Tom, Rozdzial

16557   3, II |                bogactwa i użycia chwalby zirytował go nieco. Kirło zresztą
16558   3, II |             zawołał - pięknieś postąpił! Zirytowałeś matkę, która teraz przez
16559   3, I  |            prawie upajającego szczęścia. Ziściły się jej najgorętsze pragnienia.
16560   2, III|                  Chłopca i bez tego brud zjada, że go dopatrzyć nie ma
16561   3, II |              książek czytałem i mądrości zjadałem, oddziwić się temu nie mogę.
16562   3, III|                 mu coś potajemnego serce zjadało. Ledwie przywitał się z
16563   2, V  |              ubierał i czarne myśli siłę zjadały, aż bezsilny i z jakimiś
16564   2, II |                    rozumiesz? - z trochę zjadliwym śmiechem zadziwiła się Marta,
16565   1, I  |                  zaszkodziły! Pewno, nie zjadły mię one, ale... ukąsiły.
16566   1, IV |                szepnęła.- Toż to Kirłowa zjawia się tutaj! A skądże jej
16567   2, III|           ostatnich dniach na czole jego zjawiać się zaczęła, wyprostował
16568   3, I  |          natrętną marę nie wiedzieć skąd zjawiającą się przed nią odegnać chciała.
16569   3, I  |             Zygmunt pojechał? - zapytała zjawiającego się we drzwiach lokaja.~
16570   2, II |                 przy tych słowach gościa zjawiający się w nich czasem błysk
16571   3, II |                  to może, na twarzy jego zjawiał się ten sam wyraz zaciętego
16572   3, II |               które na korczyńskim stole zjawiało się tylko przy gościach,
16573   1, VI |               dziś sen cudowny, w którym zjawiło się przed nią jakieś długie,
16574   3, IV |                śpiewy tych ludzi, którzy zjechali się na wesele, na które
16575   3, II |                   przymilił się do niej, zjednał ją sobie... Same córki tylko
16576   2, II |       przebywaniu wyobraźnią w Egipcie i zjedzeniu paru łyżek rosołu uczuła
16577   3, I  |                  uczuć razem...~Przy tym zjedzone przed chwilą śniadanie uczyniło
16578   1, IV |               doskonałego zadowolenia ze zjedzonego obiadu, wypitego wina i
16579   1, I  |         poparadować, i u nas cudzy obiad zjeść... dwie razem korzyści dla
16580   2, III|                  posłaniu, ze ścierniska zjeżdżał na drogę. W tej samej chwili
16581   1, IV |                 w ostatnim dniu czerwca, zjeżdżała się do Korczyna znaczna
16582   2, III|               płaczem kobiety i dziecka, zjeżdżali ze ścierniska na swym mizernym,
16583   3, III|                  ku Fabianowej zagrodzie zjeżdżały się bryczki, cwałowali jeźdźcy,
16584   2, I  |              mydlin z kuchennymi woniami złączony napełniał sień pomimo drzwi
16585   3, III|          dzisiejszego w kościele świętym złączy się para, a przez mężczyznę
16586   2, V  |             głosem opowiadającego starca złączył się gruby szept jego wnuczki.
16587   3, II |          wierzyciela uniżoność zauważył. Złagodniał też i w bramie ogrodzenia,
16588   2, IV |                   siostrę, małą jeszcze, złajałem i stryjowi jeżem się postawiłem.
16589   2, II |              sprowadzili... Benedykt tak zląkł się i tak prędko wieźć go
16590   3, IV |              Justyny stanął.~- Strasznie zląkłem się! - mówił - myślałem,
16591   1, V  |             plecy prostował; nikłe iskry zlały się mu w źrenicach w spokojny
16592   2, II |               Wytłumaczę cl zagadkę mego złamanego życia, a wtedy zrozumiesz,
16593   2, I  |                   Moja wina! - zawołał - złapałaś mię na kłamstwie. Wszelkiej
16594   2, I  |                ręce, mówiła:~- Jak tylko złapię swobodną godzinę, sama do
16595   2, IV |         błyskawic, które z nieba ideałów zlatują w dusze mieszkańców ziemi;
16596   3, II |            kluska, ta, wysmukła i lekka, zlatywała jak piórko. W codziennym
16597   1, VI |            mozołu skóra z rąk i z nóg im złaziła, a od wiatrów i mrozu piekące
16598   3, II |              Korczyńskiego spotkała, nie zlękłaby się również, choć on jest
16599   1, IV |                  nieśmiała jakaś, prawie zlękniona, z niepokojem oglądająca
16600   2, IV |                 odwróconą głową, czarne, zlęknione oczy w pociemniałą ziemię
16601   3, I  |              wszelkich nawet pokuszeń ku złemu, będącemu zawsze fizyczną
16602   2, III|           wspominają. Z. Mułu ziemskiego zlepieni jesteśmy i o to tylko dbamy,
16603   3, III|         wielkiego miecha, w jeden odgłos zlewające się, ciężkie w ścisku oddechy
16604   1, V  |              fruwań, brzęczeń, świegotów zlewających się w nieustanny, przy samej
16605   3, III|            naszymi drapiem i potem swoim zlewamy!... Włości nijakich my nigdy
16606   1, V  |               sieroty po bracie, którego źli sąsiedzi krzywdzili i z
16607   3, II |                  graty i choćby poduszki zlicytuję, a swoje odbiorę! Niech
16608   2, III|                  Bóg Przenajświętszy nie zliczył. A przy kochaniu wszystko
16609   2, V  |             upokarzałem, ale już tylko o zlitowanie dla nieśmiertelnej duszy
16610   3, V  |               widziałbym cię przed sobą! Zlituj się nade mną i nad sobą
16611   3, IV |                  Żem u ciebie chodziła w złocie,~Teraz nie będę!~Mężczyźni
16612   3, III|               więdnącej dzikiej lebiody, złociły się suche szelestuchy, puszczą
16613   2, III|                chłopska mówiący a bujną, złocistą czuprynę w górę zaczesujący
16614   3, III|              rękę w białej rękawiczce po złocistej czuprynie przeciągnął i
16615   2, III|            której suknia słomianej barwy złocisto na słońcu jaśniała. Więcej
16616   1, I  |                  strzech nowych mieszało złocistość słomy z błękitem nieba i
16617   1, II |            zieloność ów wysoki, w słońcu złocisty brzeg Niemna, a z niektórych
16618   3, I  |                  główka w misterne puchy złocistych włosów i różowe astry ubrana.
