Part, Strofa

 1   1, 5 |             A na nim bocian gniazdo swe zakładał.~ ~
 2   1, 23|            Świetną koroną uwieńczył swe skronie,~A wdzięczny, pragnąc
 3   2, 3 |             Czech zdradliwy~Puszcza swe hordy po Lecha krainie,~
 4   2, 14|    bezpiecznie i kmiotek ubogi~Orał swe pole.~ ~
 5   3, 4 |            powieki zawiera,~Gdy lud swe skargi rozszerza,~Rzuca
 6   5, 2 |              Chętnie lud temu berło swe powierza,~"Kto orężem władać
 7   5, 4 |                             4~Młode swe lata zwycięstwami liczył,~
 8   6, 1 |          szerzy skargi płaczliwe~Na swe losy nieszczęśliwe:~ ~
 9   7, 1 |                           1~Już noc swe smutne rozpostarła cieenie,~
10   8, 1 |         znany,~W męstwie Polak miał swe cnoty:~Na koniu, burką odziany,~
11   9, 8 |            rzeki Witold - nie tylko swe kraje,~"Obszerną Litwę i
12   9, 19|           19~Odtąd Jadwiga staranie swe łoży,~By Polskę widzieć
13   9, 22|                          22~Śnieżne swe czoło już hełmem ukrywa,~
14  13, 5 |            szyków pozbawiony,~Czuje swe siły mdlejące;~Już pada
15  14, 5 |         skał stromych ściany,~Wiódł swe rycerze.~ ~
16  15, 4 |      powraca,~Tam przytrzymany, gdy swe żale głosi,~Nowa się burza
17  22, 6 |          lśkuiący,~Uderza w śnieżne swe łono,~Drugą na prochy ciska
18  29, 7 |    wszystkiej młodzieży,~Temu serce swe oddawa,~Kto do boju pierwszy
19  29, 11|     obłokach powstało.~Bohdan hufce swe rozłożył,~Jak tylko oko
20  29, 13|             blizny,~Ciało na tarcze swe kładą,~Nadzieje wojska,
21  32, 1 |            Kto świeżym laurem czoło swe ozdobił,~Ten po najwyższą
22  32, 8 | potrwożonych.~Sam spiesznie wiedzie swe hrfce dobrane,~Już na Kalbergu