Tom, Rozdzial

17058   3, II |                   Bądź wspaniałomyślną i zwróć mi swoje serce, swoją ufność,
17059   3, III|              swej strony także uwagi nie zwrócili.~Byli to Anzelm i Marta,
17060   2, V  |              przerywanej, w części tylko zwróconej ku niej a daleko więcej
17061   1, III|                 którzy przyszli prosić o zwrot swych koni w jego zbożu
17062   3, III|                  się spróbował. Po kilku zwrotach tańca z kolei jak wryty
17063   3, IV |                 jakiś w życiu jego punkt zwrotny... Niegdyś, dawno temu,
17064   3, II |                 przyznanego mu przez sąd zwrotu kosztów. A jakże! Naturalnie!
17065   2, IV |                 chwałą na czołach nieśli zwycięskie sztandary; po cmentarzach
17066   3, II |                 roznamiętniony i nadziei zwycięstwa nie tracący, mówił, a raczej
17067   3, II |            kobieta powinna była świetnym zwycięstwem na wpół już odniesionym
17068   1, IV |                 zapałem, które widocznie zwyciężać musiały trochę nieśmiałości
17069   1, V  |              samej nauki do określenia i zwyciężenia wielce trudnymi bywają.
17070   2, IV |          urodziła się i tak już ludzie i zwyczaje zrządzili, że stała się
17071   3, II |                    Benedykt, który swoim zwyczajem jadł wiele i długo, a raz
17072   2, V  |              znowu mówić zaczęła. Oprócz zwyczajnej żywości i popędliwości czuć
17073   1, IV |                  ostatnich uwagach wbrew zwyczajnemu układowi swemu uczyniła
17074   3, II |                 u nas - tłumaczyła się - zwyczajnie, jak na małym gospodarstwie...
17075   3, I  |             najbrudniejszych instynktów, zwyczajów, pojęć, wystawić je na niebezpieczeństwo
17076   3, III|              ścianami i starszą podłogą. Zwykłego jej umeblowania nie było
17077   3, III|        arystokraty po jedzeniu czynić są zwykli. Jakkolwiek wzrost miał
17078   2, V  |                  drzwi, z których jedne, zwykłych rozmiarów, otwierały się
17079   2, IV |        stanowiska społecznego i zupełnej życiowej nicości, które ona sobą
17080   2, I  |             zajeżdżali, przybyli znowu i życzą sobie zobaczyć wełnę. Ucieszyła
17081   3, II |                swej dobrego zamążpójścia życząc, czynnie doń dopomagać czasu
17082   3, II |             zapytał:~- Nie jest przecież życzeniem mamy, abym pomnażał poczet
17083   3, V  |              uczciwa, pracowita, rządna, życzliwa w domu i w gospodarstwie -
17084   2, I  |               Wołowszczyzna pod zarządem życzliwego krewnego zaczęłaby prosperować
17085   3, III|                  oczy nie pluje, ludziom życzliwy jest i ludzkiej przyjaźni
17086   3, I  |             niskich chat z sercem pełnym życzliwych uczuć, z ustami drżącymi
17087   3, II |          Powiedział mi Wincenty, że mama życzyła sobie widzieć się ze mną,
17088   2, V  |                  i dobrego weselenia się życzymy!~I gniew nieposkromiony,
17089   2, V  |                 Suknie im krawiec szyje, Żydek w miasteczku; mają takich
17090   2, V  |             krzesła swego zsunęła się na zydel i ku staremu pochylona ustami
17091   3, III|               medytacyjnych postawach na zydlach i stołkach zasiadło. Policzki
17092   3, III|         pierogami i serami zastawione, a zydlami i stołkami otoczone. Pomiędzy
17093   2, V  |              żelazem okutych wierzchach; zydle z białych desek, przed nimi
17094   1, IV |         zadzwoniły. Młodziutka i malutka Zygmuntowa Korczyńska złożyła przed
17095   3, II |                tak piękną nie wydała się Zygmuntowi. Z zachwyceniem, z żądzą,
17096   1, I  |                 od tej historii twojej z Zygmusiem Korczyńskim... prawda? Cha!
17097   3, III|            kochaj, ludzi badaj, z ludźmi żyj...~- A jak pojedziesz, czy
17098   1, VI |                  jest tak jak prawie nie żyjący; umiem ja, umiał kiedyś
17099   3, II |            państwu - mówił - że gdyby mu żyłę przeciąć, popłynęłaby z
17100   2, I  |         paskudnego tego świata, w którym żyłeś, przywiezione przyzwyczajenie...~
17101   2, II |                 nie wycinanych lasach; o zyskach, które on sam spodziewa
17102   3, IV |               zwróconą ku drodze użycia, zysków i... świetnej kariery.~Wzrok
17103   2, I  |                której dziewczyna miesiła żytnie ciasto, albo przechodząc
17104   1, V  |                  Justyna wąskim brzegiem żytniego łanu szła obok pługa z niejakim
17105   2, III|               gadatliwa kobieta także ku żytu zwrócić się miała, gdy żona
17106   3, IV |                  dla wszystkiego, co nie żywi i nie odziewa ciała... ten
17107   3, III|                 z drzew ulatniającej się żywicy, czuć było naokół jeden
17108   3, II |             budowanie dla nich pałaców i żywienie ich pasztetami... bo ja
17109   2, IV |                  tkwiąc w swym rodzinnym żywiole. Ale zupełnie ludzkim był
17110   2, V  |              delikatnie i zawartą w nich żywność powoli w usta wkładali,
17111   3, III|               pozostała tu i raczyła się żywnością rozstawioną na stołach,
17112   3, III|           indziej krzaczasty, grubiański żywokost mnóstwem białych guziczków
17113   1, VI |            wonnej piłowiei, krzaczastego żywokostu i brudno żółtych blekotów,
17114   2, IV |                 zamigotały światła coraz żywsze i rozrzewniony uśmiech rozchylił
17115   1, IV |       kombinacjach. Niektórzy z sąsiadów żywszymi albo i rubasznymi uwagami
17116   1, III|              znacznego obszaru pięknej i żyznej ziemi, na którym żyć i panować
17117   2, III|                 trudnością i niezręcznie zżęła, ostrzem sierpa drasnęła
17118   2, II |              nadchodziła, wiązał w snopy zżęte zboże, mógł czegokolwiek
17119   3, III|                  skoszonych traw, świeża zżętej słomy i z drzew ulatniającej
17120   2, III|                    krzyknął i ku na wpół zżętemu zagonowi ją pociągnął sam
17121   1, VI |                  żółtością ścierniska po zżętym zbożu pozostałego okryta.
17122   2, I  |              deszczu, z mokrymi włosami, zziębłe ręce w rękawy tołubka chowając,
17123   3, III|            jawory, błyskając tu i ówdzie zżółkłymi lub zaróżowionymi liśćmi,
17124   2, IV |                  naturę znał ją lepiej i zżył się z nią ściślej niż ona;