16619   1, VI |              gwiazdami postać kobiety ze złocistymi włosy okrywającymi ją i
16620   3, I  |            małych i dużych, rzeźbionych, złoconych, aksamitem oklejonych twarz
16621   2, III|             Ostrobramska Maria w ramach, złoconym i dość jeszcze błyszczącym
16622   2, V  |           bałamutnika tego, zwodziciela, złoczyńcę! Znajdę i ubiję!... tak
16623   3, III|                psa i bez strzelby dom od złodzieja obronić potrafi!~Już tak
16624   1, V  |               nie daruję i tego, że mnie złodziejem przezwał, i tych krwawych
16625   3, III|                  to znów od szkodników i złodziejów on nas wyzywał. Może to
16626   2, IV |               ani rozpusty nijakiej, ani złodziejstwa. Chatę choć na cały dzień
16627   3, II |           wychodziła, musiałby jej oddać zlokowane na Korczynie a do niej należące
16628   3, IV |            obrazy, nadaremnych porywów i złorzeczeń, które wrą nam w piersiach!
16629   3, II |           rozmawiać nie podobna! Mogiły, złorzeczenia, tragedie! Co się tu dzieje!
16630   3, IV |            niebezpieczeństwach... o tych złorzeczeniach, którymi cię okrywają...
16631   2, V  |               błyszczące, zdawały się ze złośliwą trochę ciekawością prześwidrowywać
16632   3, I  |        kiedykolwiek jeszcze go zobaczy - złośliwi utrzymywali, że usiłowała
16633   1, I  |          policzkami, z wyrazem goryczy i złośliwości nadawanym jej przez ostrość
16634   1, IV |             wiecznie jowialnym, a trochę złośliwym uśmiechem na twarzy siedział
16635   2, III|                 i pogardy.~- Oj, wy, wy, złośniki, drapieżniki, wstydu w oczach
16636   1, VI |                 się okolica stała cała w złotawej mgle utworzonej z lekkiej
16637   3, IV |                   leciał na jedną stronę złotawy tuman kurzu; dwu czy trzech
16638   3, I  |               czepka i dwa gładkie pasma złotawych włosów z rzadka jeszcze
16639   2, V  |                 i kolczykach przyszła, a złotnymi bransoletami tańcząc dzwoniła,
16640   1, III|            Pośród stref, na których, jak złotogłowy, pospolite tkaniny lub ścierki,
16641   2, III|                 wniesie, razem tę ziemię złotymi plony okrywać i razem je
16642   1, III|              Julkiem dziś pływałem... on złowił szczupaka... .wie tatko,
16643   1, VI |         nieznanych nazwiskach i dziejach złożono w jednej mogile. ~Justyna
16644   2, III|                aby je za sobą na zagonie złożyć. Ale mimo woli wzniosła
16645   3, II |             świętym obowiązkiem... Kiedy złożycie mię do mogiły, będziecie
16646   2, III|          usilnością ludzi namawiał, żeby złożyli się wszyscy i ze cztery
16647   2, IV |             opustoszyły z wielu marzeń i złudzeń; może jeszcze z jakichś
16648   3, II |                nie wiem... może to tylko złudzenie... lękam się...~- Czego? -
16649   3, I  |                której doświadczyła, była złudzeniem zmysłów, przez wyjątkowy
16650   1, IV |                  kobietę bardzo młodą, a złudzeniu temu dopomagały włosy niezmiernie
16651   3, III|                  się głupi, gdy go bieda złupi, a każdemu już wiadomo,
16652   1, IV |               podjął Korczyński - a cóż? złupić chcą ze mnie pięćdziesiąt
16653   3, III|         zmieszały się znowu, zawrzały.~- Złymi słowami siecze po duszy,
16654   3, II |                 najprędzej swoje skosił. Zmachał się tak, że mu i teraz jeszcze
16655   1, I  |                podskakujący wóz nie mógł zmącić ani na chwilę jego prostych
16656   2, V  |             szeleszczące dreszcze, ciszę zmąciło przeciągłe, donośne pianie
16657   3, IV |               słowem wybuchnąć, zamknął, zmącony wzrok ku ziemi spuścił i
16658   1, IV |           delikatną bladością okrytych i zmąconych ledwie dostrzegalnymi zmarszczkami,
16659   3, V  |             wyraz wielkiego zmartwienia. Zmąconymi oczami po obecnych wodziła.~
16660   1, V  |              obszernych, a dziś znacznie zmalałych i powoli w ruinę upadających
16661   2, V  |           uczynił. Widać było jednak, że zmarkotniał, nad czymś zastanawiał się
16662   3, II |               ich gniecie. Fabiana twarz zmarkotniała i okryła się mnóstwem zmarszczek.
16663   1, III|                  już od dawna; ojciec mu zmarł przed paru laty; siostra
16664   3, III|             historię z dwunastego roku o zmarłym u rodzicielskiego płotu
16665   2, I  |            przyszedłeś, zrozumiałeś, coś zmarnotrawił i stracił!~Śmiał się.~-
16666   3, III|               nasza pomyślność czy nasze zmarnowanie się obchodzi?~- Owszem!
16667   3, V  |                Cóż? burzliwa przeszłość? zmarnowany majątek? - tonem zapytania
16668   3, III|    najpiękniejsze dziedzictwo niedozorem zmarnuje, a dbający i umiejętny z
16669   3, IV |               Potem Giecołdowa, kwaśna i zmarszczona, bo papierosów jej zabrakło,
16670   2, I  |                 się głośno.~Kirłowa brwi zmarszczyła, energicznie jednak ściśniętą
16671   3, II |                  nie mogę... jeszcze się zmartwi i zachoruje... Mama zawsze
16672   1, IV |                zamarł uśmiech i sama ona zmartwiała jakby, oczy swe wlepiając
16673   2, II |                  ojcze, rozgniewać cię i zmartwić.~Benedykt z irytacją wybuchnął:~-
16674   1, II |               kiedy się czymś wzruszę... zmartwię...~Tu połknęła proszek.
16675   2, V  |               ziemskich zastygnąć mógł i zmartwieć. Owszem, tęsknota za lepszymi
16676   2, I  |               mieć musisz pracy, trosk i zmartwień z tym małym mająteczkiem,
16677   2, I  |                   Syn mi zachorował - ze zmartwieniem rzekła-gardło ma słabe i
16678   2, II |             zrobiłeś! Rozgniewałeś mię.i zmartwiłeś, a teraz przynajmniej powiedz:
16679   3, I  |              dwie godziny snuła w ciężko zmartwionej swej głowie mnóstwo dziecinnych
16680   3, IV |              pilnować muszę...~Widocznie zmartwiony, pomyślał chwilę.~- A jeżeli
16681   2, IV |          widziała jednak kilka szybkich, zmartwionych, troskliwych spojrzeń, jakie
16682   1, V  |                to też dziesiąty rok, jak zmartwychpowstałem i chłopiec mój dorósł...
