile ziarn piasku na dnie Niemna, w
16529   2, III|              pylinkę ziemi i na wszelkie ziarneczko mrze z upragnienia, a ty
16530   2, IV |            miałkim, że prawie ziarnko od ziarnka rozróżnić w nim było można.
16531   3, II |        zarekomendować przyszłego naszego zięcia. Franuś, panie Franciszku!
16532   3, III|            jeszcze przy pomocy jednego z zięciów, nie bardzo biednego człowieka,
16533   1, V  |              pasa niosła mnóstwo polnego ziela, szła wyprostowana szerokim
16534   1, V  |            takiego w fartuszku niesie?~- Ziele dla krów! czy to pan Jan
16535   3, III|                  równo ociosanego krzaku zieleniał trawiasty surdut Starzyńskiego;
16536   2, I  |                 stron warzywnych ogrodów zieleniały niskie łąki, na których
16537   1, I  |         przerzynały drogi białe i trochę zieleniejące od z rzadka porastającej
16538   2, V  |             żniwach, około Matki Boskiej Zielnej. Fabian przed tygodniem
16539   2, I  |             Zaraz przecież zerwała się z zielni, wystraszonymi oczami patrząc,
16540   2, V  |           glinianym dzbanku i szklance z zielonawego szkła leżał wśród grubych
16541   1, I  |                  której kwiat podobny do zielonawych robaczków osypywał im suknie
16542   2, I  |                  plastycznie odbijały od zielonego tła gaju, po którym przesuwały
16543   2, III|                  albo nożami do krajania zielska, albo tam czym innym ręce
16544   2, V  |              ksiądz w kościele mówił: "Z ziemiśmy poszli i w ziemię przemienić
16545   1, VI |           ogromne dynie. Ptastwo domowe, ziemne i wodne, grzebało się w
16546   3, III|                  pana Korczyńskiego dużo ziemni, a u nas dużo rąk; u pana
16547   2, IV |            odpowiedzieć, w jednym z tych ziemnych wydrążeń zaczerniało coś,
16548   1, III|           zasłaniały przed nim całą kulę ziemską ze wszystkim, co na niej
16549   2, II |                   oczy gasły, kilka razy ziewnęła głośno, czego jednak Orzelski,
16550   2, IV |            zapomnienie. Ileż wiosen, ile zim i jesieni przeminęło nad
16551   3, I  |                 skupione w sobie, trochę zimne i dumne, onieśmielało i
16552   3, II |                  tylko stawała się coraz zimniejszą i sztywniejszą. Na koniec
16553   3, IV |               jakaś z dna wód gorzkich i zimnych na ciepłą murawę wyrzuciła!...
16554   1, V  |                renklody i mirabele przed zimowymi śniegami i mrozami, kiedy
16555   1, II |              zbierała pewno poziomki lub zioła, bo w głębi boru odzywały
16556   2, IV |              pusty on stoi i żadne nawet ziółko uczepić się go nie chce.