16683   3, I  |          odzywała się w niej żądza jakby zmartwychpowstania, jakby otrząśnięcia z siebie
16684   3, III|                  tu zdające się budzić i zmartwychpowstawać. Zdawać się mogło, że kędyś
16685   2, II |                książki był d1a niej niby zmartwychwstającym słowikiem: Oczy jej zachodziły
16686   2, I  |                 ciężaru sprawiło mu znać zmęczenie, bo ręką powiódł po drgającym
16687   1, IV |                 ładnych, lecz już trochę zmęczonych rysach. Pochwycił obie jej
16688   2, I  |            prawie epidemicznym...~Bystro zmęczonymi oczami na niego popatrzała:~-
16689   1, IV |                 nie miałeś jeszcze czasu zmęczyć się tą głuchą i nudną pustynią,
16690   1, III|                jego oddechu.~- Takem się zmęczył, moja Emilciu - zaczął -
16691   3, I  |           Poradzić się chcę stryja co do zmian, jakie zaprowadzić należy
16692   1, IV |           niezawodnie bardzo szczęśliwym zmianom.~Jednak zdrowie jej i humor
16693   1, VI |              swoich knyszyńskich lasach. Zmiarkował zaraz, że od Knyszyna do
16694   1, III|                 te ukłuły Korczyńskiego. Zmiękł, ochłonął, ale zachmurzył
16695   3, IV |      nieprzyrodzonej śmierci nie wybije! Zmiękło serce Dawida, gdy o Jonatanie
16696   1, III|               nie zmienisz i nic się nie zmieni. Gwiazdy losu różnym światłem
16697   3, V  |          temperament swój i zwykły układ zmieniać się zdawał. Za głowę się
16698   2, IV |                 drzewach śniegi i szrony zmieniają je w marmurowe i kryształowe
16699   1, IV |                ale zadziwiająco Orzelski zmieniał się i przetwarzał. W miarę
16700   3, III|                 do zachodu słońca, coraz zmieniali się biesiadnicy. Do rosołów,
16701   1, IV |                przyjęty od tak dawna, że zmienić go było nie podobna bez
16702   3, I  |               panią kochać? Przecież nie zmieniłaś się wcale na gorsze... owszem,
16703   1, IV |               urosłaś...~- I ty, Widziu, zmieniłeś się trochę.., zmizerniałeś...~-
16704   3, III|                   ale ruchliwe rysy jego zmieniły wyraz. Z wesołego i niemal
16705   3, III|                  dzwonu podobne.~Wraz ze zmienioną postacią natury bohatyrowicka
16706   1, IV |             trudnością odrywając oczy od zmienionej twarzy Klotyldy podniosła
16707   3, I  |            pokojach pani Andrzejowej nie zmieniono nic. W domu należącym niegdyś
16708   3, III|                się zaczął do niepoznania zmieniony głos Fabiana. Elżusia jak
16709   1, III|                  o tym mówić? Ty się nie zmienisz i nic się nie zmieni. Gwiazdy
16710   2, IV |               sprawiając tym w powietrzu zmienną grę promiennych jasności
16711   2, V  |                  i nadziei, teraz poznał zmienność ludzkiego serca. Wszystko
16712   1, IV |                  mogła.~- O, gust kobiet zmiennym jest! - zawołał - Ale w
16713   1, IV |                się wiedząc, że żartowniś zmierza do zupełnego upojenia starego,
16714   2, IV |                 celu coś mieć, ku czemuś zmierzać; pragnęła czasem choćby
16715   1, IV |           przebywali całą długość salonu zmierzając ku fotelowi, na którym w
16716   2, II |                  Emilii ku sali jadalnej zmierzające. Mar ta, jak wybuchającą
16717   1, IV |         odwróciwszy się ku sali jadalnej zmierzała. Zaledwie jednak kilka kroków
16718   3, II |                Ale do czego zmierzasz?~- Zmierzam naprzód do tego, aby ci,
16719   3, II |                     Prawda. Ale do czego zmierzasz?~- Zmierzam naprzód do tego,
16720   3, IV |             członki ciała; jak stopniowo zmierzch wieczoru pochłania światło
16721   3, II |          czarnego czepka odbijała na tle zmierzchu, rozkazującym gestem wskazywała
16722   3, IV |               choćby ciałami pragnęliśmy zmieść ze świata i z jego pamięci...
16723   2, IV |                 że nic już w nich więcej zmieścić się nie może. Takiego momentu
16724   3, III|               poduszce położyć, toby się zmieścił!~- Złotnych liści we włosy
16725   3, I  |             miałaby jedyne dziecko swoje zmieszać z tłumem pełnym najpoziomszych,
16726   3, III|                na Niemen!~Ktoś w wielkim zmieszaniu głosów potężnym basem nucić
16727   2, II |           zaszeptała chora - ale kokarda zmięta i buciki brzydkie.~Oczami
16728   1, II |                 atłasową rękę powiódł po zmiętym i drgającym czole.~- Mnie
16729   1, IV |                  zmieniłeś się trochę.., zmizerniałeś...~- Pracuję... uczę się...
16730   3, II |          trzydzieści rubli na rok, które zmniejszają się przy każdej szkodzie
16731   2, I  |                  dozy narkotyku tego dla zmniejszenia bólów, a potem przywykłem...
16732   3, IV |             końcowi. Więcej niż o połowę zmniejszona kompania przechadzała się
16733   2, V  |                się z kłopotu, czy bardzo zmokli, ile czasu w borze spędzili.
16734   2, IV |                 pyskiem i ogonem czarny, zmokły pies.~Kiedy Justyna stanęła
16735   2, IV |                 przemoczonej koszuli, ze zmokniętą siermięgą na ramieniu, szybko
16736   3, II |                  wyglądało to tak, jakby zmówili się tu przyjść jednocześnie...~-
16737   3, I  |                  Pełno tu było blasków i zmroków, rozłożonych na trawach
16738   2, V  |              kupy ściśnij, na biedę oczy zmruż i rzuć ją pod nogi, a pocieszenia
16739   3, III|                swoją biedę może bym oczy zmrużył, ale cudze łzy na sumieniu
16740   3, III|            przygłaskaniem prędzej by nas zmusił swego dobra strzec niżeli
16741   2, II |               rzeczy obowiązują, niejako zmuszają. Jest to moralna presja,
16742   2, I  |                  z miłości, nikt mię nie zmuszał, owszem, rodzice sprzeciwiali
16743   3, I  |                prawdę.~Uśmiechnął się.~- Zmuszasz mię do mówienia ci o rzeczach
16744   2, I  |                 srogie mentorstwo, które zmuszoną była względem dzieci swych
16745   3, I  |       niewieściej cnoty, ale człowiekiem zmuszonym do doświadczania ludzkich
16746   2, V  |            jednakże stworzeniu dany jest zmysł ratowania się i od ostatniej
16747   2, III|            ruchami snopy na wóz rzucając zmyślił się, na czoło jego znacznie
16748   1, III|                kto wie, czy tym sposobem zmysłom jej i wyobraźni uczynić
16749   1, IV |                  podobna tego smakosza i zmysłowca, który przed chwilą nie
16750   1, V  |                  wąsem zawsze purpurowe, zmysłowe jego usta układały się w
16751   3, I  |                 poetów polskich, zresztą zmysłowy Musset, tu i ówdzie Wiktor
16752   1, I  |          ożywienia zniknął z jej twarzy. Zmysły jej przestały pić z kielicha
16753   2, II |                 w zamian znaczną, bardzo zna-czną sumę przyjemności zupełnie
16754   2, III|                 Domuntówny i ją samą, to żnącą, to góry snopków uwożącą
16755   1, V  |          atłasową ręką, która tak bardzo znacząco szukała i dotknęła jej ręki.
16756   1, V  |                 Jakim było jej miejsce i znaczenie pośród tych, z którymi upływało
16757   3, II |             zasadzone! Wczas już by było znacznemu gościowi zarekomendować
16758   1, V  |           wyjazdem zaciągnął dług nowy i znaczny. Czy nieobecność ojca trwała
16759   3, II |                niemu zamachały. Miało to znaczyć, aby co prędzej odszedł
16760   2, II |           wrażenie prawie bolesne. Marta znająca dobrze usposobienie swej
16761   3, III|                kiedy Fabian względem nie znającej się dotąd pary dokonał uroczystego
16762   3, I  |          wyniosłością całej jej postaci. Znający ją od dzieciństwa wiedzieli
16763   3, III|                wkrótce kilku bojaźni nie znających Obuchowiczów, podszedł w
16764   2, I  |                 na podbój całego świata. Znajdując się tu już od paru godzin
16765   1, II |                 domu naszym przynajmniej znajdujesz pan najzupełniejsze uznanie...~
16766   3, III|                 z panem Jaśmontem dobrze znajomą była, to co innego, ale
16767   3, II |               mię od tego czasu za swego znajomego, który tym tylko różni się
16768   2, I  |                  wynagrodzenie, które by znakomicie podniosło dobrobyt jego
16769   1, V  |                progi przestępowały takie znakomite nogi, a nie wiadomo, co
16770   2, I  |               głowę i tonem takim, jakby znakomitego odkrycia dokonywała, rzekła:~-
16771   3, II |                nie wyobrażasz sobie, ile znalazłabyś tam rzeczy pięknych, ciekawych,
16772   3, II |              Może tak... może nie... ale znalazłam inną pomoc, silniejszą!...
16773   3, V  |                 dla niej, jak dla siebie znalazłaś, jakiego ładnego i poczciwego
16774   3, I  |         zachowywała coś z ciszy i powagi znamionujących głębokość i powściągliwość
16775   3, III|                   ani słowa... i my jego znamy... ho! ho! dobrze na swoich
16776   3, IV |               śpiewna, niegdyś mu dobrze znana, lecz przez życie pochłonięta,
16777   1, II |              okazanej wobec mało jeszcze znanego gościa. Spuściła powieki,
16778   2, V  |               dziś, pobudzany jemu tylko znanymi uczuciami, dworną uprzejmość
16779   3, IV |                  milczał, a biegły chyba znawca dusz mógłby odgadnąć, jakie
16780   3, I  |                  siebie przychylną uwagę znawców. Właściwie, nie był to obraz,
16781   3, II |                 i razem jak nieszczęście znękanych sąsiadów... Czyż to podobna?
16782   3, I  |                nużyli, spodziewali się i zniechęcali, aż zniechęcenie i znużenie
16783   3, I  |        spodziewali się i zniechęcali, aż zniechęcenie i znużenie przemogło, roboty
16784   3, II |         pracujące w nim niezadowolenie i zniecierpliwienie teraz, wobec oporu matki
16785   2, I  |                 i czy kupcy na wełnę nie zniecierpliwili się czasem i nie odjechali?
16786   2, II |                ludzie nie dość postępowi znieruchomiają w nie wycinanych lasach;
16787   2, IV |              świateł błyskający. Ptastwo znieruchomiało, ucichło, z rzadka tylko
16788   3, I  |                 dla niej przykrym, że do zniesienia prawie niepodobnym. Rachunki,
16789   1, V  |                którym pośród krzyczącej, znieważającej albo żałośnie wyrzekającej
16790   3, II |           wychodził:~- Widziałeś? Ciebie znieważył! Pamięć twoją, grób twój...
16791   2, II |                 późnego lata lub jesieni znika z ziemi, którą stroiła.
16792   3, III|              przestąpić nam nie wolno, i znikąd nie spodziewamy się rady,
16793   3, IV |                 szczupleją, tracą siłę i znikają nie używane do ruchu członki
16794   2, IV |                  jakby w nieskończoność, znikając pod gęstwinami i odrodzonym
16795   2, V  |                złośliwie też zerknęły za znikającym w drzwiach świetlicy Janem.~-
16796   1, V  |                 razem bolesnego miękło i znikało; w bladym błękicie źrenic
16797   2, IV |               tym miejscu z oczu naszych znikli... Słowik w borze śpiewał...~
16798   1, VI |            Obejrzał~się w stronę słońca; znikło już ono za borem, lecz Niemen
16799   2, V  |                 które nigdy zupełnie nie znikną. Tak i ja do tej pory nie
16800   2, IV |             rozkazująco.~Wahanie Justyny zniknęło bez śladu; podbiegła do
16801   1, III|                 ze świata, a wnet po ich zniknięciu jedno z korczyńskich uroczysk
16802   2, V  |               okazywało mi się w postaci znikomej mary. Dziś jest, myślałem
16803   2, IV |              płaszczyźnie lub na kształt znikomych dymów wytryskiwały nikły
16804   3, III|                  raz złe słowo usłyszał, zniósł to cierpliwie i milcząc,
16805   1, IV |                oficerów... Ja w strachu! Zniszczą Korczyn, myślę sobie, do
16806   3, I  |              ogarniać nakazywała. Jednak zniszczyć jej w sobie nie mogła -
16807   1, I  |          niezupełnie jeszcze przez życie zniweczoną, napełnia długa i swobodna
16808   2, III|         bohatyrowicką okolicą rozdziela, żniwiarze wydawali się rojem istot
16809   2, II |                 Benedykt, ale zaraz głos zniżając i nader uprzejmie dodał: -
16810   2, II |                mam szacunku, a nigdy nie zniżę się do nadskakiwania człowiekowi,
16811   2, II |                nie powiedział, W zamian, zniżonym i prawie pokornym głosem
16812   1, III|                je od dość dawna i wiedli znojne, ciasne, ubogie życia małych
16813   1, III|                 ż sobą ostry zapach tego znoju, który oblewa ciała żniwiarzy,
16814   3, I  |                  formami, do cierpliwego znoszenia zjawisk życia grubych i
16815   2, II |                 siedząc naprawiała swoją znoszoną suknię. Od dawna robiła
16816   2, II |                   z których zazwyczaj ją znoszono. Miała mu zawsze mnóstwo
16817   1, III|                  w postawie objawiającej znudzenie i znużenie, siedziała na
16818   1, IV |                 Widziu - z widocznym już znudzeniem przerwał znowu Zygmunt -
16819   2, III|                  ciebie, Justynko, zuch! Znudziłaś się klepaniem po klawiszach
16820   3, III|                zmieszaną, obojętną, może znudzoną. Dlaczegóż teraz serce jej
16821   1, IV |          ściągnęły się nad oczami, które znudzone, znużone, napełniały się
16822   1, IV |                człowieka położeniem swym znudzonego. Wieści chodzą, że gospodarstwem
16823   3, IV |             oblicze wiedzy przedwcześnie znużonych i tego, czego nikt dojrzeć
16824   3, I  |               coraz więcej wzgardliwym i znużonym, znalazł się tam, dokąd
16825   2, III|                 idący tu pewno w nadziei zobaczenia Antolki, do której od przeszłej
16826   3, III|               się grubo i triumfująco:~- Zobaczyłby podtenczas pan Korczyński,
16827   1, V  |                zaczął i dla płci pięknej zobojętniał. Nie pozbył się przeto wszelkich
16828   1, III|                zdjął nad tym... Dlaczego zobojętniałaś tak dla mnie? dlaczego wiecznie
16829   2, I  |          poczciwego życia!...~Jakkolwiek zobojętniały i znużony aż do bezsilności,
16830   3, II |                  przyczyną tak prędkiego zobojętnienia twego dla Klotyldy? Czy...
16831   1, IV |       opanowywało dziwne dla wszystkiego zobojętnienie, ze ściemniałą nagle cerą
16832   3, V  |               Różycowi za jego uczciwe i zobowiązujące względem mnie postąpienie.
16833   3, III|       wypowiadania oracji koniecznie nie zobowiązywał, przez wzruszenie zmienionym
16834   3, II |               tym razem gwałtowne kurcze żołądka. W kilka minut potem wiła
16835   3, II |               nocy nagabywały ją z lekka żołądkowe kurcze, które uspokajała
16836   1, IV |             migreny, chrypki, newralgii, żołądkowej niedyspozycji, czegokolwiek
16837   3, II |              idealnego, przemienia się w żółć i tłuszcz!...~Przy ostatnich
16838   3, IV |      wspomnieniami bił się, oburzał się, żółcią pluł, a teraz znowu ten
16839   1, V  |              kozły do piłowania drzewa i żółciało trochę rozsypanej słomy.
16840   1, VI |                zdziwieniem na twarzy. Na żółciejące pola noc już spłynęła, ale
16841   2, IV |                  trawy czerwieniły się i żółciły grzyby najszczególniejszych
16842   1, VI |              lasach żyjąc trzody świń na żołędziach hodowali, i od tego dane
16843   3, V  |            której teraz usychały trawy i żółkły więdnąc białe dzięcieliny,
16844   3, III|          szczawiu, drobne puchy kotków i żółknące dzięcieliny trwożnie przypadały
16845   1, IV |                  odjeżdżać sobie mają... żołnierze na konie siadają, oficerowie
16846   2, V  |                Boga i mucha, kiedy każe, żołnierzem musi być. Mały ja człowiek
16847   3, IV |               dzieciom czarnej nocy, jak żołnierzom w porze wojny, rok za dwa
16848   3, III|                 tęskna piosnka o biednym żołnierzu, który idzie borem, lasem,
16849   1, IV |                Dziedziniec i ogród pełen żołnierzy, dom pełen oficerów... Ja
16850   1, IV |            młodszych panien Darzeckich i żółtawej, na bladaczkę widocznie
16851   2, V  |              czarny krucyfiks wiankiem z żółtego rozchodniku okręcony i mała
16852   1, VI |                   z rzadka rozsianych po żółtej jego czaszce, a twarz jego
16853   3, II |                parokonnej, trzęsącej, na żółto pomalowanej bryczki wyskakując
16854   2, II |             wbiegła do sali jadalnej, na żółtoróżowej jej twarzy malowało się
16855   3, III|                  przez trzody ścierniska żółtość swoją mieszały z ciemną
16856   2, II |                 o Boże!~Drżącymi rękami, żółtsza niż kiedy i od płaczu zaczerwieniona,
16857   1, I  |           starsza.~- No, wleczem się jak żółwie. Prędze, bo już tam Emilka
16858   1, VI |                bałwanom i żyło z kilkoma żonami. Jan i Cecylia wzdłuż puszczę
16859   1, II |                 wybuchnął Kirło.~- Już z żonatym?~- Ale gdzie tam! od dzieciństwa
16860   3, III|                tak samo i lejców zbytnio żonce nie popuszczaj, a to pamiętaj
16861   3, II |                  wtedy, kiedy się ożeni; żoneczka rozumna i energiczna do
16862   3, I  |                 rozlubowany, a w geniusz żoninego synowca, chociażby dla honoru
16863   1, VI |                ten Pacenko, co mu kiedyś żonkę zwiódł i w świat powiózł. ~
16864   3, III|            dziedzictwo, kiedy od własnej żonki nieprzyrodzoną śmiercią
16865   3, V  |         ramionami wzruszyła.~- Niech już zostaje... co z tym czarnym rozczochrańcem
16866   1, IV |         zdeptawszy, ale resztę w całości zostawiając... Już zdaje się i odjeżdżać
16867   3, III|                tajemne śmiechy Ale on na zostawiane za sobą miny i gniewy wcale
16868   2, III|             chyba ty na morzu rozum swój zostawiłeś, kiedy takie głupstwa gadasz!
16869   1, V  |                  i tę jedną wnuczkę jemu zostawili. Całe tedy gospodarstwo,
16870   1, VI |                   odkąd przyszedłeś? jak zowiesz się i z jakiej kondycji
16871   1, III|          spasioną trawkę i każdą w lesie zrąbaną gałąź przed sądami i bez
16872   3, IV |                  cóż? Czy kogo na drodze zrabowałem albo czyje dziecko na śniadanie
16873   3, III|                ten wygon kiedyś im widać zrabowany odebrali, dopiero by im
16874   1, VI |                 mogli. Lepiej mówiąc, on zrąbywał drzewa, oprawiał kłody i
16875   1, V  |                 ludzką okrutniej jeszcze zranioną w niej została niżeli miłość.
16876   1, IV |                 taką pewnością głosu, że zraniony czy obrażony oddał jej lekki
16877   3, I  |                 jej życia i obejścia się zrażały do niej usposobienia płoche
16878   3, III|               Nagłowic nad kuflem piwa i zrazem baraniej pieczeni gościł
16879   3, V  |                czym dowiedziała się, nie zraziło...~Tu pani Emilia splecione
16880   3, III|           widocznie, bo i swego czarnego źrebca, ze stajni go wyprowadziwszy,
16881   3, III|               spory kamień jakąś silną i zręczną ręką rzucony świsnął, przeleciał
16882   2, V  |                to jak mi Bóg miły, chatę zrewiduję i sam znajdę... a jak znajdę,
16883   2, I  |                Gdyby Kirłowa na bunt ten zrezygnowała się pobłażliwie, macierzyńska
16884   3, II |           wyrazem męczennicy na las swój zrezygnowanej wszystkiego, co mówił Witold,
16885   3, II |                obchodzi, że komuś szkodę zrobicie? Czy wy macie serce albo
16886   2, II |                  i lekkim kroczkiem, ale zrobienie jakiejkolwiek toalety ani
16887   2, I  |               jakoś, i bardzo zmęczoną~- Zrobiłaś mi prawdziwą łaskę... Na
16888   1, VI |                sobą albo różnym sposobem zrobili sobie, dobre i mocne. Las
16889   1, V  |                  gładko ociosanych desek zrobiony obejmował dobry mórg ziemi,
16890   1, VI |                  kiedy mu to doniesienie zrobionym było, bawił się polowaniem
16891   2, II |                  urządzony. Z tych dwóch źródeł płyną liczne moje znajomości
16892   2, II |                wywodów szwagra o różnych źródłach kredytu istniejących, a
16893   3, IV |                teraz mówimy, odpowiada: "Zrodziły mię omamienia i nienawiści
16894   2, V  |               Niemna, w którego głębiach zrodzone opuszczały swój żywioł rodzinny
16895   2, II |                  grzbietem końskim jakby zrośnięty, pomimo ciężkości swej pięknie
16896   3, III|              sklepieniem rękę, która nad zroszoną trawą białą suknię unosiła,
16897   3, III|               nazwisk leciało po trawach zroszonych, po ogołoconych ogrodach
16898   1, I  |               słusznie!~W tej chwili wóz zrównał się ze stojącymi pod wierzbą
16899   3, IV |            przemoc, widział on w ludzkim zrównaniu się i zbrataniu, w ukuciu
16900   3, III|                 i te biedne, spracowane, zrozpaczone ręce mocno w swoich ścisnął.
16901   3, IV |       cierpliwość stracił, ręką machnął, zrozpaczonym wzrokiem po szlaku drogi
16902   3, II |             kilku miesiącami Justyna nie zrozumiałaby go może albo obojętnie słuchałaby
16903   1, III|           Benedykt - rzeczy te są bardzo zrozumiałe i do zapamiętania łatwe...
16904   2, I  |                jeden wyraz posiadał sens zrozumiały.~W gruncie rzeczy oprócz
16905   3, II |                   powoli, wyrażeń chłopu zrozumiałych dobierając, z łatwością
16906   2, IV |            zupełnie, tak nawet subtelnie zrozumianą, jak przez tego człowieka,
16907   3, V  |                 nim mówić można. Nic nie zrozumie i nic nie powtórzy najpewniej!~
16908   1, III|              rozumiemy się i zapewne nie zrozumiemy się już nigdy... Nie jest
16909   2, I  |             potakujące ruchy oznaczające zrozumienie albo wysoki stopień zapału,
16910   2, II |               szarą siermięgę i wysokie, zrudziałe buty ubranego ciała. Z szerokich
16911   2, II |                  tego układała na głowie zrudziały warkocz i brzeg stanika
16912   2, I  |                drepce a drepce w starych zrudziałych trzewikach, których tasiemki,
16913   3, II |                   co prawda, podupadło i zrujnowało się, ale podniesionym i
16914   1, IV |             Gospodarstwa rutyniczne albo zrujnowane, ziemia z rąk waszych ucieka,
16915   1, III|              Korczyński byłby do szczętu zrujnowanym. Ale w naturze jego, zapalczywej
16916   1, V  |              malować... Osowce wprawdzie zrujnują się do reszty, ale tobie
16917   2, I  |                ani gesty gospodyni do mu zruszyć jej z miejsca nie mogły.
16918   2, III|               ten kłócący się i do bójki zrywający się motłoch ramionami wzruszywszy
16919   2, III|                 od pochylonych ich głów, zrywał się ptak spłoszony i przelęknionym
16920   3, II |                  pan Franciszek widać do zrywania kwiatów zdatny jak wół do
16921   1, VI |                pomiędzy nami, a podczas, zrządzeniem boskim albo niedobrym charakterem
16922   2, IV |                tak już ludzie i zwyczaje zrządzili, że stała się jak nietoperz,
16923   3, IV |              Krzywdy przez ojców jeszcze zrządzone własnymi choćby ciałami
16924   3, I  |               ofierze, jeżeli ona go się zrzeknie? Kto myślą przynajmniej,
16925   3, II |              trzewik obutą suche gałązki zrzucała ze ścieżki, którą szła Justyna.~-
16926   2, I  |                twoje grzechy z pleców ci zrzucić, trzeba by ręki silniejszej
16927   2, I  |                hładysze, w których mleko zsiadłe zamieniło się już na twaróg,
16928   2, I  |                  była hładyszami pełnymi zsiadłego mleka, na drugiej stał naprędce
16929   2, I  |                 trzy hładyszki z mlekiem zsiadłym na ławce ganku, w sieni
16930   1, VI |              długim kiju oprawionym; ona zsiwiałe włosy po pas rozpuściwszy
16931   1, IV |                  Ale pan pewnie zechcesz zstąpić do klas niższych, tak długo
16932   2, V  |                  jeżeli z góry na dolinę zstąpisz, to my cię ani bić, ani
16933   2, III|          uczyniła ruch taki, jakby zaraz zsunąć się z niskiego siedzenia
16934   1, VI |                czapką na tył głowy nieco zsuniętą, wypukle odrzynała się od
16935   1, VI |              zupełnie, a w głębie parowu zsuwały się stopniowo chłodne i
16936   2, I  |                 przymiotów swego towaru, zsyłała się na Korczyńskiego i innych
16937   2, II |           najprędzej i wraz z nią na dół zszedłszy z rozkoszą wygrywał teraz
16938   1, III|                 załatasz, tam dziura; tu zszyjesz, tam się rozporze - i Bóg
16939   1, II |                  ktoś ciągle oczyszczał, zszywał i naprawiał. Sprawiało to
16940   2, III|            nijaki porządny gospodarz nie zubożeje, kiedy mu biedny człowiek
16941   1, III|                 po braciach, majątkowego zubożenia i śmiertelnego rozbicia
16942   1, VI |          pierwszy rodziciel wasz pokonał żubra i z odwiecznego jego siedliska
16943   1, VI |                Po puszczy chodziły stada żubrów, turów, niedźwiedziów, dzików
16944   1, VI |             klejnotem Pomian, który jest żubrzą głową na żółtym polu osadzoną,
16945   3, II |                uczuł wracającą mu dumę i zuchowatość. Głowę podniósł, chwilowego
16946   3, IV |            dziecku przebaczyć można taką zuchwałość i taką obrazę... Coś mam
16947   3, IV |                   ojcze, że bardzo byłem zuchwały - dziwnie zmienionym głosem
16948   3, III|                  ochoczej zabawy, jak do zuchwałych zadzierek skłonność Elżusinego
16949   1, VI |              wesoło skomlił jakiś Mucyk, Żuczek, Sargas; Wilczek, których
16950   3, I  |              osamotnienie, w jakim żyła, zupełny wkoło niej brak wszelkiego
16951   1, V  |                 młody człowiek w ubraniu żurnal mód przypominającym, z postawą
16952   1, IV |                  na pamięć przywodzących żurnale mód, z postaw i ruchów,
16953   3, V  |                  ubrany ale na tą chwilę żurnalową poprawność i sztywność utracił.
16954   3, II |             płakało.~Zygmunt, jak zawsze żurnalowy i trochę sztywny, z kapeluszem
16955   3, I  |                 coraz powolniej, a gdy w żurnalowym ubraniu, obcisłym i kosztownym,
16956   1, V  |               myśleć, że ukochana sztuka zużywała wszystkie jego siły i zaspokajała
16957   3, III|                 jednych chatach siedzący zwadami nie obrażali Boga i nie
16958   2, III|             trawinę spasie, i materia do zwady, a osobliwie do takiego
16959   3, I  |         oczekiwał wszystkiego i na niego zwalał wszystkie winy. Nie przychodził
16960   3, I  |              doświadczyła tych samych do zwalczenia niepodobnych trudności,
16961   3, II |           czułością, której Głucha obawa zwalczyć nie mogła, słuchała jego
16962   1, V  |                  wiedzieć może; dość, że zwalił mnie z nóg jak kłodę i dziewięć
16963   3, III|               którzy jak latoroście przy zwalonych drzewach, przy nas wyrośli.
16964   1, II |                 mowie miejscowej płytami zwane. Jeden za drugim pod ciemną
16965   1, VI |            ogrodów, po rusińsku Horodnem zwano. Rusinką też dziewka owa
16966   1, V  |                 że od tego czasu troszkę zwariował. Nie to, żeby całkowicie
16967   2, II |              Benedykt krzyknął prawie:~- Zwariowałaś, Leoniu, czy co? Ruszaj
16968   2, IV |                wszelakiego ptastwa i jak zwariowane, z przeraźliwymi krzykami
16969   3, IV |           posłuchaj! Czego ty latasz jak zwariowany i rozum tracisz? Co z tego
16970   2, V  |                  się zacząłem myśląc, że zwariuję albo nieprzyrodzoną śmiercią
16971   1, V  |                 rychłej zapewne śmierci. Zwątlała i bezsilna, drżała na całym
16972   2, III|                to jest prawda. Ale co do zwątpiałości, to bynajmniej! Widziałem
16973   2, V  |               życie prowadził, aby w tym zwątpieniu o trwałości i wartości rzeczy
16974   2, I  |                bardzo w porę, kiedym już zwątpił o wszelkich urokach życia...~-
16975   2, III|                że już o wszystkim dobrym zwątpiłeś - z palącą ciekawością w
16976   2, III|                coraz głośniejszym, coraz żwawiej rzucane snopy upadając na
16977   3, III|              Jednak wybiwszy się z tłumu żwawym ruchem na stole usiadł i
16978   1, IV |             Korczyński na przerwy te nie zważał i mówił znowu:~- Mnie to,
16979   1, VI |      sześciokątnego, grubego u podstaw a zwężającego się ku szczytowi krzyża,
16980   1, VI |                 i wdzięczne zakręty łąki zwężały się coraz, aż ustąpiły miejsca
16981   3, I  |                stosunków, dążeń ogromnie zwęził się i zmalał, przyszła pod
16982   2, V  |              jeden za drugim wschód dnia zwiastujące, tryumfalne krzyki, Justyna
16983   3, I  |                dźwięku dziecinnego głosu zwiastującego straszną nowinę bezprzytomna
16984   2, II |      zaproponował podlotek.~- Cóż robić? zwiąż wstążką! - odpowiedziała
16985   2, V  |                  koszulę u szyi tasiemką związaną, wysoki próg przestąpił.
16986   1, V  |                końce czerwoną wstążeczką związany. U początku warkocza sterczał
16987   1, V  |                wychowywać ubogą sierotę, związkiem krwi połączoną z człowiekiem,
16988   1, III|                  głąb pasma; chwytał je, związywał i drżał o to, aby kiedykolwiek
16989   3, V  |                  i na ziemi przysiadłszy związywała tasiemki nowych widocznie
16990   2, I  |           zaczęła robotę Penelopy, czyli związywanie u trzewików tasiemek, które
16991   3, III|              kaliną!~I Marty usta żółte, zwiędłe otworzyły się także; oboje
16992   1, VI |                  To te chłopcy znów mnie zwiedli. Przybiegli i krzyczą: "
16993   2, V  |                 wspominał.~Po wklęsłych, zwiędłych ustach Marty przewijać się
16994   1, IV |            poprzecznymi zmarszczkami, ze zwiędłymi, choć bardzo kształtnymi
16995   2, III|                jak woda ubiega, jak liść zwiędnięty żółknie...~- Dziwnie pan
16996   3, I  |                  by go musiał za turystę zwiedzającego ziemię obcą i ukazującą
16997   1, IV |           nienaturalny blask jego oczu i zwiększające się rumieńce. Czuła się
16998   2, I  |              rocznej pensji, tantiema od zwiększających się dochodów i inne różne
16999   1, I  |          niezwykle wysoką, a wysokość tę zwiększała jeszcze chudość jej ciała,
17000   1, IV |                 spojrzeniach ich, oprócz zwiększonej uwagi, przemknął cień ironii
17001   3, I  |                pracy. Powodzenie obrazka zwiększyła o wiele wiadomość, że malował
17002   1, VI |               mchem obrosły, a miejscami zwieńczony gibkimi gałęźmi ożyn i rozchodników.
17003   2, II |               raz spoglądać jak w czyste zwierciadła, razem iść drogą długą i
17004   2, V  |                  wielkie koła rozbijając zwierciadlaną powierzchnię wody lub wyrzucając
17005   2, II |                  służącej spędziła przed zwierciadłem swej toalety otwierając
17006   2, V  |                już razy wydawało mi moje zwierciadło, ośmieliło mię do ogarnięcia
17007   3, III|             szczęścia odgradzają. Czy ja zwierz jestem albo barbarzyniec,
17008   1, VI |              boku, by zawsze od dzikiego zwierza się obronić, siadała przy
17009   1, III|                  przed jedną tylko osobą zwierzać się kiedyś chciał i próbował...~
17010   2, II |                  smutnym, smutnym życiu. Zwierzanie się z jednej strony, a wyrażanie
17011   2, IV |             zsunął.~- Szkoda pracowitego zwierzątka, aby utonęło marnie - zauważył. -
17012   2, IV |               uratowane pracowite, dobre zwierzątko! - z pogodnym, zadowolonym
17013   1, VI |       pszczelniki miód i wosk pracowitym zwierzątkom odbierali; niektórym król
17014   2, III|         pracowała, ale wraz z nadejściem zwierzchnika swego gorliwość tę zdwoiła.
17015   3, III|                  zawołana i cenę dobrego zwierzęcia zna! Ot, gdybym tego konia
17016   2, IV |             okropny, ni to ludzki, ni to zwierzęcy, i wtenczas dopiero obaczyłem,
17017   1, IV |                  się rumieńce. Czuła się zwierzeniami, które jej czynił, obrażoną,
17018   3, III|                matką. Tedy gorsze my niż zwierzęta: bo i między zwierzętami
17019   3, III|               niż zwierzęta: bo i między zwierzętami swój swego zna. Wilk wilka
17020   2, I  |            zaczęła:~- Ponieważ, kuzynie, zwierzyłeś się przede mną ze wszystkim,
17021   3, I  |               tekę rysunkową, u drugiego zwieszała się mała, przedziwnie zgrabna,
17022   1, V  |                  Czego? - patrząc na nią zwięźle zapytał Anzelm.~Tuż przed
17023   3, III|                tańca grają, już się nogi zwijają! Krakowiaka, Zaniewscy!~
17024   2, III|             zboża widać było kilka żwawo zwijających się najemnic Domuntówny
17025   1, V  |              rysy kobiety, dokoła której zwijał się poszczekując uspokojony
17026   1, IV |             przyjmuję... Tak; zdaje się, zwijam się, tak częstuję, karmię,
17027   1, VI |           łagodniejszych barw zmieszane, zwikłane, wzajem głuszące się i jedne
17028   3, III|             kilku minutach dopiero z tej zwikłanej mozaiki wyłaniały się i
17029   2, III|      poszczerbionym został, powstał kłąb zwikłanych z sobą ciał ludzkich strasznymi
17030   2, V  |              trzeci, czwarty i wszystkie zwinąwszy się w jeden jedwabisty,
17031   1, IV |                skurczoną i jakby w sobie zwiniętą. Spod schylonego czoła,
17032   2, V  |                splecionym i z tyłu głowy zwiniętym, w białym, luźnym kaftanie,
17033   1, V  |                mogła tę kobietę, chudą i zwinną, z włosami jak krucze pióra
17034   3, III|                  podnoszący wąsa, mali a zwinni, z rodzinnej zgody znani,
17035   1, VI |              Pacenko, co mu kiedyś żonkę zwiódł i w świat powiózł. ~Ale
17036   2, II |                  błękitna lampa u sufitu zwisająca, co nocy napełniała światłem
17037   3, IV |                 założonymi W tył rękoma, zwisającymi na pierś wąsami, talk samotna,
17038   3, IV |              wąsy nieruchomo na pierś mu zwisały; oczy jego czasem mąciły
17039   1, III|                wielkie wąsy tak mu w dół zwisły, że klap surduta prawie
17040   3, III|               Bohatyrowiczach, starszych zwłaszcza gospodarzach i ojcach rodzin.
17041   3, III|                  rozmów i chichotów, ale zwlekało się to jakoś dla przyczyn
17042   3, II |                  względu! Na żadną nawet zwłokę nie pozwoli, ściśle stosując
17043   3, III|               oświadczał, że ani godziny zwłoki nie udzieli, ani grosza
17044   1, VI |                    Pójdę! Znajdę! zabiję zwodnika! babulki nie dam. Gdzie
17045   3, IV |                 Czy mnie próżna nadzieja zwodzi - zaczął - czy też pani
17046   2, V  |                 znajdę bałamutnika tego, zwodziciela, złoczyńcę! Znajdę i ubiję!...
17047   1, II |         sentymentalny; gotowalnia okryta zwojami białego muślinu połyskiwała
17048   3, IV |            bardzo, aż na koniec z jednym zwojem nie dobielonego płótna pod
17049   2, IV |                 tych opadłych, falistych zwojów przylgnął rozgorzałymi oczami
17050   1, II |                 pilnej pracy, usiłującej zwolnić, może zupełnie powstrzymać,
17051   2, III|               jednego z domostw ku polu, Zwolnił nieco bieg koni krzyżując
17052   1, I  |           Zamyśliły się obie i mimo woli zwolniły kroku, co najpierw spostrzegła
17053   1, VI |              głosami do nocnych siedlisk zwoływały domowe ptastwo. Inne siedziały
17054   2, V  |           strugach potu i snopy do gumna zwożąc z męską siłą i zręcznością
17055   1, II |                pięknie... Jeżeli zbiór i zwózka pójdą pomyślnie...~- Tysiączki
17056   3, III|                   że to uwagę wszystkich zwracało.~Wtem zieloną uliczką od
17057   3, II |                  nie były jawnie ku niej zwracane. Rzadko podnosiła oczy,